Ojciec Lawrence Kawagga stracił ojca w wieku dziewięciu lat i od najmłodszych lat pomagał matce w wychowaniu dwanaściorga dzieci. Sprzedawał drewno na opał, liście bananowca i jedzenie, aby kontynuować naukę. Jego powołanie kapłańskie zrodziło się, gdy był ministrantem, a dzięki pomocy kilku osób mógł odbyć praktykę w Ugandzie i Hiszpanii. Obecnie pełni posługę kapłańską w Stanach Zjednoczonych.
Historię ojca Lawrence'a definiuje jedno słowo: wytrwałość. Urodził się 27 kwietnia 1993 roku w Ugandzie, w licznej, pobożnej rodzinie katolickiej. Było go dwanaścioro. Gdy miał zaledwie dziewięć lat, zmarł jego ojciec, a matka, Annet, musiała samotnie wychowywać rodzinę.
«90% mojego katolicyzmu zawdzięczam rodzinie» – przyznaje ojciec Kawagga w wywiadzie dla Fundacji CARF. Pierwsze nauki wiary otrzymał w domu, jeszcze przed rozpoczęciem katechezy. Starsi bracia pomogli mu czytać Biblię i odkryć, jak łączyć życie duchowe z innymi obowiązkami.
Ale życie rodzinne nie było łatwe. Nieobecność ojca zmusiła wszystkich do pomocy. Od najmłodszych lat Lawrence zaczął szukać różnych sposobów zarabiania pieniędzy, aby pomagać w domu i kontynuować naukę. Sprzedawał drewno na opał i liście bananowca w mieście, nosił wodę ze stawów, sprzedawał żywność – mango, kukurydzę i awokado – i pracował w budownictwie.
Czasami pokonywał nawet dziesięć kilometrów między domem a miastem, aby sprzedawać te produkty. «Moja rodzina pomagała mi w nauce, a także kilku przyjaciół» – wyjaśnia. On ze swojej strony robił wszystko, co w jego mocy, żeby się utrzymać.
Pośród tych trudności zaczęło się również rodzić jego powołanie. Lawrence był ministrantem, a bliskość ołtarza i księży obudziła w nim niepokój, który z czasem przerodził się w decyzję życiową.
«Moje powołanie zrodziło się w młodości, kiedy zostałem ministrantem. Pomagałem przy mszy, a przykład księży sprawił, że zapragnąłem być taki jak oni» – mówi.
W 2005 roku, będąc jeszcze bardzo młodym, Lawrence wiedział już, że chce wstąpić do seminarium. Problemem były finanse: «Chciałem wstąpić do seminarium, ale koszty były bardzo wysokie» – wyjaśnia.
Z tego powodu musiał kontynuować naukę w szkole protestanckiej. Ale nawet tam nie chciał wyrzec się wiary. Pewnego dnia poprosił dyrektora szkoły, aby pozwolił księdzu katolickiemu odprawić mszę dla katolickich uczniów. Dyrektor wyraził zgodę i dzięki temu Lawrence mógł nadal przyjmować sakramenty.
Mijały lata, ale ten płomień wciąż w nim płonął. W 2011 roku w końcu znalazł potrzebną pomoc. «Ksiądz pomógł mi finansowo wstąpić do seminarium» – wspomina. Później jego biskup i inni kontynuowali współpracę, aby powołanie Lawrence'a mogło rozkwitnąć.
W seminarium duchownym diecezji Kasana-Luweero, w rodzinnej Ugandzie, studiował filozofię przez trzy lata, a następnie teologię przez dwa lata. Jego droga do kapłaństwa zaczęła nabierać kształtu.
Wtedy to jego biskup wysłał go do Hiszpanii, aby kontynuować naukę w Międzynarodowym Kolegium Kościelnym Bidasoa oraz na Uniwersytecie Nawarry. Przybył w 2018 roku i pozostał w Hiszpanii do 2023 roku.
«W 2018 roku przyjęto mnie bardzo ciepło i tak było aż do mojego wyjazdu» – mówi.
W Pampelunie znalazł nie tylko uniwersytet, na którym mógł ukończyć studia, ale także społeczność międzynarodową, która miała głęboki wpływ na jego doświadczenia. «Uwielbiałem studiować z seminarzystami z 39 krajów. Dało mi to bogate doświadczenie życiowe» – wyjaśnia.
Dla młodego człowieka z Ugandy życie z seminarzystami z tak wielu stron świata było okazją do poszerzenia perspektyw dotyczących Kościoła.
«Przebywanie z ludźmi z różnych krajów pomogło mi stać się księdzem o bardziej międzynarodowym charakterze i mieć lepsze podejście do każdej osoby» – mówi.
Musiał również zmierzyć się z jednym z największych wyzwań po przybyciu do Hiszpanii: językiem.
«Nie zawsze było łatwo, bo pochodzę z kraju, w którym mówi się 45 dialektami, a językiem narodowym jest angielski. Nauka hiszpańskiego nie była więc łatwa» – przyznaje.
Ostatecznie jednak przekształcił tę trudność w narzędzie w swojej przyszłej posłudze. «Dziękuję Bogu, bo teraz mówię dobrze po hiszpańsku, co bardzo mi pomogło w mojej posłudze kapłańskiej» – mówi.
Jego pobyt w Bidasoa i na Uniwersytecie Nawarry nie ograniczał się do przygotowań akademickich. Lawrence szczególnie podkreśla duchowy rozwój, jakiego doświadczył w tych latach.
«Moja duchowość bardzo się rozwinęła i pozostaje taka do dziś» – mówi. Wśród wspomnień, które ceni najbardziej, znajduje się sposób, w jaki przeżywał liturgię: «Uwielbiałem liturgię w Bidasoa, szacunek dla Najświętszej Eucharystii».
Dodaje, że to doświadczenie miało bezpośredni wpływ na jego obecną posługę: «To jest teraz moja najmocniejsza strona podczas głoszenia kazań».
Szkolenie, które otrzymał w Hiszpanii, pomogło mu również nawiązać kontakt z ludźmi z różnych kultur i odnaleźć się w międzynarodowym kontekście duszpasterskim. Język hiszpański, którego nauczył się podczas lat spędzonych w Pampelunie, stał się wręcz narzędziem w jego posłudze.
Po powrocie do Ugandy Lawrence spędził rok, pełniąc posługę duszpasterską w swojej diecezji Kasana-Luweero. Później przyjął święcenia diakonatu, a 17 sierpnia 2024 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Jego pierwszym powołaniem jako księdza była parafia w Katikamu, gdzie pozostał przez rok. Następnie biskup wysłał go do Stanów Zjednoczonych, do diecezji Grand Island w Nebrasce. Obecnie posługuje w kościele katolickim Prince of Peace w Kearney.
Życie kapłańskie zaprowadziło Lawrence'a z Ugandy do Stanów Zjednoczonych, przez Hiszpanię. Trzy kraje, trzy kultury i bardzo różne doświadczenia pomogły mu lepiej zrozumieć powszechność Kościoła.
W obliczu wyzwań kapłaństwa wierzy, że najważniejsze jest to, że się nie zmienia: «Wzrastanie w wierze w Boga i przygotowywanie się na to, co nadchodzi, a Chrystus powinien być naszym przewodnikiem».
Lawrence wie, że nie mógłby odbyć tej podróży sam. Jego rodzina była dla niego najważniejsza. Podobnie jak towarzyszący mu księża, biskup i ludzie, którzy umożliwili mu formację. Wśród nich byli dobroczyńcy Fundacji CARF.
Jego wdzięczność wobec nich jest szczególnie wyrazista: «Dobroczyńcy CARF-u to aniołowie zesłani z nieba, aby przyjść nam z pomocą».
Wyjaśnia również, dlaczego jego pomoc ma zasięg znacznie wykraczający poza możliwości każdego stypendysty: «Wielu z nas nie byłoby tym, kim jest, ale dzięki jego hojności jesteśmy księżmi».
Ponieważ misja Kościoła nie spoczywa wyłącznie na barkach kapłana. Fundacja CARF podkreśla doktrynę soborową: «Od chrztu jesteśmy włączeni w Chrystusa i na swój sposób uczestniczymy w trzech posługach: kapłańskiej, prorockiej i królewskiej».
Obecność i współodpowiedzialność świeckich we wspólnocie parafialnej «jest niezbędna dla jej istnienia, a jednocześnie dla naszej własnej tożsamości i misji chrześcijańskiej». Nie czekaj, aż ksiądz poprosi cię o pomoc: zaoferuj się proaktywnie.
Pełna radości liturgia odciąża księdza i podnosi duchowo całą wspólnotę, zgodnie z nauką Konstytucji. Sacrosanctum Concilium (14), strzeżone w Magisterium Stolicy Apostolskiej. «Święta Matka Kościół gorąco pragnie, aby wszyscy wierni byli prowadzeni do pełnego, świadomego i czynnego uczestnictwa w celebracjach liturgicznych, jakiego wymaga sama natura liturgii, a do którego lud chrześcijański ma prawo i obowiązek na mocy chrztu».
Ofiarowanie się do służby ołtarzowej – jako lektor, ministrant lub w chórze parafialnym – pozwala, aby celebracje przebiegały w spokoju i pięknie, a ksiądz może skupić się na tajemnicy, której przewodniczy.
Posługa kapłańska wymaga ogromnego, codziennego poświęcenia. «Nadmierne obciążenie pracą i brak zrozumienia ze strony wielu osób mogą prowadzić do wyczerpania lub frustracji» – czytamy we wpisie na blogu Fundacji.
Osoba świecka może złagodzić to zmęczenie poprzez «modlitwę i przyjacielskie towarzyszenie», otwierając drzwi domów i plany rodzinne, aby zapewnić proboszczowi chwile zdrowej rekreacji, braterskiego zaufania i odpoczynku.
4. Dlaczego modlitwa za księży jest niezastąpiona?
Płodność kapłana zależy od łaski Bożej, a wierni są powołani, by być jego niewidzialnym wsparciem. Choć zazwyczaj nie okazują tego na zewnątrz, kapłani potrzebują waszych modlitw, by ich pocieszać i pomagać im kontynuować swoją misję.
Codzienna modlitwa o jego świętość, wierność doktrynalną i siłę jest bezpośrednim wyrazem synowskiej komunii. Konkretnym przykładem chrześcijańskiej czułości jest serdeczne wspominanie jego urodzin i rocznicy święceń kapłańskich.
5. Jaki jest wkład grup parafialnych i rady duszpasterskiej?
Grupy parafialne to zorganizowane kanały rozwoju wiary i działalności charytatywnej. Dołączenie do nich lub bezpośredni udział w radzie duszpasterskiej pomaga proboszczowi w planowaniu roku liturgicznego i koordynowaniu działań.
Zaangażuj się w inicjatywy w swojej parafii, które najlepiej odpowiadają Twoim zainteresowaniom osobistym lub zawodowym; proboszcz doceni zaangażowanie i zorganizowanie osób.
6. Jak można skutecznie współpracować w katechezie?
Bycie katechetą to nie tylko zadanie administracyjne, ale prawdziwe powołanie do przekazywania żywej wiary. Papież Franciszek przypomniał nam o tym w swojej adhortacji apostolskiej. Christus Vivit (162) że Pan wzywa nas do tego: «Każdy z nas, z naszymi duchowymi i intelektualnymi zasobami, z naszymi umiejętnościami zawodowymi lub doświadczeniem życiowym, a także z naszymi ograniczeniami i wadami, powinien starać się dostrzec sposoby na lepszą i pełniejszą współpracę w ogromnym zadaniu stawiania Chrystusa na szczycie wszelkich ludzkich działań».
Potrzebni są kreatywni i pedagogiczni współpracownicy, którzy pomogą księdzu kształcić dzieci, młodzież i dorosłych poprzez świadectwo własnego życia.
7. Jaka jest rola świeckiego w parafialnym Caritas?
Zorganizowana działalność charytatywna jest twarzą Chrystusa dla najbardziej potrzebujących rodzin w społeczności. Zespół wolontariuszy Caritas identyfikuje potrzeby dzielnicy lub miasta i dystrybuuje pomoc materialną (żywność, odzież, podstawowe wsparcie finansowe). Dołączenie do tego zespołu odciąża proboszcza, zapewniając, że nikt w społeczności nie zostanie bez wsparcia.
8. Jaki wpływ ma pomoc finansowa na misję kapłańską?
«Możesz również pomóc finansowo. Dużo lub mało. Sporadycznie lub co miesiąc» – mówi stały darczyńca, który wspiera kościół od 2000 roku. Utrzymanie nabożeństw, dbanie o świątynię i wspieranie duchowieństwa wymagają hojności wiernych.
Ponadto darowizny na rzecz podmiotów objętych Ustawą o patronacie podlegają znacznym odliczeniom podatkowym, co maksymalizuje realny wpływ każdej darowizny, zarówno na poziomie parafii, jak i w instytucjach zajmujących się ich integralną formacją, takich jak Fundacja CARF.
Twoja pomoc dla parafii i wsparcie dla jej proboszcza i księży może mieć ogromny wpływ na życie parafii i proboszcza. Aby wspólnoty miały proboszczów przygotowanych teologicznie, humanistycznie i duchowo, niezbędna jest stała formacja.
W Fundacji CARF Dzięki hojności tysięcy dobroczyńców wspieramy studia seminarzystów i księży diecezjalnych na całym świecie na prestiżowych wydziałach kościelnych. Odwiedź naszą stronę internetową, aby dowiedzieć się więcej, lub dołącz do społeczności @fundacioncarf W mediach społecznościowych: dzięki Waszemu wsparciu finansowemu, udostępnianiu i modlitwom sprawicie, że żadne powołanie kapłańskie nie zaginie z powodu braku środków finansowych.
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
