Każdego 22 czerwca Kościół świętuje postać człowieka, który wolał stracić głowę niż zdradzić swoje sumienie. Zbliżając się do święta Thomas More, Mamy do czynienia z postacią, której znaczenie wykracza poza wieki, stając się punktem odniesienia dla spójności zarówno dla wiernych, jak i dla tych, którzy widzą w nim bastion wolności jednostki w obliczu tyranii.
Jak słusznie zauważył Antonio R. Rubio Plo w swojej analizie kulturowej reprezentacji świętego, postać Thomasa More'a została uwieczniona na scenie i na dużym ekranie, oferując lekcje, które nadal silnie wibrują.
Człowiek na każdą porę roku nie ma na celu przywołania świętego, choćby dlatego, że Bolt nie uważał się za chrześcijanina. Moor Bolta to człowiek naznaczony energicznym poczuciem indywidualności, własnej tożsamości. Za swój sposób rozumienia świata jest gotów stracić życie.
Sztuka: Człowiek na wieczność
We wrześniu 1960 roku ukazała się sztuka, która latem święciła triumfy na londyńskiej scenie. Był to A man for all seasons, autorstwa Robert Bolt, który wkrótce pojawił się na amerykańskiej scenie i był najczęściej nagradzanym filmem w 1966 roku. W Hiszpanii nadano mu niedokładny tytuł A Man for Eternity. Jest to określenie Erazma z Rotterdamu, przyjaciela Thomasa More'a, bohatera sztuki, którego holenderski humanista opisał jako "człowieka na wieczność". "człowiek na każdą godzinę, ktoś, kto dostosowuje się zarówno do powagi, jak i do szczęścia, i którego towarzystwo jest zawsze przyjemne".
Autor: Robert Bolt
(1924-1995), rozpoczął karierę zawodową w firmie ubezpieczeniowej, studiował historię w Manchesterze i uczył w szkole w Devon. Później porzucił nauczanie po sukcesie swoich scenariuszy radiowych i sztuk teatralnych, choć zasłynął jako scenarzysta filmów Davida Leana Lawrence z Arabii, Doktor Żywago i Córka Ryana. Wspólną cechą tych historii są bohaterowie, którzy nie potrafią pogodzić się ze swoją rzeczywistością i przeciwstawiają się warunkom swojej egzystencji, bez względu na cenę, jaką za to płacą. Są gotowi zachować, bez względu na wszystko, własną indywidualność.
Później nazwisko Bolta zostało zaćmione, uwarunkowane ograniczeniami wynikającymi z choroby i burzliwego życia uczuciowego i rodzinnego. Ostatnim triumfalnym momentem był scenariusz do filmu "Misja" Rolanda Joffé (1986).
Anglik Robert Bolt (1924-1995) uczył w szkole w Devon, ale zrezygnował z nauczania po sukcesie swoich scenariuszy, w tym Lawrence'a z Arabii, Doktora Żywago i Misji.
Aktorzy
Niektórzy twierdzą, że aktor Paul Scofield nie nadawał się do roli Moora. Jest zbyt poważny jak na dobrodusznego chrześcijanina, jakim jest Lord Kanclerz Anglii. Tak naprawdę problem leży w wizji Bolta na temat More. Słusznie korzysta z fragmentu Ewangelii o tym, co dobrego może zyskać człowiek na całym świecie, jeśli straci swoją duszę (Mt 16,26), chociaż Bolt mógł chcieć zastąpić duszę indywidualnością, specyficznym sposobem bycia.
Ale jeśli jest w tej sztuce ktoś, kto jest odpychający, bardziej dla Bolta niż być może dla samego More'a, to jest to Richard Rich, młody karierowicz, który kręci się wokół Lorda Kanclerza w nadziei na otrzymanie urzędu. Nie osiągnąwszy swojego celu, dołącza do świty Cromwella, który od początku go nagradza, a nawet zeznaje przeciwko More'owi w jego procesie przed parlamentem.
Polecam nauczycielom i nienauczycielom przeczytać lub obejrzeć dialog między Richiem i More'em na początku sztuki. Rich otrzymuje ofertę pracy jako nauczyciel, z własnym domem i rocznym dochodem w wysokości 50 funtów. Ale młody człowiek, żądny sławy i zaszczytów, uważa tę ofertę Moora za nieistotną, ponieważ oznacza ona życie naznaczone przeciętnością. Nikt nie będzie wiedział, że jest wielkim nauczycielem, oprócz jego uczniów i przyjaciół. Bardziej atrakcyjne jest poświęcenie się polityce, mimo ryzyka wpadnięcia w pokusę, czego Moro chciał uniknąć swoją radą.
Życie Thomas More osiągnęła punkt krytyczny, gdy Henryk VIII zdecydował się zerwać z Rzymem, aby rozwieść się z Katarzyną Aragońską. W tym scenariuszu większość ówczesnych dworzan i biskupów wybrała pragmatyzm. Rubio Plo podkreśla, że praca Bolta przedstawia takie postacie jak Wolsey, Cranmer, Cromwell i Norfolk jako oportunistycznych, kłamliwych i skorumpowanych ludzi, których jedynym kompasem było pozostanie na szczycie władzy.
W przeciwieństwie do tego, Henryk VIII z fikcji Bolta jest przedstawiony jako młody i rycerski człowiek, który pomimo swojego uczucia do More'a nie może tolerować tego, że nie pokrywa się to z jego prawdziwą wolą. W tym tkwi sedno dramatu Thomas MoreKonflikt między lojalnością wobec suwerena a lojalnością wobec Boga przejawiającą się w sumieniu. More nie szukał męczeństwa; w rzeczywistości wykorzystał całą swoją wiedzę prawniczą, aby spróbować ocalić swoje życie bez narażania swoich zasad. Kiedy jednak prawo ludzkie zderzyło się z prawem boskim, jego wybór był jasny.
Wartość niewidzialnego: rady dla Richarda Richa
Jednym z najbardziej odkrywczych momentów sztuki, który Rubio Plo zdecydowanie zaleca przeanalizować, jest dialog otwierający między Thomas More i młodego Richarda Richa. Rich reprezentuje światową ambicję, palące pragnienie sławy, pozycji i uznania społecznego. W obliczu tej chciwości Moro oferuje mu alternatywę, która w oczach świata wydaje się przeciętna: stanowisko nauczyciela.
Moro mówi Richowi, że mógłby być wspaniałym nauczycielem, a na skargę młodego człowieka, że "nikt by się nie dowiedział", Moro odpowiada, że on sam, jego uczniowie i Bóg będą wiedzieć. To zaproszenie do uczciwego życia w prostocie jest być może najsilniejszym przesłaniem dla naszego dzisiejszego społeczeństwa, mającego obsesję na punkcie widocznego sukcesu. Tragedia Richa polega na tym, że odrzuca tę "przeciętność" tylko po to, by stać się człowiekiem, który dla urzędu politycznego fałszywie zeznaje przeciwko Moro, prowadząc go na szubienicę.
Święty Josemaría powierzył angielskiemu świętemu (7 lutego 1478 - 6 lipca 1535) relacje z władzami pozakościelnymi. Historia ta została opowiedziana w książce Orędownicy Opus Dei.
Zgodnie z długoletnią tradycją Kościoła zwracania się do wstawiennictwa święci, Wierni Opus Dei i członkowie Towarzystwa Kapłańskiego Świętego Krzyża powierzają się niektórym z nich w szczególny sposób. Tomaszowi More, w szczególności relacje z władzami cywilnymi.
Tomasz More był szczególnie odpowiedni do roli orędownika Opus Dei, zarówno ze względu na swój prestiż zawodowy i status męża stanu, jak i dlatego, że był żonaty i był mężem stanu. rodzic. Miał być jedynym świeckim bezżennym, który został nazwany świętym orędownikiem: liczba kanonizowanych z takimi cechami była wówczas i jest obecnie dość niewielka. Chociaż św. Josemaria od początku dostrzegał obecność żonatych wiernych w Opus Dei, nie był w stanie uzyskać zgody na formalne przyjęcie pierwszych trzech nadliczbowych członków aż do 1948 roku. Prawdopodobnie fakt ten wpłynął w pewnym stopniu na wybór św. Tomasza More'a na orędownika zaledwie kilka lat później.
Antonio R. Rubio Plo
Absolwentka historii i prawa
Międzynarodowy pisarz i analityk
@blogculturayfe / @arubioplo
Spis treści
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
