24 czerwca: św. Jan Chrzciciel, poprzednik

The Kościół katolicki obchodzi uroczystość Narodzenia Pańskiego Święty Jan Chrzciciel 24 czerwca. W odróżnieniu od zdecydowanej większości świętych, których wspominamy w dniu ich odejścia do nieba (w przypadku Prekursora jest to 29 sierpnia), świętego Jana Chrzciciela wspominamy również w dniu jego ziemskich narodzin.

Kim naprawdę był ten człowiek ubrany w skórę wielbłąda, którego wielu uważało za szaleńca, a który ostatecznie zapoczątkował Odkupienie wszystkich ludzi?

Święty Jan Chrzciciel: narodziny naznaczone cudem

Historia Jana zaczyna się od jego rodziców, Zachariasza (jednego z ksiądz (Żyd) i Izabela. Byli już w podeszłym wieku, a jej bezpłodność uniemożliwiła im posiadanie potomstwa. Pewnego dnia, gdy Zachariasz przebywał w świątyni, archanioł Gabriel ukazał się mu, aby oznajmić mu, że będą mieli syna, który przygotuje drogę Mesjaszowi. Zachariasz nie uwierzył w tę wiadomość i w rezultacie stracił mowę, aż do momentu, gdy spełniła się ta obietnica.

W historii poczęcia św. Jana znajduje się jeden fascynujący szczegół: kiedy Maria Panna (która już oczekiwała Jezusa) udała się z wizytą do swojej kuzynki Elżbiety, a dziecko Jan podskoczyło z radości w łonie matki, słysząc pozdrowienie Marii. Na podstawie tego wydarzenia w pobożności ludowej oraz tradycji Kościoła uznaje się, że Jan został uwolniony od grzechu pierworodnego jeszcze przed narodzinami.

Osiem dni po jego narodzinach nadszedł czas, by nadać mu imię. Rodzina była przekonana, że będzie się nazywał Zachariasz, tak jak jego ojciec. Izabela jednak sprzeciwiła się temu, a Zachariasz poprosił o tabliczkę, na której napisał: «Ma na imię Juan» (co oznacza "Bóg jest miłosierny"). W tej samej chwili Zachariasz odzyskał mowę. Tym gestem jego rodzice zrezygnowali z narzucania mu własnych planów i przyjęli wyjątkowe powołanie, jakie Bóg przeznaczył dla ich syna.

Podczas modlitwy Anioł Pański z 24 czerwca 2012 r. Benedykt XVI stwierdził: «Już od łona matki Jan jest poprzednikiem Jezusa: anioł zwiastuje Marii jego cudowne poczęcie jako znak, że ‘dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych’ (Lc (1, 37), sześć miesięcy przed wielkim cudem, który przynosi nam zbawienie – zjednoczeniem Boga z człowiekiem dzięki działaniu Ducha Świętego».

«Wszystkie cztery Ewangelie nadają szczególne znaczenie postaci Jana Chrzciciela jako proroka, który zamyka Stary Testament i zapoczątkowuje Nowy, rozpoznając w Jezusie z Nazaretu Mesjasza, Poświęconego Pana» – kontynuował papież-teolog.  

Głos wołający na pustyni

Jan jest kluczową postacią, która stanowi pomost między Starym a Nowym Testamentem; jest ostatnim z proroków. Nie był człowiekiem konwencjonalnym. Młodość spędził na pustyni, prowadząc niezwykle surowy tryb życia: nosił skórę wielbłąda przewiązaną skórzanym pasem i żywił się konikami polnymi oraz dzikim miodem.

Około roku 26 n.e., kierowany przez Duch Święty, zaczął głosić nad brzegiem rzeki Jordanu. Jego przesłanie było bezpośrednie, a niekiedy surowe – posunął się nawet do nazwania faryzeuszy i hipokrytów, którzy się do niego zbliżali, "plemieniem węży". Zachęcał ludzi do zmiany życia i udzielał wszystkim "chrztu nawrócenia". Chociaż jego wygląd i surowość mogły sprawiać wrażenie szaleństwa, sednem jego przesłania nie była kara, lecz przygotowanie serc ludzi na przyjęcie zbliżającego się miłosierdzia Bożego.

Święty Josemaría o chrzcie Jezusa Chrystusa

Najważniejszy moment jego misji nastąpił, gdy sam Jezus udali się nad rzekę Jordan, aby przyjąć chrzest. Widząc Go, Jan rozpoznał Go i wypowiedział słowa, które do dziś się powtarzają: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata".

W odniesieniu do tego fragmentu, Święty Josemaría zachęcał nas do refleksji. Podkreślał, jak w Chrzest, Bóg Ojciec przejmuje panowanie nad naszym życiem, włącza nas w życie Chrystusa i zsyła nam Ducha Świętego. Założyciel Opus Dei przypominał, że Pan poprzez ten sakrament umieszcza w naszej duszy nieusuwalną pieczęć, która czyni nas dziećmi Bożymi.

«W chrzcie nasz Ojciec Bóg przejął panowanie nad naszym życiem, włączył nas do życia Chrystusa i zesłał nam Ducha Świętego. Siła i moc Boża rozjaśniają oblicze ziemi. Sprawimy, że świat zapłonie w płomieniach ognia, który Pan przyszedł przynieść na ziemię! ... A światło Pana prawdy, Jezu nasz, oświeci umysły w dniu bez końca».

«Słyszę, jak woła Pan, mój Królu, żywym głosem, który wciąż rozbrzmiewa: “Przyszedłem rzucić ogień na ziemię – a czegoż innego pragnę, jak tylko by się zapalił?” (Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i czegoż innego pragnę, jak tylko by płonęła) – I odpowiadam – całym sobą – wszystkimi zmysłami i siłami: “Oto ja: ponieważ mnie wezwałeś!” (jestem tutaj, ponieważ mnie pan wezwał). Pan poprzez chrzest odcisnął w Pańskiej duszy nieusuwalny znaklub: »Jesteś synem Boga. Dziecko: czyż nie pała Pan pragnieniem, by wszyscy Go pokochali?”

«On musi wzrastać, a ja muszę maleć»

Jan był prawdziwym mistrzem pokory. Pomimo swojego ogromnego wpływu społecznego i rzeszy zwolenników (w rzeczywistości pierwsi apostołowie Jezusa, tacy jak Piotr, Andrzej i Jan, byli początkowo uczniami Jana Chrzciciela), nigdy nie dążył do bycia w centrum uwagi. Jego duchowy testament można podsumować jednym zdaniem, które pozostawił swoim zwolennikom: «On musi wzrastać, a ja muszę maleć». Jego jedyną misją było wskazanie Chrystusa, a gdy to uczynił, ustąpić.

Świadek Prawdy aż do męczeństwa

Człowiek o tak wielkiej uczciwości nie mógł przymykać oczu na niesprawiedliwości ze strony władzy. Jan otwarcie zganił króla Heroda Antypasa za to, że rozwiódł się i poślubił Herodiadę, żonę własnego brata. Ta odwaga w obronie prawdy i małżeństwa kosztowała go uwięzienie, ponieważ Herodiada zaczęła go nienawidzić aż do momentu, gdy doprowadziła do jego śmierci.

Jego koniec nastąpił w tragiczny sposób podczas wielkiej uczty z okazji urodzin Heroda. Salome, córka Herodiady, zatańczyła przed gośćmi i tak bardzo spodobała się królowi, że ten pod przysięgą obiecał jej spełnić każde jej życzenie. Pod wpływem matki młoda kobieta poprosiła o głowa Jana Chrzciciela na tacy. Herod, zasmucony, ale nie chcąc stracić twarzy przed swoimi gośćmi, nakazał ścięcie Jana w więzieniu.

W dzisiejszych czasach św. Jan Chrzciciel pozostaje wzorem wiernej świętości: uczy nas, jak być odważnymi obrońcami prawdy, jak żyć bez zbędnych przywiązań, a przede wszystkim jak uczynić z własnego życia narzędzie służące przybliżaniu innych do Boga.

W 2007 roku, będąc już papieżem, Benedykt XVI powiedział to samo podczas modlitwy Anioł Pański. «Dzisiaj, 24 czerwca, liturgia zachęca nas do świętowania uroczystości Narodzenia św. Jana Chrzciciela, którego życie było całkowicie ukierunkowane na Chrystusa, podobnie jak życie jego matki, Marii. Św. Jan Chrzciciel był poprzednikiem, “głosem” posłanym, by zwiastować Słowo Wcielone».

«Dlatego upamiętnienie jego narodzin oznacza w rzeczywistości świętowanie Chrystusa, który jest wypełnieniem obietnic wszystkich proroków, spośród których największym był Jan Chrzciciel, powołany do “przygotowania drogi” przed Mesjaszem (por. Mt (11, 9–10)». 

 The Papież Franciszek zaznaczył w styczniu 2025 roku, podczas Jubileuszu Jezus podkreśla przed wszystkimi: «Zapewniam was, że nie ma nikogo większego od Jana, a jednak najmniejszy w Królestwie Bożym jest większy od niego" (w. 28). Nadzieja, bracia i siostry, tkwi w całości w tym skoku jakościowym. Nie zależy ona od nas, lecz od Królestwa Bożego. Oto niespodzianka: przyjęcie Królestwa Bożego prowadzi nas do nowego porządku wielkości. Nasz świat, my wszyscy tego potrzebujemy! A my mówimy: co powinniśmy zrobić? [zacząć od nowa]; nie do końca rozumiem [zacząć od nowa]. Proszę o tym nie zapominać: zacząć od nowa.

Ścięcie św. Jana Chrzciciela (Caravaggio).

Kiedy Jezus wypowiada te słowa, Jan Chrzciciel przebywa w więzieniu, pełen pytań. Również my, w naszej wędrówce, nosimy w sobie tak wiele pytań, a wiecie dlaczego? Ponieważ jest wielu “Herodów”, którzy wciąż przeciwstawiają się Królestwu Bożemu. Jednak Jezus wskazuje nam drogę – drogę nowych Błogosławieństw, które są zaskakującymi prawami Ewangelii. Zadajmy sobie zatem pytanie: czy noszę w sobie szczere pragnienie, by zacząć od nowa? Czy chcę nauczyć się od Jezusa, kto jest naprawdę wielki? Najmniejszy w Królestwie Bożym – to właśnie on jest wielki. A my musimy… [Zacząć od nowa, zacząć od nowa]. Zacząć od nowa.

Nauczmy się zatem od Jana Chrzciciela, jak ponownie uwierzyć. Nadzieja dla naszego wspólnego domu – tej naszej tak wyzyskiwanej i zranionej Ziemi – oraz nadzieja dla wszystkich ludzi tkwi w wyjątkowości Boga. Jego wielkość jest inna. A my zaczynamy od nowa od tej oryginalności Boga, która zabłysła w Jezusie i która teraz zobowiązuje nas do służby, do braterskiej miłości, do uznania naszej małości. A także do dostrzegania najmniejszych, do słuchania ich i bycia ich głosem. Oto nasz nowy początek, oto nasz jubileusz! A my musimy… [zacząć od nowa] Dziękujemy!».

Ewangelia o narodzinach św. Jana Chrzciciela (Łk 1, 57–66, 80)

W międzyczasie dla Izabeli nadszedł czas porodu i urodziła syna. Sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan obdarzył ją wielkim miłosierdziem, i gratulowali jej. Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecko, i chcieli nadać mu imię jego ojca, Zachariasza. Jednak jego matka powiedziała:

—W żadnym wypadku, będzie się nazywał Juan.

I rzekli do niego:

—W Pańskiej rodzinie nie ma nikogo o tym imieniu. W tym samym czasie za pomocą znaków pytali ojca, jak chce, by go nazywano. A on, poprosiwszy o tabliczkę, napisał: «Jan to jego imię». Co wywołało u wszystkich wielki podziw. W tym momencie odzyskał mowę, jego język się rozwiązał i mówił, wielbiąc Boga. Wszyscy jego sąsiedzi ogarnęła bojaźń, a o tych wydarzeniach mówiono po całej górskiej Judei; a wszyscy, którzy o tym słyszeli, zachowywali to w swoich sercach, mówiąc:

—Czym więc zostanie ten chłopiec?

Ponieważ ręka Pana była z nim.

W międzyczasie chłopiec dorastał i umacniał się duchowo, mieszkając na pustyni aż do czasu, gdy miał objawić się Izraelowi.

Komentarz do Ewangelii 

Wśród Izraelitów nadanie imienia należało do wyłącznej kompetencji ojca dziecka. Był to sposób na potwierdzenie ojcostwa wobec noworodka. Dlatego to Zachariasz miał nadać imię dziecku, choć w tamtej chwili trudno mu było się wypowiedzieć, ponieważ z powodu swojej niewiary stracił mowę.

Rodzice św. Jana Chrzciciela zdawali sobie sprawę, że Bóg obdarzył ich błogosławieństwem, zsyłając im dziecko, gdy wydawało się, że nie mają już żadnego powodu do nadziei. Niezwykły sposób, w jaki przyszedł on na świat, przypominał im, że ten syn był darem od Pana. Anioł powiedział Zachariaszowi, że ten syn przyniesie wiele radości nie tylko swoim rodzicom, ale także rzeszy ludzi: «Będzie dla ciebie radością i weselem, a wielu będzie się cieszyć z jego narodzin» (Łk 1,14). Święty Jan, ten tak długo wyczekiwany syn, miał misję wobec całego ludu: «nawróci wielu spośród synów Izraela do Pana, ich Boga» (Łk 1,16).

Izabela i Zachariasz nalegają, by nadać dziecku imię wskazane przez anioła. Za tym postawą można dostrzec pragnienie ofiarowania tego syna Bogu. Nie chcą oni sprawować władzy nad jego życiem, ani nie dążą do umocnienia swojej pozycji poprzez ojcostwo. W rzeczywistości Zachariasz rezygnuje z nadania mu swojego imienia, choć dla innych wydawało się to najbardziej logiczne. Jednak dla Izabeli i jej męża najważniejsze jest, aby ich syn wypełnił misję, z jaką przyszedł na świat.

Gdy Zachariasz napisał: «Jego imię to Jan», jego język się rozwiązał i zaczął wielbić Boga. Jest to radość hojnego ojca, który oddaje swojego syna w ręce Pana i z entuzjazmem przyjmuje powierzoną mu misję.

W rodzicach św. Jana Chrzciciela odnajdujemy wspaniały przykład dla wszystkich rodziców. Panowi podoba się, gdy cieszymy się z daru dzieci. Jednocześnie zachęca nas do szanowania i kochania “imienia”, które On im nadał: to znaczy ich wrodzonego usposobienia, talentów, a przede wszystkim ich powołania. Rodzice stają się zatem wspierającymi czynniki rozwoju osobowości swoich dzieci oraz wielką pomocą w przyjęciu przez nie misji, jaką powierzył im Pan.

Msza Święta – pełnia czasów

W niniejszej medytacji ojca Ricardo Sady analizuje się, w jaki sposób Msza św. nadaje nowe znaczenie ofierze Chrystusa, ujawniając naszą tożsamość jako dzieci Boże i stając się istotnym centrum życia każdego chrześcijanina.

«Wiemy, że Biblia jest Słowem Bożym; nie są to słowa czysto ludzkie, choć zostały spisane przez świętych pisarzy, lecz jest to Słowo objawione, Słowo życia wiecznego.

A nauka, którą przekazuje nam św. Paweł, brzmi: "Gdy nadeszła pełnia czasów, Bóg posłał swojego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod Prawem".

Gdy nadeszła pełnia czasów, gdy nadszedł kluczowy moment w historii ludzkości, gdy minęło już kilka tysięcy lat – nie wiemy dokładnie ile – od grzechu pierworodnego, a lud Izraela został wybrany, aby w nim narodził się Mesjasz, gdy wszystko było już przygotowane, Bóg posłał swojego Syna. Swojego jedynego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod Prawem. Zrodzony z kobiety, przyjął ciało w łonie kobiety i dlatego jest prawdziwym człowiekiem, a jednocześnie prawdziwym Synem Bożym.

A po co? Św. Paweł mówi: "Abyśmy osiągnęli pełnię synostwa". Nie jest to coś, co pozostaje jedynie w Słowie Bożym, lecz głęboko nas dotyczy. Dlatego Kościół mówi: "Chrystus objawia człowiekowi samego człowieka". Chrystus odkrywa przed nami głęboką tajemnicę człowieka. Czym jest człowiek? Kim pan jest? A kim ja jestem?

Msza święta, wyniesiona do rangi boskiego porządku

Jesteśmy duchem wcielonym, stworzonym ku wiecznej jedności z Bogiem, aby żyć w intymnej bliskości z Bogiem, ponieważ Bóg łączy nas ze swoim Synem i obdarza nas życiem swojego Syna. Dlatego też mówi nam: "To właśnie jesteś – jesteś duchem przebywającym w ciele". Ale to nie wszystko – nie są Państwo jedynie ciałem i duszą, lecz dzięki posiadaniu duszy mają Państwo zdolność wzniesienia się do rangi boskości.

Uważam zatem, że ważne jest, abyśmy zawsze nieco korygowali nasze wyobrażenie o tym, czym jest człowiek, oraz o tym, kim my sami jesteśmy. Pan nie jest ciałem, pan posiada ciało. Jest Pan przede wszystkim duszą, jest Pan duchem. Jest Pan duchem. Gdyby nie miał Pan ciała, byłby Pan aniołem. Ale ponieważ ma Pan ciało, jest Pan człowiekiem.

Jednak to, co ma znaczenie, to nie tyle pańskie ciało, choć widzimy na przykład, że dokonują się ogromne, no nie wiem, postępy medyczne, prawda? To dobrze, że przynoszą one ulgę ciałom. Jednak w końcu wszystkie ciała umrą, ulegną rozkładowi i przeminą z tego czy innego powodu, ale dusza żyje wiecznie.

I tak jak często martwimy się o zdrowie naszego ciała, udajemy się do lekarza, otrzymujemy leki, przechodzimy kurację i tak dalej, tak samo nie możemy uważać, że dusza jest mniej ważna – wręcz przeciwnie.

Że jesteśmy przede wszystkim duchem, duchem w ciele, ale ten duch i to ciało, wyniesione do rangi dzieci Bożych, uświęcone przez łaskę, łaskę uświęcającą. Łaska ta jest życiem Chrystusa, które przekazywane jest nam niczym transfuzja krwi, która zamiast krwi wlewa w nas boskość.

Zagłębić się w tajemnicę miłości

Cóż, powinniśmy więc właściwie doceniać samych siebie. Jesteśmy o wiele więcej, niż się wydaje. Wczoraj mówiliśmy, że człowiek powinien przypominać ptaki, ponieważ potrafi latać i śpiewać, a oto Bóg mówi nam: "Spójrz, nie ma dla ciebie ograniczeń w lataniu, twój duch może latać bez końca". Podobnie jak ciało ma wiele ograniczeń – męczy się i może unieść tylko określoną liczbę kilogramów, biegać z określoną prędkością – tak nie jest w przypadku Państwa duszy; Państwa dusza może wznosić się w górę bez końca, nie ma dla niej żadnych ograniczeń. Nie ma dla niej ograniczeń w miłości.

Cóż, to właśnie jest tajemnica – tajemnica każdego człowieka – i właśnie dlatego podczas rekolekcji lub chwili modlitwy zawsze dążymy do tego, aby, powiedzmy, zagłębić się w swoje wnętrze; to właśnie tam mieszka prawda; w Pańskim wnętrzu jest miejsce dla Boga; to właśnie tam dochodzi do spotkania.

Chrystus bowiem objawia człowiekowi samego siebie i pozostawia nam sakramenty. On sam jest sakramentem. Czym jest sakrament? Sakrament to rzecz namacalna, która posiada lub zawiera łaskę niewidzialną. A Chrystus jest tajemnicą, ponieważ ludzie, którzy Go widzieli, dostrzegali w Nim człowieka, który przemawiał, wykonywał pewne gesty i dokonywał cudów. Jednak ci, którzy mieli wiarę, dostrzegali w Nim również Syna Bożego – sakrament.

A potem mówi: "Zostawię wam sakramenty jako znaki mojej obecności, abyście o mnie nie zapomnieli, abyście zawsze o mnie pamiętali". I pozostawia nam siedem sakramentów.

Chciałem, abyśmy porozmawiali nieco o Eucharystii, ale nie o Eucharystii jako o konsekrowanej hostii, lecz o Eucharystii jako o samym obrzędzie jej sprawowania. To, co nazywa się Eucharystia w trakcie sprawowania, to znaczy w samym jej sprawowaniu, które jest ofiarą mszalną, świętą ofiarą mszalną. Oby ta krótka refleksja nad mszą sprawiła, że wzrośnie nasza wiara i wzrośnie nasza miłość.

Miłość Chrystusa na Kalwarii

Ponieważ jest to rzeczywistość, która – jeśli spojrzymy na nią powierzchownie – może wydawać się bardzo nudna. Zawsze to samo. Ech, "mógłbym robić o wiele ciekawsze rzeczy". Mam, no nie wiem, cały świat rozrywki w telefonie i tak dalej, ale to jest bardzo powolne i zaczynam zasypiać, a poza tym może przyszedłem, no nie wiem, nie było miejsca, a poza tym nie podoba mi się sposób, w jaki ten ksiądz mówi, albo jak głosi kazanie". I ponownie mówimy: "proszę spróbować się zagłębić, proszę spróbować dotrzeć do sedna”. A co pan/pani robi, będąc na mszy? Bierze pan/pani udział w ofierze Chrystusa na Kalwarii.

Wszyscy jesteśmy zatem wezwani do pogłębiania naszej wiary, a także do modlitwy, na przykład w intencji księży. Jest to bardzo ważne, ponieważ my, księża, odprawiamy wiele mszy świętych. Wczoraj zadzwonił do mnie ksiądz z pytaniem, czy mógłbym mu pomóc, ponieważ miał wiele mszy. Odpowiedziałem mu: "Słuchaj, proszę mi wybaczyć, ale ten drugi ksiądz nie będzie tutaj i nie mogę przyjechać, ale cóż, proszę dać mi znać ponownie".

Być może miałby odprawić cztery lub pięć mszy w niedzielę lub w dzień, w którym obowiązuje uczestnictwo we mszy. Mówimy: "Słuchaj, a czy po trzeciej mszy, po czwartej mszy, nie zaczyna pan jakby tracić wiary? Czy nie czuje pan zmęczenia? Albo czy nie pojawia się jakaś odrobina znużenia z powodu odprawiania mszy? Być może traci Pan już głos i ma Pan chrypkę, ponieważ dużo Pan mówił i podczas każdej mszy wygłaszał homilię. A ponadto, ponieważ zgromadziło się tak wiele osób, musiał Pan stać przez długi czas".

Nie wiem, czy powinniśmy modlić się o to, by ten kapłan nigdy nie stracił świadomości, że aktualizuje ofiarę Chrystusa. I że najważniejsze nie jest liturgia słowa ani – nie wiem – seria ogłoszeń parafialnych, które nam przekazują, ale że najważniejsze jest podwójne konsekrowanie. Ten moment, w którym osobno konsekruje się chleb i wino, symbolizujące krwawe rozdzielenie Ciała i Krwi Jezusa na Kalwarii. A boska mądrość znalazła cudowny sposób, by uczynić ten moment obecnym.

Miesiąc nisan

Żaden z nas nie był obecny w Jerozolimie 14 dnia miesiąca nisan w roku 33, w godzinach od 12:00 do 15:00. Nie, nie byliśmy tam. Ale On mówi: "Spójrz, teraz dam ci szansę, byś tam był. Będziesz obecny podczas ofiary na Kalwarii. Wyruszysz ze swoją wiarą niczym statek kosmiczny, który przeniesie Pana przez czas i przestrzeń i umieści Pana w Jerozolimie tego dnia i o tej godzinie. A Pańska wiara powie Panu: 'Oto Pan tu jest'”.

"Oto jesteście tutaj, a nie ma innego Chrystusa, który umiera w pełni czasów”. Kiedy oś Ziemi zaczyna sprawiać, że wszystko kręci się wokół krzyża Chrystusa. Wszystko tam się rozstrzyga.

Dlatego kapłan, po dokonaniu podwójnej konsekracji, mówi: "To jest sakrament naszej wiary". Tajemnica. Słowo "sakrament" oznacza tajemnicę. Tajemnica – widzę jedną rzecz, ale kryje się za nią o wiele więcej. "Wiary", ponieważ nie tworzymy tu żadnych efektów specjalnych. Nie odtwarzamy przecież filmu ani odgłosów uderzeń młotka podczas przybijania Chrystusa do krzyża, ani krzyków żołnierzy czy tłumu, ani też siedmiu słów Jezusa, prawda? Nie mówimy przecież: „Krew spływa, a On właśnie teraz, no nie wiem, wypowiada to czy tamto słowo”, prawda?

Jednak wiara mówi nam, że w podwójnym poświęceniu Ciało i Krew Chrystusa są oddzielone. Zatem Chrystus jest martwy, właśnie umarł. Właśnie umarł, jest martwy. Odbiorca mówi: "To jest sakrament naszej wiary, głosimy Twoją śmierć". Tak, umarłeś. I ta tak głęboka tajemnica sprawia, że następnie mówimy: "ale głosimy Twoje zmartwychwstanie".

On zmartwychwstał. Zmartwychwstały to ten sam, który był martwy, dlatego Zmartwychwstały ukazuje się z śladami gwoździ i ranami na rękach oraz w boku. Kończymy zaś słowami: "Przyjdź, Panie Jezu". Przyjdź już, aby ustanowić swoje królestwo, swoje ostateczne królestwo. Już się zaczęło, Pańskie królestwo już się rozpoczęło, ale prosimy, przyjdź, aby je w pełni ustanowić.

Co dzieje się podczas Mszy św.?

Dlatego dobrze, że tak bardzo cenimy mszę świętą. Obyśmy mogli ją zrozumieć – choć, jak już wspomniałem, nigdy nie zrozumiemy jej w pełni, ale przynajmniej nieco lepiej. Z Bożą pomocą i dzięki Duchowi Świętemu obyśmy nieco lepiej zrozumieli mszę świętą i postrzegali ją jako ogromny, ogromny przejaw Bożej miłości, jako prawdziwą eksplozję miłości.

I abyśmy również zrozumieli, jak wielki może być ból Chrystusa, gdy nie doceniamy Mszy świętej lub po prostu nie uczestniczymy w niej, gdy nie traktujemy jej jako absolutnego priorytetu, który nadaje sens nie tylko niedzieli, ale całemu tygodniowi.

Co dzieje się podczas mszy? Jak już wspomnieliśmy, Chrystus umiera, a tym samym otwierają się przed nami bramy nieba, które były zamknięte z powodu grzechu naszych przodków. Teraz znów możemy wejść do nieba, ponieważ Jezus zapłacił za nasze odkupienie swoją nieskończoną miłością.

Ponadto ratujemy dusze z czyśćca. Dlatego tak dobry jest ten zwyczaj, że gdy umiera ktoś bliski, zawsze, bez wyjątku, staramy się odprawić mszę świętą, a potem, jeśli to możliwe, dziewięciodniową serię mszy, a jeśli nie, to co miesiąc, a jeśli nie, to co roku, ponieważ każda msza wyciąga dusze z czyśćca. Być może ta osoba, nasz krewny, czy ktokolwiek inny, nadal przebywa w czyśćcu. Cóż, "ofiaruję Ci, Panie, tę mszę w intencji mojego zmarłego dziadka".

Pomogę mu wydostać się z czyśćca lub wyciągnę z czyśćca inne dusze. A kiedy stanę przed sądem, być może spotkam tam świętych, którzy powiedzą: "Będziemy o Panu mówić w samych superlatywach, ponieważ pomógł nam Pan wydostać się z czyśćca". Ponieważ ofiarował Pan również mszę w intencji nas, zmarłych.

Msza święta – jedna msza święta ma większą wartość niż modlitwy indywidualne. Czyż nie? Nie traćmy świadomości sakramentalnej mszy świętej; Kościół jest bowiem sakramentalny. A często słyszy się: "Nie, po prostu byłem już, na przykład, na jarmarku w Tepalcingo". No cóż, pojechał Pan więc na zakupy, czy też w jakim innym celu. "Nie, pojechałem obejrzeć Jezusa z Nazaretu". No dobrze, ale czy był pan na mszy, czy nie? "Byłem na procesji". Ale czy był pan na mszy, czy nie? Bo wszystko inne – nie próbujmy tego pomijać – nie jest aktem Chrystusa, nie jest działaniem Chrystusa o nieskończonej wartości.

W jednej z książek poświęconych mszy świętej czytamy: "Po konsekracji, podobnie jak na krzyżu, wszystko się wypełniło. On wciela się w dłonie kapłana, tak jak w łonie Maryi. Wszyscy jesteśmy przepełnieni łaską, a Pan jest z nami". Oto Jezus, który czyni dobro, uzdrawia wszelkiego rodzaju dolegliwości, dokonuje wszelkiego rodzaju cudów, przywraca wzrok niewidomym, rozmnaża chleb, uspokaja fale namiętności i cierpień oraz wskrzesza zmarłych do życia w łasce.

Oddając się całkowicie, tak jak w Wieczerniku, poświęcając się, tak jak w Ogrodzie Oliwnym, milcząc, tak jak w Jerozolimie, wznosząc się, tak jak na Kalwarii, przelewając swoją krew, tak jak na krzyżu, chwalebny i żywy jak w dniu swojego zwycięstwa, wylewając na całe ludzkość swoje błogosławieństwo, swojego Ducha i swoją łaskę. O, głębia tajemnic Bożych! Któż nie poczuje się przytłoczony na samą myśl o tej ofierze, w której Bóg nieustannie dokonuje tego, co raz na zawsze dokonał na Kalwarii, stając się sam świątynią, ołtarzem, kapłanem i ofiarą?

Bóg daje wszystko

Bóg obdarza tak, jak na to zasługuje, prawda? Bóg obdarza w nieskończoności. Bóg czyni cuda naprawdę niewiarygodne. Nie tylko dlatego, że pozostaje w chlebie obecny swoim Ciałem i Krwią, swoją duszą i boskością, ale także dlatego, że sprawia, iż Jego ofiara staje się aktualna. Jak wielki to cud? Jeśli się nad tym zastanowić, to na przykład ile jest tabernakuliów? To znaczy, tutaj, w tym domu, jest ten, jest tabernakulum w administracji, jest w szkole, są też w domu rekolekcyjnym.

No cóż, a czy we wszystkich tych tabernakulach znajduje się kielich zawierający wiele hostii? A w każdej hostii jest Jezus, a także w każdym kawałku każdej hostii – jeśli hostię się podzieli, Jego obecność się powiela. A co, jeśli pomnoży się to przez wszystkie tabernakula na świecie? To właśnie jest cud. To znaczy, co za niesamowity cud.

Cóż, wszystko to wynika z wielkiego cudu miłości Bożej. I to samo moglibyśmy powiedzieć o miejscu, w którym właśnie się znajdujemy, na tej szerokości geograficznej, o tej porze – w tej chwili musi być przecież, nie wiem, 10, 15, 20 tysięcy mszy świętych odprawianych w tej chwili. A za godzinę odbędzie się kolejnych 10, 15, 20. Gdzie? Cóż, nie wiem, w Afryce, w Australii, w Japonii, a może nawet tutaj, bo być może odbywa się właśnie msza wieczorna, i cóż, w tej chwili w Meksyku zapewne odprawia się wiele mszy, ponieważ jest to msza wieczorna.

Ofiarowanie na Kalwarii

I cóż za cud, prawda? Że ofiara z Kalwarii staje się obecna tu i tam, sto razy, tysiąc razy – a kto jest w stanie to uczynić? Cóż, jedynie moc Boża – cud najwyższej rangi.

Powiedzmy więc: "Nie mogę przecież umniejszać daru Bożego", prawda? Byłoby bardzo smutne, gdybyśmy postrzegali to na przykład jako zwykły obowiązek. "Po prostu muszę tam pójść". Nie wyświadczają Państwo Bogu przysługi, idąc na mszę; to On wyświadcza Państwu ogromną przysługę, zapraszając Państwa. Jest zaproszenie, które brzmi: "Przyjdź na moją ofiarę, bądź przy mnie". Nie postępujcie jak Piotr i pozostali apostołowie, którzy odeszli i nie byli obecni podczas ofiary; obecni byli jedynie Maria, Jan i święte kobiety.

Apostołowie, wszyscy pozostali – cóż, Judasz już zdążył odejść, by się powiesić, ale pozostałych dziesięciu uciekło w popłochu. A Jezus mówi nam: "No cóż, idę ponownie, ponownie was wzywam, ponownie jestem z wami, ponownie pragnę, byście mi towarzyszyli, pocieszajcie mnie, czerpcie z wszystkich łask, które zamierzam wylewać podczas tej Eucharystii".

Po pierwsze dlatego, że dołączy Pan do uwielbienia, jakie składam Ojcu Niebieskiemu, a tym samym wypełnia Pan swój pierwszy obowiązek jako stworzenie, jakim jest oddawanie chwały Bogu. "Przecież ja też potrafię bardzo dobrze modlić się w domu". Tak, ale z kim pan się modli? Modli się pan wraz z Chrystusem, zjednoczony z Chrystusem, wraz z całym Kościołem. A to, co pan modli, jest modlitwą osobistą. Oto nadeszła chwila odkupienia, pełnia czasów. To właśnie tutaj na świat wylewają się wszystkie dobra, wszystkie łaski.

Prosimy więc, Panie, pomóż nam choć trochę to zrozumieć; pomóż wszystkim wiernym chrześcijanom, pomóż wszystkim kapłanom, abyśmy nie uczynili z Mszy św. czegoś banalnego, powierzchownego, czegoś czysto ludzkiego, prawda? Jakby to było przedstawienie, w którym najważniejszy jest kapłan, prawda? Najważniejszy nie jest jednak kapłan.

Gdyby najważniejszy był kapłan, postępowalibyśmy tak jak pastorzy protestanccy, którzy po zakończeniu – no nie wiem, jak to się nazywa – swojej niedzielnej liturgii, czytania psalmów i śpiewów, udają się do wejścia do kościoła i żegnają wszystkich wiernych.

Nie, chodzi tu o to, że "nie poszedłem spotkać się z księdzem takim a takim". Nie, nie, nie poszedłem spotkać się z księdzem – nie musi on wychodzić, by mnie powitać – poszedłem spotkać się z Chrystusem, aby być z Chrystusem. A zatem ksiądz ma tu drugorzędne znaczenie. "Po prostu nie podoba mi się jego ton głosu" – to nie ma znaczenia. O ile jest to ważnie wyświęcony kapłan, to właśnie on aktualizuje ofiarę Chrystusa.

Niech będzie to odpowiedni moment, największy skarb. Pewien autor pisze: "W chwili śmierci największym pocieszeniem będą dla Pana msze święte, w których z pobożnością uczestniczył Pan w ciągu swojego życia. Każda msza, w której Pan uczestniczył, będzie Pana towarzyszyć przed sądem Bożym i tam wstawi się za Panem, aby Pan uzyskał przebaczenie". To właśnie będzie Państwa największą pociechą. Nie tyle, nie wiem, jakiś uczynek miłosierdzia, który Państwo uczynili, prawda? Ponieważ znajduję się w chwili, w której Jezus składa ofiarę Ojcu, a ja dołączyłem do Niego, uczestniczyłem w niej z pobożnością. Jakże dobrze, że mamy tę świadomość.

Obyśmy więc mogli powiedzieć: "Msza święta jest centrum mojego życia". Tak lubił mawiać św. Josemaría: "To znaczy, niech będzie centrum Państwa życia". Nie ma nic ważniejszego – ani dzisiaj, ani jutro, ani po ukończeniu studiów, ani w żadnym innym momencie – niż uczestnictwo we Mszy świętej. Niech Msza Święta stanie się centrum niedzieli. "Po prostu nie zdążyłem pójść na Mszę". Cóż, proszę postawić ją na pierwszym miejscu, a zobaczy Pan, że zawsze znajdzie się na to czas. Jeśli umieści Pan ją na pierwszym miejscu, czyli w centrum, wszystko inne będzie krążyć wokół Mszy Świętej, tak jak planety krążą wokół Słońca.

Postaramy się uniknąć rutyny i będziemy uczestniczyć w tym z entuzjazmem. Być może – nie wiem – nie muszę śpiewać ani, no cóż, odpowiadać zbyt głośno, ale to, co naprawdę muszę zrobić, to być świadomym tego, co robię. Skupić uwagę, uwagę wewnętrzną. Również na zewnątrz nie będę się zachowywać jak ktoś rozkojarzony, prawda? Ale mogę po prostu patrzeć przed siebie i być myślami gdzieś daleko. Postaram się, hm, naprawdę aktywnie uczestniczyć, brać udział w ofierze.

Należy zadbać o odpowiednie przygotowanie i punktualność. Prawda? To znaczy, pomyślałem sobie: co będę robił, gdzie będę, pójdę na ofiarę Chrystusa, zjednoczę się z Nim, przyjdę z zapasem czasu. No bo często, jeśli spóźnię się, nie znajdę już miejsca do siedzenia i będę czuł się bardzo nieswojo. Nie, proszę przyjść wcześniej, nie spóźniać się, bo w przeciwnym razie znajdzie się tam, wśród tłumu ludzi z tyłu, a spóźnieni wciąż przybywają, co rozprasza uwagę. Cóż, przybyłem wcześniej i udało mi się zająć dobre miejsce.

Mogę również przyjść z konkretnym zamiarem, mówiąc: "Tę mszę, Jezu, ofiaruję Ci właśnie z powodu tej mojej potrzeby, w intencji tej osoby, Kościoła, Papieża, dusz w czyśćcu lub tego zmarłego członka rodziny". Chodzi więc o intencję ofiarowania, dlatego staramy się nie opuszczać niedzielnej mszy.

I właśnie na tym polega sens Mszy świętej, to znaczy na tym, jaką wagę przypisuję Bogu, prawda? A także na tym, jaką wagę przypisuje Mu każdy chrześcijanin. Msza święta jest bowiem dla mnie, dla Pana, dla każdego z nas – jest to Pańska Msza święta, Msza święta, podczas której jednoczą się Państwo z Jezusem.

A papież św. Jan Paweł II lubił mawiać, że to, co wydarzyło się na Kalwarii, ma miejsce również podczas każdej liturgii. Nie tylko śmierć Chrystusa, ale także, na przykład, obecność Maryi. Maryja jest na Kalwarii, Maryja jest na każdej mszy świętej, jest jedyną osobą, która nigdy nie opuszcza mszy. Może być na mszy tylko jedna starsza pani, a może nikogo nie ma, albo była jedna osoba, ale był to turysta, który wyszedł.

Cóż, ale jest Maria – ona nigdy nie opuszcza żadnej mszy, tak jak była na Kalwarii i od tamtej pory. Papież mówi również, że właśnie tam Jezus powtarza słowa, które skierował do Jana: "Oto twoja matka, a tobie powierzam twoją matkę". Pomiędzy konsekracją chleba a konsekracją wina Jezus jest ukrzyżowany, ale jeszcze nie umarł.

I właśnie wtedy wypowiada te słowa: "Niewiasto, oto syn twój" oraz "oto matka twoja", bo właśnie wtedy mi to daje, w tej chwili to przyjmuję i odczuwam tę radość, i starałam się przeżyć tę celebrację w skupieniu, z głębi serca, ponieważ się przygotowałam, bo być może już od soboty zastanawiam się: "O której godzinie pójdę jutro na mszę?" i "Jak mam się pospieszyć, żeby zdążyć i nie biegać w pośpiechu?".

I "postaram się przyjść nieco wcześniej i poświęcę chwilę na modlitwę" albo mogę powiedzieć: "wezmę ze sobą mszał lub poszukam w Internecie, jaka jest jutrzejsza msza, jakie jest jutrzejsze czytanie z Ewangelii i jakie są jutrzejsze modlitwy właściwe, trochę się nad nimi zastanowię i pomodlę się trochę tymi modlitwami".

»Przede wszystkim jednak zamierzam zjednoczyć się z sercem Jezusa, który ofiarowuje się Ojcu i zbawia nas; nie są Państwo już istotami czysto ziemskimi, nie są Państwo już nawet istotami czysto psychicznymi – mają Państwo boską naturę, ponieważ Jezus, umierając, obdarzył nas zdolnością do tego, byśmy i my stali się dziećmi Bożymi”.

Ricardo Sada Fernández, meksykański ksiądz z Prelatury Świętego Krzyża i Opus Dei, jest inżynierem informatyki oraz doktorem teologii. Wyświęcony w 1981 roku, posiada wieloletnie doświadczenie jako kaznodzieja i kierownik duchowy; jest autorem kilku książek i znany jest ze swojej strony internetowej www.medita.cc, który codziennie publikuje medytacje w formie plików audio.

Yo me confieso, strona internetowa, która pomoże Państwu zrobić dobry rachunek sumienia

Niektórzy ludzie nie spowiadali się przez wiele lat. Inni chcą się wyspowiadać, ale nie wiedzą od czego zacząć. Strona internetowa Przyznaję się przyszedł nam pomóc. Niektórzy ludzie boją się, wstydzą lub po prostu czują, że “już nie pamiętają”, jak to było i co powinni zrobić. Są też tacy, którzy spowiadają się często, ale popadli w pewnego rodzaju rutynę, w której zawsze mówią to samo, prawie na pamięć, nie zatrzymując się zbyt długo, aby przeanalizować swoje życie.

W środku tej rzeczywistości pojawia się prosta, bezpośrednia i bardzo nowoczesna propozycja cyfrowa: yomeconfieso.es, strona internetowa zaprojektowana, aby pomóc Państwu dobrze przygotować się do sakramentu spowiedzi. Ale kto stoi za tą inicjatywą? Oczywiście ksiądz, Don Javier Sánchez-Cervera, twórca słynnych nagrań audio, dziesięć minut z Jezusem.

Strona internetowa nie ma na celu zastąpienia księdza ani przekształcenia sakramentu w coś cyfrowego. Jej cel jest znacznie prostszy i właśnie z tego powodu interesujący: towarzyszyć osobie przed spowiedzią.

I robi to w przyjaznym, nieskomplikowanym języku i z bardzo intuicyjną dynamiką.

Spowiadam się, narzędzie dla tych, którzy nie wiedzą, jak się spowiadać

Wielu katolików pamięta, jak uczyli się spowiadać jako dzieci, przed Pierwszą Komunią Świętą. Problem polega na tym, że wraz z upływem lat, jeśli ktoś odchodzi od praktyki sakramentu, powraca powszechne uczucie: “Nie wiem, jak to zrobić”.

Don Javier Sánchez-Cervera, creador de la web Yo me confieso
Ksiądz Don Javier, twórca strony yomeconfieso.es.

Strona internetowa została wyraźnie zaprojektowana w odpowiedzi na tę sytuację. Od samego początku daje poczucie, że nikt Pana/Pani nie osądza. Nie używa zbyt technicznego lub moralizatorskiego języka. Wydaje się raczej kimś, kto towarzyszy panu krok po kroku, aby pomóc panu zrobić coś ważnego: spojrzeć na swoje życie ze szczerością.

Takie podejście jest prawdopodobnie jednym z największych sukcesów projektu. Ponieważ dzisiaj wiele osób nie odrzuca spowiedzi z powodu buntu przeciwko wierze. Czasami po prostu czują się zablokowani, niepewni lub odłączeni. Stracili nawyk. Nie pamiętają formuł. Nie wiedzą, co powiedzieć. Albo myślą, że ich grzechy “zawsze są takie same” i nie ma sensu do nich wracać. Sieć próbuje przełamać właśnie tę początkową barierę.

Rachunek sumienia: jasny, wizualny i bardzo ludzki

Najbardziej interesującą częścią tego doświadczenia jest interaktywne samobadanie oferowane przez stronę internetową. Zamiast długiego tekstu do przeczytania, proponuje ona różne tematy związane z codziennym życiem. Na każdym z nich użytkownik zaznacza, czy upada często, regularnie, trochę czy wcale.

I tutaj pojawia się coś ważnego: nie skupia się tylko na “najbardziej skandalicznych” grzechach. Lista obejmuje wiele różnych kwestii: brak modlitwy, przesądy lub opuszczanie Mszy Świętej, bluźnierstwo, pycha, nieposłuszeństwo, złe odpowiedzi, nienawiść, gniew, krytyka, plotkowanie, zastraszanie, ksenofobia, narkotyki, obżarstwo, pornografia, nieczystość, seks; kradzież, chciwość, materializm, egoizm, lenistwo, kłamstwo, zazdrość.

Podejście to jest uderzające, ponieważ łączy tradycyjnie uznawane grzechy z innymi, które są bardzo obecne w dzisiejszym życiu, zwłaszcza wśród młodych ludzi i dorosłych: mówienie źle o innych, życie z obsesją na punkcie rzeczy materialnych, normalizacja konsumpcji pornografii lub popadanie w dynamikę nienawiści i agresji w sieciach społecznościowych.

Oznacza to, że egzamin nie wydaje się abstrakcyjny ani oderwany od rzeczywistości. W sieci udaje się osadzić grzech w konkretnych sytuacjach życia codziennego. I to jest ważne, ponieważ często problemem nie jest to, że dana osoba nie chce iść do spowiedzi, ale to, że nawet nie identyfikuje pewnych postaw jako czegoś, co rani ją duchowo lub osobiście.

I nie tylko zadaje pytania: pomaga również w refleksji.. Po posortowaniu tych tematów według częstotliwości, witryna proponuje rozpoczęcie czatu z przewodnikiem. Przed rozpoczęciem pojawia się prosty komunikat przygotowujący użytkownika: “...".“Przejdźmy do pytań z listy, którą zamówił Pan wcześniej.".

Następnie pojawiają się pytania związane z wcześniej zaznaczonymi tematami. Użytkownik musi odpowiedzieć, czy wpadł w nie wiele razy, czasami, rzadko lub nigdy.

System jest progresywny: odpowiadasz na jedno pytanie i pojawia się następne. Dzięki temu egzamin jest znacznie bardziej dynamiczny niż tradycyjna lista kontrolna. Ale przede wszystkim pomaga się zatrzymać. Ponieważ jedną z najtrudniejszych rzeczy w dzisiejszych czasach jest właśnie to: zatrzymanie się i spokojne przeanalizowanie własnego życia.

Examen de conciencia para una buena confesión
Młody mężczyzna słucha rad księdza po spowiedzi.

Żyjemy otoczeni hałasem, ekranami, pośpiechem i ciągłym rozproszeniem uwagi. Wiele osób już dawno nie poświęciło dziesięciu minut na szczere zastanowienie się nad tym, jak żyją. Sieć yomeconfieso.es, bez dramatyzowania, zmusza nas do wykonania tego wewnętrznego ćwiczenia.

Spowiedź nie rozpoczyna się w konfesjonale.

Jednym z najciekawszych przesłań tego narzędzia jest to, że dobra spowiedź zaczyna się przed wejściem do kościoła. Zaczyna się, gdy decydujemy się być szczerzy wobec samych siebie.

Rachunek sumienia to coś więcej niż “sporządzenie listy grzechów”. Jest to przeszukiwanie serca. To wykrywanie nawyków. Odkrywanie ran. Rozpoznanie postaw, które mogły zostać znormalizowane. I tutaj sieć ma dużą wartość duszpasterską, ponieważ pomaga szczególnie ludziom, którzy:

Może to być również bardzo pomocne dla tych, którzy spowiadają się regularnie, ale sakrament stał się dla nich czymś automatycznym. Stosunkowo często można odnieść wrażenie, że “zawsze spowiadam się z tego samego”. I po części jest to prawda: wszyscy mamy skłonności, niedociągnięcia i powtarzające się upadki. Ale czasami sprawia to, że przestajemy zwracać uwagę na inne obszary naszego życia.

Być może ktoś jest zajęty pewnymi konkretnymi grzechami, a w międzyczasie całkowicie zaniedbał modlitwę, miłosierdzie, traktowanie rodziny, dumę, egoizm lub sposób, w jaki mówi o innych. Yomeconfieso.es proponuje poszerzenie uwagi. Zmusza osobę do ponownego spojrzenia na całe swoje życie.

Szczególnie przydatna pomoc dla młodych ludzi

Kolejnym interesującym aspektem jest język. Wszystko jest przedstawione w bardzo wizualny, prosty i bezpośredni sposób. Nie wygląda to jak strona napisana lata temu. Nie ma też zbyt skomplikowanych czy moralizatorskich wyrażeń.

To znacznie ułatwia nawiązanie kontaktu z młodymi ludźmi lub ludźmi, którzy są daleko od Kościoła. Ponieważ często problemem nie jest chrześcijańska treść, ale sposób, w jaki jest ona przekazywana.

W tym przypadku doświadczenie jest podobne do rozmowy z przewodnikiem. Osoba porusza się do przodu krok po kroku, bez presji, prawie tak, jakby ktoś towarzyszył jej osobiście.

Co więcej, struktura przypomina nieco dynamikę, która dziś jest częścią codziennego życia cyfrowego: odpowiadanie na pytania, interakcja, poruszanie się po ekranach, otrzymywanie spersonalizowanego akompaniamentu..... To sprawia, że jest ona znajoma nawet dla tych, którzy nie mają dużego wykształcenia religijnego.

Zanim pójdziesz do spowiedzi: praktyczne pomoce

Po zakończeniu procesu zadawania pytań strona nie ogranicza się do wyświetlenia listy. Oferuje również konkretną pomoc w lepszym przygotowaniu się do sakramentu. Jest to ważne, ponieważ wiele osób wciąż ma praktyczne pytania:

Strona stara się reagować na to wszystko w naturalny sposób.

Na koniec pokazuje rodzaj przewodnika lub rozmowy na temat tego, jak rozpocząć spowiedź z księdzem i przedstawia listę grzechów, które dana osoba zidentyfikowała podczas badania.

Nie zastępuje to rzeczywistego dialogu ze spowiednikiem, ale usuwa część początkowego strachu. A to dla wielu osób może stanowić różnicę między podjęciem tego kroku a dalszym odkładaniem go w nieskończoność.

Technologia w służbie życia duchowego

Projekty takie jak ten pokazują, że internet może również stać się przestrzenią ewangelizacji i towarzyszenia. Kluczem jest sposób jego wykorzystania.

W tym przypadku technologia nie rozprasza. Nie dąży do rozrywki ani nie tworzy uzależnienia. Wręcz przeciwnie: pomaga zagłębić się w siebie.

I to jest dość kontrkulturowe. Ponieważ podczas gdy większość Internetu jest zaprojektowana tak, aby nieustannie przyciągać uwagę, ta strona zachęca do ciszy, refleksji i szczerości.

Nawet sam format jest pedagogiczny. Wiele osób może nigdy nie usiąść do czytania długiego rachunku sumienia na papierze, ale są chętni do interakcji z krótkimi pytaniami na telefonie komórkowym lub komputerze. I właśnie w tym miejscu narzędzie znajduje bardzo interesujący punkt wejścia.

Odkrywanie na nowo znaczenia spowiedzi

W ostatecznym rozrachunku najcenniejszą rzeczą na stronie internetowej nie jest technologia ani system zadawania pytań. Należy pamiętać o czymś istotnym: spowiedź nie jest uciążliwą procedurą ani zimną listą błędów. To spotkanie z Bożym miłosierdziem.

Czasami o sakramencie mówi się tylko w kategoriach moralnego obowiązku, ale wiele osób potrzebuje odkryć go na nowo z innej perspektywy: jako okazję do rozpoczęcia na nowo. Dlatego narzędzia takie jak te mogą być tak pomocne, ponieważ obniżają bariery psychologiczne i emocjonalne, które na przykład dziś są bardzo ważne:

Sieć nie wymusza. Nie wywiera presji. Po prostu towarzyszy. I być może właśnie w tym tkwi duża część jej skuteczności.

Marzenie papieża: dlaczego Kościół potrzebuje dobrze wyszkolonych księży?

W Fundacji CARF pracujemy nad tym, aby sen papieża aby solidna i integralna formacja docierała do seminarzystów i księży diecezjalnych na całym świecie.

Ale poza agendą publiczną istnieje przesłanie, które Ojciec Święty powtarza z naciskiem od początku swojego pontyfikatu: Kościół potrzebuje dobrze wyszkolonych księży.

Carta de León XIV con motivo de la Asamblea Presbiteral de la Arquidiocesis de Madrid

Troska, która przewija się przez cały jego pontyfikat

Przez cały swój pontyfikat papież Leon XIV nakreślił bardzo jasną wizję kapłaństwa. Nie chodzi tylko o to, czy są powołania. Chodzi o to, jak im towarzyszyć i jak je przygotować.

Jak przypomniał podczas spotkania z hiszpańskimi seminarzystami 28 lutego 2026 r., «seminarium jest zawsze znakiem nadziei dla Kościoła». Ale ta nadzieja rodzi się nie tylko z liczby młodych mężczyzn, którzy odpowiadają na wezwanie, ale także z procesu formacji, który przechodzą. Ponieważ to właśnie tam budowani są przyszli kapłani.

Formować kapłanów to formować ludzi

Papież podkreśla, że formacja nie może ograniczać się do zajęć akademickich. Nie wystarczy zdobyć wiedzę czy umiejętności duszpasterskie. Formacja to przede wszystkim ścieżka relacji. Zostać księdzem oznacza nauczyć się żyć w przyjaźni z Chrystusem, a stamtąd rozumieć ludzi. 

Dlatego mówi o seminarium jako o «szkole uczuć». Miejsce, w którym przyszły ksiądz uczy się integrować swoje życie, dojrzewać, dobrze kochać i towarzyszyć innym z równowagą i głębią. Ten wymiar jest kluczowy. Ponieważ ksiądz nie pracuje z ideami, ale z ludźmi.

Ryzyko zredukowania kapłaństwa do funkcji

Jednym z najciekawszych przesłań papieża w tym momencie jest jego ostrzeżenie przed cichym niebezpieczeństwem: przekształceniem kapłaństwa w funkcję. W jego spotkanie Duchowieństwa przypomniał, że Kościół nie potrzebuje “funkcjonariuszy”, ale pasterzy z sercem (26 czerwca 2025 r.). To stwierdzenie wprowadza decydujący klucz: formacja to nie tylko “robienie rzeczy”, ale bycie w określony sposób. Być ojcem, być przewodnikiem, być obecnym.

Wezwanie, które dociera również do Hiszpanii

Zbliżająca się wizyta Papieża w naszym kraju nie będzie tylko jednorazowym wydarzeniem. Podobnie jak przy innych okazjach, pozostawi głębszy ślad: obudzi powołania, utwierdzi w decyzjach i poruszy sumienia.

A w tle mocno wybrzmi to przesłanie: troska o formację kapłanów to troska o przyszłość Kościoła. "Proszę spełnić marzenie papieża" Koncentrują się właśnie na tej rzeczywistości: umożliwiając tym, którzy otrzymali powołanie, szkolenie w najlepszych możliwych warunkach.

haz que el sueño del papa León XIV se cumpla dona formación

Formowanie seminarzystów dzisiaj, aby służyli jako kapłani jutro

Za pośrednictwem Fundacji CARF, dobroczyńcy z całego świata już teraz przyczyniają się do formacji seminarzystów i księży w ponad 130 krajach.

Każde stypendium przekłada się na coś bardzo konkretnego: lata studiów, towarzyszenie ludzkie i duchowe, przygotowanie intelektualne i duszpasterskie. Ale przede wszystkim przekłada się na przyszłość.

Ponieważ za każdym dobrze wyszkolonym księdzem stoją tysiące ludzi, którzy przez lata będą otrzymywać wskazówki, wsparcie i nadzieję. Marzenie papieża ma imiona, twarze i konkretne historie.

Mensaje del Santo Padre León XIV para vivir la Cuaresma 2026

Proszę spełnić marzenie papieża

Na całym świecie są młodzi mężczyźni, którzy usłyszeli głębokie wezwanie do podążania za powołaniem kapłańskim. Chcą służyć, towarzyszyć, udzielać sakramentów i pomagać ludziom w spotkaniu z Bogiem. Ale wielu z nich nie ma środków finansowych, aby być dobrze wyszkolonym, akademicko i po ludzku, na tym kluczowym etapie ich spotkania z Bogiem.

Papież Leon XIV przypomniał o tym niedawno z prostotą i głębią w swoim liście apostolskim "."Lojalność, która generuje przyszłość"Tożsamość kapłanów konstytuuje się wokół ich istoty i jest nierozerwalnie związana z ich misją«.

Z tego powodu Kościół szczególnie troszczy się o formację przyszłych kapłanów, aby byli oni ludźmi przygotowanymi pod względem ludzkim, duchowym i duszpasterskim, zdolnymi do towarzyszenia swoim wspólnotom i służenia ludziom tam, gdzie są najbardziej potrzebni. Tym właśnie zajmuje się Fundacja CARF od 1989 roku.

W wielu krajach na całym świecie są ludzie z powołaniem do kapłaństwa, gdzie Wiara jest silna, ale zasoby są ograniczone. To właśnie tutaj Państwa pomoc ma znaczenie.

Od momentu powstania Fundacja CARF towarzyszy seminarzystom i księżom diecezjalnym ze 130 krajów, aby mogli otrzymać integralną formację, której Kościół potrzebuje dziś i będzie potrzebował jutro. Za każdym z nich kryje się historia, rodzina, ludzie i cała diecezja, która pewnego dnia będzie miała księdza lepiej przygotowanego do służenia im i formowania innych.

Dzięki Państwa pomocy jest to możliwe Marzenie papieża Leona XIV: aby formacja dotarła do seminarzystów i księży na całym świecie. Niech przyszłość Kościoła będzie budowana na mocnych fundamentach, z dobrze przygotowanymi i oddanymi ludźmi.

Proszę spełnić marzenie papieża!

Proszę umożliwić formację tych, którzy będą troszczyć się o wiarę i życie milionów ludzi na całym świecie.

PROSZĘ PRZEKAZAĆ DAROWIZNĘ I POMÓC SPEŁNIĆ MARZENIE PAPIEŻA

26J Święty Josemaria: święty zwykłego życia

Święty Josemaria urodził się 9 stycznia 1902 r. w Barbastro (Huesca) w głęboko chrześcijańskiej rodzinie. Był drugim z sześciorga dzieci. Jego ojciec, José, był kupcem; matka, Dolores, była pobożną kobietą, która przekazała swoim dzieciom żywą i prostą wiarę. Kiedy Josemaría miał trzynaście lat, rodzina przeniosła się do Logroño z powodu bankructwa rodzinnej firmy. Ta zmiana miasta była kluczowym momentem w jego życiu duchowym.

Pewnego zimowego dnia, podczas opadów śniegu, zobaczył na ulicy ślady stóp na śniegu pozostawione przez bosą karmelitankę. Wywarło to na nim głębokie wrażenie: wyczuł, że Bóg czegoś od niego chce. Po latach wspominał ten moment jako początek wewnętrznej intuicji, niejasnego wezwania, duchowego niepokoju, który narastał.

Chociaż nie wiedział dokładnie, o co Pan go prosi, postanowił zostać księdzem, aby stać się bardziej dyspozycyjnym do wypełniania woli Bożej. Wstąpił do seminarium w Saragossa, gdzie rozpoczął studia kościelne, które później połączył ze studiami prawniczymi. Święcenia kapłańskie przyjął 28 marca 1925 roku.

Po krótkim okresie wikariatu w wiejskiej parafii w Perdiguera, przeniósł się do Madrytu, aby kontynuować naukę akademicką. Tam pracował jako kapelan i opiekował się chorymi, studentami i potrzebującymi.

Dibujo animado de San Josemaría Escrivá con símbolos asociados: una cruz, un rosario, una rosa roja y el libro "Camino".
Przedstawienie świętego Josemaríi Escrivá i niektórych kluczowych elementów jego życia i przesłania.

To właśnie w tym miejskim środowisku, w kontakcie z ludźmi z różnych środowisk, jego życie przybrało ostateczny obrót. 2 października 1928 r., podczas duchowych rekolekcji, otrzymał z wewnętrzną jasnością misję, którą Bóg mu powierzył: założenie Opus Dei. Zrozumiał, że musi przetrzeć szlak w Kościele, aby pomóc odkryć, że wszyscy mężczyźni i kobiety, niezależnie od ich statusu, zawodu czy warunków społecznych, są powołani do poszukiwania świętości w swoim zwykłym życiu poprzez pracę z innymi.

Kim był święty Josemaría i dlaczego jego święto obchodzone jest 26 czerwca?

Początkowa inspiracja pokazała mu, że każde uczciwe zadanie - od sali operacyjnej po biuro, kuchnię, fabrykę, wieś czy klasę szkolną - może być miejscem spotkania z Bogiem. Nie chodziło o robienie rzeczy nadzwyczajnych, ale o robienie rzeczy zwyczajnych z miłością, z doskonałością, z chrześcijańskim zmysłem. Praca, przeżywana z takim nastawieniem, stawała się środkiem osobistego uświęcenia i służby innym. Ta wizja przełamywała schematy w czasach, gdy świętość była kojarzona niemal wyłącznie z życiem zakonnym lub kapłańskim. Josemaría wielokrotnie podkreślał wszystkim, że Bóg nie powołuje tylko niektórych, ale wszystkich.

We wczesnych latach Opus Dei zaczęło się w bardzo skromny sposób: zaledwie garstka młodych ludzi w Madrycie, którzy słuchali księdza mówiącego im o życiu chrześcijańskim, które jest spójne, radosne, wymagające i zaangażowane w świat. W 1930 r. zrozumiał również, że to wezwanie dotyczy kobiet, a w 1943 r. założył Stowarzyszenie Kapłańskie Świętego Krzyża, jako część struktury Opus Dei. księża diecezjalni.

Początkowo ekspansja była powolna, naznaczona trudnościami społecznymi i politycznymi w ówczesnej Hiszpanii. Podczas wojny domowej założyciel musiał się ukrywać, ponieważ był księdzem. Po zakończeniu konfliktu wznowił swoją pracę z nowym impetem.

W 1946 roku przeniósł się do Rzymu, skąd promował międzynarodowy rozwój Dzieła. W 1950 r. Stolica Apostolska ostatecznie zatwierdziła Opus Dei, uznając ważność tej nowej drogi w Kościele. Ekspansja była stopniowa: dotarli do krajów Europy, Ameryki, Azji i Afryki.

Od początku święceń kapłańskich święty Josemaria prowadził intensywną działalność duszpasterską i formacyjną. Głosił rekolekcje, pisał książki o duchowości - wśród nich te najbardziej znane, Caminoopublikowany po raz pierwszy w 1939 roku - i towarzyszył duchowo wielu ludziom.

We wszystkich swoich pismach i spotkaniach kładł nacisk na wartość małych rzeczy, na znaczenie robienia ich dobrze i z Bożą miłością. "Bóg czeka na nas w małych rzeczach" - mawiał. Jego duchowość nie była ani skomplikowana, ani niedostępna, ale głęboko wcielona w codzienne życie z wyraźną ufnością w bycie dzieckiem Bożym: boskie synostwo wypełnia całe życie osoby.

Zmarł w Rzymie 26 czerwca 1975 r., niespodziewanie, po przybyciu do swojej rezydencji w siedzibie Opus Dei, Villa Tevere, po spotkaniu i spędzeniu czasu ze swoimi córkami w rzymskim Kolegium Santa Maria.

Javi, nie czuję się dobrze

Oto jak błogosławiony Alvaro del Portillo opowiada o tym w wywiadzie na temat założyciela. "O jedenastej pięćdziesiąt siedem weszliśmy do garażu Villa Tevere. Członek Dzieła czekał na nas przy drzwiach. Ojciec szybko wysiadł z samochodu, z pogodną twarzą; poruszał się z taką zwinnością, że sam odwrócił się, by zamknąć drzwi. Podziękował synowi, który mu pomógł i wszedł do domu.

Pozdrowił Pana w oratorium Trójcy Świętej i, jak to zwykle robił, wykonał powolne, pobożne ukłony, którym towarzyszył akt miłości. Potem poszliśmy na górę do mojego biura, pokoju, w którym zwykle pracował, i kilka sekund po przekroczeniu drzwi zawołał: Javi!

Don Javier Echevarría został z tyłu, aby zamknąć drzwi windy, a nasz Założyciel powtórzył mocniej: "Javi! a potem słabszym głosem: "Nie czuję się dobrze". Natychmiast Ojciec upadł na podłogę. Użyliśmy wszelkich możliwych środków, duchowych i medycznych. Gdy tylko zdałem sobie sprawę z powagi sytuacji, udzieliłem mu rozgrzeszenia i namaszczenia chorych, czego gorąco pragnął: wciąż oddychał. Wielokrotnie błagał nas, abyśmy nie pozbawiali go tego skarbu.

Prawdopodobnie po pozdrowieniu obrazu Matki Boskiej z Guadalupe modlitwą ejakulacyjną, jak zawsze zwykł robić, wchodząc do dowolnego pokoju w domu, upadł po tym ostatnim małym akcie miłości. Tego samego dnia sława jego świętości zaczęła rozprzestrzeniać się wśród wiernych.

W 1992 r. został beatyfikowany przez św. Jana Pawła II, a w 2002 r. kanonizowany, Sam papież powiedział podczas homilii: "Z nadprzyrodzoną intuicją św. Josemaria niestrudzenie głosił powszechne powołanie do świętości i apostolstwa. Chrystus wzywa wszystkich do chrześcijańskiej doskonałości: robotników i chłopów, intelektualistów i artystów, ludzi wszystkich zawodów, warunków społecznych i kultur.

Ścieżka świętości pośród świata

Dziś przesłanie świętego Josemarii nadal inspiruje tysiące ludzi na całym świecie. Opus Dei jest obecne w 68 krajach i oferuje formację duchową i ludzką chrześcijanom ze wszystkich środowisk. Jego dziedzictwo nie ogranicza się do stworzenia instytucji, ale polega przede wszystkim na otwarciu nowego sposobu życia Ewangelią w sercu świata.

Obchody święta św. Josemarii w dniu 26 czerwca to pamiętać o Bożym wezwaniu do pełnego życia pośród zwyczajności. Jest to zaproszenie dla wszystkich - ludzi świeckich, księża, Wzywał wiernych, żonatych, samotnych - do poszukiwania świętości w codziennym życiu, w pracy, w rodzinie, w odpoczynku, w obowiązkach zawodowych i w relacjach międzyludzkich. Sam mówił: «Tam, gdzie są wasze aspiracje, wasza praca, wasze miłości, tam jest miejsce waszego codziennego spotkania z Chrystusem».

Krótko mówiąc, święty Josemaria był narzędziem w rękach Boga, aby przypomnieć nam o czymś głęboko ewangelicznym: że nie ma chrześcijan drugiego lub pierwszego podziału, że wszyscy - ty i ja - jesteśmy powołani do pełni miłości, bez potrzeby zmiany naszego życia, ale tylko poprzez zmianę serca, z którym je przeżywamy.

Wartość księży w XXI wieku

W roku 2026 przesłanie św. Josemarii o świętości w świecie nabiera szczególnego znaczenia. Aby świeccy mogli spotkać Boga w swoim zwykłym życiu i pracy, fundamentalna jest praca i towarzyszenie kapłanom, którzy potrzebują solidnej formacji teologicznej, ludzkiej i duchowej. Wspomnienie założyciela Opus Dei w jego święto liturgiczne jest również okazją do wspierania powołań kapłańskich na całym świecie.

Modlitwa za wstawiennictwem świętego Josemaríi

Chrześcijanie zawsze zwracali się o pomoc do wstawiennictwa chrześcijan. santos aby doprowadzić swoją modlitwę do obecności Boga. Modlitwę można pobrać w ponad 30 językach.

Estampa de san Josemaría Escrivá con una oración por su intercesión.

Bibliografia:

Niedziela 31 maja, Uroczystość Trójcy Przenajświętszej

Objawiona prawda o Trójcy Świętej od początku leżała u podstaw żywej wiary Kościoła, przede wszystkim w akcie chrztu. Znajduje ona swój wyraz w regule wiary chrzcielnej, sformułowanej w przepowiadaniu, katechezie i modlitwie Kościoła. Sformułowania te znajdują się już w pismach apostolskich, jak na przykład to pozdrowienie w liturgii eucharystycznej: "Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i komunia Ducha Świętego niech będą z wami wszystkimi" (2 Co 13,13; por. 1 Co 12,4-6; Ef 4,4-6). Odniesienie to pochodzi dosłownie z punktu 249 Katechizmu Kościoła Katolickiego.

Liturgiczna celebracja Uroczystość Trójcy Przenajświętszej zaprasza nas do zanurzenia się w samym sercu naszej wiary. W tym dniu Kościół wzywa nas do kontemplacji nieskończonej Miłości, która łączy Ojca, Syna i Syna Bożego. Duch Święty.

Co świętujemy w uroczystość Trójcy Przenajświętszej?

Kościół poświęca następną niedzielę Zielone Świątki aby uczcić Boga w Jego jedności i trójcy. Nie świętujemy abstrakcyjnej koncepcji, ale tajemnica komunii. Według Katechizmu Kościoła Katolickiego Trójca Święta jest centralną tajemnicą wiary i życia chrześcijańskiego. Jest źródłem wszystkich innych tajemnic wiary.

Teksty pogłębiające nasze zrozumienie Trójcy Świętej

  1. Streszczenia dotyczące wiary chrześcijańskiej: Temat 5: Trójca Święta
  2. Ten trynitarny strumień Miłości (Tajemnica Trójcy Świętej głęboko zmienia sposób, w jaki patrzymy na świat, ponieważ ujawnia, że Miłość jest samą strukturą rzeczywistości.
  3. Pięć pytań na temat Trójcy Świętej: Czy wierzę w Boga, Jednego i Trójjedynego? Trójca Święta jest tajemnicą Boga samą w sobie, centralną tajemnicą chrześcijańskiej wiary i życia. Co w praktyce oznacza powiedzenie “wierzę w Trójjedynego Boga”? Jak rozróżniamy i traktujemy każdą z trzech Osób Boskich?
  4. 'Wierzę, wierzymy', e-book autorstwa biskupa Javiera EchevarríiCredo jest głównym tematem książki “Wierzę, wierzymy", która składa się z fragmentów listów pasterskich napisanych przez biskupa Javiera Echevarríę podczas Roku Wiary.
  5. Teksty katechizmowe na temat Trójcy Świętej.
Ilustración religiosa de la Santísima Trinidad con Dios Padre y Jesucristo entronizados entre nubes y ángeles, iluminados por la paloma del Espíritu Santo.
Klasyczne przedstawienie Trójcy Świętej: Ojca, Syna i Ducha Świętego otoczonych niebiańską chwałą.

4 nauki Kościoła katolickiego na temat Trójcy Świętej

1) Jaka jest centralna tajemnica wiary i życia chrześcijańskiego?

Centralną tajemnicą chrześcijańskiej wiary i życia jest tajemnica Trójcy Świętej. Chrześcijanie są chrzczeni W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

2) Czy sam ludzki rozum może poznać tajemnicę Trójcy Świętej?

Bóg pozostawił ślady swojej trynitarnej istoty w stworzeniu i w Starym Testamencie, ale intymność Jego istoty jako Trójcy Świętej jest tajemnicą niedostępną dla samego ludzkiego rozumu, a nawet dla wiary Izraela przed Wcieleniem Syna Bożego i zesłaniem Ducha Świętego. Tajemnica ta została objawiona przez Jezus Chrystus, Jest źródłem wszystkich innych tajemnic.

3) W jaki sposób Kościół wyraża swoją trynitarną wiarę?

Kościół wyraża swoją trynitarną wiarę, wyznając jednego Boga w trzech Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Trzy Osoby Boskie są jednym Bogiem, ponieważ każda z nich jest identyczna z pełnią jednej niepodzielnej Boskiej natury. Te trzy Osoby są naprawdę różne od siebie ze względu na ich wzajemne relacje: Ojciec zrodził Syna, Syn jest zrodzony przez Ojca, Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna.

4) Jak działają trzy Osoby Boskie?

Nierozdzielne w swojej jednej substancji, Osoby Boskie są również nierozdzielne w swoim działaniu: Trójca ma jedno i to samo działanie. Ale w jednym Boskim działaniu każda Osoba jest obecna w sposób, który jest jej właściwy w Trójcy. «Mój Boże, moja Trójco, którą uwielbiam... spraw, aby moja dusza zaznała pokoju. Uczyń ją swoim niebem, umiłowanym mieszkaniem i miejscem Twego odpoczynku. Obym nigdy nie zostawił Cię w nim samego, ale obym był tam całkowicie, w pełni przebudzony w mojej wierze, w adoracji, bez zastrzeżeń poddany Twojemu twórczemu działaniu» (bł. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej).

Bezpłatne teksty e-booków Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego.

vasos sagrados objetos litúrgicos de los sacerdotes para la Misa San Josemaría Escrivá

Głos Święta Trójca ze Słownika św. Josemarii

1. znaczenie Trójcy Świętej w życiu i przepowiadaniu św. Josemarii. 2. 2. homilia Ku świętości. Jedność i Trójca. 4. “Trójca ziemi” i Trójca nieba. 5. 5. nabożeństwa trynitarne.

W swoich kazaniach Święty Josemaría zawsze zmierzał do tego, co istotne, do centralnych tajemnic naszej wiary, a w konsekwencji jego rozważania, w taki czy inny sposób, zawsze mają za horyzont tajemnicę Trójcy Świętej: miłość Boga Ojca, który daje swego Syna, miłość Syna, która prowadzi Go do złożenia swego życia w ofierze oraz uświęcające działanie Ducha Świętego. Cała jego duchowa doktryna była głęboko trynitarna i chrystologiczna.

1. znaczenie Trójcy Świętej w życiu i nauczaniu świętego Josemarii

Świadczą o tym jego duchowe pisma, Święty Josemaría Od samego początku miał ciepłą relację z każdą z trzech Osób Boskich, podkreślając rozróżnienie między nimi zgodnie z cechami, które przejawiają w historii zbawienia: Ojciec jest źródłem i początkiem wszystkiego; Syn, Słowo Ojca, który staje się człowiekiem, aby ludzie mogli stać się synami Bożymi; a Duch Święty jest Uświęcicielem, tym, który jednoczy ludzi z Bogiem, czyniąc ich jednym z Chrystusem.

Jedną z funkcji, które Święty Josemaría W swoim duchowym itinerarium podkreślał, z wielkim wewnętrznym wzruszeniem, boskie synostwo, a w konsekwencji ojcostwo Boga. W homilii wygłoszonej w kwietniu 1964 r. wyznał: “Moje życie doprowadziło mnie do poznania, że w sposób szczególny jestem dzieckiem Bożym i zakosztowałem radości wejścia do serca mojego Ojca” (AD, 143).

Odnosił się do nadprzyrodzonej intuicji, z jaką postrzegał radosną rzeczywistość boskiego synostwa, a w konsekwencji ojcostwa Boga. To ojcostwo pojawia się już w jego Apuntes íntimos (Notatkach intymnych) w Różaniec święty i w The Way, jako prawdę, która służy jako fundament jego duchowego życia. 

Słowo jest obecne w św. Josemarii przede wszystkim jako Słowo wcielone, o ujmująco ludzkim imieniu: Jezus. Jest On Mądrością i Słowem Ojca, Słowem pełnym miłości, ponieważ jest “Słowem, od którego pochodzi miłość” (ECP, 162). Z Jego “Sercem z ciała, z Sercem podobnym do naszego, które jest pewnym dowodem miłości i nieustannym świadkiem niewypowiedzianej tajemnicy Bożej miłości” (tamże). Jedyną drogą do Boga-Trójcy jest właśnie człowieczeństwo Pana (por. AD, 300-303).

W życiu duchowym świętego Josemarii to wielkie wewnętrzne “odkrycie” miało miejsce między 22 września a 17 października 1931 roku. Jesienią 1932 roku miało miejsce kolejne “odkrycie”, również o głębokich i trwałych konsekwencjach dla jego życia wewnętrznego i myśli teologicznej: znaczenie działania Ducha Świętego w duszy. Pedro Rodríguez proponuje tekst, zaczerpnięty z Apuntes íntimos, o wielkim mistycznym uniesieniu.

Josemaria opisuje w nim, jak postrzega znaczenie obecności Ducha Świętego w duszy: “Do tej pory wiedziałem, że Duch Święty mieszka w mojej duszy, aby ją uświęcić..... ale nie pojmowałem tej prawdy o Jego obecności (...) Czuję w sobie Miłość: i chcę Go traktować, być Jego przyjacielem, Jego powiernikiem (...), aby ułatwić Mu pracę polerowania, wyrywania, rozpalania (...) - Cel: częste, jeśli to możliwe, bez przerwy, przyjaźń i pełne miłości i uległości traktowanie Ducha Świętego. Veni Sancte Spiritus!...” (CECH, s. 270; por. F, 514). 

Jedna z modlitw do Trójcy Świętej w nabożeństwie.

Kiedy św. Josemaria mówi o Bogu, myśli przede wszystkim o Bogu-Trójcy. Widać to na przykład w jego czytaniu pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju: “Trójca Święta zakochała się w człowieku, podniosła go do porządku łaski i uczyniła go na swój obraz i podobieństwo (Rdz 1, 26); odkupiła go od grzechu (...) i pragnie zamieszkać w naszych duszach: kto Mnie miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i zamieszkamy w nim (J 14, 23)” (ECP, 84).

Ludzka wolność, która wypływa z wolności istniejącej w Trójcy Świętej. Oto bardzo wyrazisty tekst zaczerpnięty z homilii zatytułowanej Wolność, dar Boga: “We wszystkich tajemnicach naszej katolickiej wiary rozbrzmiewa ten hymn na cześć wolności. Najświętsza Trójca stwarza świat i człowieka z niczego w wolnym wylaniu miłości. Słowo zstępuje z nieba i przyjmuje nasze ciało z tą wspaniałą pieczęcią wolności w poddaniu: Oto przychodzę, jak napisano o Mnie na początku księgi, abym spełniał wolę Twoją, Boże (Hbr 10, 7)” (AD, 25). 

Kiedy św. Josemaria opisuje miłość Boga do człowieka, często przypomina, że jest to miłość trynitarna. Szczególnie wymowny fragment o Trójcy Świętej znajdujemy w homilii wygłoszonej w Wielki Czwartek 1960 r., w której poświęca on wiele miejsca na mówienie o jej związku z Eucharystią: «Trynitarny nurt miłości do ludzkości utrwala się w sposób wzniosły w Eucharystii» (ECP, 85). Tutaj, w samym sercu chrześcijańskiego misterium, manifestacja Bożej miłości do ludzkości również osiąga swój punkt kulminacyjny: «Cała Trójca jest obecna w ofierze ołtarza. Z woli Ojca, przy współdziałaniu Ducha Świętego, Syn składa samego siebie w odkupieńczej ofierze» (KKK, 86).

Św. Josemaria stwierdza w tych paragrafach prawdy, które są mu bardzo drogie, zarówno w odniesieniu do celebracji Mszy Świętej, jak i do natury kapłaństwa służebnego - liturgia, zwłaszcza Msza Święta, jest najważniejsza ze wszystkich. opus Trinitatis, Msza - nalegam - jest boskim, trynitarnym, a nie ludzkim działaniem.

The ksiądz który celebruje i służy celom Pana, użyczając swojego ciała i głosu; jednak nie działa we własnym imieniu, ale in persona et in nomine Christi, w Osobie Chrystusa i w imię Chrystusa» (tamże). Celebrując, kapłan wchodzi, by tak rzec, w strumień trynitarnej miłości właśnie dlatego, że działając w osobie i imieniu Chrystusa, składa Ojcu ofiarę z uświęceniem Ducha Świętego (por. ECP, 86). 

Najbardziej bezpośredni sposób obcowania z Najświętszą Trójcą znajduje się we Mszy Świętej: «Uczestnicząc we Mszy Świętej, nauczysz się obcować z każdą z Osób Boskich: Ojcem, który zrodził Syna; Synem, który jest zrodzony przez Ojca; Duchem Świętym, który pochodzi od obu. Mając do czynienia z którąkolwiek z trzech Osób, mamy do czynienia z jednym Bogiem; a mając do czynienia ze wszystkimi trzema, z Trójcą Świętą, mamy do czynienia w równym stopniu z jednym prawdziwym i jedynym Bogiem» (ECP, 91). 

Santísima Trinidad solemnidad amor Espíritu Santo

2. Homilia Ku świętości 

Bardzo obrazowe jest to, co zostało powiedziane w homilii Ku świętości o znaczeniu kontemplacji Trójcy Przenajświętszej w myśli św. W homilii tej opisuje on ogólne linie drogi człowieka do Boga. Mówiąc o powszechnym powołaniu do świętości, o modlitwie, o obecności Boga i o naszej relacji z Panem Jezusem Chrystusem, dodaje: «Aby zbliżyć się do Boga, musimy obrać właściwą drogę, którą jest Najświętsze Człowieczeństwo Chrystusa» (AD, 299). Droga do Trójcy Świętej musi być przebyta w ścisłym zjednoczeniu z Chrystusem poprzez Chleb i Słowo. 

Zjednoczenie z Chrystusem często oznacza spotkanie z krzyżem i wejście w czas “biernego oczyszczenia” (AD, 302). Czasy te spędzimy wśród pokoju i radości, bo jeśli prawdziwie kochamy Chrystusa, «jeśli z boską odwagą schronimy się w otworze, który włócznia pozostawiła w Jego boku, spełni się obietnica Mistrza: kto Mnie miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy» (AD, 306). Stajemy wobec prawdy o zamieszkaniu Trójcy Świętej w duszy i jej ascetycznych konsekwencjach. 

Jakby dusza mogła doświadczyć tego zamieszkania Boga w niej, kontynuuje: «Serce potrzebuje więc rozróżniać i adorować każdą z Osób Boskich. W pewnym sensie jest to odkrycie, którego dusza dokonuje w życiu nadprzyrodzonym, podobnie jak stworzenie otwierające oczy na istnienie. I z miłością przebywa z Ojcem, z Synem i z Duchem Świętym; i chętnie poddaje się działaniu życiodajnego Parakleta, który daje nam siebie, nie zasługując na to: nadprzyrodzone dary i cnoty!.

Św. Josemaria wyraźnie odnosi się do kontemplacji Najświętszej Trójcy pośród codziennego zgiełku. Wyrażenia, których używa do opisania tej kontemplacji, są podobne do tych używanych przez autorów duchowych, aby mówić o kontemplacji jako owocu darów Ducha Świętego. Oto kilka bardzo obrazowych określeń tego, jak pojmuje on tę kontemplację: «Słowa są zbyteczne, ponieważ język nie może się wyrazić; umysł jest uciszony. Nie dyskutuje się, tylko patrzy! A dusza znów zaczyna śpiewać nową pieśń, ponieważ czuje i wie, że Bóg patrzy na nią z miłością przez cały czas» (AD, 307). 

Te słowa św. Josemarii przypominają nam wspaniałe ustępy, w których św. Jan od Krzyża opisuje zjednoczenie duszy z Trójcą Świętą i zamieszkanie Boga w duszy, a raczej zamieszkanie duszy w Bogu. Oczywiście jasne jest, że św. Josemaria mówi o kontemplacji i obcowaniu z Trójcą Świętą w zwykłym życiu.

“Nie odnoszę się do nadzwyczajnych sytuacji. Są one, być może, zwykłymi zjawiskami naszej duszy: szaleństwem miłości, która bez spektaklu, bez ekstrawagancji, uczy nas cierpieć i żyć, ponieważ Bóg obdarza nas Mądrością. Cóż za pogoda ducha, cóż za pokój, gdy znajdujemy się na wąskiej ścieżce, która prowadzi do życia! (Mt 7, 14)” (AD, 307). 

Josemaría jest świadomy, że wspomina o prawdziwym celu duchowego doświadczenia, i to w zwyczajnym życiu. Są to “zwykłe zjawiska”, które jednocześnie są autentycznym “szaleństwem miłości”. Poprzez logiczne powiązanie idei pojawiają się tutaj pytania, które prowadzą nas do zrozumienia znaczenia zjednoczenia z Trójcą Przenajświętszą - z każdą z Osób Boskich - w zwykłym życiu: “Asceza? Mistycyzm? Nie martwię się.

Cokolwiek to jest, asceza czy mistycyzm, jakie to ma znaczenie: jest to miłosierdzie Boże. Jeśli próbujesz medytować, Pan nie odmówi ci swojej pomocy (...). To już jest kontemplacja i zjednoczenie; takie musi być życie wielu chrześcijan, z których każdy idzie naprzód własną drogą duchową - są one nieskończone - pośród trosk tego świata, nawet jeśli nawet nie zdają sobie z tego sprawy” (AD, 308). 

Św. Josemaria używa słów z precyzją. Mówi o kontemplacji i zjednoczeniu z Trójcą Świętą, z każdą z Osób; są to dobrze znane terminy w teologii duchowości. Mówi także o zwykłym życiu i o wielu chrześcijanach “podążających własną duchową drogą”. Znajdujemy się zatem przed wielkim paradoksem, ale paradoks ten znika, jeśli pamiętamy o głębokim przekonaniu, z jakim św. Josemaria opiera się na powszechnym powołaniu do świętości.

Ta kontemplacja Trójcy zawsze będzie “miłosierdziem” Boga, miłosierdziem, które odpowiada darowi powszechnego powołania do świętości, faktowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi w Chrystusie przez Ducha Świętego i rzeczywistości zamieszkiwania Trójcy w duszy.

Imagen del Espíritu Santo interpretado por una paloma blanca con las alas abiertas

Jedność i Trójca 

Św. Josemaria podkreśla rozróżnienie Osób, uważając Trójcę Świętą za komunię życia i miłości w jej doskonałej jedności, i radzi traktować każdą z Osób w ich rozróżnieniu: “Traktuj trzy Osoby, Boga Ojca, Boga Syna, Boga Ducha Świętego. Aby dojść do Najświętszej Trójcy, proszę przejść przez Maryję” (F, 543). 

Chwała, którą chrześcijanin powinien oddawać Bogu, ma również strukturę trynitarną. Widać to już w Drodze: “Niech żadne uczucie nie wiąże cię z ziemią poza najbardziej boskim pragnieniem oddania chwały Chrystusowi, a przez Niego, z Nim i w Nim, Ojcu i Duchowi Świętemu” (C, 786). Nabożeństwo do Trójcy Świętej ma oczywisty wymiar chrystologiczny: “Naszym Mistrzem jest Chrystus: Syn Boży, Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej. Naśladując Chrystusa, osiągamy cudowną możliwość uczestniczenia w tym strumieniu miłości, który jest tajemnicą Jedynego i Trójjedynego Boga” (AD, 252). 

We wszystkich tych radach św. Josemaria trzeźwo trzyma się sformułowań Symbolu i doksologii liturgii, z wielką wiarą i wielkim zmysłem kościelnym. Cypriana, “jesteśmy jednym ludem wyznającym jedną wiarę, jedno Credo; jednym ludem zgromadzonym w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego” (ECP, 89).

Odzwierciedla również, jako rzeczywistość długotrwała, jego własną duchową drogę w kontaktach z Trójcą Świętą i z każdą z Osób Boskich. W tym sensie warto zauważyć, że dwa poziomy rozważania tajemnicy trynitarnej - Trójca ad intra i Trójca ad extra, czyli Trójca immanentna i Trójca ekonomiczna - są bardzo obecne i wyraźnie rozróżnione w jego nauczaniu.

Jeśli chodzi o Pierwszą Osobę, św. Josemaría rozważa przede wszystkim Jej ojcostwo i Jej bogoczłowieczeństwo: wszystko pochodzi od Ojca, On jest źródłem trynitarnego nurtu miłości, On jest tym, który podejmuje inicjatywę ofiarowania człowiekowi Przymierza. W tej kwestii, jak już zauważono w głosie Boga Ojca, bardzo interesujące są adnotacje i komentarze Pedro Rodrígueza w jego krytyczno-historycznym wydaniu Drogi, zwłaszcza w numerach 267 i 435.

Św. Josemaria kontempluje ojcostwo Ojca oczami naszego Pana, jednocząc swojego Abba z Abba Jezusa. Tak to ujął w medytacji wygłoszonej 28 kwietnia 1963 r.: “Kiedy Pan zadał mi te ciosy, około trzydziestego pierwszego roku, nie rozumiałem tego.

I nagle, pośród tej wielkiej goryczy, te słowa: Ty jesteś moim synem (Ps 2:7), Ty jesteś Chrystusem. I mogłem tylko powtórzyć: Abba, Pater!, Abba, Pater!, Abba!, Abba! (...) A powód - widzę to wyraźniej niż kiedykolwiek - jest taki: mieć Krzyż to utożsamiać się z Chrystusem, to być Chrystusem, a zatem być synem Bożym” (por. także Illanes, 2008, s. 471-472). Illanes słusznie zauważa, że ten tekst i cała medytacja świadczą o duchowej i teologicznej dojrzałości osiągniętej przez św. Josemaríę, który tutaj “ujawnia głębokie znaczenie, z którego wywodzi się znaczenie synostwa, a dokładniej, jego rozwój”. 

W odniesieniu do Syna, św. Josemaria skupia się przede wszystkim, co jest logiczne, na Jego człowieczeństwie i tajemnicach Jego życia, na gesta et passa Christi. Wystarczy przypomnieć sobie, jak wygląda ta kontemplacja w książkach Różaniec święty i Droga krzyżowa. W homilii poświęconej Sercu Jezusa znajdujemy całą teologię trynitarną i chrystologiczną: “Bóg Ojciec raczył dać nam w Sercu swego Syna nieskończone dilectionis thesauros (Modlitwa Mszy o Najświętszym Sercu), niewyczerpane skarby miłości, miłosierdzia, czułości (...).

Boska miłość sprawia, że Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, Słowo, Syn Boga Ojca, przyjmuje nasze ciało, to znaczy naszą ludzką kondycję, bez grzechu. A Słowo, Słowo Boga, jest Verbum spirans amorem, Słowem, z którego wypływa Miłość” (ECP, 162), mówi św. Josemaria, idąc za św. Augustynem i św. Tomaszem (por. S.Th., I q. 43, a. 5; De Trinitate, IX, 10). 

Nabożeństwo do Ducha Świętego jest również obecne z decydującą siłą w życiu i przepowiadaniu św. Jest On tym, który utożsamia nas z Chrystusem i poprzez Niego wprowadza nas w życie trynitarnej miłości: “Aby skonkretyzować, nawet w sposób bardzo ogólny, styl życia, który prowadzi nas do traktowania Ducha Świętego - a wraz z Nim Ojca i Syna - i do zaznajomienia się z Parakletem, możemy spojrzeć na trzy podstawowe rzeczywistości: uległość - powtarzam - życie modlitwy, zjednoczenie z Krzyżem” (ECP, 135). 

Być może najlepszym sposobem na opisanie, w jaki sposób tajemnica Trójcy Świętej jest obecna w pismach św. Josemarii, jest stwierdzenie, że jest ona obecna jako miłość, zgodnie z Jannowym wyrażeniem Bóg jest miłością (1 J 4, 16) lub, używając dobrze znanego teologicznego wyrażenia, jako communio personarum: “Miłość Jezusa do ludzkości jest niezgłębionym aspektem boskiej tajemnicy, miłości Syna do Ojca i Ducha Świętego.

Duch Święty, więź miłości między Ojcem i Synem, znajduje w Słowie ludzkie Serce (...) Miłość w łonie Trójcy Świętej rozlewa się na wszystkich ludzi poprzez Miłość Serca Jezusa” (ECP, 169).

4. “Trójca ziemi” i trójca nieba 

Św. Josemaria odnosi się do Święta Rodzina jako “trójca ziemi”, biorąc pod uwagę, że w niej w szczególny sposób objawia się tajemnica trynitarna, wspólnota życia i miłości, i mocno podkreśla związek między św.

Jeszcze przed napisaniem Drogi, św. Josemaria lubił zwracać się do Santa Maria przypominając swoje związki z każdą z trzech Osób Trójcy Przenajświętszej: “Jakże panowie uwielbiają, gdy im się przypomina o ich pokrewieństwie z osobistościami literackimi, politycznymi, wojskowymi i kościelnymi! -Proszę śpiewać przed Niepokalaną Dziewicą, przypominając Jej: Zdrowaś Maryjo, córko Boga Ojca: Zdrowaś Maryjo, córko Boga Ojca: Zdrowaś Boże, Maryja, Matka Boga SynaZdrowaś Maryjo, Oblubienico Ducha Świętego.... Więcej niż Pan, Bóg sam!” (C, 496).

W krytyczno-historycznym wydaniu Drogi (CECH, s. 649-651, nr 15-17) Pedro Rodríguez przypomina historię tej modlitwy z jej głębokimi popularnymi korzeniami i przedstawia świadectwo z 1939 r., które dokumentuje, że już wtedy św. Josemaría zalecał rozważanie tajemnicy Maryi w Jej relacji do Trójcy Świętej. 

To samo znajdujemy znacznie później w Przyjaciele Boga, 274: “Ta uroczystość prowadzi nas do rozważenia niektórych z centralnych tajemnic naszej wiary: do medytacji nad Wcieleniem Słowa, dziełem trzech Osób Trójcy Przenajświętszej. Maryja, Córka Boga Ojca, przez Wcielenie Pana w Jej niepokalanym łonie, jest Oblubienicą Boga Ducha Świętego i Matką Boga Syna”. 

Nabożeństwa trynitarne

Św. Josemaria, który był zwolennikiem “nielicznych, ale stałych nabożeństw partykularnych” (C, 552), przekazał członkom Opus Dei w 1959 r., że wskazane jest rozpoczęcie zwyczaju odmawiania lub śpiewania Trisagionu Anielskiego w triduum poprzedzającym uroczystość Trójcy Świętej oraz częstego odmawiania i kontemplowania Symbolu Quicumque. Oba zwyczaje mają na celu zamanifestowanie nabożeństwa do Trójcy Świętej poprzez akty adoracji i wyraźnej wiary w prawdy objawione o centralnej tajemnicy naszej wiary. Powiązane terminy: Bóg Ojciec; Duch Święty; Boskie Synostwo; Trynitarne zamieszkiwanie; Jezus Chrystus.