Marzenie papieża: dlaczego Kościół potrzebuje dobrze wyszkolonych księży?
W Fundacji CARF pracujemy nad tym, aby sen papieża aby solidna i integralna formacja docierała do seminarzystów i księży diecezjalnych na całym świecie. W dniach od 6 do 12 czerwca br. Papież Leon XIV odwiedzi Hiszpanię. Jest to wydarzenie wyczekiwane przez tysiące ludzi, ze spotkaniami, uroczystościami i chwilami, które naznaczą całe pokolenie.
Ale poza agendą publiczną istnieje przesłanie, które Ojciec Święty powtarza z naciskiem od początku swojego pontyfikatu: Kościół potrzebuje dobrze wyszkolonych kapłanów.
Troska, która przewija się przez cały jego pontyfikat
Przez cały swój pontyfikat papież Leon XIV nakreślił bardzo jasną wizję kapłaństwa. Nie chodzi tylko o to, czy są powołania. Chodzi o to, jak im towarzyszyć i jak je przygotować.
Jak przypomniał podczas spotkania z hiszpańskimi seminarzystami 28 lutego 2026 roku, “Seminarium jest zawsze znakiem nadziei dla Kościoła”.” . Ale ta nadzieja rodzi się nie tylko z liczby młodych ludzi, którzy odpowiadają na wezwanie, ale także z procesu formacji, który przechodzą. To właśnie tam buduje się przyszłych duszpasterzy.
Formować kapłanów to formować ludzi
Papież podkreśla, że formacja nie może ograniczać się do zajęć akademickich. Nie wystarczy zdobyć wiedzę czy umiejętności duszpasterskie. Formacja to przede wszystkim ścieżka relacji. Zostać księdzem oznacza nauczyć się żyć w przyjaźni z Chrystusem, a stamtąd rozumieć ludzi.
Dlatego mówi on o seminarium jako o “szkoła uczuć” . Miejsce, w którym przyszły ksiądz uczy się integrować swoje życie, dojrzewać, dobrze kochać i towarzyszyć innym z równowagą i głębią. Ten wymiar jest kluczowy. Ponieważ ksiądz nie pracuje z ideami, ale z ludźmi.
Ryzyko zredukowania kapłaństwa do funkcji
Jednym z najciekawszych przesłań papieża w tym momencie jest jego ostrzeżenie przed cichym niebezpieczeństwem: przekształceniem kapłaństwa w funkcję. W jego spotkanie Duchowieństwa przypomniał, że Kościół nie potrzebuje “funkcjonariuszy”, ale pasterzy z sercem (26 czerwca 2025 r.). To stwierdzenie wprowadza decydujący klucz: formacja to nie tylko “robienie rzeczy”, ale bycie w określony sposób. Być ojcem, być przewodnikiem, być obecnym.
Wezwanie, które dociera również do Hiszpanii
Zbliżająca się wizyta Papieża w naszym kraju nie będzie tylko jednorazowym wydarzeniem. Podobnie jak przy innych okazjach, pozostawi głębszy ślad: obudzi powołania, utwierdzi w decyzjach i poruszy sumienia.
A w tle mocno wybrzmi to przesłanie: troska o formację kapłanów to troska o przyszłość Kościoła. "Proszę spełnić marzenie papieża" Koncentrują się właśnie na tej rzeczywistości: umożliwiając tym, którzy otrzymali powołanie, szkolenie w najlepszych możliwych warunkach.
Formowanie seminarzystów dzisiaj, aby służyli jako kapłani jutro
Za pośrednictwem Fundacji CARF, dobroczyńcy z całego świata już teraz przyczyniają się do formacji seminarzystów i księży w ponad 130 krajach.
Każde stypendium przekłada się na coś bardzo konkretnego: lata studiów, towarzyszenie ludzkie i duchowe, przygotowanie intelektualne i duszpasterskie. Ale przede wszystkim przekłada się na przyszłość.
Ponieważ za każdym dobrze wyszkolonym księdzem stoją tysiące ludzi, którzy przez lata będą otrzymywać wskazówki, wsparcie i nadzieję. Marzenie papieża ma imiona, twarze i konkretne historie.
Spis treści
Proszę spełnić marzenie papieża
Na całym świecie są młodzi mężczyźni, którzy usłyszeli głębokie wezwanie do podążania za powołaniem kapłańskim. Chcą służyć, towarzyszyć, udzielać sakramentów i pomagać ludziom w spotkaniu z Bogiem. Ale wielu z nich nie ma środków finansowych, aby być dobrze wyszkolonym, akademicko i po ludzku, na tym kluczowym etapie ich spotkania z Bogiem.
Papież Leon XIV przypomniał o tym niedawno z prostotą i głębią w swoim liście apostolskim Lojalność, która generuje przyszłośćTożsamość kapłanów konstytuuje się wokół ich bycia dla i jest nierozerwalnie związana z jej misją».
Z tego powodu Kościół szczególnie troszczy się o formację przyszłych kapłanów, aby byli oni ludźmi przygotowanymi pod względem ludzkim, duchowym i duszpasterskim, zdolnymi do towarzyszenia swoim wspólnotom i służenia ludziom tam, gdzie są najbardziej potrzebni. Tym właśnie zajmuje się Fundacja CARF od 1989 roku.
W wielu krajach na całym świecie są ludzie z powołaniem do kapłaństwa, gdzie Wiara jest silna, ale zasoby są ograniczone. To właśnie tutaj Państwa pomoc ma znaczenie.
Od momentu powstania Fundacja CARF towarzyszy seminarzystom i księżom diecezjalnym ze 130 krajów, aby mogli otrzymać integralną formację, której Kościół potrzebuje dziś i będzie potrzebował jutro. Za każdym z nich kryje się historia, rodzina, ludzie i cała diecezja, która pewnego dnia będzie miała księdza lepiej przygotowanego do służenia im i formowania innych.
Dzięki Państwa pomocy jest to możliwe Marzenie papieża Leona XIV: aby formacja dotarła do seminarzystów i księży na całym świecie. Niech przyszłość Kościoła będzie budowana na mocnych fundamentach, z dobrze przygotowanymi i oddanymi ludźmi.
Proszę spełnić marzenie papieża!
Proszę umożliwić formację tych, którzy będą troszczyć się o wiarę i życie milionów ludzi na całym świecie.
Święty Josemaria urodził się 9 stycznia 1902 r. w Barbastro (Huesca) w głęboko chrześcijańskiej rodzinie. Był drugim z sześciorga dzieci. Jego ojciec, José, był kupcem; matka, Dolores, była pobożną kobietą, która przekazała swoim dzieciom żywą i prostą wiarę. Kiedy Josemaría miał trzynaście lat, rodzina przeniosła się do Logroño z powodu bankructwa rodzinnej firmy. Ta zmiana miasta była kluczowym momentem w jego życiu duchowym.
Pewnego zimowego dnia, podczas opadów śniegu, zobaczył na ulicy ślady stóp na śniegu pozostawione przez bosą karmelitankę. Wywarło to na nim głębokie wrażenie: wyczuł, że Bóg czegoś od niego chce. Po latach wspominał ten moment jako początek wewnętrznej intuicji, niejasnego wezwania, duchowego niepokoju, który narastał.
Chociaż nie wiedział dokładnie, o co Pan go prosi, postanowił zostać księdzem, aby stać się bardziej dyspozycyjnym do wypełniania woli Bożej. Wstąpił do seminarium w Saragossa, gdzie rozpoczął studia kościelne, które później połączył ze studiami prawniczymi. Święcenia kapłańskie przyjął 28 marca 1925 roku.
Po krótkim okresie wikariatu w wiejskiej parafii w Perdiguera, przeniósł się do Madrytu, aby kontynuować naukę akademicką. Tam pracował jako kapelan i opiekował się chorymi, studentami i potrzebującymi.
Przedstawienie świętego Josemaríi Escrivá i niektórych kluczowych elementów jego życia i przesłania.
To właśnie w tym miejskim środowisku, w kontakcie z ludźmi z różnych środowisk, jego życie przybrało ostateczny obrót. 2 października 1928 r., podczas duchowych rekolekcji, otrzymał z wewnętrzną jasnością misję, którą Bóg mu powierzył: założenie Opus Dei. Zrozumiał, że musi przetrzeć szlak w Kościele, aby pomóc odkryć, że wszyscy mężczyźni i kobiety, niezależnie od ich statusu, zawodu czy warunków społecznych, są powołani do poszukiwania świętości w swoim zwykłym życiu poprzez pracę z innymi.
Kim był święty Josemaría i dlaczego jego święto obchodzone jest 26 czerwca?
Początkowa inspiracja pokazała mu, że każde uczciwe zadanie - od sali operacyjnej po biuro, kuchnię, fabrykę, wieś czy klasę szkolną - może być miejscem spotkania z Bogiem. Nie chodziło o robienie rzeczy nadzwyczajnych, ale o robienie rzeczy zwyczajnych z miłością, z doskonałością, z chrześcijańskim zmysłem. Praca, przeżywana z takim nastawieniem, stawała się środkiem osobistego uświęcenia i służby innym. Ta wizja przełamywała schematy w czasach, gdy świętość była kojarzona niemal wyłącznie z życiem zakonnym lub kapłańskim. Josemaría wielokrotnie podkreślał wszystkim, że Bóg nie powołuje tylko niektórych, ale wszystkich.
We wczesnych latach Opus Dei zaczęło się w bardzo skromny sposób: zaledwie garstka młodych ludzi w Madrycie, którzy słuchali księdza mówiącego im o życiu chrześcijańskim, które jest spójne, radosne, wymagające i zaangażowane w świat. W 1930 r. zrozumiał również, że to wezwanie dotyczy kobiet, a w 1943 r. założył Stowarzyszenie Kapłańskie Świętego Krzyża, jako część struktury Opus Dei. księża diecezjalni.
Początkowo ekspansja była powolna, naznaczona trudnościami społecznymi i politycznymi w ówczesnej Hiszpanii. Podczas wojny domowej założyciel musiał się ukrywać, ponieważ był księdzem. Po zakończeniu konfliktu wznowił swoją pracę z nowym impetem.
W 1946 roku przeniósł się do Rzymu, skąd promował międzynarodowy rozwój Dzieła. W 1950 r. Stolica Apostolska ostatecznie zatwierdziła Opus Dei, uznając ważność tej nowej drogi w Kościele. Ekspansja była stopniowa: dotarli do krajów Europy, Ameryki, Azji i Afryki.
Od początku święceń kapłańskich święty Josemaria prowadził intensywną działalność duszpasterską i formacyjną. Głosił rekolekcje, pisał książki o duchowości - wśród nich te najbardziej znane, Caminoopublikowany po raz pierwszy w 1939 roku - i towarzyszył duchowo wielu ludziom.
We wszystkich swoich pismach i spotkaniach kładł nacisk na wartość małych rzeczy, na znaczenie robienia ich dobrze i z Bożą miłością. "Bóg czeka na nas w małych rzeczach" - mawiał. Jego duchowość nie była ani skomplikowana, ani niedostępna, ale głęboko wcielona w codzienne życie z wyraźną ufnością w bycie dzieckiem Bożym: boskie synostwo wypełnia całe życie osoby.
Zmarł w Rzymie 26 czerwca 1975 r., niespodziewanie, po przybyciu do swojej rezydencji w siedzibie Opus Dei, Villa Tevere, po spotkaniu i spędzeniu czasu ze swoimi córkami w rzymskim Kolegium Santa Maria.
Javi, nie czuję się dobrze
Oto jak błogosławiony Alvaro del Portillo opowiada o tym w wywiadzie na temat założyciela. "O jedenastej pięćdziesiąt siedem weszliśmy do garażu Villa Tevere. Członek Dzieła czekał na nas przy drzwiach. Ojciec szybko wysiadł z samochodu, z pogodną twarzą; poruszał się z taką zwinnością, że sam odwrócił się, by zamknąć drzwi. Podziękował synowi, który mu pomógł i wszedł do domu.
Pozdrowił Pana w oratorium Trójcy Świętej i, jak to zwykle robił, wykonał powolne, pobożne ukłony, którym towarzyszył akt miłości. Potem poszliśmy na górę do mojego biura, pokoju, w którym zwykle pracował, i kilka sekund po przekroczeniu drzwi zawołał: Javi!
Don Javier Echevarría został z tyłu, aby zamknąć drzwi windy, a nasz Założyciel powtórzył mocniej: "Javi! a potem słabszym głosem: "Nie czuję się dobrze". Natychmiast Ojciec upadł na podłogę. Użyliśmy wszelkich możliwych środków, duchowych i medycznych. Gdy tylko zdałem sobie sprawę z powagi sytuacji, udzieliłem mu rozgrzeszenia i namaszczenia chorych, czego gorąco pragnął: wciąż oddychał. Wielokrotnie błagał nas, abyśmy nie pozbawiali go tego skarbu.
Prawdopodobnie po pozdrowieniu obrazu Matki Boskiej z Guadalupe modlitwą ejakulacyjną, jak zawsze zwykł robić, wchodząc do dowolnego pokoju w domu, upadł po tym ostatnim małym akcie miłości. Tego samego dnia sława jego świętości zaczęła rozprzestrzeniać się wśród wiernych.
W 1992 r. został beatyfikowany przez św. Jana Pawła II, a w 2002 r. kanonizowany, Sam papież powiedział podczas homilii: "Z nadprzyrodzoną intuicją św. Josemaria niestrudzenie głosił powszechne powołanie do świętości i apostolstwa. Chrystus wzywa wszystkich do chrześcijańskiej doskonałości: robotników i chłopów, intelektualistów i artystów, ludzi wszystkich zawodów, warunków społecznych i kultur.
Ścieżka świętości pośród świata
Dziś przesłanie świętego Josemarii nadal inspiruje tysiące ludzi na całym świecie. Opus Dei jest obecne w 68 krajach i oferuje formację duchową i ludzką chrześcijanom ze wszystkich środowisk. Jego dziedzictwo nie ogranicza się do stworzenia instytucji, ale polega przede wszystkim na otwarciu nowego sposobu życia Ewangelią w sercu świata.
Obchody święta św. Josemarii w dniu 26 czerwca to pamiętać o Bożym wezwaniu do pełnego życia pośród zwyczajności. Jest to zaproszenie dla wszystkich - ludzi świeckich, księża, Wzywał wiernych, żonatych, samotnych - do poszukiwania świętości w codziennym życiu, w pracy, w rodzinie, w odpoczynku, w obowiązkach zawodowych i w relacjach międzyludzkich. Sam mówił: «Tam, gdzie są wasze aspiracje, wasza praca, wasze miłości, tam jest miejsce waszego codziennego spotkania z Chrystusem».
Krótko mówiąc, święty Josemaria był narzędziem w rękach Boga, aby przypomnieć nam o czymś głęboko ewangelicznym: że nie ma chrześcijan drugiego lub pierwszego podziału, że wszyscy - ty i ja - jesteśmy powołani do pełni miłości, bez potrzeby zmiany naszego życia, ale tylko poprzez zmianę serca, z którym je przeżywamy.
Wartość księży w XXI wieku
W roku 2026 przesłanie św. Josemarii o świętości w świecie nabiera szczególnego znaczenia. Aby świeccy mogli spotkać Boga w swoim zwykłym życiu i pracy, fundamentalna jest praca i towarzyszenie kapłanom, którzy potrzebują solidnej formacji teologicznej, ludzkiej i duchowej. Wspomnienie założyciela Opus Dei w jego święto liturgiczne jest również okazją do wspierania powołań kapłańskich na całym świecie.
Modlitwa za wstawiennictwem świętego Josemaríi
Chrześcijanie zawsze zwracali się o pomoc do wstawiennictwa chrześcijan. santos aby doprowadzić swoją modlitwę do obecności Boga. Modlitwę można pobrać w ponad 30 językach.
Objawiona prawda o Trójcy Świętej od początku leżała u podstaw żywej wiary Kościoła, przede wszystkim w akcie chrztu. Znajduje ona swój wyraz w regule wiary chrzcielnej, sformułowanej w przepowiadaniu, katechezie i modlitwie Kościoła. Sformułowania te znajdują się już w pismach apostolskich, jak na przykład to pozdrowienie w liturgii eucharystycznej: "Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i komunia Ducha Świętego niech będą z wami wszystkimi" (2 Co 13,13; por. 1 Co 12,4-6; Ef 4,4-6). Odniesienie to pochodzi dosłownie z punktu 249 Katechizmu Kościoła Katolickiego.
Liturgiczna celebracja Uroczystość Trójcy Przenajświętszej zaprasza nas do zanurzenia się w samym sercu naszej wiary. W tym dniu Kościół wzywa nas do kontemplacji nieskończonej Miłości, która łączy Ojca, Syna i Syna Bożego. Duch Święty.
Co świętujemy w uroczystość Trójcy Przenajświętszej?
Kościół poświęca następną niedzielę Zielone Świątki aby uczcić Boga w Jego jedności i trójcy. Nie świętujemy abstrakcyjnej koncepcji, ale tajemnica komunii. Według Katechizmu Kościoła Katolickiego Trójca Święta jest centralną tajemnicą wiary i życia chrześcijańskiego. Jest źródłem wszystkich innych tajemnic wiary.
Teksty pogłębiające nasze zrozumienie Trójcy Świętej
Ten trynitarny strumień Miłości (Tajemnica Trójcy Świętej głęboko zmienia sposób, w jaki patrzymy na świat, ponieważ ujawnia, że Miłość jest samą strukturą rzeczywistości.
Pięć pytań na temat Trójcy Świętej: Czy wierzę w Boga, Jednego i Trójjedynego? Trójca Święta jest tajemnicą Boga samą w sobie, centralną tajemnicą chrześcijańskiej wiary i życia. Co w praktyce oznacza powiedzenie “wierzę w Trójjedynego Boga”? Jak rozróżniamy i traktujemy każdą z trzech Osób Boskich?
'Wierzę, wierzymy', e-book autorstwa biskupa Javiera EchevarríiCredo jest głównym tematem książki “Wierzę, wierzymy", która składa się z fragmentów listów pasterskich napisanych przez biskupa Javiera Echevarríę podczas Roku Wiary.
Teksty katechizmowe na temat Trójcy Świętej.
Klasyczne przedstawienie Trójcy Świętej: Ojca, Syna i Ducha Świętego otoczonych niebiańską chwałą.
4 nauki Kościoła katolickiego na temat Trójcy Świętej
1) Jaka jest centralna tajemnica wiary i życia chrześcijańskiego?
Centralną tajemnicą chrześcijańskiej wiary i życia jest tajemnica Trójcy Świętej. Chrześcijanie są chrzczeni W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
2) Czy sam ludzki rozum może poznać tajemnicę Trójcy Świętej?
Bóg pozostawił ślady swojej trynitarnej istoty w stworzeniu i w Starym Testamencie, ale intymność Jego istoty jako Trójcy Świętej jest tajemnicą niedostępną dla samego ludzkiego rozumu, a nawet dla wiary Izraela przed Wcieleniem Syna Bożego i zesłaniem Ducha Świętego. Tajemnica ta została objawiona przez Jezus Chrystus, Jest źródłem wszystkich innych tajemnic.
3) W jaki sposób Kościół wyraża swoją trynitarną wiarę?
Kościół wyraża swoją trynitarną wiarę, wyznając jednego Boga w trzech Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Trzy Osoby Boskie są jednym Bogiem, ponieważ każda z nich jest identyczna z pełnią jednej niepodzielnej Boskiej natury. Te trzy Osoby są naprawdę różne od siebie ze względu na ich wzajemne relacje: Ojciec zrodził Syna, Syn jest zrodzony przez Ojca, Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna.
4) Jak działają trzy Osoby Boskie?
Nierozdzielne w swojej jednej substancji, Osoby Boskie są również nierozdzielne w swoim działaniu: Trójca ma jedno i to samo działanie. Ale w jednym Boskim działaniu każda Osoba jest obecna w sposób, który jest jej właściwy w Trójcy. «Mój Boże, moja Trójco, którą uwielbiam... spraw, aby moja dusza zaznała pokoju. Uczyń ją swoim niebem, umiłowanym mieszkaniem i miejscem Twego odpoczynku. Obym nigdy nie zostawił Cię w nim samego, ale obym był tam całkowicie, w pełni przebudzony w mojej wierze, w adoracji, bez zastrzeżeń poddany Twojemu twórczemu działaniu» (bł. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej).
Bezpłatne teksty e-booków Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego.
Głos Święta Trójca ze Słownika św. Josemarii
1. znaczenie Trójcy Świętej w życiu i przepowiadaniu św. Josemarii. 2. 2. homilia Ku świętości. Jedność i Trójca. 4. “Trójca ziemi” i Trójca nieba. 5. 5. nabożeństwa trynitarne.
W swoich kazaniach Święty Josemaría zawsze zmierzał do tego, co istotne, do centralnych tajemnic naszej wiary, a w konsekwencji jego rozważania, w taki czy inny sposób, zawsze mają za horyzont tajemnicę Trójcy Świętej: miłość Boga Ojca, który daje swego Syna, miłość Syna, która prowadzi Go do złożenia swego życia w ofierze oraz uświęcające działanie Ducha Świętego. Cała jego duchowa doktryna była głęboko trynitarna i chrystologiczna.
1. znaczenie Trójcy Świętej w życiu i nauczaniu świętego Josemarii
Świadczą o tym jego duchowe pisma, Święty Josemaría Od samego początku miał ciepłą relację z każdą z trzech Osób Boskich, podkreślając rozróżnienie między nimi zgodnie z cechami, które przejawiają w historii zbawienia: Ojciec jest źródłem i początkiem wszystkiego; Syn, Słowo Ojca, który staje się człowiekiem, aby ludzie mogli stać się synami Bożymi; a Duch Święty jest Uświęcicielem, tym, który jednoczy ludzi z Bogiem, czyniąc ich jednym z Chrystusem.
Jedną z funkcji, które Święty Josemaría W swoim duchowym itinerarium podkreślał, z wielkim wewnętrznym wzruszeniem, boskie synostwo, a w konsekwencji ojcostwo Boga. W homilii wygłoszonej w kwietniu 1964 r. wyznał: “Moje życie doprowadziło mnie do poznania, że w sposób szczególny jestem dzieckiem Bożym i zakosztowałem radości wejścia do serca mojego Ojca” (AD, 143).
Odnosił się do nadprzyrodzonej intuicji, z jaką postrzegał radosną rzeczywistość boskiego synostwa, a w konsekwencji ojcostwa Boga. To ojcostwo pojawia się już w jego Apuntes íntimos (Notatkach intymnych) w Różaniec święty i w The Way, jako prawdę, która służy jako fundament jego duchowego życia.
Słowo jest obecne w św. Josemarii przede wszystkim jako Słowo wcielone, o ujmująco ludzkim imieniu: Jezus. Jest On Mądrością i Słowem Ojca, Słowem pełnym miłości, ponieważ jest “Słowem, od którego pochodzi miłość” (ECP, 162). Z Jego “Sercem z ciała, z Sercem podobnym do naszego, które jest pewnym dowodem miłości i nieustannym świadkiem niewypowiedzianej tajemnicy Bożej miłości” (tamże). Jedyną drogą do Boga-Trójcy jest właśnie człowieczeństwo Pana (por. AD, 300-303).
W życiu duchowym świętego Josemarii to wielkie wewnętrzne “odkrycie” miało miejsce między 22 września a 17 października 1931 roku. Jesienią 1932 roku miało miejsce kolejne “odkrycie”, również o głębokich i trwałych konsekwencjach dla jego życia wewnętrznego i myśli teologicznej: znaczenie działania Ducha Świętego w duszy. Pedro Rodríguez proponuje tekst, zaczerpnięty z Apuntes íntimos, o wielkim mistycznym uniesieniu.
Josemaria opisuje w nim, jak postrzega znaczenie obecności Ducha Świętego w duszy: “Do tej pory wiedziałem, że Duch Święty mieszka w mojej duszy, aby ją uświęcić..... ale nie pojmowałem tej prawdy o Jego obecności (...) Czuję w sobie Miłość: i chcę Go traktować, być Jego przyjacielem, Jego powiernikiem (...), aby ułatwić Mu pracę polerowania, wyrywania, rozpalania (...) - Cel: częste, jeśli to możliwe, bez przerwy, przyjaźń i pełne miłości i uległości traktowanie Ducha Świętego. Veni Sancte Spiritus!...” (CECH, s. 270; por. F, 514).
Jedna z modlitw do Trójcy Świętej w nabożeństwie.
Kiedy św. Josemaria mówi o Bogu, myśli przede wszystkim o Bogu-Trójcy. Widać to na przykład w jego czytaniu pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju: “Trójca Święta zakochała się w człowieku, podniosła go do porządku łaski i uczyniła go na swój obraz i podobieństwo (Rdz 1, 26); odkupiła go od grzechu (...) i pragnie zamieszkać w naszych duszach: kto Mnie miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i zamieszkamy w nim (J 14, 23)” (ECP, 84).
Ludzka wolność, która wypływa z wolności istniejącej w Trójcy Świętej. Oto bardzo wyrazisty tekst zaczerpnięty z homilii zatytułowanej Wolność, dar Boga: “We wszystkich tajemnicach naszej katolickiej wiary rozbrzmiewa ten hymn na cześć wolności. Najświętsza Trójca stwarza świat i człowieka z niczego w wolnym wylaniu miłości. Słowo zstępuje z nieba i przyjmuje nasze ciało z tą wspaniałą pieczęcią wolności w poddaniu: Oto przychodzę, jak napisano o Mnie na początku księgi, abym spełniał wolę Twoją, Boże (Hbr 10, 7)” (AD, 25).
Kiedy św. Josemaria opisuje miłość Boga do człowieka, często przypomina, że jest to miłość trynitarna. Szczególnie wymowny fragment o Trójcy Świętej znajdujemy w homilii wygłoszonej w Wielki Czwartek 1960 r., w której poświęca on wiele miejsca na mówienie o jej związku z Eucharystią: «Trynitarny nurt miłości do ludzkości utrwala się w sposób wzniosły w Eucharystii» (ECP, 85). Tutaj, w samym sercu chrześcijańskiego misterium, manifestacja Bożej miłości do ludzkości również osiąga swój punkt kulminacyjny: «Cała Trójca jest obecna w ofierze ołtarza. Z woli Ojca, przy współdziałaniu Ducha Świętego, Syn składa samego siebie w odkupieńczej ofierze» (KKK, 86).
Św. Josemaria stwierdza w tych paragrafach prawdy, które są mu bardzo drogie, zarówno w odniesieniu do celebracji Mszy Świętej, jak i do natury kapłaństwa służebnego - liturgia, zwłaszcza Msza Święta, jest najważniejsza ze wszystkich. opus Trinitatis, Msza - nalegam - jest boskim, trynitarnym, a nie ludzkim działaniem.
The ksiądz który celebruje i służy celom Pana, użyczając swojego ciała i głosu; jednak nie działa we własnym imieniu, ale in persona et in nomine Christi, w Osobie Chrystusa i w imię Chrystusa» (tamże). Celebrując, kapłan wchodzi, by tak rzec, w strumień trynitarnej miłości właśnie dlatego, że działając w osobie i imieniu Chrystusa, składa Ojcu ofiarę z uświęceniem Ducha Świętego (por. ECP, 86).
Najbardziej bezpośredni sposób obcowania z Najświętszą Trójcą znajduje się we Mszy Świętej: «Uczestnicząc we Mszy Świętej, nauczysz się obcować z każdą z Osób Boskich: Ojcem, który zrodził Syna; Synem, który jest zrodzony przez Ojca; Duchem Świętym, który pochodzi od obu. Mając do czynienia z którąkolwiek z trzech Osób, mamy do czynienia z jednym Bogiem; a mając do czynienia ze wszystkimi trzema, z Trójcą Świętą, mamy do czynienia w równym stopniu z jednym prawdziwym i jedynym Bogiem» (ECP, 91).
2. Homilia Ku świętości
Bardzo obrazowe jest to, co zostało powiedziane w homilii Ku świętości o znaczeniu kontemplacji Trójcy Przenajświętszej w myśli św. W homilii tej opisuje on ogólne linie drogi człowieka do Boga. Mówiąc o powszechnym powołaniu do świętości, o modlitwie, o obecności Boga i o naszej relacji z Panem Jezusem Chrystusem, dodaje: «Aby zbliżyć się do Boga, musimy obrać właściwą drogę, którą jest Najświętsze Człowieczeństwo Chrystusa» (AD, 299). Droga do Trójcy Świętej musi być przebyta w ścisłym zjednoczeniu z Chrystusem poprzez Chleb i Słowo.
Zjednoczenie z Chrystusem często oznacza spotkanie z krzyżem i wejście w czas “biernego oczyszczenia” (AD, 302). Czasy te spędzimy wśród pokoju i radości, bo jeśli prawdziwie kochamy Chrystusa, «jeśli z boską odwagą schronimy się w otworze, który włócznia pozostawiła w Jego boku, spełni się obietnica Mistrza: kto Mnie miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy» (AD, 306). Stajemy wobec prawdy o zamieszkaniu Trójcy Świętej w duszy i jej ascetycznych konsekwencjach.
Jakby dusza mogła doświadczyć tego zamieszkania Boga w niej, kontynuuje: «Serce potrzebuje więc rozróżniać i adorować każdą z Osób Boskich. W pewnym sensie jest to odkrycie, którego dusza dokonuje w życiu nadprzyrodzonym, podobnie jak stworzenie otwierające oczy na istnienie. I z miłością przebywa z Ojcem, z Synem i z Duchem Świętym; i chętnie poddaje się działaniu życiodajnego Parakleta, który daje nam siebie, nie zasługując na to: nadprzyrodzone dary i cnoty!.
Św. Josemaria wyraźnie odnosi się do kontemplacji Najświętszej Trójcy pośród codziennego zgiełku. Wyrażenia, których używa do opisania tej kontemplacji, są podobne do tych używanych przez autorów duchowych, aby mówić o kontemplacji jako owocu darów Ducha Świętego. Oto kilka bardzo obrazowych określeń tego, jak pojmuje on tę kontemplację: «Słowa są zbyteczne, ponieważ język nie może się wyrazić; umysł jest uciszony. Nie dyskutuje się, tylko patrzy! A dusza znów zaczyna śpiewać nową pieśń, ponieważ czuje i wie, że Bóg patrzy na nią z miłością przez cały czas» (AD, 307).
Te słowa św. Josemarii przypominają nam wspaniałe ustępy, w których św. Jan od Krzyża opisuje zjednoczenie duszy z Trójcą Świętą i zamieszkanie Boga w duszy, a raczej zamieszkanie duszy w Bogu. Oczywiście jasne jest, że św. Josemaria mówi o kontemplacji i obcowaniu z Trójcą Świętą w zwykłym życiu.
“Nie odnoszę się do nadzwyczajnych sytuacji. Są one, być może, zwykłymi zjawiskami naszej duszy: szaleństwem miłości, która bez spektaklu, bez ekstrawagancji, uczy nas cierpieć i żyć, ponieważ Bóg obdarza nas Mądrością. Cóż za pogoda ducha, cóż za pokój, gdy znajdujemy się na wąskiej ścieżce, która prowadzi do życia! (Mt 7, 14)” (AD, 307).
Josemaría jest świadomy, że wspomina o prawdziwym celu duchowego doświadczenia, i to w zwyczajnym życiu. Są to “zwykłe zjawiska”, które jednocześnie są autentycznym “szaleństwem miłości”. Poprzez logiczne powiązanie idei pojawiają się tutaj pytania, które prowadzą nas do zrozumienia znaczenia zjednoczenia z Trójcą Przenajświętszą - z każdą z Osób Boskich - w zwykłym życiu: “Asceza? Mistycyzm? Nie martwię się.
Cokolwiek to jest, asceza czy mistycyzm, jakie to ma znaczenie: jest to miłosierdzie Boże. Jeśli próbujesz medytować, Pan nie odmówi ci swojej pomocy (...). To już jest kontemplacja i zjednoczenie; takie musi być życie wielu chrześcijan, z których każdy idzie naprzód własną drogą duchową - są one nieskończone - pośród trosk tego świata, nawet jeśli nawet nie zdają sobie z tego sprawy” (AD, 308).
Św. Josemaria używa słów z precyzją. Mówi o kontemplacji i zjednoczeniu z Trójcą Świętą, z każdą z Osób; są to dobrze znane terminy w teologii duchowości. Mówi także o zwykłym życiu i o wielu chrześcijanach “podążających własną duchową drogą”. Znajdujemy się zatem przed wielkim paradoksem, ale paradoks ten znika, jeśli pamiętamy o głębokim przekonaniu, z jakim św. Josemaria opiera się na powszechnym powołaniu do świętości.
Ta kontemplacja Trójcy zawsze będzie “miłosierdziem” Boga, miłosierdziem, które odpowiada darowi powszechnego powołania do świętości, faktowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi w Chrystusie przez Ducha Świętego i rzeczywistości zamieszkiwania Trójcy w duszy.
Jedność i Trójca
Św. Josemaria podkreśla rozróżnienie Osób, uważając Trójcę Świętą za komunię życia i miłości w jej doskonałej jedności, i radzi traktować każdą z Osób w ich rozróżnieniu: “Traktuj trzy Osoby, Boga Ojca, Boga Syna, Boga Ducha Świętego. Aby dojść do Najświętszej Trójcy, proszę przejść przez Maryję” (F, 543).
Chwała, którą chrześcijanin powinien oddawać Bogu, ma również strukturę trynitarną. Widać to już w Drodze: “Niech żadne uczucie nie wiąże cię z ziemią poza najbardziej boskim pragnieniem oddania chwały Chrystusowi, a przez Niego, z Nim i w Nim, Ojcu i Duchowi Świętemu” (C, 786). Nabożeństwo do Trójcy Świętej ma oczywisty wymiar chrystologiczny: “Naszym Mistrzem jest Chrystus: Syn Boży, Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej. Naśladując Chrystusa, osiągamy cudowną możliwość uczestniczenia w tym strumieniu miłości, który jest tajemnicą Jedynego i Trójjedynego Boga” (AD, 252).
We wszystkich tych radach św. Josemaria trzeźwo trzyma się sformułowań Symbolu i doksologii liturgii, z wielką wiarą i wielkim zmysłem kościelnym. Cypriana, “jesteśmy jednym ludem wyznającym jedną wiarę, jedno Credo; jednym ludem zgromadzonym w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego” (ECP, 89).
Odzwierciedla również, jako rzeczywistość długotrwała, jego własną duchową drogę w kontaktach z Trójcą Świętą i z każdą z Osób Boskich. W tym sensie warto zauważyć, że dwa poziomy rozważania tajemnicy trynitarnej - Trójca ad intra i Trójca ad extra, czyli Trójca immanentna i Trójca ekonomiczna - są bardzo obecne i wyraźnie rozróżnione w jego nauczaniu.
Jeśli chodzi o Pierwszą Osobę, św. Josemaría rozważa przede wszystkim Jej ojcostwo i Jej bogoczłowieczeństwo: wszystko pochodzi od Ojca, On jest źródłem trynitarnego nurtu miłości, On jest tym, który podejmuje inicjatywę ofiarowania człowiekowi Przymierza. W tej kwestii, jak już zauważono w głosie Boga Ojca, bardzo interesujące są adnotacje i komentarze Pedro Rodrígueza w jego krytyczno-historycznym wydaniu Drogi, zwłaszcza w numerach 267 i 435.
Św. Josemaria kontempluje ojcostwo Ojca oczami naszego Pana, jednocząc swojego Abba z Abba Jezusa. Tak to ujął w medytacji wygłoszonej 28 kwietnia 1963 r.: “Kiedy Pan zadał mi te ciosy, około trzydziestego pierwszego roku, nie rozumiałem tego.
I nagle, pośród tej wielkiej goryczy, te słowa: Ty jesteś moim synem (Ps 2:7), Ty jesteś Chrystusem. I mogłem tylko powtórzyć: Abba, Pater!, Abba, Pater!, Abba!, Abba! (...) A powód - widzę to wyraźniej niż kiedykolwiek - jest taki: mieć Krzyż to utożsamiać się z Chrystusem, to być Chrystusem, a zatem być synem Bożym” (por. także Illanes, 2008, s. 471-472). Illanes słusznie zauważa, że ten tekst i cała medytacja świadczą o duchowej i teologicznej dojrzałości osiągniętej przez św. Josemaríę, który tutaj “ujawnia głębokie znaczenie, z którego wywodzi się znaczenie synostwa, a dokładniej, jego rozwój”.
W odniesieniu do Syna, św. Josemaria skupia się przede wszystkim, co jest logiczne, na Jego człowieczeństwie i tajemnicach Jego życia, na gesta et passa Christi. Wystarczy przypomnieć sobie, jak wygląda ta kontemplacja w książkach Różaniec święty i Droga krzyżowa. W homilii poświęconej Sercu Jezusa znajdujemy całą teologię trynitarną i chrystologiczną: “Bóg Ojciec raczył dać nam w Sercu swego Syna nieskończone dilectionis thesauros (Modlitwa Mszy o Najświętszym Sercu), niewyczerpane skarby miłości, miłosierdzia, czułości (...).
Boska miłość sprawia, że Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, Słowo, Syn Boga Ojca, przyjmuje nasze ciało, to znaczy naszą ludzką kondycję, bez grzechu. A Słowo, Słowo Boga, jest Verbum spirans amorem, Słowem, z którego wypływa Miłość” (ECP, 162), mówi św. Josemaria, idąc za św. Augustynem i św. Tomaszem (por. S.Th., I q. 43, a. 5; De Trinitate, IX, 10).
Nabożeństwo do Ducha Świętego jest również obecne z decydującą siłą w życiu i przepowiadaniu św. Jest On tym, który utożsamia nas z Chrystusem i poprzez Niego wprowadza nas w życie trynitarnej miłości: “Aby skonkretyzować, nawet w sposób bardzo ogólny, styl życia, który prowadzi nas do traktowania Ducha Świętego - a wraz z Nim Ojca i Syna - i do zaznajomienia się z Parakletem, możemy spojrzeć na trzy podstawowe rzeczywistości: uległość - powtarzam - życie modlitwy, zjednoczenie z Krzyżem” (ECP, 135).
Być może najlepszym sposobem na opisanie, w jaki sposób tajemnica Trójcy Świętej jest obecna w pismach św. Josemarii, jest stwierdzenie, że jest ona obecna jako miłość, zgodnie z Jannowym wyrażeniem Bóg jest miłością (1 J 4, 16) lub, używając dobrze znanego teologicznego wyrażenia, jako communio personarum: “Miłość Jezusa do ludzkości jest niezgłębionym aspektem boskiej tajemnicy, miłości Syna do Ojca i Ducha Świętego.
Duch Święty, więź miłości między Ojcem i Synem, znajduje w Słowie ludzkie Serce (...) Miłość w łonie Trójcy Świętej rozlewa się na wszystkich ludzi poprzez Miłość Serca Jezusa” (ECP, 169).
4. “Trójca ziemi” i trójca nieba
Św. Josemaria odnosi się do Święta Rodzina jako “trójca ziemi”, biorąc pod uwagę, że w niej w szczególny sposób objawia się tajemnica trynitarna, wspólnota życia i miłości, i mocno podkreśla związek między św.
Jeszcze przed napisaniem Drogi, św. Josemaria lubił zwracać się do Santa Maria przypominając swoje związki z każdą z trzech Osób Trójcy Przenajświętszej: “Jakże panowie uwielbiają, gdy im się przypomina o ich pokrewieństwie z osobistościami literackimi, politycznymi, wojskowymi i kościelnymi! -Proszę śpiewać przed Niepokalaną Dziewicą, przypominając Jej: Zdrowaś Maryjo, córko Boga Ojca: Zdrowaś Maryjo, córko Boga Ojca: Zdrowaś Boże, Maryja, Matka Boga SynaZdrowaś Maryjo, Oblubienico Ducha Świętego.... Więcej niż Pan, Bóg sam!” (C, 496).
W krytyczno-historycznym wydaniu Drogi (CECH, s. 649-651, nr 15-17) Pedro Rodríguez przypomina historię tej modlitwy z jej głębokimi popularnymi korzeniami i przedstawia świadectwo z 1939 r., które dokumentuje, że już wtedy św. Josemaría zalecał rozważanie tajemnicy Maryi w Jej relacji do Trójcy Świętej.
To samo znajdujemy znacznie później w Przyjaciele Boga, 274: “Ta uroczystość prowadzi nas do rozważenia niektórych z centralnych tajemnic naszej wiary: do medytacji nad Wcieleniem Słowa, dziełem trzech Osób Trójcy Przenajświętszej. Maryja, Córka Boga Ojca, przez Wcielenie Pana w Jej niepokalanym łonie, jest Oblubienicą Boga Ducha Świętego i Matką Boga Syna”.
Nabożeństwa trynitarne
Św. Josemaria, który był zwolennikiem “nielicznych, ale stałych nabożeństw partykularnych” (C, 552), przekazał członkom Opus Dei w 1959 r., że wskazane jest rozpoczęcie zwyczaju odmawiania lub śpiewania Trisagionu Anielskiego w triduum poprzedzającym uroczystość Trójcy Świętej oraz częstego odmawiania i kontemplowania Symbolu Quicumque. Oba zwyczaje mają na celu zamanifestowanie nabożeństwa do Trójcy Świętej poprzez akty adoracji i wyraźnej wiary w prawdy objawione o centralnej tajemnicy naszej wiary. Powiązane terminy: Bóg Ojciec; Duch Święty; Boskie Synostwo; Trynitarne zamieszkiwanie; Jezus Chrystus.
Spis treści
Czy to ożywia rodzinę?
Kilka lat temu natknąłem się na wyniki ogólnoeuropejskiej ankiety, w której pytano, jak duże jest zaufanie respondentów do różnych organizacji, które utrzymują społeczeństwo przy życiu.
Dane wykazały, że rosnąca liczba obywateli była coraz bardziej nieufna wobec państw, rządów, oficjalnych organów itp. Jednocześnie dziewięćdziesiąt procent ankietowanych otwarcie przyznało, że odzyskało zaufanie do państwa. większa nadzieja i mocne zaufanie w rodzina.
Nie zawsze jest łatwo, nie mówiąc już o wygodzie, dać pełną wiarygodność sondażom, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę wpływ tzw. cywilizacja obudzony i prawne uznanie związków osób tej samej płci, które są tak powszechne w dzisiejszych aglomeracjach ludzkich. Istnieje wiele niewiadomych, które wpływają na rozmówców i które niejednokrotnie warunkują ich odpowiedzi.
Rodzina jako ostoja nadziei
Tym razem wszystko wskazuje na to, że dane są prawdziwe: po pierwsze dlatego, że odnoszą się do rodziny; a po drugie dlatego, że wiadomość, o której tylko jednego dnia donosiła część europejskiej prasy, następnego dnia zniknęła z prawie wszystkich gazet.
Organy prasowe, które zwykle podkreślają rozwody, separacje rodzinne, związki poza wszelką moralnością i pozorami legalności itp. zostały zmuszone do uznania rzeczywistości zupełnie przeciwnej do tej, którą rozpowszechniają w swojej propagandzie. Na szczęście przynajmniej byli na tyle uczciwi, by pewnego dnia ujawnić tę wiadomość; i to jest ich zasługa.
To, co Bóg połączył
W tamtym czasie badanie to było jeszcze zbyt małym wskaźnikiem, abyśmy mogli mówić o pełnym powrocie przywiązania do instytucji rodziny, o uznaniu słów Jezusa Chrystusa wskazujących na nią: «Co Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozłącza» (Matthew 19, 6). Nie możemy jednak zaprzeczyć, że był to znak odrodzenia tęsknoty tak wielu mężczyzn i kobiet za znalezieniem miejsca, w którym mogliby żyć ze spokojem niezbędnym do radzenia sobie z radościami, smutkami, niepokojami i spokojem codziennego życia. I ten znak jest nadal bardzo żywy.
Mężczyzna i kobieta, od czasu ich stworzenia, noszą w sobie duch pamięć rodziny. Wszyscy przybyliśmy na tę ziemię w już określonym i bardzo precyzyjnym kanale; nikt z nas nie stworzył dla siebie pierwszej kołyski, która przyjęła nasze ciało; i wszyscy urodziliśmy się w pierwszej kołysce, która nas przyjęła. Przyszliśmy na świat z dziedzictwem, które nigdy nas nie opuści: krwią i DNA naszych rodziców..
Pamięć życia
Każdy może wymazać ze swojej pamięci gorzkie lub szczęśliwe wspomnienia ze swojego życia; to, czego nigdy nie może wymazać, to pamięć o tych, którzy dali mu życie. A jeśli przy jakiejś okazji spróbujemy zapomnieć, wystarczy gest, uśmiech, płacz, spacer, westchnienie, aby przywrócić nam pamięć o naszych rodzicach, z życzliwym uśmiechem tych, którzy wiedzą, że są przekazicielami czegoś, co ich przewyższa: boskiego daru życia.
To prawda, że w rodzinach nie wszystko jest usłane różami. Zdaję sobie z tego sprawę Boli mnie, gdy widzę braci podzielonych Krewni, którzy nie rozmawiają ze sobą od lat, ponieważ ktoś powiedział o jedno słowo za dużo lub o jedno słowo za mało. To są pęknięcia w życiu, które wszyscy musimy pomóc naprawić: przebaczając, prosząc o przebaczenie, modląc się.
Więź przed Bogiem i człowiekiem
Odnoszę wrażenie, że pomimo liczby rozwodów, które mają miejsce w dzisiejszych czasach. Nostalgia za rodziną odżywa w wielu młodych sercach i umysłach., którzy przestają żyć "jako para" i zawierają małżeństwo w Kościele; którzy przełamują egoizm myślenia wyłącznie o sobie i są świadomi, że rodzina jest budowana przez więź przed Bogiem, i że kontynuowanie choroby żony, matki, ojca, dziecka, ożywia w duchu to pragnienie Chrystusa dotyczące rodziny: «co Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela».
Ponownie zwracamy nasze oczy ku tej instytucji, którą Bóg miał dobry pomysł ustanowić już w raju na ziemi: rodzinie zbudowanej na oczach Boga, na miłości mężczyzny i kobiety; w której łonie, od samego początku swojego życia, chrześcijanin zaczyna żyć tą cudowną tajemnicą ludzkiej solidarności, komunii świętych.
I przykład dawany przez tak wielu ojców i matek, którzy spokojnie radzą sobie z chorobą swoich żon, mężów, synów i córek, to hymn na cześć wierności małżeńskiej, do Woli Bożej, która oprócz tego, że dotyka tych z nas, którzy ją znają, jest mistrzowskim kluczem do miłosnej przyjaźni z Bogiem i do otwarcia drzwi do Sky.
Ernesto Juliá, (ernesto.julia@gmail.com) | Wcześniej opublikowane w Religia Poufna.
Spis treści
Małżeństwo, chrześcijańskie powołanie
Refleksja: Słowa Święty Josemaría Escrivá(mogą Państwo czytać i medytować nad wszystkimi lub tylko niektórymi z nich, w zależności od preferencji)..
1. po co jesteśmy na świecie? Aby kochać Boga całym sercem i całą duszą, i rozszerzać tę miłość na wszystkie stworzenia. Czy to nie wydaje się wystarczające? Bóg nie pozostawia żadnej duszy pozostawionej ślepemu losowi: ma plan dla wszystkich, wzywa wszystkich bardzo osobistym, niezbywalnym powołaniem. Małżeństwo jest Bożą drogą, jest powołaniem (Conv, n. 106).
2. Małżeństwo nie jest dla chrześcijanina zwykłą instytucją społeczną, a tym bardziej lekarstwem na ludzkie słabości: jest autentycznym nadprzyrodzonym powołaniem. Wielki sakrament w Chrystusie i w Kościele, mówi św. Paweł, a jednocześnie i nierozerwalnie umowa, którą mężczyzna i kobieta zawierają na zawsze, ponieważ - czy nam się to podoba, czy nie - małżeństwo ustanowione przez Jezusa Chrystusa jest nierozerwalne: święty znak, który uświęca, działanie Jezusa, który wkracza w dusze tych, którzy się pobierają i zaprasza ich do pójścia za Nim, przekształcając całe życie małżeńskie w boską wędrówkę po ziemi (ECQ, nr 23).
3. Od prawie czterdziestu lat głoszę powołaniowe znaczenie małżeństwa. Jakież oczy pełne światła widziałem niejednokrotnie, gdy - wierząc, mężczyźni i kobiety, że poddanie się Bogu i szlachetna i czysta ludzka miłość są nie do pogodzenia w ich życiu - słyszeli, jak mówiłem, że małżeństwo jest boską drogą na ziemi! (Conv, n. 91).
4. Ważne jest, aby małżonkowie nabyli jasnego poczucia godności swojego powołania, aby wiedzieli, że zostali wezwani przez Boga do osiągnięcia Bożej miłości także poprzez miłość ludzką; że zostali wybrani od całej wieczności do współpracy ze stwórczą mocą Boga w prokreacji, a następnie w wychowaniu dzieci; że Pan prosi ich, aby ich dom i całe życie rodzinne były świadectwem wszystkich cnót chrześcijańskich (Conv, n. 93).
5. Chrześcijańscy małżonkowie [...] muszą zrozumieć nadprzyrodzoną pracę związaną z założeniem rodziny, wychowaniem dzieci i promieniowaniem chrześcijańskim wpływem w społeczeństwie. Od tej świadomości własnej misji zależy w dużej mierze skuteczność i powodzenie ich życia: ich szczęście (Conv, n. 91).
6. Miłość, która prowadzi do małżeństwa i rodziny, może być także boską, powołaniową, cudowną drogą, kanałem całkowitego oddania się naszemu Bogu. Proszę robić rzeczy w sposób doskonały, przypomniałem wam, proszę wkładać miłość w małe czynności dnia, odkrywać to coś boskiego, co jest zawarte w szczegółach... (Conv, n. 121).
* * *
Intencje(mogą Państwo wymienić je wszystkie lub wybrać tylko kilka)
Módlmy się do Boga, naszego Pana, za wstawiennictwem świętego Josemarii:
A - Niech sprawi, że zrozumiemy wielkość chrześcijańskiego małżeństwa; niech zrozumiemy, że jest ono Bożym powołaniem - osobistym, pełnym miłości wezwaniem od Boga - i misją, którą On nam powierza w świecie: tworzyć zdrową i świętą rodzinę chrześcijańską, "podstawową komórkę, żywotną komórkę - jak powiedział papież Jan Paweł II - wielkiej i powszechnej rodziny ludzkiej" i Kościoła.
B - Niech obdarzy nas radością świadomości, że nasze małżeństwo i nasza rodzina są Bożą drogą, na której - kultywując intensywne życie duchowe i pomagając sobie nawzajem - możemy i musimy podążać za Chrystusem, drogą, prawdą i życiem, i naśladować Jego miłość i dar z siebie.
C - Obyśmy nigdy nie zapomnieli, że Bóg towarzyszy nam, umacnia nas i chroni łaską sakramentu małżeństwa; i dlatego ufajmy, że On - z łaską Ducha Świętego - napełni nas błogosławieństwem i uzdolni do wiernego stawiania czoła wszystkim obowiązkom i problemom życia rodzinnego.
D - Niech zawsze przypomina nam przykład Świętej Rodziny z Nazaretu, Jezusa, Maryi i Józefa, którzy - pełni wiary i miłości, zapominając o sobie - żyli w pełni oddani miłości do Boga Ojca i do siebie nawzajem, z radosnym i prostym oddaniem, pełni hojności i ducha służby.
Modlitwa z karty modlitewnej św. Josemarii
Boże, który przez pośrednictwo Najświętszej Maryi Panny obdarzyłeś św. Josemaríę, kapłana, niezliczonymi łaskami, wybierając go jako najwierniejsze narzędzie do założenia Opus Dei, drogę uświęcenia w pracy zawodowej i w wypełnianiu zwykłych obowiązków chrześcijanina: spraw, abym i ja umiał przekształcić wszystkie chwile i okoliczności mojego życia w okazję do kochania Ciebie i służenia Kościołowi, Papieżowi Rzymskiemu i duszom z radością i prostotą, oświetlając ścieżki ziemi światłem wiary i miłości.
Za wstawiennictwem świętego Josemaríi proszę udzielić mi łaski, o którą proszę.... (proszę się modlić). Niech tak się stanie.
Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu.
Pięćdziesiątnica: Duch Święty towarzyszy, ukierunkowuje i ożywia
"1W rocznicę Zielone Świątki, Wszyscy byli razem w tym samym miejscu. 2Nagle z nieba dobiegł ryk, jakby pędzącego wiatru, który wypełnił cały dom, w którym siedzieli. 3Zobaczyli, jak języki, niczym płomienie, pojawiają się i rozdzielają, lądując na każdym z nich. 4Wszystkie były wypełnione Duch Święty I zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch dawał mówić» (Dz 2:1-4).
Zesłanie Ducha Świętego lub Szawuot
Dla Żydów było to jedno z trzech wielkich świąt. Początkowo dziękczynienie za zebranie zboża (pierwociny), ale do tego dołączyło święto nadania Tory, czyli Toraw "instrukcja obsługi". świata i człowieka, który obdarzył Izraela mądrością. Było to święto przymierza, aby zawsze żyć zgodnie z wolą Boga, która przejawia się w jego prawie.
Obrazy użyte przez Łukasza, aby wskazać na wylanie Ducha Świętego - wiatr i ogień - nawiązują do Synaju, gdzie Bóg objawił się ludowi Izraela i dał im swoje przymierze (por. Wj 19:3 i nast.). Święto Synaju, które Izrael obchodził pięćdziesiąt dni po Passze, było świętem przymierza. Mówiąc o językach ognia (por. Dz 2, 3), Łukasz chce przedstawić Wieczernik jako nowy Synaj, jako święto przymierza, które Bóg zawiera ze swoim Kościołem i którego nigdy nie porzuci: to jest Pięćdziesiątnica.
Ojciec Święty prosi wszystkich pasterzy i wiernych Kościoła katolickiego, aby dołączyli do modlitwy w tę uroczystość Zesłania Ducha Świętego wraz z katolickimi ordynariuszami Ziemia Święta, Unia Europejska wzywa Ducha Świętego, aby Izraelczycy i Palestyńczycy mogli znaleźć drogę dialogu i przebaczenia.
Szawuot to żydowskie święto upamiętniające przekazanie Mojżeszowi Dziesięciu Przykazań Prawa Bożego na górze Synaj po ucieczce ludu Izraela z Egiptu. Odbywa się zatem siedem tygodni po Passze, która jest najważniejszym świętem dla Żydów, ponieważ upamiętnia wyzwolenie narodu żydowskiego z niewoli faraona. W języku hebrajskim “Szawuot” oznacza “tygodnie” i oznacza również przysięgę: przymierze, które Bóg zawarł ze swoim ludem poprzez Prawo.
Dzień Pięćdziesiątnicy
Dzięki mocy Ducha Świętego stają się zrozumiałe dla wszystkich, bez względu na ich pochodzenie i mentalność: A w Jerozolimie mieszkali Żydzi, pobożni mężowie ze wszystkich narodów pod niebem. Gdy powstał ten hałas, tłum zebrał się i był zakłopotany, bo każdy słyszał, jak mówili w jego własnym języku.
Zdumiewali się i zastanawiali, mówiąc: "Czyż ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczykami? Jak to jest, że słyszymy ich w naszym ojczystym języku? Partowie, Medowie, Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii i Pamfilii, Egiptu i tej części Libii, która leży w pobliżu Cyreny, obcy Rzymianom, a także Żydzi i prozelici, Kreteńczycy i Arabowie, słyszymy, jak mówią swoimi językami o wielkich rzeczach Bożych" (Dz 2:5-11).
Działanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy
To, co dzieje się tego dnia, dzięki działaniu Ducha Świętego, jest antytezą biblijnej relacji o początkach ludzkości: W tym czasie cała ziemia mówiła tym samym językiem i tymi samymi słowami. Posuwając się od wschodu, znaleźli równinę w krainie Szinar i tam się osiedlili.
-Zróbmy cegły i upieczmy je w ogniu! W ten sposób cegły służyły jako kamienie, a asfalt jako zaprawa. Potem powiedzieli: -Zbudujmy sobie miasto i wieżę, której szczyt sięga nieba! Wtedy będziemy sławni, abyśmy nie byli rozproszeni po całej ziemi. I zszedł Pan, aby zobaczyć miasto i wieżę, którą budowali synowie ludzcy, i Pan powiedział: "Są jednym ludem, z jednym językiem dla wszystkich, a to dopiero początek ich pracy; teraz nic, co próbują zrobić, nie będzie dla nich niemożliwe.
Zejdźmy na dół i zmieszajmy ich język właśnie tam, aby się nie rozumieli! Stamtąd więc Pan rozproszył ich po całej ziemi i przestali budować miasto. Dlatego nazwano ją Babel, ponieważ tam Pan pomieszał język całej ziemi i stamtąd Pan rozproszył ich po całej ziemi (Rdz 11:1-9).
The Papież Franciszek przypomniał podczas uroczystości Zesłania Ducha Świętego 2021 w Rzymie, że Duch Święty pociesza «zwłaszcza w trudnych chwilach, takich jak ta, którą przeżywamy», i to w bardzo osobisty sposób, ponieważ «tylko Ten, który sprawia, że czujemy się kochani takimi, jakimi jesteśmy, daje pokój sercu». W rzeczywistości «jest to sama czułość Boga, który nie zostawia nas samych; ponieważ być z tymi, którzy są sami, to już pocieszać».
Zesłanie Ducha Świętego: aktywna komunikacja
Kiedy ludzie z biblijnej opowieści zaczęli pracować tak, jakby Bóg nie istniał, okazało się, że sami stali się odczłowieczeni, ponieważ utracili podstawowy element istot ludzkich, jakim jest zdolność do porozumienia, zrozumienia siebie nawzajem i wspólnego działania. Ten tekst zawiera odwieczną prawdę. W dzisiejszym wysoko stechnicyzowanym społeczeństwie, z tak wieloma środkami komunikacji i informacji, coraz mniej mówimy i coraz mniej rozumiemy się nawzajem, tracimy prawdziwą zdolność do porozumiewania się w otwartym i szczerym dialogu. Potrzebujemy czegoś, co pomoże nam odzyskać tę zdolność do otwarcia się na innych.
Działanie Ducha Świętego
To, co ludzka pycha zepsuła, działanie Ducha Świętego składa na nowo. Również dzisiaj to uległość Duchowi Świętemu daje nam pomoc, której potrzebujemy, aby budować bardziej ludzki świat, w którym nikt nie czuje się samotny, pozbawiony uwagi i czułości innych. Jezus obiecał apostołom i każdemu z nas: Będę się modlił do Ojca, a da wam innego Parakleta, aby z wami był zawsze (J 14, 16). Używa greckiego słowa para-kletós co oznacza "ten, który mówi obok": to przyjaciel, który nam towarzyszy, zachęca nas i prowadzi po drodze.
Teraz, kiedy rozmawiamy z Bogiem w tym czasie modlitwy, zadajemy sobie w Jego obecności pytanie: czy staram się budować moje życie zawodowe i rodzinne, moje przyjaźnie, społeczeństwo, w którym żyję, jako świat zbudowany moimi własnymi siłami bez Bożej troski o mnie? Czy też chcę słuchać i być potulnym wobec miłującego głosu Ducha Świętego, tego nieodłącznego towarzysza, którego Jezus postawił u mego boku, aby mnie prowadził i zachęcał?
Możemy wzywać Ducha Świętego starożytną i piękną modlitwą Kościoła: Przyjdź Duchu Święty, napełnij serca Twoich wiernych i rozpal w nich ogień Twojej Miłości. I prosimy Najświętszą Dziewicę, Oblubienicę Boga Ducha Świętego, abyśmy tak jak Ona pozwolili Mu czynić wielkie rzeczy w naszych duszach, abyśmy umieli kochać Boga i innych, i z Jego pomocą budowali lepszy świat.
Spis treści
Pan Francisco Varo Pineda Dyrektor ds. badań na Uniwersytecie Nawarry. Profesor Pisma Świętego na Wydziale Teologicznym.
CZUWANIE PRZED UROCZYSTOŚCIĄ ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO Z RUCHAMI, STOWARZYSZENIAMI I NOWYMI WSPÓLNOTAMI
HOMILIA OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV, Plac Świętego Piotra, sobota, 7 czerwca 2025 r..
Drogie siostry i drodzy bracia:
Duch Stwórcy, którego przywołaliśmy pieśnią -...Veni creator Spiritus-., to Duch, który zstąpił na Jezusa, cichego bohatera Jego misji: «Duch Pański spoczywa na Mnie» (Lc 4,18). Prosząc Go, aby odwiedził nasze umysły, pomnożył nasze języki, rozpalił nasze zmysły, napełnił miłością, pocieszył nasze ciała i dał nam pokój, otworzyliśmy się na przyjęcie Królestwa Bożego. To jest nawrócenie według Ewangelii: skierowanie nas na drogę do Królestwa, które jest już w zasięgu ręki.
W Jezusie widzimy i od Jezusa słyszymy, że wszystko jest przemienione, ponieważ Bóg króluje, ponieważ Bóg jest blisko. W wigilię Zesłania Ducha Świętego jesteśmy ściśle związani z bliskością Boga, z Jego Duchem, który łączy naszą historię z historią Jezusa. Jesteśmy zaangażowani w nowe rzeczy, które Bóg czyni, aby Jego wola życia mogła się wypełnić i zwyciężyć nad wolą śmierci.
Niesienie Dobrej Nowiny
«Poświęcił mnie przez namaszczenie. Posłał mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, jeńcom głosił wyzwolenie, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych wypuścił na wolność, abym obwieszczał rok łaski Pana» (Lc 4,18-19).
Wyczuwamy tu zapach chryzmatu, którym zostały naznaczone nasze czoła. Chrzest i bierzmowanie, drodzy bracia i siostry, zjednoczyły nas z przemieniającą misją Jezusa, z Królestwem Bożym. Jak miłość sprawia, że poznajemy zapach ukochanej osoby, tak dziś rozpoznajemy w sobie nawzajem perfumy Chrystusa. Jest to tajemnica, która zaskakuje i skłania do refleksji.
W dniu Pięćdziesiątnicy Maryja, Apostołowie, uczniowie i uczniowie z nimi zostali napełnieni Duchem jedności, który na zawsze zakorzenił ich różnorodność w jednym Panu Jezusie Chrystusie. Nie wiele misji, ale jedna misja.
Nie introwertyczny i wojowniczy, ale ekstrawertyczny i świetlisty. Piotra, który jest jak otwarty i gościnny uścisk, wspaniale wyraża komunię Kościoła, doświadczaną przez każdego z Państwa w różnych doświadczeniach stowarzyszeniowych i wspólnotowych, z których wiele jest owocem Soboru Watykańskiego II.
W wieczór mojego wyboru, patrząc ze wzruszeniem na zgromadzony tu lud Boży, przypomniałem sobie słowo “synodalność”, które z radością wyraża sposób, w jaki Duch Święty kształtuje Kościół. W tym słowie rozbrzmiewa syn -znaczenie z- która jest tajemnicą Bożego życia. Bóg nie jest samotnością. Bóg jest “z” samym sobą - Ojcem, Synem i Duchem Świętym - i jest Bogiem z nami. Jednocześnie synodalność przypomina nam o sposobie - w jaki Bóg jest z nami.odós- ponieważ tam, gdzie jest Duch, tam jest ruch, tam jest droga. Jesteśmy ludźmi w drodze.
Rok łaski Pana
Ta świadomość nie alienuje nas, ale zanurza nas w człowieczeństwie, jak zaczyn w cieście, który wszystko zakwasza. Rok łaski Pana, którego wyrazem jest Jubileusz, ma w sobie ten zaczyn. W zepsutym i pozbawionym pokoju świecie Duch Święty uczy nas chodzić razem. Ziemia odpocznie, sprawiedliwość zostanie potwierdzona, ubodzy będą się radować, a pokój powróci, jeśli przestaniemy poruszać się jako drapieżnicy i zaczniemy poruszać się jako pielgrzymi. Już nie każdy na własną rękę, ale harmonizując nasze kroki z krokami innych. Nie będziemy już pochłaniać świata z żarłocznością, ale będziemy go pielęgnować i strzec, jak uczy nas encyklika. Laudato si’.
Drodzy bracia i siostry, Bóg stworzył świat, abyśmy mogli być razem. “Synodalność” to kościelna nazwa tej świadomości. Jest to droga, która wzywa każdego z nas do uznania własnego długu i własnego skarbu, czując, że jesteśmy częścią całości, poza którą wszystko więdnie, nawet najbardziej oryginalny charyzmat. Proszę spojrzeć: całe stworzenie istnieje tylko w modalności istnienia razem, czasem niebezpiecznie, ale zawsze razem (por. encyklika Ojca Świętego "Życie stworzenia"), Laudato si’ 16; 117).
Braterstwo i uczestnictwo
A to, co nazywamy “historią”, nabiera kształtu tylko w formie spotkania, wspólnego życia, często pośród niezgody, ale wciąż wspólnego życia. Przeciwieństwo jest śmiertelne i niestety codziennie staje nam przed oczami. Niech Państwa zgromadzenia i wspólnoty będą miejscami, w których praktykuje się braterstwo i uczestnictwo, nie tylko jako miejsca spotkań, ale także jako miejsca duchowości.
Duch Jezusa zmienia świat, ponieważ zmienia serca. Inspiruje On w rzeczywistości ten kontemplacyjny wymiar życia, który odpędza samozadowolenie, szemranie, ducha kontrowersji, dominację sumień i zasobów. Pan jest Duchem, a gdzie jest Duch Pana, tam jest wolność (por. 2 Co 3,17). Autentyczna duchowość zobowiązuje nas zatem do integralnego rozwoju ludzkiego, urzeczywistniając między nami słowo Jezusa. Tam, gdzie tak się dzieje, pojawia się radość. Radość i nadzieja.
Ewangelizacja, dzieło Boże
Ewangelizacja, drodzy bracia i siostry, nie jest ludzkim podbojem świata, ale nieskończoną łaską, która rozprzestrzenia się poprzez życie przemienione przez Królestwo Boże. Jest to droga błogosławieństw, szlak, który przemierzamy razem, w ciągłym napięciu między “już” i “jeszcze nie”, głodni i spragnieni sprawiedliwości, ubodzy w duchu, miłosierni, cisi, czystego serca, pracujący na rzecz pokoju. Aby podążać za Jezusem na tej drodze, którą On wybrał, nie wystarczą potężni obrońcy, światowe zobowiązania czy strategie emocjonalne.
Ewangelizacja jest dziełem Bożym i jeśli czasami przechodzi przez nasze osoby, to dzięki więzom, które umożliwia. Dlatego proszę być głęboko przywiązanym do każdego z Kościołów partykularnych i wspólnot parafialnych, w których pielęgnujecie i przeżywacie swoje charyzmaty. Blisko Państwa biskupów i w synergii ze wszystkimi innymi członkami Ciała Chrystusa, będziemy wtedy działać w harmonijnej zgodzie. Wyzwania stojące przed ludzkością będą mniej przerażające, przyszłość mniej mroczna, rozeznanie mniej trudne, jeśli razem będziemy posłuszni Duchowi Świętemu.
Niech Maryja, Królowa Apostołów i Matka Kościoła, wstawia się za nami.
Chrześcijanie w spotkaniu wiary z kulturami
Co przesłanie Ewangelii ma wspólnego z kulturami? Jakie światło rzuca na to życie Chrystusa? Jakie kryteria można z tego wywnioskować dla misji Kościoła i apostolstwa chrześcijan?
Znajdujemy się w samym środku głębokich i zawrotnych zmian kulturowych, którym towarzyszy wielki rozwój technologiczny i nie mniejsze konflikty z powodów politycznych, ekonomicznych i ideologicznych. Stanowi to wyzwanie dla nas, chrześcijan, wezwanych do uczestniczenia w kształtowaniu świata, a jednocześnie do głoszenia orędzia Ewangelii jako ziarna światła i ostatecznego życia.
W tym kontekście skupiamy się na ważnym przesłaniu Leona XIV na temat wydarzenie w Guadalupe (w 2031 roku będziemy obchodzić 500-lecie), a także w nauczaniu papieża podczas niektórych wizyt duszpasterskich w rzymskich parafiach.
To jest jak wydarzyła się historia zbawienia, między kulturami, Przymierze z Narodem Wybranym, zapisane w Piśmie Świętym, począwszy od Starego Testamentu. Stopniowo Bóg objawiał się, towarzysząc perypetiom ludu Izraela. Następnie «Bóg objawił się w pełni w Jezusie Chrystusie, w którym nie tylko przekazuje przesłanie, ale także przekazuje samego siebie». I tak naucza święty Jan od Krzyża że po Chrystusie nie można oczekiwać więcej słów, nie ma nic więcej do powiedzenia, ponieważ wszystko zostało powiedziane w Nim (por. Wejście na Górę Karmel, II, 22, 3-5).
Oczywiste jest, że ewangelizować, jak sam termin wyraża, to nieść “dobrą nowinę” (Ewangelię) o zbawieniu przez Jezusa. Jednak głoszenie przesłania Ewangelii zawsze odbywa się w ramach historii i konkretnego doświadczenia. Zaczęło się to od Jezusa z Nazaretu, w którym Syn Boży przyjął nasze ciało (mówimy o Jego ciele). Encarnación): wziął na siebie naszą ludzką kondycję ze wszystkim, co się z nią wiąże, w tym poprzez specyficzną kulturę.
Ewangelizacja musi nadal czynić to samo: «wynika z tego, że rzeczywistość kulturowa tych, którzy otrzymują głoszenie, nie może być ignorowana i że inkulturacja nie jest drugorzędnym ustępstwem lub zwykłą strategią duszpasterską, ale raczej nieodłączny wymóg misji Kościoła». Chociaż prawdą jest, że Ewangelia nie identyfikuje się z żadną konkretną kulturą, jest w stanie przeniknąć (oświecić i oczyścić) je prawdą i życiem, które pochodzi od Boga.
«Inkulturacja Ewangelii", wyjaśnia Leon XIV, "wynika z tego przekonania, podążać tą samą drogą, którą kroczył Bóg: wkraczać z szacunkiem i miłością w konkretną historię narodów. aby Chrystus mógł być prawdziwie poznany, kochany i przyjęty w ramach ich własnego ludzkiego i kulturowego doświadczenia». I zauważa: «to implikuje uwzględniać języki, symbole, sposoby myślenia, odczuwania i wyrażania siebie każdego narodu, nie tylko jako zewnętrzne narzędzia głoszenia, ale jako prawdziwe miejsca, w których łaska pragnie mieszkać i działać».
Powiedziawszy to, dodaje czym “nie jest” inkulturacja: nie jest «sakralizacją kultur lub ich przyjęciem jako decydujących ram interpretacyjnych orędzia ewangelicznego»; nie jest też «relatywistycznym dostosowaniem lub powierzchowną adaptacją orędzia chrześcijańskiego». Nie chodzi zatem o «legitymizację wszystkiego, co kulturowe, ani o usprawiedliwianie praktyk, światopoglądów czy struktur sprzecznych z Ewangelią i godnością osoby». Byłoby to równoznaczne z «ignorowaniem faktu, że każda kultura - podobnie jak każda rzeczywistość ludzka - musi zostać oświecona i przemieniona przez łaskę płynącą z tajemnicy paschalnej Chrystusa».
Dlatego w skondensowanej syntezie: «inkulturacja jest raczej, wymagającym i oczyszczającym procesem, dzięki któremu Ewangelia, pozostając cała w swojej prawdzie, rozpoznaje, rozeznaje i bierze pod uwagę Semina Verbi obecne w kulturach, a jednocześnie oczyszcza i podnosi ich autentyczne wartości, uwalniając je od tego, co je zaciemnia lub zniekształca. Te nasiona Słowa, jako ślady uprzedniego działania Ducha, znajdują w Jezusie Chrystusie swoje kryterium autentyczności i swoją pełnię».
Gwadelupa, lekcja boskiej pedagogiki
W tej perspektywie Papież wskazuje: «Święta Maria z Guadalupe jest lekcją boskiej pedagogiki inkulturacji zbawczej prawdy.». Nie kanonizuje kultury, ale też jej nie ignoruje, lecz przyjmuje ją, oczyszcza i przemienia, czyniąc z niej “miejsce” spotkania z Chrystusem.
"Morenita‘ manifestuje Boży sposób podejścia do Jego ludu; pełen szacunku w punkcie wyjścia, zrozumiały w swoim języku, stanowczy i delikatny prowadząc ją do spotkania z pełną Prawdą, z błogosławionym Owocem Jej łona».
To, co wydarzyło się w Tepeyac, jak zapewnia nas papież Leon XIV, nie jest ani teorią, ani taktyką; raczej «przedstawia się jako stałe kryterium rozeznania ewangelizacyjnej misji Kościoła, wezwanego do głoszenia prawdziwego Boga, dzięki któremu żyjemy, bez narzucania Go, ale także bez osłabiania radykalnej nowości Jego zbawczej obecności».
Wracając do obecnej sytuacji, Papież zauważa, że dziś przekazywanie wiary nie może być już traktowane jako coś oczywistego. Żyjemy w pluralistycznych społeczeństwach z wizjami człowieka i życia, które mają tendencję do rezygnacji z Boga. W tym kontekście, istnieje potrzeba «inkulturacji zdolnej do dialogu z tymi złożonymi realiami kulturowymi i antropologicznymi, bez przyjmowania ich bezkrytycznie"., Celem projektu jest promowanie dojrzałej i dorosłej wiary, podtrzymywanej w wymagających i często niekorzystnych kontekstach».
Oznacza to, że wiara nie powinna być przekazywana «jako fragmentaryczne powtarzanie treści lub jako jedynie funkcjonalne przygotowanie do sakramentów, ale jako prawdziwa ścieżka uczniostwa»; tak, aby «żywa relacja z Chrystusem kształtowała wierzący zdolni do rozeznawania, uzasadniania swojej nadziei oraz swobodnego i spójnego życia Ewangelią".
Papież Leon XIV podsumowuje, podkreślając priorytet katechezy dla wszystkich grup wiekowych i we wszystkich miejscach: «Katecheza staje się niezbywalnym priorytetem dla wszystkich duszpasterzy (por. CELAM, Dokument Aparecida, 295-300)». Katecheza - podkreśla - «jest powołana do zajmowania centralnego miejsca w działaniu Kościoła, do towarzyszenia w sposób ciągły i głęboki procesowi dojrzewania, który prowadzi do wiary prawdziwie rozumianej, przyjmowanej i przeżywanej w sposób osobisty i świadomy"., nawet jeśli oznacza to pójście pod prąd dominujących dyskursów kulturowych».
Spojrzenie wiary
Takie podejście do wiary jest realizowane przez Leon XIV w jego własnej posłudze, o czym świadczą jego wizyty duszpasterskie w ciągu ostatnich kilku tygodni. W drugą niedzielę Wielkiego Postu pojawił się w parafii Wniebowstąpienia Pana Naszego Jezusa Chrystusa w Quarticciolo (Rzym). W homilii (1-III-2026) ukazał moc wiary, wychodząc od wędrówki Abrahama (por. Rdz 12, 1-4) i sceny przemienienia Jezusa (por. Mt 17, 1-9).
Od Abrahama uczymy się zaufania do Słowa Bożego, które go wzywa i czasami prosi, aby porzucił wszystko. My również «przestaniemy się obawiać utraty czegokolwiek, ponieważ poczujemy, że wzrastamy w bogactwo, którego nikt nie może nas okraść». Apostołowie również nie chcieli iść z Jezusem do Jerozolimy, zwłaszcza dlatego, że powiedział im, że będzie tam cierpiał i umrze, ale także zmartwychwstanie. Bali się jednak i nawet Piotr próbował ich od tego odwieść. Ale Jezus zachęcił ich, pozwalając im kontemplować swoje Przemienienie, które rozproszyło wewnętrzną ciemność w ich sercach. «Piotr staje się rzecznikiem naszego starego świata i jego desperackiej potrzeby zatrzymania rzeczy, kontrolowania rzeczy».
Pośród zmienności codziennego życia z jego trudnościami, ciemnościami i zniechęceniami - Papież zwraca się do wiernych parafii - my również możemy liczyć na «pedagogię spojrzenia wiary, która przekształca wszystko w nadzieję, szerząc pasję, dzielenie się i kreatywność jako lekarstwo na liczne rany tego sąsiedztwa».
Pragnienie wody żywej
W następną niedzielę papież odwiedził rzymską parafię Santa Maria della Presentazione. W homilii (por. 8-III-2026) rozważał fragment Ewangelii o spotkaniu Jezusa z Samarytanką (por. J 4, 1-42), który pomaga nam poprawić naszą relację z Bogiem.
My również mamy “pragnienie życia i miłości”. W głębi duszy pragnienie Boga. «Szukamy Go jak wody, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, za każdym razem, gdy zastanawiamy się nad znaczeniem wydarzeń, za każdym razem, gdy czujemy, jak bardzo brakuje nam dobra, którego pragniemy dla siebie i dla tych, którzy są wokół nas.
To właśnie w tym kontekście odnajdujemy Jezusa, podobnie jak Samarytankę. «Chce dać jej tę nową, żywą wodę, zdolną ugasić każde pragnienie i uspokoić każdy niepokój, ponieważ ta woda wypływa z serca Boga, niewyczerpanej pełni wszelkiej nadziei». I obiecuje jej dar od Boga, który uczyni ją samą źródłem wody tryskającej ku życiu wiecznemu. W rzeczywistości kobieta przyjmuje to, co oferuje jej Jezus i staje się misjonarką.
My, chrześcijanie, musimy kontynuować propozycję Jezusa: prawdziwe i pełne sprawiedliwe życie, począwszy od Eucharystii. Musimy być «znakiem Kościoła, który - jak matka - troszczy się o własne dzieci, nie potępiając ich, ale wręcz przeciwnie, przyjmując je, słuchając ich i wspierając w obliczu niebezpieczeństwa». Papież Leon XIV zakończył, zachęcając obecnych: «Proszę iść naprzód w wierze!.
Oblicze Boga
Tydzień później następca Piotra odwiedził parafię Najświętszego Serca w Ponte Mammolo, gdzie celebrował Niedzielę Laetare (15-III-2026). W obecnym kontekście gwałtownych konfliktów, przesłanie papieża było jasne: «Poza wszelką otchłanią, w którą ludzie mogą wpaść z powodu swoich grzechów, Chrystus przychodzi, aby przynieść silniejszą jasność, zdolną uwolnić ich od zaślepienia złem, aby mogli rozpocząć nowe życie».
Spotkanie Jezusa z niewidomym od urodzenia (por. 9, 1-41) skłoniło Papieża do zastanowienia się nad tym, w jaki sposób my również musimy odzyskać wzrok. Oznacza to «przede wszystkim przezwyciężenie uprzedzeń tych, którzy w człowieku cierpiącym widzą jedynie wyrzutka, którym należy pogardzać, lub problem, którego należy unikać, zamykając się w pancernej wieży egoistycznego indywidualizmu».
Postawa Jezusa jest zupełnie inna: «Patrzy na niewidomego z miłością, nie jako na istotę niższą lub irytującą obecność, ale jako na ukochaną osobę potrzebującą pomocy. W ten sposób Jego spotkanie staje się okazją do objawienia się dzieła Bożego we wszystkich». W cudzie Jezus objawia się ze swoją boską mocą, a niewidomy, odzyskując wzrok, staje się świadkiem światła.
W przeciwieństwie do tego, istnieje ślepota tych, którzy opierają się przyjęciu cudu. I dalej, uznania Jezusa za Syna Bożego, Zbawiciela świata. Odmawiają zobaczenia oblicza Boga, które się przed nimi ukazuje, trzymając się «jałowego bezpieczeństwa, jakie daje legalistyczne przestrzeganie formalnych norm». Być może czasami - zauważa Papież - my również możemy być ślepi w tym sensie, kiedy nie dostrzegamy innych i ich problemów.
Leon XIV zakończył nawiązaniem do świętego Augustyna. Augustyna, który w kazaniu do chrześcijan swoich czasów pyta, jakie jest oblicze Boga, aby im powiedzieć, że oni, którzy są Kościołem, są obliczem Boga, jeśli żyją miłością: «Jakie jest oblicze miłości? Jaką ma postać, jaki wzrost, jakie stopy, jakie ręce? [...] Ma nogi, które prowadzą Kościół; ma ręce, które dają ubogim; ma oczy, którymi rozpoznaje się potrzebujących» (Komentarz do Pierwszego Listu św. Jana, 7, 10).
Pełne przesłanie Ojca Świętego Leona XIV do uczestników Duszpasterskiego Kongresu Teologicznego na temat wydarzenia w Guadalupan, 24.02.2026 r.
Drodzy bracia i siostry:
Pozdrawiam was serdecznie i dziękuję za waszą pracę nad refleksją nad znakiem doskonałej inkulturacji, który w świętej Marii z Guadalupe Pan chciał dać swojemu ludowi. W refleksji nad inkulturacją Ewangelii ważne jest uznanie sposobu, w jaki sam Bóg objawił się i ofiarował nam zbawienie.
Pragnął objawić się nie jako byt abstrakcyjny lub jako prawda narzucona z zewnątrz, ale poprzez stopniowe wkraczanie w historię i podejmowanie dialogu z wolnością człowieka. «Po tym, jak w dawnych czasach przemawiał do naszych ojców przez proroków przy wielu okazjach i na różne sposoby» (Hb 1,1), Bóg objawił się w pełni w Jezusie Chrystusie, w którym nie tylko przekazuje orędzie, ale przekazuje samego siebie; dlatego, jak naucza św. Jan od Krzyża, po Chrystusie nie można oczekiwać więcej słów, nie ma nic więcej do powiedzenia, ponieważ wszystko zostało powiedziane w Nim (por. Wspinaczka na górę Karmel, II, 22, 3-5).
Ewangelizacja polega przede wszystkim na uobecnianiu i udostępnianiu Jezusa Chrystusa. Każde działanie Kościoła powinno mieć na celu wprowadzenie ludzi w żywą relację z Nim, który oświeca egzystencję, rzuca wyzwanie wolności i otwiera drogę nawrócenia, przygotowując ich do przyjęcia daru wiary jako odpowiedzi na Miłość, która nadaje sens i podtrzymuje życie we wszystkich jego wymiarach.
Jednak głoszenie Dobrej Nowiny zawsze odbywa się w ramach konkretnego doświadczenia. Pamiętanie o tym oznacza uznanie i naśladowanie logiki tajemnicy Wcielenia, dzięki której Chrystus «stał się ciałem i zamieszkał wśród nas» (Jn 1,14), zakładając naszą ludzką kondycję, ze wszystkim, co pociąga ona za sobą w swojej czasowej konfiguracji.
Wynika z tego, że rzeczywistość kulturowa tych, którzy przyjmują głoszenie, nie może być ignorowana i rozumie się, że inkulturacja nie jest drugorzędnym ustępstwem lub zwykłą strategią duszpasterską, ale nieodłącznym wymogiem misji Kościoła. Paweł VI podkreślił, że Ewangelia - a zatem i ewangelizacja - nie jest utożsamiana z żadną konkretną kulturą, ale jest w stanie przeniknąć je wszystkie, nie podlegając żadnej z nich (Adhortacja apostolska "Ewangelia jest darem Boga"). Evangelii nuntiandi, 20).
Inkulturacja Ewangelii oznacza, zgodnie z tym przekonaniem, podążanie tą samą drogą, którą przebył Bóg: wejście z szacunkiem i miłością w konkretną historię narodów, aby Chrystus mógł być prawdziwie poznany, kochany i przyjęty z ich własnego ludzkiego i kulturowego doświadczenia. Oznacza to przyjęcie języków, symboli, sposobów myślenia, odczuwania i wyrażania siebie każdego ludu, nie tylko jako zewnętrznych nośników głoszenia, ale jako prawdziwych miejsc, w których łaska chce mieszkać i działać.
Należy jednak wyjaśnić, że inkulturacja nie oznacza sakralizacji kultur lub przyjęcia ich jako decydujących ram interpretacyjnych przesłania Ewangelii, ani nie może być zredukowana do relatywistycznej akomodacji lub powierzchownej adaptacji przesłania chrześcijańskiego, ponieważ żadna kultura, bez względu na to, jak cenna może być, nie może po prostu utożsamić się z Objawieniem lub stać się ostatecznym kryterium wiary.
Legitymizowanie wszystkiego, co kulturowe, lub usprawiedliwianie praktyk, światopoglądów czy struktur, które są sprzeczne z Ewangelią i godnością osoby, byłoby ignorowaniem faktu, że każda kultura - podobnie jak każda rzeczywistość ludzka - musi zostać oświecona i przemieniona przez łaskę płynącą z tajemnicy paschalnej Chrystusa.
Inkulturacja jest raczej wymagającym i oczyszczającym procesem, w którym Ewangelia, pozostając w swojej prawdzie, rozpoznaje, rozeznaje i bierze na pokład Semina Verbi obecne w kulturach, a jednocześnie oczyszcza i podnosi ich autentyczne wartości, uwalniając je od tego, co je zaciemnia lub zniekształca. Te nasiona Słowa, Kościół, jako ślad uprzedniego działania Ducha, znajduje w Jezusie Chrystusie kryterium autentyczności i pełni.
Z tej perspektywy Święta Maria z Guadalupe jest lekcją boskiej pedagogiki inkulturacji zbawczej prawdy. Nie kanonizuje kultury, nie absolutyzuje jej kategorii, ale też nie ignoruje ich ani nimi nie gardzi: są one przyjmowane, oczyszczane i przemieniane, aby stać się miejscem spotkania z Chrystusem. The Morenita ukazuje Boży sposób zbliżania się do swego ludu; pełen szacunku w punkcie wyjścia, zrozumiały w swoim języku oraz stanowczy i delikatny w prowadzeniu do spotkania z pełną Prawdą, z błogosławionym Owocem Jej łona.
W tilmie, wśród malowanych róż, Dobra Nowina wkracza w symboliczny świat ludzi i uwidacznia swoją bliskość, oferując swoją nowość bez przemocy i przymusu. Tak więc to, co wydarzyło się w Tepeyac, nie jest przedstawiane jako teoria czy taktyka, ale jako stałe kryterium rozeznawania misji ewangelizacyjnej Kościoła, który jest powołany do głoszenia Dobrej Nowiny bez przemocy i przymusu. Prawdziwy Bóg, dla którego się żyje bez narzucania go, ale także bez osłabiania radykalnej nowości jego zbawczej obecności.
Dzisiaj, w wielu regionach kontynentu amerykańskiego i świata, przekazywanie wiary nie może być już traktowane jako coś oczywistego, zwłaszcza w dużych ośrodkach miejskich i w społeczeństwach pluralistycznych, naznaczonych wizjami człowieka i życia, które mają tendencję do spychania Boga do sfery prywatnej lub do obywania się bez Niego. W tym kontekście wzmocnienie procesów duszpasterskich wymaga inkulturacji zdolnej do dialogu z tymi złożonymi realiami kulturowymi i antropologicznymi, bez przyjmowania ich bezkrytycznie, w taki sposób, aby dać początek wierze dojrzałej i dojrzałej, podtrzymywanej w wymagających i często niekorzystnych kontekstach.
Oznacza to postrzeganie przekazu wiary nie jako fragmentarycznego powtarzania treści lub jedynie funkcjonalnego przygotowania do sakramentów, ale jako prawdziwej drogi uczniostwa, w której żywa relacja z Chrystusem kształtuje wierzących zdolnych do rozeznawania, dawania powodów do nadziei i życia Ewangelią z wolnością i spójnością.
Z tego powodu katecheza staje się nieodzownym priorytetem dla wszystkich duszpasterzy (por. CELAM, Dokument Aparecida, 295-300). Jest powołana do zajmowania centralnego miejsca w działaniu Kościoła, do ciągłego i głębokiego towarzyszenia procesowi dojrzewania, który prowadzi do wiary prawdziwie rozumianej, przyjmowanej i przeżywanej w sposób osobisty i świadomy, nawet jeśli oznacza to pójście pod prąd dominujących dyskursów kulturowych.
Podczas tego kongresu chcieli Państwo na nowo odkryć i zrozumieć, jak właściwie rozpowszechniać teologiczną treść wydarzenia z Guadalupan, a tym samym samej Ewangelii. Niech przykład i wstawiennictwo tak wielu świętych ewangelizatorów i duszpasterzy, którzy w swoich czasach stanęli przed tym samym wyzwaniem - Toribio de Mogrovejo, Junípero Serra, Sebastián de Aparicio, Mamá Antula, José de Anchieta, Juan de Palafox, Pedro de San José de Betancur, Roque González, Mariana de Jesús, Francisco Solano i wielu innych - dadzą Państwu światło i siłę do kontynuowania głoszenia dzisiaj. I niech Matka Boża z Guadalupe, Gwiazda Nowej Ewangelizacji, towarzyszy i inspiruje każdą inicjatywę w 500. rocznicę Jej objawienia. Serdecznie udzielam Państwu mojego Błogosławieństwa.
Watykan, 5 lutego 2026 r. Wspomnienie świętego Filipa od Jezusa, meksykańskiego protomęczennika.
Pan Ramiro Pellitero IglesiasProfesor teologii pastoralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Nawarry.
