Bautizar a los niños pequeños es una decisión que muchos padres católicos viven con naturalidad, aunque hoy algunas familias prefieren esperar a que sus hijos puedan decidir por sí mismos en el futuro. La cuestión parece razonable: si el bautismo marca profundamente la vida de una persona, ¿no debería elegirse libremente cuando se alcance la madurez suficiente?
Sin embargo, la Iglesia ha defendido desde los primeros siglos el bautismo infantil como un don de Dios y el comienzo de la vida cristiana. Muchos padres no consideran que bautizar a sus hijos limite su libertad, sino que les ofrece desde el inicio la gracia, la fe y la pertenencia a la Iglesia.
Πολλές είναι οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι γονείς χωρίς να περιμένουν να συμβουλευτούν τα παιδιά τους για θέματα που θα έχουν καθοριστικό αντίκτυπο στη ζωή τους.
Τους παρέχουν τροφή, ρουχισμό, ζεστασιά και στοργή πριν αποκτήσουν τη λογική, χωρίς να το ζητήσουν ελεύθερα, αλλά αυτό είναι απαραίτητο για να τα κρατήσουν στη ζωή. Αλλά κάνουν επίσης πράγματα, εκτός από την κάλυψη των βασικών αναγκών διαβίωσης, που θα έχουν καθοριστικό αντίκτυπο στις θεμελιώδεις προσεγγίσεις της ζωής.
Pensemos, por ejemplo, en el hecho de hablarles en un idioma concreto. La adquisición del idioma materno responde a una decisión de los padres que va a configurar el modo de expresarse de los hijos, sus más profundas raíces culturales e incluso unas perspectivas muy concreta en su acercamiento a la realidad.
Ningunos padres razonables tomarían la decisión de no hablar nada a su hijo hasta que creciera, escuchase varios idiomas y decidiera por sí mismo cuál querría aprender. El idioma es un elemento cultural muy importante en el desarrollo de la vida humana y retrasar su adquisición hasta la mayoría de edad supondría un gravísimo daño al desarrollo intelectual del nuevo ser humano.
Αλλά η απόφαση να βαπτιστούμε και να αρχίσουμε την εκπαίδευση στην πίστη έχει κάποια ομοιότητα με το να μιλάμε στα παιδιά στη γλώσσα μας;
Ένας άνθρωπος που δεν έχει πίστη και δεν γνωρίζει τι σημαίνει η ύπαρξη του Θεού, η καλοσύνη του, ο τρόπος δράσης του στον κόσμο και στους ανθρώπους, και που δεν γνωρίζει τη βαθύτερη πραγματικότητα του βαπτίσματος, θα σκεφτεί ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτό, ότι η γλώσσα είναι απαραίτητη και η πίστη όχι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η εκτίμησή του είναι λογική, αλλά μάλλον ότι οφείλεται στις πολιτισμικές του ελλείψεις ή ακόμη και στις προκαταλήψεις του, οι οποίες τον εμποδίζουν να σκεφτεί με βάση όλα τα πραγματικά γεγονότα.
Επομένως, για να αντιμετωπιστούν ορθολογικά όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στο θέμα αυτό, είναι απαραίτητο να Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πρώτα τι σημαίνει να βαφτιστείς και στη συνέχεια να εκτιμήσουμε την κατάσταση.
"...Το Άγιο Βάπτισμα είναι το θεμέλιο ολόκληρης της χριστιανικής ζωής, η προθάλαμος της ζωής στο πνεύμα και η πόρτα που ανοίγει την πρόσβαση στα άλλα μυστήρια..." Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας
Ο Θεός έχει σχεδιάσει μια ιστορία αγάπης για κάθε άνθρωπο, η οποία αποκαλύπτεται σιγά-σιγά στην πορεία της ζωής. Στο βαθμό που έχουμε στενή σχέση μαζί Του, αυτή η ιστορία θα αποκαλυφθεί και θα πάρει μορφή. Και το πρώτο βήμα για να γίνει αυτή η εγγύτητα αποτελεσματική είναι το βάπτισμα.
Η χριστιανική πίστη θεωρεί την Βάπτιση ως το sacramento fundamental, ya que es condición previa para poder recibir cualquier otro sacramento. Nos une a Jesucristo, configurándonos con Él en su triunfo sobre el pecado y la muerte.
Στην αρχαιότητα γινόταν με εμβάπτιση. Ο βαπτιζόμενος βυθιζόταν πλήρως στο νερό. Ακριβώς όπως ο Ιησούς Χριστός πέθανε, θάφτηκε και αναστήθηκε, ο νέος Χριστιανός βυθίζεται συμβολικά σε έναν τάφο με νερό, για να απαλλαγεί από την αμαρτία και τις συνέπειές της και να αναγεννηθεί σε μια νέα ζωή.
Το βάπτισμα είναι, στην πραγματικότητα, το μυστήριο που μας ενώνει με τον Ιησού Χριστό, μας εισάγει στον σωτήριο θάνατό του πάνω στον σταυρό, και ως εκ τούτου μας ελευθερώνει από τη δύναμη του προπατορικού αμαρτήματος και όλων των προσωπικών αμαρτιών.και μας δίνει τη δυνατότητα να ανεβούμε μαζί του σε μια ζωή χωρίς τέλος. Από τη στιγμή της υποδοχής, συμμετέχουμε στη θεία ζωή μέσω της χάρης, η οποία μας βοηθά να αναπτυχθούμε σε πνευματική ωριμότητα.
En el Bautismo nos convertimos en miembros del Cuerpo de Cristo, en hermanos y hermanas de nuestro Salvador, y en hijos de Dios.
Ελευθερωθήκαμε από την αμαρτία, ξεφύγαμε από τον αιώνιο θάνατο και προοριζόμαστε από εκείνη τη στιγμή για μια ζωή μέσα στη χαρά των λυτρωμένων. "Με το βάπτισμα, κάθε παιδί γίνεται δεκτό σε έναν κύκλο φίλων που δεν θα το εγκαταλείψουν ποτέ, ούτε στη ζωή ούτε στο θάνατο. Αυτός ο κύκλος των φίλων, αυτή η οικογένεια του Θεού στην οποία εντάσσεται το παιδί από εκείνη τη στιγμή, το συνοδεύει συνεχώς, ακόμη και στις ημέρες της θλίψης, στις σκοτεινές νύχτες της ζωής- θα του δίνει παρηγοριά, γαλήνη και φως" (Βενέδικτος ΙΣΤ', 8 Ιανουαρίου 2006).
"Id y haced discípulos a todos los pueblos, bautizándolos en el nombre del Padre, del Hijo y del Espíritu Santo" (Mt 28, 19)
«El bautismo nos hace "fideles —fieles, palabra que, como aquella otra, "sancti —santos, empleaban los primeros seguidores de Jesús para designarse entre sí, y que aún hoy se usa: se habla de los "fieles" de la Iglesia. —¡Piénsalo!» (Forja, 622).
Η πρακτική αυτή χρονολογείται από αμνημονεύτων χρόνων. Όταν οι πρώτοι χριστιανοί έλαβαν την πίστη και είχαν επίγνωση του μεγάλου δώρου του Θεού που τους είχε δοθεί, δεν ήθελαν να στερήσουν από τα παιδιά τους αυτά τα οφέλη.
La Iglesia sigue manteniendo la práctica del bautismo de niños por una razón fundamental: πριν επιλέξουμε τον Θεό, αυτός έχει ήδη επιλέξει για μας. Μας δημιούργησε και μας κάλεσε να είμαστε ευτυχισμένοι. Το βάπτισμα δεν είναι βάρος, αντιθέτως, είναι χάρη, ένα δώρο που λαμβάνουμε από τον Θεό.
Οι χριστιανοί γονείς, από τους πρώτους αιώνες, εφάρμοζαν την κοινή λογική. Όπως η μητέρα δεν συζητούσε επί μακρόν για το αν έπρεπε να θηλάσει το νεογέννητο παιδί της, αλλά το τάιζε όταν το παιδί το απαιτούσε, όπως το έπλεναν όταν λερωνόταν, το έντυναν και το τύλιγαν με ζεστά ρούχα για να το προστατεύσουν από τις κακουχίες του κρύου, όπως του μιλούσαν και του έδιναν στοργή.
Με αυτόν τον τρόπο, του παρείχαν επίσης την καλύτερη βοήθεια που χρειάζεται κάθε ανθρώπινο πλάσμα για να αναπτύξει τη ζωή στο έπακρο: τον καθαρισμό της ψυχής, τη χάρη του Θεού, μια μεγάλη υπερφυσική οικογένεια και ένα άνοιγμα στη γλώσσα του Θεού, έτσι ώστε, όταν ξυπνήσει η ευαισθησία και η νοημοσύνη του, να μπορεί να ατενίζει τον κόσμο με το φως της πίστης, αυτό που του επιτρέπει να γνωρίσει την πραγματικότητα όπως είναι.
El cristiano se sabe injertado en Cristo por el Bautismo; habilitado a luchar por Cristo, por la Confirmación; llamado a obrar en el mundo por la participación en la función real, profética y sacerdotal de Cristo; hecho una sola cosa con Cristo por la Eucaristía, sacramento de la unidad y del amor. Por eso, como Cristo, ha de vivir de cara a los demás hombres, mirando con amor a todos y a cada uno de los que le rodean, y a la humanidad entera.
La fe nos lleva a reconocer a Cristo como Dios, a verle como nuestro Salvador, a identificarnos con Él, obrando como Él obró. El Resucitado, después de sacar al apóstol Tomás de sus dudas, mostrándole sus llagas, exclama: bienaventurados aquellos que sin haberme visto creyeron.
Aquí –comenta San Gregorio Magno– se habla de nosotros de un modo particular, porque nosotros poseemos espiritualmente a Aquel a quien corporalmente no hemos visto. Se habla de nosotros, pero a condición de que nuestras acciones sean conformes a nuestra fe. No cree verdaderamente sino quien, en su obrar, pone en práctica lo que cree. Por eso, a propósito de aquellos que de la fe no poseen más que palabras, dice San Pablo: profesan conocer a Dios, pero le niegan con las obras.
No es posible separar en Cristo su ser de Dios-Hombre y su función de Redentor. El Verbo se hizo carne y vino a la tierra ut omnes homines salvi fiant, para salvar a todos los hombres. Con nuestras miserias y limitaciones personales, somos otros Cristos, el mismo Cristo, llamados también a servir a todos los hombres.
Es necesario que resuene una y otra vez aquel mandamiento que permanecerá nuevo a través de los siglos. Carísimos –escribe San Juan–, no voy a escribiros un mandamiento nuevo, sino un mandamiento antiguo, que recibisteis desde el principio; el mandamiento antiguo, es la palabra divina que oísteis. Y no obstante yo os digo que el mandamiento de que os hablo, es un mandamiento nuevo, que es verdadero en sí mismo y en vosotros, porque las tinieblas desaparecieron, y luce ya la luz verdadera. Quien dice estar en la luz aborreciendo a su hermano, en tinieblas está todavía. Quien ama a su hermano, en la luz mora, y en él no hay escándalo.
Nuestro Señor ha venido a traer la paz, la buena nueva, la vida, a todos los hombres. No sólo a los ricos, ni sólo a los pobres. No sólo a los sabios, ni sólo a los ingenuos. A todos. A los hermanos, que hermanos somos, pues somos hijos de un mismo Padre Dios. No hay, pues, más que una raza: la raza de los hijos de Dios. No hay más que un color: el color de los hijos de Dios. Y no hay más que una lengua: esa que habla al corazón y a la cabeza, sin ruido de palabras, pero dándonos a conocer a Dios y haciendo que nos amemos los unos a los otros.
• Último texto perteneciente al punto 106 del libro Es Cristo que pasa de san Josemaría, en el capítulo 'Cristo presente en los cristianos'. Link: https://escriva.org/es/es-cristo-que-pasa/106/
Artículo publicado en http://dialogosparacomprender.blogspot.com/
κ. Francisco Varo PinedaΔιευθυντής Έρευνας στο Πανεπιστήμιο της Ναβάρα και καθηγητής της Ιεράς Γραφής στη Θεολογική Σχολή.
Πίνακας περιεχομένων
carf@fundacioncarf.orgΣταθερό: +34 914 029 082Κινητό: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
