Pielgrzymka do Rzymu 2026: dar dla duszy

Po raz kolejny pielgrzymka do Rzymu z Fundacja CARF Opisuje wyjątkowe chwile, których nie da się przeżyć podczas innych podróży do Wiecznego Miasta.

«Ponieważ oprócz zwiedzania Grot Watykańskich, krypty papieży, zwiedzania Muzeów Watykańskich i Kaplicy Sykstyńskiej, katakumb św. Pryscylli i nieustannego spaceru po Rzymie, są chwile podczas tej pielgrzymki, które robią naprawdę duże wrażenie» – wyjaśnia jeden z pielgrzymów biorących udział w tej wyprawie.

Do tych momentów, jak można się spodziewać, zaliczają się msza święta w Bazylice św. Piotra oraz audiencja u papieża Leona XIV. Na uwagę zasługują również wydarzenia organizowane przez CARF, mające na celu spotkanie z kapłanami i seminarzystami wspieranymi przez Fundację: dyskusja z Ksiądz Fernando Ocáriz, prałata Opus Dei i wielkiego kanclerza Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża; przyjęcie przez rektora uniwersytetu, profesora Fernando Puiga; lunch w PUSC ze studentami i profesorami, podczas którego doszło do wymiany doświadczeń, a także dyskusja z księżmi z różnych krajów Tyberyjskiego Kolegium Kapłańskiego, którzy studiują na Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie.

Pielgrzymka do Rzymu, aby doświadczyć go całą duszą.

«Ale jeśli jest jedna rzecz, którą chciałbym podkreślić, to dyskusja z setką seminarzyści z Seminarium Sedes Sapientiae. Poznanie ich osobiście, dzielenie się ich doświadczeniami, potrzebami ich krajów i rolą Kościoła katolickiego sprawia, że zaczynasz się nad tym zastanawiać. Twoje darowizny »Idą one do konkretnych osób, które służą Kościołowi powszechnemu” – opowiada inny pielgrzym.

A jako ostatni akcent tej podróży inny pielgrzym podkreśla: «Opieka nad liturgia a śpiew na wszystkich mszach jest również przytłaczający.».

Najważniejsze punkty programu wycieczki:

Audiencja u Leona XIV

Weźmiemy udział w tradycyjnej środowej audiencji generalnej na placu Świętego Piotra. To będzie wyjątkowa okazja, aby zobaczyć papieża Leona XIV z bliska, gdy będzie przejeżdżał po placu otwartym pojazdem, witając pielgrzymów z całego świata.

Na zakończenie spotkania Ojciec Święty udzieli błogosławieństwa wszystkim obecnym.

Watykańskie Scave i Krypty

Po audiencji u papieża odkryjemy jedne z najbardziej charakterystycznych zabytków Watykanu. Odkryjemy sekrety Placu Świętego Piotra i odwiedzimy kościół San Lorenzo in Piscibus, aby wziąć udział we Mszy Świętej.

Dzień będzie kontynuowany obiadem w restauracji niedaleko placu i wizytą w Watykańskie scavi, nekropolia znajdująca się pod Bazyliką Świętego Piotra, gdzie znajdują się groby papieży.

Katakumby Świętej Pryscylli

Odwiedzimy katakumby Santa Priscilla, jeden z najstarszych podziemnych cmentarzy w Rzymie, składający się z ponad 13 kilometrów galerii rozciągających się na dwóch poziomach.

Wśród jego skarbów znajduje się przedstawienie Matki Boskiej z Dzieciątkiem, uważane za jeden z najstarszych zachowanych wizerunków maryjnych. Obraz, datowany na lata 230–240, przedstawia Matkę Boską z Dzieciątkiem i proroka wskazującego na gwiazdę nad Jej głową.

Wizyta w Villa Tevere

Villa Tevere jest siedzibą Opus Dei i mieści kościół prałacki Santa Maria della Pace. W jej ołtarzu głównym spoczywają szczątki św. Josemaríi Escrivy de Balaguer. W krypcie znajdują się również szczątki bł. Álvara del Portillo i Javiera Echevarrii, pierwszego i drugiego następcy św. Josemaríi.

Spotkamy się z ks. prałatem Fernando Ocárizem, obecnym prałatem Opus Dei i Wielkim Kanclerzem Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża.

Seminarium Sedes Sapientiae

W sercu Rzymu znajduje się Międzynarodowe Seminarium Sedes Sapientiae, w którym seminarzyści z różnych krajów przygotowują się do kapłaństwa poprzez formację duchową, akademicką, humanistyczną i duszpasterską.

Podczas pielgrzymki będziemy mogli spędzić dzień ze studentami z 26 krajów i dowiedzieć się z pierwszej ręki, jak wygląda ich życie wypełnione nauką, modlitwą i wspólnotą służącą Kościołowi powszechnemu.

I wiele więcej…

W programie przewidziano spotkania i bliską więź z księżmi rezydującymi w Tiberino, którzy podzielą się z nami swoimi świadectwami. Ponadto w niedzielę weźmiemy udział we Mszy Świętej i modlitwie Anioł Pański z Papieżem.

Przespacerujemy się również przez część barokowego Rzymu, odkrywając niektóre kościoły wokół Piazza Navona i Panteon Agryppy, jeden z najlepiej zachowanych zabytków starożytności w mieście.

Galeria

Marta Santíndziennikarz specjalizujący się w tematyce religijnej.

Anioł Pański

Papież Leon XIV, Plac Świętego Piotra

Niedziela, 25 października 2026 r.

Drodzy bracia i siostry, miłej niedzieli!

W dzisiejszej Ewangelii (por. Mt 22, 34-40) Pan ponownie prowadzi nas do sedna naszej wiary. Uczony w Prawie, chcąc wystawić Jezusa na próbę, pyta Go: «Które przykazanie w Prawie jest najważniejsze?» (w. 36). Mistrz odpowiada, cytując fragment z Księgi Powtórzonego Prawa: «Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całą swoją mocą» (w. 37; por. Pwt 6, 5). Chrystus wskazuje, że wymiar miłości jest centralny w naszej relacji z Bogiem. Nie wystarczy wiedzieć, że Bóg istnieje, że jest jedyny i wszechmocny; Pan prosi nas o osobistą relację: jedyny prawdziwy Bóg chce być naszym Bogiem.

W naszym spotkaniu z Nim przykazanie miłości nie jest ani obowiązkiem, ani nakazem. Nie możemy kochać “z nakazu”. Miłość do Boga jest samą istotą ludzkiego pragnienia, które znajduje swoje spełnienie w komunii z Nim. Dlatego nasza miłość może być autentyczna, gdy jest odpowiedzią na Jego miłość, która zawsze nas poprzedza. Stąd potrzeba całości, która obejmuje całego człowieka: serce, duszę i umysł.

Do pierwszego przykazania Pan dodaje drugie: «Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego» (Mt 22, 39). Ta zasada życia wypływa z tego samego źródła; dlatego, jak mówi Jezus, jest podobna do pierwszej. Dzięki naszej bliskiej relacji z Bogiem jesteśmy w stanie spojrzeć na siebie i bliźniego tymi samymi oczami, co Chrystus, z Jego perspektywy. W ten sposób egoizm zostaje przezwyciężony, a miłość własna staje się miłością bliźniego; nasze życie jest skierowane ku innym i staje się darem dla tych, którzy nas otaczają.

Święta Teresa z Lisieux dobrze to rozumiała: “Tylko miłość – pisała – może pobudzić członków Kościoła do działania; gdyby ta miłość wygasła, Ewangelia przestałaby być głoszona” (por. Dzieła zebrane, Rękopis B, 3v°, Burgos 2006, 261). Bez niej bowiem nasza wiara zostałaby pozbawiona treści, nasze dobre uczynki sprowadziłyby się do moralizatorstwa, a nasza nadzieja byłaby daremna.

Drodzy przyjaciele, nie możemy prawdziwie kochać Boga bez miłości przepełnionej miłością do naszych braci i sióstr. I nie możemy prawdziwie kochać bliźniego, jeśli nie jesteśmy dziećmi tego samego Ojca, który pierwszy umiłował nas w swoim Synu Jezusie.

Prośmy Pana o łaskę nowego serca, zdolnego przyjąć i żyć wielkim przykazaniem. Niech wstawia się za nami Maryja Panna, w której Niepokalanym Sercu jest tylko miłość.

Po modlitwie Anioł Pański

Drodzy bracia i siostry:

Z głębokim zaniepokojeniem śledzę poważną sytuację humanitarną w Jemenie, a zwłaszcza w mieście Taiz, gdzie ludność cierpi z powodu braku żywności, wody i opieki medycznej. Pilnie apeluję o zaprzestanie działań wojennych oraz o zagwarantowanie narodowi jemeńskiemu i wszystkim mieszkańcom regionu prawa do życia w pokoju.

Zapewniam o moich modlitwach za tych, którzy zginęli lub zostali ranni w zeszły piątek w zamachu terrorystycznym na wiernych Cerkwi Prawosławnej św. Jerzego ad-Hamud w Jordanii. Wyrażam solidarność z tą wspólnotą i z całym krajem, który wyróżnia się pokojowym współistnieniem i szacunkiem między różnymi religiami.

Nadal wspólnie modlimy się o pokój. Pojutrze, 27 października, zjednoczmy się duchowo z przedstawicielami Kościołów i przywódcami religijnymi, którzy zgromadzą się w Asyżu z okazji 40. rocznicy spotkania zwołanego przez św. Jana Pawła II. Dziś, bardziej niż kiedykolwiek, widać wyraźnie, że wojny, oprócz siania śmierci i zniszczenia, zubożają i szkodzą światu. Niech Pan inspiruje do podejmowania decyzji na rzecz dialogu i pokoju!

Pozdrawiam wszystkich Was, drodzy wierni Rzymu i pielgrzymi z różnych krajów.

Witam członków Fundacji Rzymskiego Centrum Akademickiego z Hiszpanii, grupę ze St. Ciaran's College w Ballygawley w Irlandii oraz grupę ze szkół “Świętego Jana Pawła II” z diecezji opolskiej w Polsce.

Z przyjemnością witam szefów departamentów odpowiedzialnych za ceremonie niektórych włoskich ministerstw i departamentów rządowych.

Pozdrawiam członków stowarzyszenia “Solidarność w dobrych rękach” z Castiglion Fiorentino oraz grupę rówieśników z Concorezzo, którzy przybyli na pielgrzymkę z okazji 70. rocznicy swojego istnienia.

Życzę wszystkim miłej niedzieli.

Jack Valero: Poznanie Opus Dei od wewnątrz.

«To nie są historie pozytywne ani negatywne. To normalne historie ludzi, którzy próbują działać, którzy są niedoskonali, którzy cierpią, którzy widzą Boga wkraczającego w ich życie i reagującego w taki czy inny sposób, którzy wchodzą w Dzieło, którzy z niego odchodzą».

Tak Jack Valero wyjaśnił cel Opus Dei bez filtra, podczas dialogu, który odbył się 22 września na Uniwersytecie Villanueva z Maríą José Atienzą, dyrektorką Omnes.

Książka, wydana przez wydawnictwo Almuzara, gromadzi historie 18 osób związanych z Opus Dei i ma na celu, jak twierdzi autor, odpowiedzieć na niektóre pytania, które zwykle pojawiają się na temat tej instytucji «od dołu», poprzez pryzmat życia jej członków.

Valero, rzecznik Opus Dei w Wielkiej Brytanii, wyjaśnił, że po 33 latach odpowiadania na pytania o władzę, pieniądze, wpływy i rolę kobiet, dostrzegł ograniczenia w ciągłym robieniu tego «z perspektywy odgórnej». Dlatego postanowił podzielić się konkretnymi doświadczeniami bardzo różnych osób. W książce pojawiają się taksówkarz, biznesmen, ludzie, którzy podróżowali przez całe życie, i inni, którzy zawsze tkwili w tym samym miejscu. «Jest tu po trochu wszystkiego, przekrój tego, co jest dostępne» – zauważył.

Czego pragnie Opus Dei?

Valero odpowiedział na to pytanie, mówiąc, że jego celem jest «pomoc ludziom w odnalezieniu Boga w ich zwyczajnym, codziennym życiu». Wyjaśnił, że chodzi o to, aby pomóc każdemu odkryć, że Bóg jest obecny w tym, co robi, i «być lepszym człowiekiem we wszystkim, co robi». Dodał, że zadanie to wykonujemy ze świadomością, że ludzie są niedoskonali i popełniają błędy.

Jedną z kwestii, na które kładł największy nacisk, była wolność. Valero uważa, że jest to jeden z aspektów najtrudniejszych do zrozumienia dla osób spoza instytucji. Z jego doświadczenia wynika, że członkowie intuicyjnie rozumieją możliwość podejmowania decyzji dotyczących swojego życia: studiowania tego czy innego kierunku, zamieszkania w tym czy innym miejscu, uczestniczenia w demonstracji lub nie, wspierania tej czy innej partii politycznej czy przestrzegania pewnych nakazów kapłańskich. «Rozumieją to i żyją zgodnie z tym» – stwierdził.

Odnosząc się do zeznań byłych członków, którzy twierdzą, że doświadczyli braku wolności lub presji, Valero przyznał, że te doświadczenia należy zbadać. «To niedobrze, ale zobaczymy, skąd to się wzięło i co się stało» – stwierdził. Jego zdaniem, ci, którzy dołączyli, zrobili to w poszukiwaniu czegoś dobrego, choć niektórzy później odkryli, że to powołanie nie jest dla nich i opuścili instytucję.

Podkreślił również potrzebę słuchania tych, którzy cierpieli i «zmieniania tego, co trzeba zmienić». «Jeśli staramy się czynić dobro i nie słuchamy głosu tych, którzy są w naszym wnętrzu, robimy coś złego» – dodał.

Numerariusze pomocniczy: «Chcę, żeby wyjaśniono, czym one są».»

Valero chciał skupić się szczególnie na numerariuszach pomocniczych. Nie chciał sam wyjaśniać ich powołania, wolał, żeby sami dali o nim świadectwo. Dlatego zdecydował się zamieścić w swojej książce historie Patricii i Nuali. «Chcę, żeby wyjaśniły, kim są, jak to robią i dlaczego to robią» – stwierdził, umieszczając nawet ich świadectwa na początku i na końcu dzieła. Dla niego te świadectwa pozwoliły mu zrozumieć tę rzeczywistość «od podstaw».

Przyznała również, że zdarzały się sytuacje, które «nie zostały należycie potraktowane» i że należy je naprawić, składając w razie potrzeby przeprosiny. Podkreśliła jednak, że te konkretne przypadki nie powinny umniejszać ani przesłaniać powołania numerariuszy pomocniczych: «Ponieważ, chociaż 43 osoby w Argentynie czuły się źle traktowane, jest też 500 innych, które napisały list z prośbą o szacunek dla ich powołania, o zrozumienie tego, co robią i dlaczego to robią».

Słuchaj tych, którzy cierpieli

W odniesieniu do osób, które cierpiały w Opus Dei lub czuły się wyobcowane po odejściu, Valero podkreślił wagę słuchania. Wspominał, że przez 33 lata pełnienia funkcji dyrektora w Anglii, szczególnie dbał o to, aby osoby, które czuły, że Opus Dei nie jest ich powołaniem, mogły odejść «szczęśliwe» i wdzięczne za czas spędzony w Opus Dei. Przyznał jednak, że jego doświadczenie to «tylko mała próbka» i że w innych miejscach mogą występować inne przypadki.

Wspomniała również o biurach nasłuchu i innych mechanizmach wprowadzonych w celu rozwiązania takich sytuacji. «Wiele rzeczy się zmieniło; słuchaliśmy przez wiele lat» – zapewniła, choć dodała, że konieczne jest «dalsze słuchanie».

Władza i pieniądze w Opus Dei?

W odniesieniu do oskarżeń, że Opus Dei Valero, który dąży do zdobycia władzy politycznej lub wpływów w Kościele, zaprzeczył istnieniu planu podboju: «Opus Dei nie ma planu na poprawę świata, ale ma plan pomagania ludziom i inspirowania ich do zmiany świata». Instytucja ta, jak wyjaśnił, nie mówi swoim członkom, co mają robić, ale raczej zachęca ich do poważnego traktowania swojego chrześcijańskiego powołania i swobodnego działania w świecie.

Uważa zatem, że przypisywanie instytucji koordynacji planów politycznych wynika z trudności w zaakceptowaniu wolności jej członków. «Jeśli nie ma planu, władza nie ma znaczenia» – stwierdził. Według Valero, osoby pojawiające się w jego książce nie opisują instytucji w kategoriach władzy, lecz raczej jako rodzinę, ośrodek wychowawczy i miejsce wsparcia. Twierdzi, że słowo «władza» w ogóle nie pada w książce.

Wyjaśnił również, że każdy członek ma własne, niezależne finanse. Trzy czwarte członków to osoby nadliczbowe, które utrzymują własne rodziny, podczas gdy numerariusze wpłacają na rzecz instytucji to, czego nie potrzebują na własne wydatki. Valero zauważył, że dzieła promowane przez członków…uniwersytety, Szkoły, domy opieki czy inicjatywy społeczne mogą dysponować znacznymi kwotami pieniędzy, ale odrzucił pomysł, aby instytucja gromadziła te pieniądze dla siebie.

«Lubię, gdy ludzie widzą siebie takimi, jacy są: niedoskonałymi».»

Kolejnym elementem, który Valero podkreśliła w książce, jest właśnie niedoskonałość jej bohaterów. «Podoba mi się, że każdy jest postrzegany takim, jakim jest – niedoskonałym, bo taka jest rzeczywistość» – stwierdziła. W przeciwieństwie do wyidealizowanego obrazu członków instytucji, 18 historii przedstawia różnorodne jednostki z trudnościami, wadami i odmiennymi doświadczeniami.

Jak wyjaśniła, odpowiedzi wszystkich 18 osób na pytanie, co to dla nich znaczy, są różne, ale spójne. Jednym z aspektów, na które najbardziej zwróciła uwagę, było ich zaufanie do Boga. Przytoczyła świadectwo kobiety z Holandii, która odkryła, że nie musi prosić Boga o pomoc, ponieważ «Bóg zawsze był przy niej».

Dla Valero jednym z czekających zadań jest nauczenie się lepszego komunikowania tego doświadczenia. Katolicy, jak stwierdził, «mają wiele do powiedzenia», ale czasami brakuje im pewności siebie, by to wyrazić. «Nie chodzi o to, by mówić im, co mają mówić, ale by pomóc im to lepiej wyrazić» – wyjaśnił. Jego zdaniem mówienie o swojej wierze na podstawie osobistych doświadczeń może pomóc uniknąć zarówno narzucania swoich przekonań, jak i tworzenia poczucia wyższości.

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest Opus Dei?

Opus Dei (Dzieło Boże, po łacinie) jest hierarchiczną instytucją Kościoła katolickiego, prałaturą personalną, której celem jest przyczynianie się do misji ewangelizacyjnej Kościoła.

W szczególności jego celem jest pogłębianie świadomości powszechnego powołania do świętości i uświęcającej wartości zwykłej pracy. Instytucja została założona przez św. Josemaríę Escrivę 2 października 1928 roku.

Jaka jest główna misja i cele instytucji?

Opus Dei stawia sobie za cel pomaganie ludziom żyjącym na świecie — zwykłym ludziom, ludziom z ulicy — w prowadzeniu w pełni chrześcijańskiego życia, bez zmieniania ich normalnego trybu życia, codziennej pracy, a także nadziei i aspiracji.

Dlatego, jak napisałem wiele lat temu, można powiedzieć, że Opus Dei jest tak stare jak Ewangelia i tak nowe jak sama Ewangelia. Przypomina chrześcijanom wspaniałe słowa z Księgi Rodzaju: że Bóg stworzył człowieka do pracy. Przyjrzeliśmy się przykładowi Chrystusa, który spędził niemal całe swoje ziemskie życie pracując jako rzemieślnik w wiosce. Praca jest nie tylko jedną z najwyższych wartości ludzkich i środkiem, dzięki któremu ludzie powinni przyczyniać się do postępu społeczeństwa; jest także drogą do świętości.

Jeśli chcemy przeprowadzić porównanie, najłatwiej zrozumieć tę instytucję, przyglądając się życiu pierwszych chrześcijan. Żyli oni pełnią swojego chrześcijańskiego powołania; gorliwie dążyli do doskonałości, do której zostali wezwani przez prosty, a zarazem wzniosły akt chrztu.

Nie różnili się niczym od innych obywateli. Wierni to zwykli ludzie; wykonują zwyczajne zawody; żyją w świecie takimi, jakimi są: chrześcijańskimi obywatelami, którzy pragną w pełni sprostać wymogom swojej wiary.

Kim był Álvaro del Portillo i dlaczego zostanie beatyfikowany?

Ksiądz prałat Álvaro del Portillo y Diez de Sollano (Madryt, 1914 – Rzym, 1994). Inżynier budownictwa lądowego z doktoratami z filozofii i prawa kanonicznego, wstąpił do tej instytucji w 1935 roku. Święcenia kapłańskie przyjął 25 czerwca 1944 roku i ściśle współpracował ze św. Josemaríą aż do śmierci w 1975 roku. Wykonywał również liczne zadania dla Stolicy Apostolskiej, w tym aktywny udział w pracach Soboru Watykańskiego II.

Po śmierci św. Josemaríi został wybrany na jego następcę w zarządzaniu instytucją. W 1991 roku przyjął sakrę biskupią. Jego proces kanonizacyjny rozpoczął się w marcu 2004 roku. Papież Benedykt XVI ogłosił go Czcigodnym Sługą Bożym w 2012 roku, a papież Franciszek podpisał Dekret o Cudu przypisywanym jego wstawiennictwu w 2013 roku.

Jak widzisz przyszłość Opus Dei?

Trzydzieści dziewięć lat to dopiero początek dla instytucji. Naszym zadaniem jest współpraca ze wszystkimi innymi chrześcijanami w wielkiej misji dawania świadectwa Ewangelii Chrystusa; to pamiętanie, że ta dobra nowina może ożywić każdą ludzką sytuację. Praca, która nas czeka, jest ogromna.

To bezkresne morze, bo dopóki na ziemi będą ludzie, bez względu na to, jak bardzo zmienią się techniczne metody produkcji, będą mieli pracę, którą będą mogli ofiarować Bogu, pracę, którą będą mogli uświęcić. Z Bożą łaską Dzieło pragnie ich nauczyć, jak uczynić tę pracę służbą dla wszystkich ludzi, bez względu na stan, rasę i religię. Służąc w ten sposób innym, będą służyć Bogu.

Czy nie ma ona charakteru ekonomicznego lub politycznego?

Każdy członek ma pełną swobodę myślenia i działania w tej dziedzinie. We wszystkich sprawach doczesnych wierni Opus Dei mają pełną swobodę: instytucja przyjmuje osoby o wszystkich przekonaniach politycznych, kulturowych, społecznych i ekonomicznych, jakie akceptuje sumienie chrześcijańskie.

Nigdy nie wypowiadam się na temat polityki. Moja misja jako kapłana jest wyłącznie duchowa. Co więcej, nawet gdybym miał wyrazić opinię w sprawach doczesnych, członkowie Opus Dei nie mieliby obowiązku jej przestrzegać.

Rynek charytatywny Fundacji CARF obchodzi 30-lecie istnienia

Rynek charytatywny Fundacji CARF obchodzi 30-lecie istnienia. Przez ostatnie 30 lat wolontariusze zrzeszeni w Radzie Akcji Społecznej (PAS) mieli jedną główną misję: współpracować i przyczyniać się do gromadzenia funduszy na finansowanie kształcenia seminarzystów i księży diecezjalnych, a także zakonników i zakonnic z całego świata, zwłaszcza z krajów o niższych zasobach ekonomicznych.

Tegoroczna edycja wydarzenia tradycyjnie odbędzie się w salach parafialnych San Luis de Los Franceses. Nie będzie to jednak budynek przy Padilla 9, gdyż trwają tam prace remontowe.

Justin Joseph: młody indyjski seminarzysta obrządku syromalabarskiego

Justin Joseph jest jednym z młodych seminarzystów, których formację wspierają dobroczyńcy, partnerzy i przyjaciele Fundacji CARF. Należy do syromalabarskiej diecezji Idukki w Kerali w Indiach. Diecezja ta została utworzona w 2003 roku, aby zaspokoić duchowe potrzeby wiernych w tym górzystym regionie Kerali. Większość mieszkańców regionu to rolnicy, których wiara przeplata się z codzienną pracą.

Urodził się w Adimaly w 1998 roku i obecnie jest studentem trzeciego roku studiów licencjackich z teologii na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie, dzięki stypendiom naukowym finansowanym przez Fundację CARF. 

Jestem niezmiernie wdzięczny za możliwość przebywania w Rzymie, ponieważ uważam, że to doświadczenie pomaga mi rozwijać się zarówno pod względem osobistym, jak i duchowym, a także pozwala mi dokładniej przygotować się do mojej przyszłej posługi kapłańskiej.

Ich historia opowiada o seminarzystach z różnych krajów, którzy otrzymują wsparcie od Fundacji CARF, aby szkolić i później służyć swoim lokalnym społecznościom. Korzystają również z inicjatyw takich jak Targ Solidarności w Madrycie i Targ w Saragossie, który odbył się w marcu.

W tym wydaniu odbędzie się jarmark charytatywny z ręcznie robionymi świątecznymi słodyczami

Z okazji 30. rocznicy powstania jarmarku, wolontariusze PAS przygotowali coś nowego: ręcznie robione świąteczne słodycze, które wykona wolontariusz, mistrz cukiernictwa. Odwiedzający będą mogli kupić marcepan, nugat, kruche ciasteczka i czekoladę.

Pozostał niecały miesiąc do wielkiej rocznicy jednego z najstarszych i najbardziej tradycyjnych targowisk w Madrycie. Rada Powiernicza nadal przyjmuje darowizny w postaci przedmiotów w dobrym stanie, aby utrzymać jakość targowiska. Przyjmuje między innymi zastawę stołową, sztućce, szkło, drobne meble, obrusy i obrazy.

Trzydzieści lat po rozpoczęciu działalności wolontariusze przygotowują nową edycję z tym samym celem: zebraniem funduszy na kształcenie osób przygotowujących się do służby w Kościele na całym świecie.

Rada Akcji Społecznej została założona w 1989 roku

Inicjatywa utworzenia Fundacji Działań Społecznych zrodziła się w 1989 roku dzięki zaangażowaniu kilku kobiet. Jej celem było promowanie działań, które angażowałyby więcej osób w modlitwę o powołania do seminariów duchownych i księży diecezjalnych, a także zbieranie funduszy dla tych, którzy nie mają środków na opłacenie studiów.

«Zaczęliśmy od bardzo małej firmy i z biegiem lat rozrosliśmy się. Pierwsze transakcje miały miejsce w domu prywatnym, potem w lokalu pożyczonym nam przez salon fryzjerski, którego właściciel był świetnym współpracownikiem, a w końcu przenieśliśmy się do wynajętego lokalu» – wspomina Rosana Diez-Canseco, współprezeska PAS.

Z biegiem czasu zarówno liczba przekazanych przedmiotów, jak i liczba współpracowników i nabywców wzrosła. «W ostatnich latach zebraliśmy tak wiele produktów, że szczerze wierzę, że to jeden z największych pchlich targów w Madrycie» – wyjaśnia Rosana. 

Działalność Rady Powierniczej jest również związana z pomocą rodzinom seminarzystów i księży. Obecnie trzecim pokoleniem wolontariuszy kierują Carmen Ortega i Rosana Diez-Canseco, współprzewodniczące PAS. 

Przez cały rok organizują różne akcje mające na celu dofinansowanie kształcenia seminarzystów oraz zakup plecaków z naczyniami sakralnymi dla tych, którzy po studiach w Rzymie lub Pampelunie wracają do swoich krajów, aby przyjąć święcenia kapłańskie.

Wśród wspomnień wolontariuszy wyróżnia się wdzięczność filipińskiego księdza. Napisał do nich, że plecak jest niezbędny w jego posłudze: codziennie odprawiał mszę świętą na innej wyspie, w małych kaplicach, które ledwo dysponowały środkami.

Kilka praktycznych informacji

Pomaganie w szkoleniu księży

Środki zebrane na targach charytatywnych przyczyniają się do realizacji misji Fundacji CARF, jaką jest wspieranie formacja kapłanów i seminarzystów, zwłaszcza tych z diecezji dysponujących mniejszymi zasobami.

Mochila de vasos sagrados

Do zadań Rady Powierniczej ds. Działalności Społecznej należy również podejmowanie inicjatyw takich jak: Plecaki świętych naczyń, które są wręczane seminarzystom po zakończeniu ich kształcenia, aby po otrzymaniu święceń kapłańskich i powrocie do swoich diecezji mogli odprawiać Mszę Świętą i udzielać sakramentów przy użyciu niezbędnych przedmiotów liturgicznych.

Solidarność wielu osób ma zatem istotny wpływ na życie księży, którzy będą pełnić swoją posługę w różnych częściach świata.

Czym jest Rada Powiernicza ds. Działalności Społecznej Fundacji CARF?

The Rada Działań Społecznych (PAS) Organizacja skupia i koordynuje pracę licznych wolontariuszy, którzy współpracują z Fundacją CARF, wspierając jej misję w służbie Kościołowi i księżom diecezjalnym.

Rada Powiernicza stara się poprzez różnorodne inicjatywy solidarnościowe odpowiadać na szczególne potrzeby księży i seminarzystów, zwłaszcza na obszarach o mniejszych zasobach. rynki charytatywne Są one jedną z takich inicjatyw: dzięki darowiznom od osób prywatnych, pracy wolontariuszy i współpracy tych, którzy biorą w nich udział, możliwe jest pozyskanie środków na różne projekty pomocowe.

Jednak działalność Rady Akcji Społecznej wykracza daleko poza rynki.

Na co przeznaczane są środki z Rady Akcji Społecznych?

PAS promuje między innymi następujące działania:

W ten sposób praca wolontariuszy i współpracowników Rady Akcji Społecznej przekształca się w konkretna pomoc dla kapłanów i wspólnot w różnych częściach świata.

Każde stoisko na targu, każda darowizna i każdy akt współpracy jest częścią tego samego łańcucha solidarności: pomagać kapłanom w rozwijaniu ich misji i służbie mieszkańcom ich diecezji. Bo za każdym przedmiotem kryje się historia. A za każdym zakupem szansa, by pomóc.

Kolejna inicjatywa solidarnościowa w Saragossie

Z 28 lutego – 5 marca 2026 r., lokal parafialnego ośrodka pomocy społecznej Święta Engracia w Saragossie, Zorganizowali nowy Targ Charytatywny, zorganizowany przez Fundację CARF. Inicjatywa ta jest promowana we współpracy z wolontariuszami z Patronat nad działaniami społecznymi wspierać misję Fundacji: przyczyniać się do kompleksowa formacja kapłanów i seminarzystów z całego świata.

W tamtych dniach odwiedzający pchli targ znaleźli różnorodne dary: naczynia, książki, obrazy, ubrania, torby, zabawki, zestawy kawowe, drobne meble, przedmioty dekoracyjne i biżuterię, między innymi. Każda darowizna dawała nowe życie przedmiotom, które nie były już używane, przekształcając je w okazję do pomocy innym.

Targ Charytatywny w Saragossie jest również świadectwem zaangażowania osób współpracujących z Radą ds. Działań Społecznych Fundacji CARF. Wolontariat umożliwia realizację tych inicjatyw i zapewnia... otrzymane darowizny mogą zostać przekształcone w środki na kształcenie księży i seminarzystów.

Jak wyjaśnia Patronato, za każdym przedmiotem kryje się coś więcej niż tylko sprzedaż. Są ludzie, którzy oddają to, czego już nie potrzebują, wolontariusze, którzy poświęcają swój czas na przygotowanie i prowadzenie targu, oraz ludzie, którzy decydują się wesprzeć tę sprawę, kupując niektóre z tych przedmiotów.

W ten sposób zestaw naczyń, książka, torba lub przedmiot dekoracyjny może stać się pomocą dla seminarzysty w odbyciu potrzebnego mu szkolenia.

Papież Leon XIV i Matka Boska

Nie jeden mariolog – osoba, która zna i studiuje całą doktrynę Kościoła na temat Maria Panna- wyraziła już radość z okazanego przez siebie nabożeństwa do Matki Bożej Leon XIV w krótkim czasie jego pontyfikatu.

Wzmianki o tym są częste w środowych kazaniach katechetycznych, w homiliach wygłaszanych podczas Eucharystii oraz w modlitwie Anioł Pański, takich jak te przytoczone tutaj: «Bracia i siostry, prośmy wspólnie…” Maria, Królowo Męczenników, pomóż nam być w każdej sytuacji wiernymi i odważnymi świadkami Twojego Syna i wspierać naszych braci i siostry, którzy dziś cierpią za wiarę» (Anioł Pański, 17 sierpnia 2025 r.). I często zachęca wiernych do proszenia Maryi o wstawiennictwo w celu uzyskania pokoju, pogody ducha w trudnych sytuacjach itp.

Nabożeństwo papieża Leona XIV do Matki Boskiej

Odniesienie do Maria Do tej pory największą uwagę przyciągnęły słowa, które wypowiedział 9 czerwca w homilii podczas uroczystości Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła: «Jan, jedyny z Dwunastu obecnych na Kalwarii, widział i zaświadczył, że u stóp krzyża, wraz z innymi kobietami, znajdowała się Matka Boża, Jezus (J 19, 25). I usłyszał na własne uszy ostatnie słowa Mistrza, między innymi te: «Niewiasto, oto syn twój», a potem zwracając się do Niego: «Oto matka twoja».

Nowa Ewa

«Macierzyństwo Maryi dokonało nie do pomyślenia skoku poprzez tajemnicę krzyża. Matka Jezusa stała się nową Ewą, ponieważ Syn związał Ją ze swoją odkupieńczą śmiercią, źródłem nowego i wiecznego życia dla każdego człowieka przychodzącego na ten świat».

Słowa, które poruszyły Marka Miravalle'a, profesora Teologia z Franciszkańskiego Uniwersytetu w Steubenville, USA, do napisania tego komentarza po rozważeniu innych szczegółów dotyczących relacji papieża Leona XIV z Dziewicą Maryją.

«Potem mamy homilię z 9 czerwca, być może najwyraźniejsze odniesienie do współodkupienia Matki Bożej w ciągu ostatnich dwudziestu lat: kiedy Papież mówi, że macierzyństwo Maryi dokonało niewyobrażalnego skoku na krzyż, gdzie stała się nową Ewą i że Jezus powiązał Ją ze swoją odkupieńczą śmiercią. To klasyczne współodkupienie; i to właśnie oznacza tytuł Współodkupicielki: że Maryja w wyjątkowy sposób uczestniczy z Jezusem, nową Ewą z nowym Adamem, w odkupieniu ludzkości. Fakt, że Papież prowadzi nową Ewę na Golgotę, ma wielką wagę teologiczną».Krajowy Rejestr Katolicki, 7 sierpnia).

Leon XIII oficjalnie potwierdził tytuł Współodkupicielka Do Maryi Dziewicy, Matki Bożej. Nie wiemy, czy Leon XIV to potwierdzi, po tym jak w niektórych kręgach teologicznych w ostatnich latach zostało to zepchnięte na margines bez żadnego poważnego powodu. A jeśli Chrystus powiązał Ją ze swoją odkupieńczą śmiercią, kimże jesteśmy, by kwestionować czyny Jezusa?

Maryja Panna w Piśmie Świętym

Podczas pisania tych stron wpadł mi w ręce artykuł opublikowany 13 sierpnia w czasopiśmie „Religion in Freedom”, w którym przedstawiono powody, dla których pewien konwertyta zdecydował się na wstąpienie do Kościoła. Kościół Katolikiem i przestać być ewangelikiem. Jego dziewiąty powód osobisty odnosi się bezpośrednio do tego, co nazywa: Bogatą biblijną typologią Kościoła. Biblijną typologią, którą stosował. Papież nazywając Maryję «nową Ewą».

«Ta metoda czytania Pisma Świętego, która Sposób, w jaki Nowy Testament jest zapowiadany w Starym Testamencie, pomógł mi zrozumieć Biblię w bardzo głęboki sposób. Jest to metoda, której Jezus w Ewangelii Łukasza 24,27, apostoł Paweł w Liście do Rzymian 5,12-14 i inni apostołowie używali do objaśniania Pisma Świętego, i jest to metoda, którą Kościół katolicki stosuje w swoim nauczaniu.

To pomogło mi dostrzec biblijne podstawy nauczania Kościoła o Maryi, co stanowiło dla mnie największą przeszkodę w przystąpieniu do Kościoła. Kiedy zrozumiałem, że jest Ona Nową Ewą, Nową Arką Przymierza, nową Królową Matką, stało się jasne, że Kościół ma uzasadnione powody, by czcić Najświętszą Maryję Pannę.

Maryja prowadzi nas do Jezusa Chrystusa

Wniebowzięta Matka Boża nadal opiekuje się Kościołem swego Syna, poruszając serca i umysły Papieża i wszystkich katolików, abyśmy mogli z otwartymi ramionami i sercami powitać wszystkich, którzy odkryją, że Ona jest zawsze otwartą bramą do jedynego Kościoła założonego przez Jej Syna.

«Najsłodsze Serce Maryi, daj siłę i bezpieczeństwo naszej podróży przez ziemię: bądź naszą drogą, bo Ty znasz ścieżkę i pewny skrót, który przez Twoją miłość prowadzi do miłości Jezusa Chrystusa» (Święty Josemaría Escrivá).

Ernesto Juliá, (ernesto.julia@gmail.com) | Wcześniej opublikowane w Religia Poufna.

Leon XIV: Maryja, wzór wiary i miłości

Nauka Leona XIV o Maryi Dziewicy rozwijała się w katechezach z 2026 roku. Podczas audiencji generalnej 13 maja, poświęconej Maryi Dziewicy jako wzorowi Kościoła, papież przypomniał, że Maryja jest wzorem wiary i miłości dla całej wspólnoty chrześcijańskiej.

«Drodzy bracia i siostry, dzień dobry i witamy!

Sobór Watykański II chciał poświęcić ostatni rozdział Konstytucji dogmatycznej o Kościele Najświętszej Maryi Pannie (por. Lumen gentium, 52-69). Jest Ona «ogłoszona najznakomitszą i najwspanialszą członkinią Kościoła oraz doskonałym typem i wzorem Kościoła w wierze i miłości» (n. 53). Słowa te zachęcają nas do zrozumienia, jak w Maryi, która pod działaniem Ducha Świętego przyjęła i zrodziła wcielonego Syna Bożego, możemy rozpoznać zarówno wzór, jak i znakomitą członkinię i Matkę całej wspólnoty kościelnej.

Pozwalając się kształtować przez działanie Łaski, która w Niej się wypełniła, i przyjmując dar Najwyższego z wiarą i dziewiczą miłością, Maryja jest doskonałym wzorem tego, do czego powołany jest cały Kościół: stworzeniem Słowa Pana i matką dzieci Bożych, zrodzonym w uległości wobec działania Ducha Świętego.

Co więcej, jako osoba w pełni wierząca, dająca nam doskonały przykład bezwarunkowej otwartości na boską tajemnicę we wspólnocie świętego ludu Bożego, Maryja jest znakomitą członkinią wspólnoty kościelnej. Wreszcie, rodząc dzieci w Synu, umiłowane w wiecznym Umiłowanym, który przyszedł do nas, Maryja jest Matką całego Kościoła, do której Kościół może się zwracać z synowską ufnością, pewien, że zostanie wysłuchany, otoczony opieką i kochany.

Sumę tych cech Maryi Panny można by wyrazić, mówiąc o Niej jako o ikonicznej kobiecie Tajemnicy. Termin „kobieta” podkreśla historyczną konkretność tej młodej córki Izraela, dla której niezwykłe doświadczenie stania się matką Mesjasz.

Termin „ikona” podkreśla, że w Niej spełnia się podwójny ruch zstąpienia i wstępowania: w Niej jaśnieje zarówno bezinteresowny wybór Boga, jak i dobrowolna zgoda wiary w Niego. Maryja jest zatem ikoną Tajemnicy, czyli Bożego planu zbawienia, ukrytego w epoce i w pełni objawionego w Jej… Jezus Chrystus.

Przeznaczony od wieczności

Sobór pozostawił nam jasną naukę o miejscu, jakie Maryja Dziewica zajmuje w dziele Odkupienia (por. Lumen gentium, 60-62). Przypomniał nam, że jedynym Pośrednikiem zbawienia jest Jezus Chrystus (por. 1 Tm 2, 5-6) i że Jego Najświętsza Matka «w żaden sposób nie przyćmiewa i nie umniejsza tego jedynego pośrednictwa Chrystusowego, lecz raczej ukazuje jego moc» (KK, 60).

Jednocześnie «Najświętsza Dziewica, odwiecznie przeznaczona na Matkę Boga wraz z Wcieleniem Słowa, […] w sposób zupełnie wyjątkowy współpracowała w dziele Zbawiciela z posłuszeństwem, wiarą, nadzieją i żarliwą miłością, aby przywrócić nadprzyrodzone życie dusz. Z tego powodu jest naszą Matką w porządku łaski» (tamże, 61).

Tajemnica Kościoła odzwierciedla się również w Maryi Dziewicy: w Niej lud Boży odnajduje swój początek, wzór i ojczyznę. W Matce Pana Kościół kontempluje swoją własną tajemnicę, nie tylko dlatego, że odnajduje na nowo wzór dziewiczej wiary, macierzyńskiej miłości i oblubieńczego przymierza, do którego jest powołany, ale także i przede wszystkim dlatego, że rozpoznaje w Niej swój własny archetyp, idealny obraz tego, do czego jest powołany.

Jak widać, refleksje o Matce Boskiej zebrane w Lumen gentium, Uczą nas kochać Kościół i służyć w nim, aby wypełnić Królestwo Boże, które nadejdzie i które w pełni zrealizuje się w chwale.

Pozwólmy zatem, by tak wzniosły wzór, jakim jest Maryja, Dziewica i Matka, postawił przed nami wyzwanie i prośmy Ją, aby przez swoje wstawiennictwo pomogła nam odpowiedzieć na wszystko, czego od nas żąda poprzez Jej przykład: Czy przeżywam swoją przynależność do Kościoła z pokorną i aktywną wiarą? Czy uznaję wspólnotę przymierza, którą Bóg mi dał, aby odpowiedzieć na Jego nieskończoną miłość? Czy patrzę na Maryję jako na wzór, wspaniałą członkinię i Matkę Kościoła, i czy proszę Ją, aby pomogła mi być wiernym uczniem Jej Syna?

Bracia i siostry, niech Duch Święty, który zstąpił na Maryję i którego wzywamy z pokorą i ufnością, pozwoli nam w pełni przeżywać te cudowne rzeczywistości. I, zagłębiając się w Konstytucję… Lumen gentium, Prośmy Najświętszą Maryję Pannę o ten dar: aby w nas wszystkich wzrastała miłość do Świętej Matki Kościoła. Amen!»

Źródło: Audiencja generalna Leona XIV, 13 maja 2026 r.: «Maryja Panna wzorem Kościoła».

Ile kosztuje formacja kleryka?

Artykuł zaktualizowano we wrześniu 2026 r. na podstawie najnowszych dostępnych danych: Sprawozdanie roczne Fundacji CARF 2025 i Rocznik Papieski 2026, opublikowane przez Stolicę Apostolską w marcu 2026 r.

Posiadanie dobrze wyszkolonego księdza wiąże się z wysokimi kosztami dla diecezji. Po wstąpieniu do seminarium każdy aspirujący ksiądz ma przed sobą pięć lat studiów kościelnych, co odpowiada licencjatowi i specjalizacji. Po nich następują co najmniej dwuletnie studia doktoranckie, łącznie z ukończeniem pracy naukowej.

Koszt kształcenia seminarzystów i księży diecezjalnych musi być wspólnym wysiłkiem wszystkich chrześcijan. Diecezje, fundacje, wierni, a nawet bractwa i konfraternie genialnie współpracują, aby zasiać świat powołaniami kapłańskimi.

Fundacja CARF i wyzwanie formacji seminaryjnej

Od momentu założenia w 1989 r. Fundacja CARF działa jako łącznik między tysiącami dobroczyńców, którzy są gotowi wnieść swój wkład finansowy w postaci stypendiów i grantów na studia, aby księża i seminarzyści z całego świata otrzymali solidne przygotowanie teologiczne, ludzkie i duchowe.

Ponad 1500 biskupów i przełożonych generalnych zakonów ze 130 krajów pragnie, aby część ich księży i seminarzystów podjęła studia na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie lub na Wydziałach Studiów Kościelnych Uniwersytetu Nawarry w Pampelunie. Ukończyliby oni również formację humanistyczną i duchową w Międzynarodowych Kolegiach Kościelnych Sapientiae (Rzym) i Bidasoa (Pampeluna). Aby to umożliwić, szkolenie również ubiegać się o stypendia naukowe dla swoich kandydatów.

Dzięki dobroczyńcom i darczyńcom takim jak Państwo, Fundacja CARF spełnia większość próśb, ale potrzeby rosną i chcemy, aby wszystkie prośby zostały spełnione.

Proszę przekazać darowiznę na formację seminarzystów diecezjalnych z całego świata.

Seminaristas en el Seminario de Bidasoa

Ile kosztuje stypendium na pełną formację dla seminarzysty?

18.000 euro to kwota, która jest niezbędna, aby kandydat mógł przez rok mieszkać, studiować i kształcić się na uniwersytetach w Rzymie lub Pampelunie. Najbardziej potrzebujące diecezje na świecie proszą o pełne stypendium dla swoich kandydatów. W każdym przypadku diecezja pokrywa niewielką część kosztów kształcenia seminarzysty w jego kraju pochodzenia, na znak zaangażowania w jak najlepsze wykorzystanie pomocy w przyszłości.

Każdego roku akademickiego Fundacja CARF przyznaje stypendia bezpośrednie i pośrednie około 400 seminarzystom, 1120 księżom diecezjalnym i około 80 członkom instytucji zakonnych. Wysokość każdego pełnego stypendium przyznawanego przez fundację wynosi: 11 000 euro na zakwaterowanie i wyżywienie; 9 000 euro na czesne i kompleksową formację, obejmującą wsparcie akademickie, osobiste i duchowe. Wydatki osobiste zawsze pokrywa student lub diecezja.

Jak bardzo wzrosła liczba seminarzystów na świecie?

Centralny Urząd Statystyki Kościelnej odpowiadał za wydanie Rocznika Papieskiego 2026 i Annuarium Statisticum Ecclesiae 2024, które ukazały się w ostatnich dniach.

Dane zebrane na dzień 31 grudnia 2024 r. w porównaniu z danymi z 2023 r. dają ogólny obraz liczbowej rzeczywistości Kościoła katolickiego w różnych krajach i na różnych kontynentach, pozwalając nam wyciągnąć nowe informacje dotyczące życia Kościoła na świecie we współczesnym świecie.

Obecność katolików nie zmienia się w skali globalnej, ale zmienia się, jeżeli przeanalizujemy liczbę katolików na poszczególnych kontynentach. Potwierdza to maksymalny wzrost na kontynencie afrykańskim i względny wzrost w Azji. Z drugiej strony, w Europie w ostatnich latach obserwuje się stały spadek. Ameryka i Oceania pozostają stabilne w stosunku do całości świata.

Analizowane dane dotyczące księży we wszystkich okręgach kościelnych świata katolickiego, zarówno diecezjalnych, jak i zakonnych, ujawniają spadek liczby księży. Na koniec 2020 roku na świecie było 410 219 księży, o 4 117 mniej niż w roku poprzednim. Jedynie Afryka i Azja odnotowały znaczny wzrost liczby księży, wnosząc łącznie + 1.782 księży do świata w ciągu dwóch analizowanych lat.

Obserwujemy wyraźną nierównowagę między liczbą katolików i kapłanów na świecie, co skutkuje bardzo dużym ogólnym obciążeniem duszpasterskim.

Formación de seminaristas

Dotyczące seminarzystów

Liczba seminarzystów na całym świecie spadła ze 106 495 w 2023 r. do 103 604 w 2024 r. Ta tendencja w liczbie seminarzystów na świecie w latach 2019–2020 dotknęła wszystkich kontynentów z wyjątkiem Afryki, gdzie liczba seminarzystów wzrosła o 2,25%, z 34 924 do 35 710.

Spadek powołań kapłańskich jest znaczący, zwłaszcza w Azji (-8,98 %), choć można go zaobserwować także w Europie (-5,48 %), Oceanii (-1,67 %) i Ameryce (-0,83 %).

Procentowy rozkład seminarzystów według kontynentów wykazuje niewielkie zmiany w ciągu dwóch lat. Afryka i Azja stanowiły 61,3% w 2023 r. i 61,2% w 2024 r. Oceania wykazuje niewielką korektę w dół. Udział obu Ameryk i Europy jako całości zmniejszył się. Ameryki i Europa stanowiły 37,7% w 2023 r. i 37,9% w 2024 r.

Narodziny powołań kapłańskich w Afryce i Azji to stały element ostatnich lat. Ci przyszli kapłani będą wspierać i wzmacniać Kościoły europejskie i amerykańskie. Dane te pomagają nam w realnym odczuciu odpowiedzialności, jaką my jako katolicy ponosimy za to, aby z najwyższą troską opiekować się każdym nowym powołaniem. Wspieranie diecezji w formacji seminarzystów, szczególnie tych z najbardziej pokrzywdzonych kontynentów.

Memoria Fundación CARF

Bibliografia:

Dialog międzyreligijny w kulturze spotkania

Sześćdziesiąt lat po ogłoszeniu historycznej deklaracji soborowej na temat relacji Kościoła z religiami niechrześcijańskimi Stolica Apostolska przedstawia dokument o głębokim znaczeniu teologicznym i pedagogicznym, który analizuje dziedzictwo «Nostra aetate», ocenia wyzwania współczesności i wyznacza przyszłe kierunki dialogu międzyreligijnego.

Iskra cichej rewolucji

28 października 1965 roku, w atmosferze gorliwości Soboru Watykańskiego II, Kościół katolicki ogłosił publicznie Deklarację Nostra aetate «O stosunkach Kościoła z religiami niechrześcijańskimi». Ten krótki, ale niezwykle odważny tekst oznaczał nieodwracalną zmianę, stwierdzając, że Kościół «nie odrzuca niczego, co prawdziwe i święte w religiach owych» (NA 2).

Sześćdziesiąt lat później Dykasterie ds. Nauki Wiary, ds. Popierania Jedności Chrześcijan oraz ds. Dialogu Międzyreligijnego wspólnie opublikowały pamiątkową notę «Droga Nadziei». Dokument, zatwierdzony przez Papieża Leon XIV Po audiencji u prefektów i sekretarzy trzech dykasterii, nie przedstawia się jako biurokratyczna ocena, lecz jako żywy i pilny manifest dla planety zagrożonej polaryzacją, recesją tożsamości i skutkami wojny.

Korzenie żydowskie i istotna pamięć o Holokauście

Notatka z dziennikarską i historiograficzną precyzją przypomina, że Nostra aetate Nie powstało jako ćwiczenie akademickie, lecz jako bezpośrednia odpowiedź na okropne konsekwencje antysemityzmu i Holokaustu. Dokument opowiada, jak św. Jan XXIII, poruszony opatrznościowym spotkaniem z żydowskim historykiem Julesem Isaakiem i dzięki wstawiennictwu Marii Vingiani, zlecił kardynałowi Augustinowi Bea napisanie tekstu, który miał na celu uzdrowienie relacji między Kościołem a narodem żydowskim.

W swoim rozwoju teologicznym Nota podkreśla, że Jezus był Żydem i nigdy nie przestał nim być.. Powołując się na teologię XX wieku, twierdzi, że w Wcieleniu Słowo stało się «ciałem żydowskim». Dialog żydowsko-chrześcijański nie jest zatem opcją dyplomatyczną ani praktyką drugorzędną, lecz nieodłącznym elementem umożliwiającym Kościołowi zrozumienie własnej tożsamości i istotnym elementem jego misji. 

Przymierze Boga z narodem żydowskim jest nieodwołalny(por. Rz 11, 29). Jednocześnie tekst podtrzymuje wyznanie Chrystusa jako jedynego Odkupiciela. Wyjaśnia, że nie oznacza to zatem popierania dwóch równoległych dróg do zbawienia, lecz raczej uznanie, że żydowska religijność, przeżywana współcześnie, pozostaje aktywną wartością, która wzbogaca chrześcijan. «To, co Jezus wniósł do chrześcijaństwa jako dziedzictwa żydowskiego, stanowi część teologicznej struktury samego chrześcijaństwa» (Ścieżka nadziei, 11).

W dokumencie ponownie potępiono antysemityzm i zwrócono uwagę na pamięć o Holokauście jako na stałe ostrzeżenie przed niebezpieczeństwem nienawiści rasowej i religijnej.

Pan Ramiro Pellitero Iglesias, emerytowany profesor teologii pastoralnej na Wydziale Teologii Uniwersytetu w Navarze.

Opublikowano w Kościół i nowa ewangelizacja.

Dialog jako droga do przyjaźni i pokoju

Niedawne nauczanie papieża Leona XIV zachęca nas do głębszego zgłębienia tej kultury spotkania. Podczas spotkania z przedstawicielami różnych tradycji religijnych, które odbyło się w Metzu 28 września 2016 roku, przypomniał nam, że dialog nie oznacza wyrzeczenia się własnej tożsamości, lecz przeżywanie jej z otwartością i szacunkiem dla tych, którzy są inni.

Dla Papieża dialog międzyreligijny ma konkretny cel: pielęgnowanie przyjaźni, pokoju i uznania godności każdego człowieka. W świecie naznaczonym konfliktami i podziałami, różne tradycje religijne są wezwane do wspólnego budowania kultury, która odrzuca jakiekolwiek wykorzystywanie wiary do usprawiedliwiania przemocy.

Ta perspektywa bezpośrednio łączy się z duchem Nostra aetate i z ostatnią notatką Ścieżka nadziei, co zachęca nas do dalszego budowania mostów wiedzy, szacunku i współpracy pomiędzy wierzącymi.

Duch Nostra aetate Nadal oświetla drogę Kościoła. Kościół uznaje, że wszystkie religie mogą odzwierciedlać «promień owej Prawdy, która oświeca każdego człowieka» (n. 2) i szukać odpowiedzi na wielkie tajemnice ludzkiej egzystencji, dlatego dialog musi być nie tylko intelektualny, ale głęboko duchowy.

Deklaracja wzywa wszystkich katolików – biskupów, duchowieństwo, osoby konsekrowane i wiernych świeckich – do szczerego udziału w dialogu i współpracy z wyznawcami innych religii, uznając i promując wszystko, co dobre, prawdziwe i święte w ich tradycjach (por. tamże.Jest to dziś konieczne praktycznie w każdym mieście na świecie, gdzie ze względu na mobilność ludzi, nasze duchowe i kulturowe zróżnicowanie jest wezwane do spotkania się i braterskiego współżycia.

Nostra aetate Przypomina nam, że prawdziwy dialog ma swoje korzenie w miłości, będącej jedynym fundamentem pokoju, sprawiedliwości i pojednania, a jednocześnie stanowczo odrzuca wszelkie formy dyskryminacji i prześladowań, potwierdzając równą godność każdej istoty ludzkiej (por. NA, 5).

Jezus i Samarytanka: dialog zaczyna się od słuchania

Ewangelia oferuje nam szczególnie znaczący obraz dla zrozumienia dialogu między ludźmi różnych tradycji religijnych: spotkanie Jezusa z Samarytanką.

W swojej katechezie na temat Nostra aetate, Leon XIV przedstawił ten epizod jako przykład dialogu opartego na otwartości, szczerym słuchaniu i uznaniu drugiego człowieka. Jezus przekracza bariery kulturowe i religijne, by spotkać konkretną osobę.

Z tej perspektywy dialog międzyreligijny nie polega jedynie na znalezieniu wspólnego języka. Obejmuje on również naukę słuchania, poznawanie drugiej osoby i dostrzeganie tego, co nas łączy, bez ukrywania naszych różnic.

Sześćdziesiąt lat później Nostra aetate, Postawa ta pozostaje zaproszeniem do budowania relacji opartych na szacunku, przyjaźni i wspólnym poszukiwaniu prawdy.