Na swoje pytania papież Leon XIV udzielił odpowiedzi, która wskazywała na samo sedno wiary chrześcijańskiej:«Bóg nie pozostaje obojętny wobec ludzkiego życia, ale wychodzi ludziom naprzeciw, towarzyszy im i otwiera przed nimi horyzont nadziei.".

Tak Ernesto Juliá wyjaśnia to w serii trzech artykułów poświęconych słowom Leon XIV. W nich pojawia się ta sama myśl, która przewija się w różnych sytuacjach: Bóg kocha człowieka takiego, jaki jest, ale zawsze zaprasza go do wzrostu, do podnoszenia się, do pojednania i do życia nowym życiem.

"Bóg kocha cię takiego, jakim jesteś, ale marzy o tym, żebyś był lepszy."

«Drodzy przyjaciele, zachęcam was do dalszego snucia marzeń Boga. Każdemu z was mówię: Bóg kocha was takimi, jacy jesteście, ale marzy o was takimi, jacy jesteście! Pan pozwala nam wszystkim zacząć od nowa, bo bycie człowiekiem i chrześcijaninem nie polega na tym, by nigdy nie popełniać błędów, ale na wzrastaniu w zdolności do nawracania się, pokuty, poprawy, a przede wszystkim do pojednania i przebaczania.

Te słowa Leona XIV wypowiedziane w więzieniu w Barcelonie odbiły się echem na całym świecie. I będą nadal. Bóg, który marzy o ludzkości, który towarzyszy ludzkości w jej cierpieniach i radościach. I który nigdy nie przestaje kochać tego swojego stworzenia, którym jest każdy z nas, “Jego obraz i podobieństwo”. Bóg, który objawił się światu w osobie Jezusa Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka.

I ta boska rzeczywistość została bardzo dobrze wyrażona podczas spotkania papieża Leona XIV z mężczyzną i dwiema kobietami na Stadionie Olimpijskim w Barcelonie:

«Ojcze Święty, dorastamy, słysząc, że jedynym celem w życiu jest produkowanie, odnoszenie sukcesów i dbanie o swój wizerunek. Sam tego próbowałem, ale znalazłem jedynie ogromną pustkę. Poszukując odpowiedzi, moje życie zmieniło się i w zeszłą Wielkanoc przyjąłem Chrzest. Teraz, gdy ta droga jest dla mnie nowa, pytam Cię: Jak możemy skupić się na tym, co naprawdę ważne, skoro społeczeństwo zmusza nas do ciągłego patrzenia w ziemię lub tylko na siebie?»

Stworzony na “obraz i podobieństwo” Boga, ten człowiek, nieochrzczony przez rodziców, zmaga się z kolejnymi etapami życia, nie odnajdując sensu swojej egzystencji. W niektórych krajach europejskich, w tym w Hiszpanii, liczba osób starszych proszących o chrzest z roku na rok rośnie.

Odpowiedź papieża Leona XIV najpierw ukazuje mu horyzont jego życia, wskazuje, gdzie znajdzie Boga, i na koniec podpowiada drogi, które do niego prowadzą.

«Nasze pragnienie prawdy i szczęścia potrzebuje szerszego horyzontu. A ten niepokój jest darem, który Bóg To samo dało nam: zostaliśmy stworzeni na miarę nieskończoności, a zatem każdy skończony horyzont, każdy krok, każde osiągnięcie, podczas gdy nas satysfakcjonuje, sam czas popycha nas naprzód i zaprasza do dalszych poszukiwań, do poszukiwań poprzez postęp, ale nade wszystko do poszukiwań poprzez “zstępowanie do wewnątrz”, czyli wchodzenie w głąb.

Gdzie mogę doświadczyć tego “otwarcia horyzontów”? – możemy sobie wyobrazić, jak zadawał sobie to pytanie nowo nawrócony człowiek.

«To właśnie w tym społeczeństwie Ty i wielu innych odkryło wartość bardziej ludzkiego, pełniejszego życia, otwartego na spotkanie z Bogiem i radość wiary. Oznacza to, że pomimo trudności, miejscem, gdzie Bóg się uobecnia i gdzie powinniśmy odnaleźć Jego ślady, jest zawsze rzeczywistość, w której się znajdujemy».

A Ojciec Święty Leon XIV kończy, wskazując mu drogę i sposoby, dzięki którym będzie mógł w pełni dzielić swoje życie z Bogiem.

«Wierzymy, że Duch Święty działa i działa po cichu we wszystkich sytuacjach życiowych i historycznych, nawet w tych, które wydają się najtrudniejsze. Musimy jednak pielęgnować ten niepokój i stwarzać mu przestrzeń; jak powiedziałem, “zaglądać do wnętrza”, starając się nie dać się przytłoczyć zewnętrznym rytmom i pokusom, pielęgnując przestrzenie ciszy, być może zatrzymując się na kilka minut dziennie, by przeczytać Ewangelię i porozmawiać z Bogiem, a także starając się odbywać tę wewnętrzną podróż razem z innymi, pozwalając, by towarzyszyli nam w kościelnych podróżach i angażując się w spotkania z kapłanami, zakonnikami i ludźmi, którzy tak jak my weszli na tę drogę.

Poruszająca miłość Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego w sercu tego nawróconego dosięgła go w chwili, gdy szukał Światła, które nadałoby sens jego życiu. Czy to możliwe, by to wołanie o Bożą Miłość mogło zostać stłumione przez sumienie spowite ciemnością?.

Leon XIV w obliczu bólu samobójstwa

Drugą osobą, która przedstawiła swoją sprawę Leonowi XIV, jest kobieta zmagająca się z ciężką depresją, która doprowadziła ją – jak sama to ujęła – do «ciemności, izolacji i niezmierzonego bólu. Czasami ten ból jest tak przytłaczający, że myśl o zniknięciu wydaje się jedynym wyjściem. Walczyłam z tą chorobą w milczeniu przez lata, aż w piątkowy wieczór przegrałam i próbowałam odebrać sobie życie. Jestem tutaj, ponieważ Bóg dał mi drugą szansę i będę za to wiecznie wdzięczna».

Gdy tylko kończy opisywać głęboką depresję, której doświadczyła, i dziękując Bogu za tę “drugą szansę”, pyta Papieża: «Pytam cię z całego serca: gdzie możemy zobaczyć Boga, kiedy ciemność jest absolutna i nie możemy już iść dalej? Jak możemy zaufać Bogu, kiedy wydaje się, że nic, nawet my sami, nie jest warte zachodu?»

Leon XIV otwiera swoje serce, być może pragnąc, aby ta kobieta otworzyła swoje i odkryła, że Chrystus cierpi razem z nią i zachęca ją do zmartwychwstania razem z Nim (teksty są słowami Papieża).

«W obliczu najtrudniejszych i najboleśniejszych sytuacji, gdy wydaje się, że Bóg jest nieobecny, musimy Mu ponownie powierzyć ciężary, które nosimy w naszych sercach, a nawet krzyczeć do Niego, a nawet protestować jak Hiob, pewni, że On w jakiś sposób staje się obecny i jest blisko, nawet gdy pozornie milczy».

A po przypomnieniu cierpienia i bólu, «godzin ciemności, udręki i bólu, których doświadczył Jezus, gdy zbliżyła się godzina Jego śmierci”.", kaczka:

«W takich chwilach możemy instynktownie myśleć, że Bóg również nas opuścił. Ale Krzyż Jezusa mówi nam, że Bóg nas nie opuszcza, że nadal jest za nas ukrzyżowany w chwilach bólu i zewnętrznej samotności, że zbiera nie tylko nasze łzy, ale także krzyk naszego cierpienia, którego inni nie słyszą, krzyk, który Jezus uczynił swoim na Krzyżu, mówiąc: “Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”.

Pan w Getsemani i na Golgocie objawia nam nieskończoną miłość, jaką nas darzy, i uczy nas, że odkryjemy głębię Jego miłości tylko wtedy, gdy będziemy Mu towarzyszyć w cierpieniu. Jeśli kontemplując Go ukrzyżowanego, ofiarującego nam odkupienie od wszystkich naszych grzechów i pobudzającego nasze dusze do pokuty, ofiarujemy Mu nasze bóle i cierpienia, towarzysząc Mu w niesieniu Jego odkupieńczego Krzyża.

«Papież Leon XIV dodaje: »W chwilach bólu powinniśmy, przynajmniej na ile to możliwe, otworzyć się na kogoś, kto pomoże nam wyrazić prostą modlitwę, kto dyskretnie będzie nam towarzyszył, nie spiesząc się z wyjaśnianiem nam tego bólu, kto weźmie nas za rękę i wyprowadzi z tego płaczu”.

Tym kimś jest sam Chrystus. Papież Leon XIII zdaje się zachęcać tę kobietę do odkrycia cierpienia Pana na krzyżu i zjednoczenia się z Nim, przeżywania Jego cierpień w Chrystusie, przez Chrystusa, z Chrystusem, tak jak w pewnym sensie uczynił to dobry łotr:

«Dimas wpatruje się w Tego, który za chwilę wyda ostatnie tchnienie, i unosi ducha ku wyżynom Krzyża. Ku wyżynom Boga, odkrywając wspaniałość Zmartwychwstania. “Panie, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swojego Królestwa”. “Dziś będziesz ze mną w raju”».

"Nigdy dotąd na ziemi nie słyszano tak krótkiego dialogu, tak pełnego znaczenia i ogromu, między Miłością Boga a nędzą człowieka. Spotkanie na Krzyżu Syna Bożego, który stał się człowiekiem, z grzesznym człowiekiem, który woła o Jego miłosierdzie” (Z Chrystusem na Kalwarii, s. 72).

«Te doświadczenia niosą przesłanie również dla nas, wierzących. Dla całego Kościoła: nie wolno nam uduchowiać cierpienia, powierzchownie przypisując je “woli Bożej” czy jakiemuś Jego tajemniczemu planowi, ponieważ grozi to pomniejszeniem tego cierpienia, uciszeniem go i zranieniem ludzi. Bóg nie chce cierpienia; niesie je z nami i zachęca nas do wytrwałego pokładania w Nim ufności.

Czyż Bóg marzy o tym, co Leon XIV chciał zalecić tej kobiecie, która, ręka w rękę z Najświętszą Maryją Panną, jednoczy swoje boleści i cierpienia z boleściami Chrystusa i w ten sposób ma radość towarzyszenia Panu w Jego śmierci na Krzyżu, a już cieszy się radością Zmartwychwstania?. 

Leonie XIV, śnij dalej o marzeniu Boga

«Drodzy przyjaciele, zachęcam was do dalszego snucia marzeń Boga. Każdemu z was mówię: Bóg kocha was takimi, jacy jesteście, ale marzy o was takimi, jacy jesteście! Pan pozwala nam wszystkim zacząć od nowa, bo bycie człowiekiem i chrześcijaninem nie polega na tym, by nigdy nie popełniać błędów, ale na wzrastaniu w zdolności do nawracania się, pokuty, poprawy, a przede wszystkim do pojednania i przebaczania.

Te słowa Leona XIV wypowiedziane w więzieniu w Barcelonie odbiły się echem na całym świecie. I będą nadal rozbrzmiewać. Zawarliśmy je w pierwszym z tych artykułów i powtarzamy je tutaj. Bóg, który marzy o ludzkości, który towarzyszy ludzkości w jej cierpieniach i radościach. I który nigdy nie przestaje kochać tego swojego stworzenia, którym jest każdy z nas, “stworzony na Jego obraz i podobieństwo”. Bóg, który objawił się światu w osobie Jezusa Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka. “Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca” (J 14, 9), mówi Pan.

 «Dobry wieczór, Ojcze Święty. Pochodzę z rodziny z bardzo skromnej dzielnicy Barcelony. Kiedy byłem mały, mój ojciec próbował zabić moją matkę, ale została uratowana, ponieważ pewien chłopiec interweniował i zmarł. Mój ojciec trafił do więzienia, a matka uzależniła się od narkotyków. Kiedy miałem dziesięć lat, opieka społeczna wzięła mnie pod swoją opiekę i umieściła w ośrodku dla nieletnich San José de la Montaña. Na początku było trudno, ponieważ zbudowałem wokół siebie mur, do którego nie wpuszczałem nikogo”.

Ale stopniowo po raz pierwszy doświadczyłem miłości rodzinnej i moje serce zaczęło się otwierać. Tam dowiedziałem się o Jezusie, zacząłem się modlić i zostałem ochrzczony. Ale jako nastolatek wielokrotnie buntowałem się przeciwko Bogu. Zostałem zaproszony na rekolekcje i tam po raz pierwszy doświadczyłem Bożej miłości. Minęło jednak kilka miesięcy, a ja wciąż trudno mi wybaczyć ojcu. I czasami wznoszę oczy ku niebu i pytam: »Gdzie byłeś, kiedy byłem dzieckiem?”. Ojcze Święty, jak mogę wybaczyć ojcu, który o mało nie zostawił mnie bez matki? Jak mogę prawdziwie pojednać się z Bogiem?.

Jezus na krzyżu nadaje sens cierpieniu

Cierpienie fizyczne i moralne jest obecne – i rzeczywiście je znajdujemy – w życiu każdego z nas. Z Krzyża Chrystus nadaje sens wszelkiemu cierpieniu, a przybity do Krzyża, pozostanie na zawsze, aż do końca czasów, abyśmy mogli cierpieć z Nim i zmartwychwstać razem z Nim.

Świadomy tego, że Chrystus nadał sens wszelkiemu ludzkiemu cierpieniu, Leon XIV za pomocą pytań stara się ukazać kobiecie autentyczną relację z Bogiem.

 «To prawdziwy znak Bożej łaski, że pytanie to pojawia się w tak naznaczonej cierpieniem przeszłości i że pomimo bólu człowiek ma odwagę zapytać, jak można przebaczyć tym, którzy nas skrzywdzili. (...) Nie możemy przypisywać Bogu tego, co zostało nam powierzone; nie możemy sobie wyobrazić, że Bóg z góry automatycznie odpowie na nasze potrzeby lub w cudowny sposób zapobiegnie złu”.

»Obdarzył nas inteligencją i wolą, dał nam sumienie, przyodział nas w godność i wolność, a nade wszystko wyszedł nam naprzeciw, aby w swoim Synu Jezusie Chrystusie pokazać nam drogę, którą mamy podążać, aby nasze życie było w pełni ludzkie, a w naszym społeczeństwie panowały sprawiedliwość, pokój i braterstwo” – dodaje papież Leon.

Jezus Chrystus przyszedł na ziemię, aby odkupić nas od grzechu i obdarzyć nas łaską – żyjąc z nami – abyśmy mogli żyć prosząc o przebaczenie i przebaczając tym, których uraziliśmy lub którzy urazili nas.

«Wszystko to pomaga nam coraz głębiej wnikać w dynamikę przebaczenia i pojednać się z Bogiem i z innymi. Jesteśmy grzesznikami, którym przebaczono, jesteśmy w pokoju i jesteśmy zdolni do przebaczania. Jesteśmy zdolni do niesienia pokoju.

W swoich odpowiedziach skierowanych do tych trojga młodych ludzi, Ojciec Święty zaoferował bardzo osobisty wgląd w praktykę trzech cnót teologicznych, które w pewien sposób wyrażają relację ludzkości z Bogiem – Wiary, Nadziei i Miłości. Żyjąc nimi dzień po dniu, nawet gdy jest to trudne, pozwala nam odkryć Bożą miłość do nas. Miłość, którą On pragnie, abyśmy dzielili się ze wszystkimi naszymi bliźnimi. 

---

---

Ernesto Juliá, (ernesto.julia@gmail.com) | Wcześniej opublikowane w Religia Poufna.

---