Każdego 22 czerwca Kościół czci postać człowieka, który wolał "stracić głowę", niż zdradzić swoją wiarę i sumienie. Z okazji święta Thomas More, Mamy do czynienia z postacią, której znaczenie wykracza poza wieki, stając się punktem odniesienia dla spójności zarówno dla wiernych, jak i dla tych, którzy widzą w nim bastion wolności jednostki w obliczu tyranii.
Jak słusznie zauważył Antonio R. Rubio Plo w swojej analizie kulturowej reprezentacji świętego, postać Thomasa More'a została uwieczniona na scenie i na dużym ekranie, oferując lekcje, które nadal silnie wibrują.
Człowiek na każdą porę roku Nie ma ona na celu przywoływania postaci świętego, między innymi dlatego, że Bolt nie uważał się za chrześcijanina. Moro z Bolt to człowiek cechujący się silnym poczuciem indywidualności i własnej tożsamości. Ze względu na swój sposób postrzegania świata jest gotów poświęcić życie.
Sztuka: Człowiek na wieczność
We wrześniu 1960 roku ukazała się sztuka teatralna, która latem odniosła wielki sukces na londyńskiej scenie. Była to Człowiek na każdą porę roku, z Robert Bolt, który wkrótce trafił na ekrany kin w Stanach Zjednoczonych i stał się filmem, który zdobył najwięcej Oscarów w 1966 roku.
W Hiszpanii nadano mu tytuł Człowiek na wieczność, o nieprecyzyjnym znaczeniu. Jest to wyrażenie Erazma z Rotterdamu, przyjaciela Tomasza More’a, głównego bohatera dzieła, którego holenderski humanista określił jako "człowiek na każdą godzinę, ktoś, kto dostosowuje się zarówno do powagi, jak i do szczęścia, i którego towarzystwo jest zawsze przyjemne".
Autor: Robert Bolt (1924–1995) rozpoczął swoją karierę zawodową w firmie ubezpieczeniowej, studiował historię w Manchesterze i prowadził zajęcia w szkole w Devon. Następnie porzucił zawód nauczyciela po sukcesie swoich scenariuszy radiowych i sztuk teatralnych, choć swoją renomę zawdzięcza przede wszystkim pracy jako scenarzysta przy filmach „Lawrence z Arabii”, „Doktor Żywago” i „Córka Ryana” – trzech obrazach w reżyserii Davida Leana.
przez Davida Leana. Wspólną cechą tych historii są bohaterowie, którzy nie potrafią pogodzić się ze swoją rzeczywistością i przeciwstawiają się warunkom swojej egzystencji, bez względu na cenę, jaką muszą zapłacić. Chcą zachować własną indywidualność, bez względu na wszystko.
Później sława Bolta przygasła, co wynikało z ograniczeń związanych z chorobą oraz burzliwego życia uczuciowego i rodzinnego. Niemniej jednak jego ostatnim triumfem był scenariusz do Film „Misja” (1986) w reżyserii Rolanda Joffégo.
Anglik Robert Bolt prowadził zajęcia w szkole w Devon, ale porzucił zawód nauczyciela po sukcesie swoich scenariuszy, wśród których znajdują się „Lawrence z Arabii”, „Doktor Żywago” oraz „Misja”.
Aktorzy
Niektórzy twierdzą, że aktor Paul Scofield nie był najlepszym wyborem do roli Moro. Jest on zbyt poważny, by wcielić się w postać chrześcijanina o pogodnym usposobieniu, jakim był lord kanclerz Anglii. W rzeczywistości problem leży w tym, jak Bolt postrzega postać Moro.
Autor trafnie wykorzystuje fragment Ewangelii dotyczący tego, co z tego ma człowiek, jeśli zyska cały świat, a straci swoją duszę (Mt 16,26), choć możliwe, że Bolt chciałby zastąpić pojęcie duszy pojęciem indywidualności, czyli specyficznego sposobu bycia.
Ale jeśli jest w tej sztuce ktoś, kto jest odpychający, bardziej dla Bolta niż być może dla samego More'a, to jest to Richard Rich, młody karierowicz, który kręci się wokół Lorda Kanclerza w nadziei na otrzymanie urzędu. Nie osiągnąwszy swojego celu, dołącza do świty Cromwella, który od początku go nagradza, a nawet zeznaje przeciwko More'owi w jego procesie przed parlamentem.
Zalecam nauczycielom, a także osobom, które nimi nie są, przeczytanie lub obejrzenie dialogu między Richiem a Moro na początku utworu. Richowi zaproponowano stanowisko nauczyciela szkolnego wraz z własnym domem i rocznym wynagrodzeniem w wysokości 50 funtów.
Jednak młody człowiek, żądny sławy i zaszczytów, uważa tę propozycję Moro za nieistotną, ponieważ oznacza ona życie naznaczone przeciętnością. Nikt nie dowie się, że jest wielkim nauczycielem, z wyjątkiem jego uczniów i przyjaciół. Bardziej pociągające jest poświęcenie się polityce, pomimo ryzyka ulegania pokusom, czego Moro chciał uniknąć poprzez swoje rady.
Życie Thomas More osiągnęła punkt krytyczny, gdy Henryk VIII zdecydował się zerwać z Rzymem, aby rozwieść się z Katarzyną Aragońską. W tym scenariuszu większość ówczesnych dworzan i biskupów wybrała pragmatyzm. Rubio Plo podkreśla, że praca Bolta przedstawia takie postacie jak Wolsey, Cranmer, Cromwell i Norfolk jako oportunistycznych, kłamliwych i skorumpowanych ludzi, których jedynym kompasem było pozostanie na szczycie władzy.
W przeciwieństwie do tego, Henryk VIII z fikcji Bolta jest przedstawiony jako młody i rycerski człowiek, który pomimo swojego uczucia do More'a nie może tolerować tego, że nie pokrywa się to z jego prawdziwą wolą. W tym tkwi sedno dramatu Thomas More: konflikt między lojalnością wobec władcy a lojalnością wobec Boga, przejawiający się w sumieniu.
Moro nie dążył do męczeństwa; w rzeczywistości wykorzystał całą swoją wiedzę prawniczą, aby spróbować ocalić życie, nie naruszając przy tym swoich zasad. Jednak gdy prawo ludzkie zderzyło się czołowo z prawem boskim, jego wybór był jednoznaczny.
Wartość niewidzialnego: rady dla Richarda Richa
Jednym z najbardziej odkrywczych momentów sztuki, który Rubio Plo zdecydowanie zaleca przeanalizować, jest dialog otwierający między Thomas More i młodego Richarda Richa. Rich reprezentuje światową ambicję, palące pragnienie sławy, pozycji i uznania społecznego. W obliczu tej chciwości Moro oferuje mu alternatywę, która w oczach świata wydaje się przeciętna: stanowisko nauczyciela.
Moro mówi Richowi, że mógłby zostać świetnym nauczycielem, a na narzekanie młodzieńca, że "nikt by o tym nie wiedział", Moro odpowiada, że wiedzieliby o tym on sam, jego uczniowie i Bóg. To wezwanie do życia w uczciwości i prostocie jest być może najsilniejszym przesłaniem dla naszego współczesnego społeczeństwa, które ma obsesję na punkcie widocznego sukcesu.
Tragedia Richa polega na tym, że odrzuca on tę "przeciętność", by ostatecznie stać się człowiekiem, który – kierując się ambicjami politycznymi – składa fałszywe zeznania przeciwko Moro, skazując go tym samym na śmierć.
Święty Josemaría powierzył angielskiemu świętemu (7 lutego 1478 - 6 lipca 1535) relacje z władzami pozakościelnymi. Historia ta została opowiedziana w książce Orędownicy Opus Dei.
Zgodnie z długoletnią tradycją Kościoła zwracania się do wstawiennictwa święci, Wierni Opus Dei i członkowie Towarzystwa Kapłańskiego Świętego Krzyża powierzają się niektórym z nich w szczególny sposób. Tomaszowi More, w szczególności relacje z władzami cywilnymi.
Tomasz More był szczególnie odpowiedni do roli orędownika Opus Dei, zarówno ze względu na swój prestiż zawodowy i status męża stanu, jak i dlatego, że był żonaty i był mężem stanu. rodzic. Miał być jedyną osobą świecką i nieżyjącą w celibacie, którą ogłoszono świętym wstawiennikiem: liczba kanonizowanych osób o takich cechach była wówczas – i jest obecnie – dość niewielka.
Chociaż św. Josemaría od samego początku dostrzegał obecność wiernych pozostających w związkach małżeńskich w Opus Dei, dopiero w 1948 roku udało mu się uzyskać zgodę na formalne przyjęcie pierwszych trzech członków nadliczbowych. Prawdopodobnie fakt ten miał w pewnym stopniu wpływ na wybór św. Tomasza More’a na orędownika zaledwie kilka lat później.
Antonio R. Rubio PloAbsolwent historii i prawa. Pisarz i analityk międzynarodowy @blogculturayfe / @arubioplo
Spis treści
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
