Modlitwa o pokój w niepewnych czasach

Żyjemy w czasach, które mogą budzić niepewność i niepokój. Wojny na Ukrainie, w Strefie Gazy, Kongo, Sahelu, Sudanie, Jemenie, Somalii, Etiopii, Mjanmie oraz przemoc związana z narkotykami w Meksyku, na Haiti i w Ekwadorze nadal powodują cierpienie ludności cywilnej, przesiedlenia i potrzebę pomocy humanitarnej.

Podczas gdy inne konflikty cieszą się znacznie mniejszym zainteresowaniem społeczności międzynarodowej, Organizacja Narodów Zjednoczonych zauważa, że do 2026 roku setki milionów ludzi będzie potrzebowało pilnej pomocy humanitarnej w wyniku konfliktów i innych kryzysów.

Biorąc pod uwagę tę rzeczywistość, może pojawić się pytanie: Co może zrobić chrześcijanin, kiedy czuje, że problemy świata go przerastają?

Pierwszą reakcją jest modlitwa. Nie chodzi o to, aby ignorować to, co się dzieje, ale aby przedstawić Bogu tych, którzy cierpią, prosić o pokój i pozwolić, aby ta modlitwa przemieniła także nasz sposób widzenia i działania.

Modlitwa o pokój oznacza, że nie należy być obojętnym.

Modlitwa chrześcijańska Często zaczyna się od prostej prośby: Panie, daj nam pokój..

Kiedy modlimy się za tych, którzy przeżyli wojnę, za rodziny, które straciły domy, za dzieci dorastające w obliczu przemocy, za tych, którzy musieli uciekać ze swoich krajów, czy za tych, którzy cierpią prześladowania, przestajemy postrzegać cierpienie jako odległą rzeczywistość. Modlitwa pomaga nam pamiętać, że za każdym konfliktem stoją prawdziwi ludzie.

The Papież Leon XIV Przez cały rok 2026 wielokrotnie wzywał do modlitwy o pokój. W sierpniu prosił o modlitwę za cierpiących w Sudanie oraz za ofiary przemocy na Ukrainie i w Rosji. We wrześniu ponownie zaapelował o modlitwę o pokój w obliczu ciągłych konfliktów i przemocy w różnych częściach świata.

Od 1 do 7 października 2026 roku ogłoszono również tydzień modlitwy o pokój i jedność, w ramach którego w parafiach, szkołach, wspólnotach i rodzinach w różnych krajach odbywają się różne inicjatywy. Kulminacją inicjatywy jest 7 października, święto Matki Bożej Różańcowej.

Modlitwa o pokój nie zna granic. Możemy modlić się za tych, których znamy, i za tych, których nigdy nie poznamy; za ofiary wojen, które trafiają na pierwsze strony gazet, i za tych, którzy cierpią w zapomnianych konfliktach.

Antidotum na niepewne czasy: modlitwa

Czasami możemy myśleć, że modlitwa nie wystarcza w obliczu ogromu wojny czy kryzysu humanitarnego. Modlitwa nie ma jednak zastąpić odpowiedzialności jednostek, instytucji czy państw. Chodzi o coś zupełnie innego: stawia nas przed Bogiem i pomaga nam nie przyzwyczajać się do cierpienia.

Podczas czuwania modlitewnego o pokój, które odbyło się w kwietniu 2026 roku, Leon XIV potwierdził, że modlitwa nie jest ucieczką od odpowiedzialności ani sposobem na uniknięcie bólu spowodowanego niesprawiedliwością. Wręcz przeciwnie, przedstawił ją jako odpowiedź na przemoc i sposób na podtrzymanie nadziei.

Święty Josemaría Wyraził on wagę modlitwy tymi słowami: «Jak żołnierze na warcie, tak i my musimy być u drzwi Boga, naszego Pana. A to jest modlitwa» (Św. Josemaría, Kuźnia, 73).

W tym sensie modlitwa polega na zachowaniu czujności wobec Boga, a także wobec tego, co dzieje się wokół nas. Nie chodzi tylko o to, by problemy zniknęły. Chodzi również o to, by nauczyć się patrzeć na świat oczami Boga. Możemy modlić się o:

Możemy modlić się także za siebie: abyśmy nie popadli w nienawiść, obojętność i beznadzieję.

Święty Josemaría przypomniał nam, że pokój buduje się nie tylko na wielkiej arenie międzynarodowej. Zaczyna się on również w sercu każdego człowieka i rozciąga się na rodzinę, pracę i społeczeństwo.

Jak wspomina w innym ze swoich tekstów: «Pan chce, aby Jego dzieci podążały wszystkimi uczciwymi ścieżkami ziemi, siejąc nasiona zrozumienia, przebaczenia, współistnienia, miłości i pokoju. — Co robisz?» (Święty Josemaría, Kuźnia 373). Jest to szczególnie istotne pytanie.

Sacerdote orando

Wszyscy jesteśmy w tej samej walce

Święty Paweł posługuje się obrazem ciała, aby wyjaśnić, na czym polega wspólnota chrześcijan: gdy cierpi jeden członek, cierpią z nim wszystkie inne.

Idea ta nabiera szczególnej siły, gdy pomyślimy o ludziach żyjących pod bombami, o tych, którzy stracili członków rodziny, o przesiedleńcach i tych, którzy czekają na pomoc humanitarną.

Organizacja Narodów Zjednoczonych nadal uznaje Ukrainę, Gazę i Sudan za miejsca, w których ludność cywilna nadal cierpi z powodu skutków wojny i przemocy. Istnieją jednak również inne, mniej widoczne kryzysy. Dlatego…, Modlitwa o pokój oznacza nauczenie się patrzenia poza nagłówki z gazet.

Możemy czuć się bezsilni w obliczu wydarzeń dziejących się tysiące kilometrów stąd. Zawsze jednak możemy coś zrobić: modlić się, odpowiedzialnie informować, pomagać ludziom wokół nas, pocieszać cierpiących i unikać podsycania nienawiści i dehumanizacji. Pokój zaczyna się również w sposobie, w jaki mówimy, słuchamy i traktujemy innych.

Pokój, który jest «rozbrojony i rozbrajający»

Orędzie Leona XIV na Światowy Dzień Pokoju 2026 nosi tytuł «Pokój niech będzie z wami wszystkimi: ku pokojowi “rozbrojonemu i rozbrajającemu”».

Papież przypomina w nim o potrzebie przezwyciężenia logiki, która przedstawia wojnę jako nieuniknioną, i wskazuje na dialog, dyplomację, przebaczenie i ochronę ludności cywilnej jako drogi do budowania pokoju. Podkreśla również, że modlitwa wzmacnia zaangażowanie na rzecz pokoju. Ta perspektywa pomaga nam zrozumieć, co to znaczy modlić się o pokój.

Nie chodzi o to, aby zamykać oczy na rzeczywistość, ale o to, aby otworzyć je szerzej. Nie chodzi o to, aby pozostać na uboczu, ale o to, aby prosić Boga, aby przemienił nasze serca, i jednocześnie pytać samych siebie, co możemy zrobić.

Musimy starać się nie wierzyć, że modlitwa pozwala nam kontrolować wydarzenia, lecz ufać Bogu, nawet jeśli nie rozumiemy, co się dzieje.

Jak modlić się o pokój

Nie ma jednego sposobu, aby to zrobić. Możemy poświęcić kilka minut dziennie na modlitwę o pokój. Możemy odmawiać różaniec za tych, którzy cierpią. Możemy odprawić mszę świętą za tych, którzy przeżyli wojnę. Możemy stanąć przed Najświętszym Sakramentem i przedstawić Bogu sytuacje, które najbardziej nas dotyczą.

Możemy też zamienić wzruszającą wiadomość w modlitwę. Kiedy czytamy, że rodzina straciła dom, możemy zatrzymać się na chwilę i pomodlić się za nią.

Kiedy dowiadujemy się o kolejnej eskalacji przemocy, możemy modlić się za tych, którzy ponoszą odpowiedzialność i za tych, którzy dążą do osiągnięcia porozumienia. Kiedy odkrywamy zapomniany konflikt, możemy włączyć go do naszych modlitw. A kiedy brakuje nam słów, powinniśmy po prostu trwać przed Bogiem.

Bo, jak nauczał św. Josemaría: «Modlitwa nie polega na mówieniu ani odczuwaniu, lecz na kochaniu. A kocha się, starając się coś powiedzieć Panu, nawet jeśli w rzeczywistości nic się nie mówi».Św. Josemaría, Bruzda, 464).

Módlcie się i pracujcie na rzecz pokoju

Modlitwa nie kończy się koniecznie wraz z chwilą refleksji. Może trwać w naszych decyzjach, słowach i sposobie, w jaki odnosimy się do innych.

Możemy być mediatorami w naszych rodzinach, w pracy, wśród przyjaciół i w społeczeństwie. Możemy nauczyć się słuchać, zanim osądzimy, wybaczać, prosić o wybaczenie, odrzucać przemoc i nie przyczyniać się już do szerzenia nienawiści.

Pokój międzynarodowy potrzebuje również ludzi zdolnych do budowania pokoju we własnych społecznościach. Dlatego w obliczu niepewności chrześcijanie są wezwani, aby nie dać się sparaliżować strachowi.

On jest powołany do Módl się, czekaj i działaj. Stawiać cierpienia świata przed Bogiem i jednocześnie zadawać sobie każdego dnia pytanie: «Panie, co mogę zrobić, aby przynieść trochę spokoju tam, gdzie jestem?».

Leon XIV: «Bóg o nas marzy»

Na swoje pytania papież Leon XIV udzielił odpowiedzi, która wskazywała na samo sedno wiary chrześcijańskiej:«Bóg nie pozostaje obojętny wobec ludzkiego życia, ale wychodzi ludziom naprzeciw, towarzyszy im i otwiera przed nimi horyzont nadziei.".

Tak Ernesto Juliá wyjaśnia to w serii trzech artykułów poświęconych słowom Leon XIV. W nich pojawia się ta sama myśl, która przewija się w różnych sytuacjach: Bóg kocha człowieka takiego, jaki jest, ale zawsze zaprasza go do wzrostu, do podnoszenia się, do pojednania i do życia nowym życiem.

"Bóg kocha cię takiego, jakim jesteś, ale marzy o tym, żebyś był lepszy."

«Drodzy przyjaciele, zachęcam was do dalszego snucia marzeń Boga. Każdemu z was mówię: Bóg kocha was takimi, jacy jesteście, ale marzy o was takimi, jacy jesteście! Pan pozwala nam wszystkim zacząć od nowa, bo bycie człowiekiem i chrześcijaninem nie polega na tym, by nigdy nie popełniać błędów, ale na wzrastaniu w zdolności do nawracania się, pokuty, poprawy, a przede wszystkim do pojednania i przebaczania.

Te słowa Leona XIV wypowiedziane w więzieniu w Barcelonie odbiły się echem na całym świecie. I będą nadal. Bóg, który marzy o ludzkości, który towarzyszy ludzkości w jej cierpieniach i radościach. I który nigdy nie przestaje kochać tego swojego stworzenia, którym jest każdy z nas, “Jego obraz i podobieństwo”. Bóg, który objawił się światu w osobie Jezusa Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka.

I ta boska rzeczywistość została bardzo dobrze wyrażona podczas spotkania papieża Leona XIV z mężczyzną i dwiema kobietami na Stadionie Olimpijskim w Barcelonie:

«Ojcze Święty, dorastamy, słysząc, że jedynym celem w życiu jest produkowanie, odnoszenie sukcesów i dbanie o swój wizerunek. Sam tego próbowałem, ale znalazłem jedynie ogromną pustkę. Poszukując odpowiedzi, moje życie zmieniło się i w zeszłą Wielkanoc przyjąłem Chrzest. Teraz, gdy ta droga jest dla mnie nowa, pytam Cię: Jak możemy skupić się na tym, co naprawdę ważne, skoro społeczeństwo zmusza nas do ciągłego patrzenia w ziemię lub tylko na siebie?»

Stworzony na “obraz i podobieństwo” Boga, ten człowiek, nieochrzczony przez rodziców, zmaga się z kolejnymi etapami życia, nie odnajdując sensu swojej egzystencji. W niektórych krajach europejskich, w tym w Hiszpanii, liczba osób starszych proszących o chrzest z roku na rok rośnie.

Odpowiedź papieża Leona XIV najpierw ukazuje mu horyzont jego życia, wskazuje, gdzie znajdzie Boga, i na koniec podpowiada drogi, które do niego prowadzą.

papa león XIV dios te sueña

«Nasze pragnienie prawdy i szczęścia potrzebuje szerszego horyzontu. A ten niepokój jest darem, który Bóg To samo dało nam: zostaliśmy stworzeni na miarę nieskończoności, a zatem każdy skończony horyzont, każdy krok, każde osiągnięcie, podczas gdy nas satysfakcjonuje, sam czas popycha nas naprzód i zaprasza do dalszych poszukiwań, do poszukiwań poprzez postęp, ale nade wszystko do poszukiwań poprzez “zstępowanie do wewnątrz”, czyli wchodzenie w głąb.

Gdzie mogę doświadczyć tego “otwarcia horyzontów”? – możemy sobie wyobrazić, jak zadawał sobie to pytanie nowo nawrócony człowiek.

«To właśnie w tym społeczeństwie Ty i wielu innych odkryło wartość bardziej ludzkiego, pełniejszego życia, otwartego na spotkanie z Bogiem i radość wiary. Oznacza to, że pomimo trudności, miejscem, gdzie Bóg się uobecnia i gdzie powinniśmy odnaleźć Jego ślady, jest zawsze rzeczywistość, w której się znajdujemy».

A Ojciec Święty Leon XIV kończy, wskazując mu drogę i sposoby, dzięki którym będzie mógł w pełni dzielić swoje życie z Bogiem.

«Wierzymy, że Duch Święty działa i działa po cichu we wszystkich sytuacjach życiowych i historycznych, nawet w tych, które wydają się najtrudniejsze. Musimy jednak pielęgnować ten niepokój i stwarzać mu przestrzeń; jak powiedziałem, “zaglądać do wnętrza”, starając się nie dać się przytłoczyć zewnętrznym rytmom i pokusom, pielęgnując przestrzenie ciszy, być może zatrzymując się na kilka minut dziennie, by przeczytać Ewangelię i porozmawiać z Bogiem, a także starając się odbywać tę wewnętrzną podróż razem z innymi, pozwalając, by towarzyszyli nam w kościelnych podróżach i angażując się w spotkania z kapłanami, zakonnikami i ludźmi, którzy tak jak my weszli na tę drogę.

Poruszająca miłość Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego w sercu tego nawróconego dosięgła go w chwili, gdy szukał Światła, które nadałoby sens jego życiu. Czy to możliwe, by to wołanie o Bożą Miłość mogło zostać stłumione przez sumienie spowite ciemnością?.

papa león XIV dios te sueña mejor

Leon XIV w obliczu bólu samobójstwa

Drugą osobą, która przedstawiła swoją sprawę Leonowi XIV, jest kobieta zmagająca się z ciężką depresją, która doprowadziła ją – jak sama to ujęła – do «ciemności, izolacji i niezmierzonego bólu. Czasami ten ból jest tak przytłaczający, że myśl o zniknięciu wydaje się jedynym wyjściem. Walczyłam z tą chorobą w milczeniu przez lata, aż w piątkowy wieczór przegrałam i próbowałam odebrać sobie życie. Jestem tutaj, ponieważ Bóg dał mi drugą szansę i będę za to wiecznie wdzięczna».

Gdy tylko kończy opisywać głęboką depresję, której doświadczyła, i dziękując Bogu za tę “drugą szansę”, pyta Papieża: «Pytam cię z całego serca: gdzie możemy zobaczyć Boga, kiedy ciemność jest absolutna i nie możemy już iść dalej? Jak możemy zaufać Bogu, kiedy wydaje się, że nic, nawet my sami, nie jest warte zachodu?»

Leon XIV otwiera swoje serce, być może pragnąc, aby ta kobieta otworzyła swoje i odkryła, że Chrystus cierpi razem z nią i zachęca ją do zmartwychwstania razem z Nim (teksty są słowami Papieża).

«W obliczu najtrudniejszych i najboleśniejszych sytuacji, gdy wydaje się, że Bóg jest nieobecny, musimy Mu ponownie powierzyć ciężary, które nosimy w naszych sercach, a nawet krzyczeć do Niego, a nawet protestować jak Hiob, pewni, że On w jakiś sposób staje się obecny i jest blisko, nawet gdy pozornie milczy».

A po przypomnieniu cierpienia i bólu, «godzin ciemności, udręki i bólu, których doświadczył Jezus, gdy zbliżyła się godzina Jego śmierci”.", kaczka:

«W takich chwilach możemy instynktownie myśleć, że Bóg również nas opuścił. Ale Krzyż Jezusa mówi nam, że Bóg nas nie opuszcza, że nadal jest za nas ukrzyżowany w chwilach bólu i zewnętrznej samotności, że zbiera nie tylko nasze łzy, ale także krzyk naszego cierpienia, którego inni nie słyszą, krzyk, który Jezus uczynił swoim na Krzyżu, mówiąc: “Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”.

Pan w Getsemani i na Golgocie objawia nam nieskończoną miłość, jaką nas darzy, i uczy nas, że odkryjemy głębię Jego miłości tylko wtedy, gdy będziemy Mu towarzyszyć w cierpieniu. Jeśli kontemplując Go ukrzyżowanego, ofiarującego nam odkupienie od wszystkich naszych grzechów i pobudzającego nasze dusze do pokuty, ofiarujemy Mu nasze bóle i cierpienia, towarzysząc Mu w niesieniu Jego odkupieńczego Krzyża.

«Papież Leon XIV dodaje: »W chwilach bólu powinniśmy, przynajmniej na ile to możliwe, otworzyć się na kogoś, kto pomoże nam wyrazić prostą modlitwę, kto dyskretnie będzie nam towarzyszył, nie spiesząc się z wyjaśnianiem nam tego bólu, kto weźmie nas za rękę i wyprowadzi z tego płaczu”.

Tym kimś jest sam Chrystus. Papież Leon XIII zdaje się zachęcać tę kobietę do odkrycia cierpienia Pana na krzyżu i zjednoczenia się z Nim, przeżywania Jego cierpień w Chrystusie, przez Chrystusa, z Chrystusem, tak jak w pewnym sensie uczynił to dobry łotr:

«Dimas wpatruje się w Tego, który za chwilę wyda ostatnie tchnienie, i unosi ducha ku wyżynom Krzyża. Ku wyżynom Boga, odkrywając wspaniałość Zmartwychwstania. “Panie, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swojego Królestwa”. “Dziś będziesz ze mną w raju”».

"Nigdy dotąd na ziemi nie słyszano tak krótkiego dialogu, tak pełnego znaczenia i ogromu, między Miłością Boga a nędzą człowieka. Spotkanie na Krzyżu Syna Bożego, który stał się człowiekiem, z grzesznym człowiekiem, który woła o Jego miłosierdzie” (Z Chrystusem na Kalwarii, s. 72).

«Te doświadczenia niosą przesłanie również dla nas, wierzących. Dla całego Kościoła: nie wolno nam uduchowiać cierpienia, powierzchownie przypisując je “woli Bożej” czy jakiemuś Jego tajemniczemu planowi, ponieważ grozi to pomniejszeniem tego cierpienia, uciszeniem go i zranieniem ludzi. Bóg nie chce cierpienia; niesie je z nami i zachęca nas do wytrwałego pokładania w Nim ufności.

Czyż Bóg marzy o tym, co Leon XIV chciał zalecić tej kobiecie, która, ręka w rękę z Najświętszą Maryją Panną, jednoczy swoje boleści i cierpienia z boleściami Chrystusa i w ten sposób ma radość towarzyszenia Panu w Jego śmierci na Krzyżu, a już cieszy się radością Zmartwychwstania?. 

papa león XIV dios te sueña mejor

Leonie XIV, śnij dalej o marzeniu Boga

«Drodzy przyjaciele, zachęcam was do dalszego snucia marzeń Boga. Każdemu z was mówię: Bóg kocha was takimi, jacy jesteście, ale marzy o was takimi, jacy jesteście! Pan pozwala nam wszystkim zacząć od nowa, bo bycie człowiekiem i chrześcijaninem nie polega na tym, by nigdy nie popełniać błędów, ale na wzrastaniu w zdolności do nawracania się, pokuty, poprawy, a przede wszystkim do pojednania i przebaczania.

Te słowa Leona XIV wypowiedziane w więzieniu w Barcelonie odbiły się echem na całym świecie. I będą nadal rozbrzmiewać. Zawarliśmy je w pierwszym z tych artykułów i powtarzamy je tutaj. Bóg, który marzy o ludzkości, który towarzyszy ludzkości w jej cierpieniach i radościach. I który nigdy nie przestaje kochać tego swojego stworzenia, którym jest każdy z nas, “stworzony na Jego obraz i podobieństwo”. Bóg, który objawił się światu w osobie Jezusa Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka. “Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca” (J 14, 9), mówi Pan.

 «Dobry wieczór, Ojcze Święty. Pochodzę z rodziny z bardzo skromnej dzielnicy Barcelony. Kiedy byłem mały, mój ojciec próbował zabić moją matkę, ale została uratowana, ponieważ pewien chłopiec interweniował i zmarł. Mój ojciec trafił do więzienia, a matka uzależniła się od narkotyków. Kiedy miałem dziesięć lat, opieka społeczna wzięła mnie pod swoją opiekę i umieściła w ośrodku dla nieletnich San José de la Montaña. Na początku było trudno, ponieważ zbudowałem wokół siebie mur, do którego nie wpuszczałem nikogo”.

Ale stopniowo po raz pierwszy doświadczyłem miłości rodzinnej i moje serce zaczęło się otwierać. Tam dowiedziałem się o Jezusie, zacząłem się modlić i zostałem ochrzczony. Ale jako nastolatek wielokrotnie buntowałem się przeciwko Bogu. Zostałem zaproszony na rekolekcje i tam po raz pierwszy doświadczyłem Bożej miłości. Minęło jednak kilka miesięcy, a ja wciąż trudno mi wybaczyć ojcu. I czasami wznoszę oczy ku niebu i pytam: »Gdzie byłeś, kiedy byłem dzieckiem?”. Ojcze Święty, jak mogę wybaczyć ojcu, który o mało nie zostawił mnie bez matki? Jak mogę prawdziwie pojednać się z Bogiem?.

Jezus na krzyżu nadaje sens cierpieniu

Cierpienie fizyczne i moralne jest obecne – i rzeczywiście je znajdujemy – w życiu każdego z nas. Z Krzyża Chrystus nadaje sens wszelkiemu cierpieniu, a przybity do Krzyża, pozostanie na zawsze, aż do końca czasów, abyśmy mogli cierpieć z Nim i zmartwychwstać razem z Nim.

Świadomy tego, że Chrystus nadał sens wszelkiemu ludzkiemu cierpieniu, Leon XIV za pomocą pytań stara się ukazać kobiecie autentyczną relację z Bogiem.

 «To prawdziwy znak Bożej łaski, że pytanie to pojawia się w tak naznaczonej cierpieniem przeszłości i że pomimo bólu człowiek ma odwagę zapytać, jak można przebaczyć tym, którzy nas skrzywdzili. (...) Nie możemy przypisywać Bogu tego, co zostało nam powierzone; nie możemy sobie wyobrazić, że Bóg z góry automatycznie odpowie na nasze potrzeby lub w cudowny sposób zapobiegnie złu”.

»Obdarzył nas inteligencją i wolą, dał nam sumienie, przyodział nas w godność i wolność, a nade wszystko wyszedł nam naprzeciw, aby w swoim Synu Jezusie Chrystusie pokazać nam drogę, którą mamy podążać, aby nasze życie było w pełni ludzkie, a w naszym społeczeństwie panowały sprawiedliwość, pokój i braterstwo” – dodaje papież Leon.

Jezus Chrystus przyszedł na ziemię, aby odkupić nas od grzechu i obdarzyć nas łaską – żyjąc z nami – abyśmy mogli żyć prosząc o przebaczenie i przebaczając tym, których uraziliśmy lub którzy urazili nas.

«Wszystko to pomaga nam coraz głębiej wnikać w dynamikę przebaczenia i pojednać się z Bogiem i z innymi. Jesteśmy grzesznikami, którym przebaczono, jesteśmy w pokoju i jesteśmy zdolni do przebaczania. Jesteśmy zdolni do niesienia pokoju.

W swoich odpowiedziach skierowanych do tych trojga młodych ludzi, Ojciec Święty zaoferował bardzo osobisty wgląd w praktykę trzech cnót teologicznych, które w pewien sposób wyrażają relację ludzkości z Bogiem – Wiary, Nadziei i Miłości. Żyjąc nimi dzień po dniu, nawet gdy jest to trudne, pozwala nam odkryć Bożą miłość do nas. Miłość, którą On pragnie, abyśmy dzielili się ze wszystkimi naszymi bliźnimi. 

Ernesto Juliá, (ernesto.julia@gmail.com) | Wcześniej opublikowane w Religia Poufna.

Ponowne odczytanie encykliki Magnifica humanitas

Ponieważ nadeszło lato, minęło już wystarczająco dużo czasu, aby spokojnie przeczytać pierwszą encyklikę Leona XIV: Wspaniała ludzkość (15 maja 2026 r.). Tekst, którego tematem nie jest sztuczna inteligencja, lecz, jak głosi podtytuł, “ochrona osoby ludzkiej w czasach sztucznej inteligencji”.

Jednocześnie wskazuje, w jaki sposób chrześcijanie powinni przyczyniać się do budowania miasta bardziej ludzkiego i braterskiego. Preludium i finał stanowią ramę symfonii. Warto zwrócić szczególną uwagę na początek i zakończenie encykliki, choć są one krótkie, aby dobrze uchwycić treść jej przesłania.

Preludium: Babel czy Jerozolima?

W czasach Leon XIII Nowością była rewolucja przemysłowa wraz z jej osiągnięciami i zagrożeniami. Dzisiaj, jak stwierdza Papież, musimy dokonać “wspólnego rozeznania”, które pomoże nam w tej “zmianie epoki” odpowiedzieć na kilka fundamentalnych pytań: “Dokąd zmierzamy? Ku jakiemu celowi pragniemy dążyć? Jaki kierunek wybrać jako wspólnota ludzka i jako narody?” (nr 6).

Aby w naszych czasach budować w sposób odpowiedzialny, Papież proponuje dwa biblijne “obrazy”: budowę wieży Babel (por. Rdz 11, 1-9) oraz odbudowę murów Jerozolimy (por. Ne 2, 6) po wygnaniu do Babilonu (por. nr 7-10).

“Pierwszy wybór nie polega na tym, czy powiedzieć ‘tak’ czy ‘nie’ technologii, lecz na tym, czy zbudować Babel, czy odbudować Jerozolimę: między władzą, która dąży do panowania nad niebem, a ludem, który w obecności Boga jednoczy się, by wspólnie podjąć pracę nad odbudową murów braterskiego współżycia” (nr 9).

León XIV stwierdza, że właśnie “to wspólne dzieło” jest wyrazem charakterystycznego dla chrześcijan sposobu budowania: “Kierowanie działania ku Bogu, aby w Jego świetle pluralizm nie rozproszył się w chaosie, lecz – w praktyce synodalności – stał się przestrzenią, w której ludzkość odzyska swoje solidne fundamenty i swój ostateczny cel” (nr 10).

W ten sposób wyłania się, można by rzec, chrześcijańska antropologia pracy, której zwieńczeniem jest dar ostatecznego Miasta Bożego: Niebo, pełne Królestwo Boże, Kościół, wspólnota świętych w świecie pojednanym i przemienionym. “Ta wizja łaski stanowi dla nas, chrześcijan, wezwanie do wspólnej pracy, pielęgnowania pokojowego, sprawiedliwego i godnego życia wspólnotowego w dzisiejszych ‘miastach’” (tamże).

Encíclica Magnifica humanitas

5 wskazówek pozwalających zrozumieć „Magnifica Humanitas”

Z okazji 135. rocznicy proroczej Rerum novarum Papież Leon XIV, następca Leona XIII, opublikował swoją nową encyklikę, Magnifica Humanitas (15 maja 2026 r.). Dokument o głębokim znaczeniu teologicznym i społecznym, poruszający największe wyzwanie naszej epoki: ochronę osoby ludzkiej w dobie sztucznej inteligencji (AI) i niekontrolowanej cyfryzacji.

Zainspirowany biblijnym obrazem Boga, który stał się człowiekiem, aby oświetlić tajemnicę człowieka, Ojciec Święty proponuje lekturę res novae («nowych rzeczywistości») z perspektywy wiary, rozumu i współodpowiedzialności.

  1. Paradygmat technokratyczny a prawdziwy humanizm chrześcijański León XIV ostrzega przed ryzykiem ulegania paradygmatowi technokratycznemu, który nadaje wydajności charakter absolutny, sprowadza człowieka do roli zwykłego zbioru danych lub promuje takie narracje, jak transhumanizm i posthumanizm.

W obliczu dążenia do osiągnięcia «ponadludzkiego» poprzez kontrolę techniczną i biologiczną, encyklika przeciwstawia temu wielkość łaski i wcielenia: prawdziwa transcendencja nie polega na pokonywaniu naszych biologicznych ograniczeń za pomocą siły technologii, lecz na uznaniu transcendentnej godności każdej osoby jako obrazu Boga Trójjedynego.

  1. Sztuczna inteligencja jako narzędzie, a nie jako substytut świadomości i zarządzania Sztuczna inteligencja stanowi cenne narzędzie, które może generować ogromne postępy, ale jej wszechobecność wymaga rozważenia kwestii etycznych, przejrzystości i dobrego zarządzania. Papież ostrzegał przed bezprecedensową władzą, jaką dzierżą dziś duże, transnarodowe podmioty prywatne, często przekraczającą możliwości regulacyjne państw.

Papież podkreśla, że technologie powinny zawsze służyć dobru wspólnemu i podlegać ludzkiej odpowiedzialności moralnej. Kluczowych decyzji dotyczących życia, sprawiedliwości czy pokoju nie można ślepo powierzać algorytmom pozbawionym serca i sumienia.

  1. Prawda, praca i wolność: trzy filary zagrożone W rozdziale czwartym encyklika szczegółowo opisuje, w jaki sposób transformacja cyfrowa wpływa na trzy strukturalne wymiary życia społecznego:

Prawda i komunikacja: W hiperpołączonym ekosystemie narażonym na manipulację i dezinformację, prawda musi być chroniona jako dobro wspólne, niezbędne dla zdrowia demokracji. Leon XIV wzywa do prawdziwej «ekologii komunikacji» i sojuszu edukacyjnego.

Godność pracy: W obliczu widma bezrobocia technologicznego i automatyzacji tekst potwierdza, że praca nie jest jedynie czynnikiem produkcji, ale niezbędną drogą do osobistego spełnienia i uczestnictwa w tworzeniu.

Wolność kontra kontrola: Encyklika potępia «nowe niewolnictwo cyfrowe», uzależnienie od ekranu oraz dynamikę komercjalizacji i kontroli społecznej, która dotyka młodych ludzi i rodziny.

  1. Odbudowa Jerozolimy a pokusa Wieży Babel Aby zilustrować ten moment epokowej zmiany, Ojciec Święty posługuje się dwoma wymownymi obrazami biblijnymi:

Wieża Babel: Wieża Babel: Symbolizuje dążenie człowieka do samowystarczalności, poszukiwanie ideologicznej i technologicznej jednolitości oraz pychę polegającą na pragnieniu dotarcia do nieba bez Boga, co nieuchronnie prowadzi do braku porozumienia i upadku społecznego.

Odbudowa Jerozolimy (Nehemiasz): To wzór współodpowiedzialności, komunii w różnorodności, dialogu międzypokoleniowego i wspólnego wysiłku. Zamiast narzucać się z góry, chodzi o odbudowanie «więzi przed kamieniami», stawiając Boga i bliźniego w centrum.

  1. Od «kultury władzy» do «cywilizacji miłości». Wreszcie papież Leon XIV zwraca się z pilnym apelem do globalnej geopolityki. W obliczu kultury władzy, która normalizuje wojnę, rozwija autonomiczne systemy uzbrojenia sterowane sztuczną inteligencją i osłabia multilateralizm dyplomatyczny, Kościół odpowiada pilną potrzebą budowania cywilizacji miłości.

Oznacza to «rozbrojenie słów», realistyczne uwzględnienie perspektywy i cierpienia ofiar konfliktów oraz promowanie kompleksowego rozbrojenia opartego na sprawiedliwości i pokojowym dialogu między narodami.

Firma de la encíclica Magnifica humanitas
Podpisanie encykliki Wspaniała ludzkość.

Pieśń nadziei

Magnifica Humanitas Kończy podnosząc wzrok w stronę Magnificat Maryi i kontemplacji Wcielonego Słowa. Leon XIV przypomina nam, że technologia ma służyć człowiekowi, a nie człowiek ma się jej podporządkowywać.

Wyzwaniem dla naszego pokolenia jest to, aby nie zatracić duszy w epoce algorytmów i aby wspólnie zbudować prawdziwie ludzkie i braterskie społeczeństwo.

Pan Ramiro Pellitero Iglesias, emerytowany profesor teologii pastoralnej na Wydziale Teologii Uniwersytetu w Navarze.

Opublikowano w Kościół i nowa ewangelizacja.

Jak przeżywać wiarę? Czym ona jest i jaki ma związek z rozumem?

Istnieją pytania, które od zawsze towarzyszą człowiekowi: czy Bóg istnieje?, dlaczego tu jesteśmy?, jaki jest sens naszego życia?, czy możemy poznać prawdę?, co dzieje się po śmierci?

Wiara chrześcijańska nie zachęca do zaprzestania zadawania sobie tych pytań. Wręcz przeciwnie, wiara dąży do zrozumienia a opiera się również na inteligencji, wolności i ludzkim doświadczeniu.

Dla chrześcijanina wiara nie oznacza zamykania oczu na rzeczywistość. Oznacza natomiast otwarcie ich na rzeczywistość o szerszym zasięgu: na możliwość, że Bóg istnieje, zna nas, kocha nas i pragnie nawiązać z nami relację.

Czym jest wiara?

Wiara to przede wszystkim, osobista odpowiedź człowieka skierowana do Boga. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia, że Bóg objawia się człowiekowi i zaprasza go do wejścia w komunię z Nim. Odpowiedzią na to zaproszenie jest wiara: osobiste przywiązanie do Boga, a jednocześnie dobrowolna zgoda na prawdy, które On objawił.

Dlatego wiara nie polega jedynie na zaakceptowaniu faktu, że «Bóg istnieje». Wiara oznacza zaufanie Mu oraz kierowanie własnym życiem zgodnie z tym zaufaniem.

Dla chrześcijanina wiara w Boga jest ponadto nierozerwalnie związana z wiarą w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który stał się człowiekiem, oraz w Ducha Świętego. Wiara jest zatem, żywa relacja z Bogiem.

Nie chodzi tu wyłącznie o poznanie szeregu prawd religijnych, lecz o poznanie Osoby i pozwolenie, by to spotkanie przemieniło nasz sposób myślenia, podejmowania decyzji i życia.

Czy wiara jest darem od Boga?

Kościół naucza, że wiara jest darem od Boga, łaska, którą On ofiarowuje człowiekowi. Nie oznacza to jednak, że wierzymy automatycznie ani że tracimy naszą wolność.

Katechizm wyjaśnia, że aby wierzyć, potrzebujemy łaski Bożej i wewnętrznego działania Ducha Świętego, ale również, że wiara jest aktem prawdziwie ludzkim. Rozum i wola współpracują z łaską.

Można by powiedzieć, że Bóg czyni pierwszy krok, ale oczekuje naszej odpowiedzi. Dlatego wiary nie da się narzucić. Jest to dobrowolna odpowiedź na zaproszenie. Bóg wychodzi na spotkanie człowiekowi i przemawia do niego; człowiek może słuchać, szukać, pytać, przyjąć to wezwanie i na nie odpowiedzieć.

Vivir la fe católica

Wiara i rozum: czy są ze sobą zgodne?

Jedno z najczęściej zadawanych pytań brzmi właśnie tak: Czy można wierzyć w Boga i jednocześnie być osobą racjonalną?

Odpowiedź Kościoła brzmi: tak. Wiara i rozum nie są sobie wrogie. Zajmują się one różnymi wymiarami rzeczywistości, ale obie współdziałają w poszukiwaniu prawdy.

Wiara nie wymaga akceptacji czegoś jako prawdy tylko dlatego, że nie jesteśmy w stanie tego pojąć. Nie oznacza to również rezygnacji z rozumu. Katechizm stwierdza, że zgoda wiary nie jest ślepym aktem oraz że istnieją podstawy wiarygodności, które pomagają wykazać, iż wiara nie jest irracjonalna.

Rozum może skłonić nas do rozważania kwestii istnienia Boga oraz do odkrycia, że rzeczywistość nie ogranicza się do tego, co możemy bezpośrednio zmierzyć lub doświadczyć. Wiara natomiast pozwala nam przyjąć prawdę, którą objawia sam Bóg i która wykracza poza to, do czego ludzki rozum mógłby dotrzeć własnymi siłami.

Dlatego właśnie, wiara i rozum wzajemnie się uzupełniają i wzbogacają. Badania naukowe, o ile są prowadzone w sposób właściwy, również nie muszą stać w sprzeczności z wiarą. Nauka bada rzeczywistość przyrodniczą za pomocą własnych metod; wiara natomiast otwiera umysł na pytania dotyczące jej ostatecznego sensu oraz tajemnicy Boga.

Wiara nie oznacza wierzenia w byle co

Czasami używamy słowa «wiara», aby po prostu odnieść się do zaufania do czegoś lub kogoś. Jednak wiara chrześcijańska ma konkretną treść. Nie to samo jest powiedzieć «wierzę, że wszystko się dobrze ułoży», co stwierdzić «wierzę w Boga».

W pierwszym przypadku wyrażamy osobistą nadzieję lub zaufanie. W drugim przypadku mówimy o przywiązaniu do Boga i do Objawienia, które On nam przekazał.

Ostatecznym uzasadnieniem wiary chrześcijańskiej nie jest to, że wszystkie objawione prawdy można udowodnić za pomocą naszego rozumu naturalnego, lecz zaufanie do Bóg, który objawia się i który nie może się oszukać ani nas oszukać.

Jak wiara przejawia się w życiu człowieka?

Wiara zaczyna się jako odpowiedź, ale potem staje się drogą. Wiara stopniowo zmienia sposób postrzegania rzeczywistości.

Osoba żyjąca w wierze może nadal borykać się z problemami, wątpliwościami, cierpieniami i chwilami ciemności. Różnica polega na tym, że stara się przeżywać je w duchu nowej ufności: nie jest sama, a jej życie ma sens wykraczający poza bieżące okoliczności.

Wiara pomaga spojrzeć z innej perspektywy na pracę, rodzinę, relacje międzyludzkie, cierpienie, decyzje, a także na chwile radości. Nie eliminuje ona trudności, ale może zmienić sposób, w jaki się z nimi zmagamy. Dlatego wiara chrześcijańska to nie tylko kwestia myślenia. To coś, czego się doświadcza.

W jaki sposób można umocnić wiarę?

Wiara jest darem, ale należy ją również przyjąć, pielęgnować i wzmacniać. Podobnie jak w przypadku każdej relacji międzyludzkiej, przyjaźń z Bogiem rozwija się, gdy poświęca się jej czas.

1. Poprzez modlitwę

Modlitwa to dialog z Bogiem. Nie trzeba zaczynać od wielkich przemówień. Czasami wystarczy po prostu porozmawiać z Nim w prosty sposób: podziękować Mu, poprosić o pomoc, zwierzyć się Mu z naszych trosk lub spędzić kilka minut w ciszy w Jego obecności.

2. Z Pismem Świętym

Biblia zajmuje zasadnicze miejsce w życiu wierzącego, ponieważ pozwala poznać historię zbawienia, a przede wszystkim Jezusa Chrystusa.

W lutym 2026 roku Leon XIV poświęcił jedną ze swoich katechez Konstytucji Dei Verbum i przypomniał o głębokim związku między Słowem Bożym, Kościołem i wiarą. Zwrócił uwagę, że Pismo Święte ma swoje właściwe miejsce we wspólnocie chrześcijańskiej oraz że jego czytanie prowadzi do spotkania z Chrystusem i dialogu z Bogiem.

Czytanie Ewangelii, rozważanie jej treści oraz zastanawianie się nad tym, co ma nam ona do przekazania dzisiaj, może w ten sposób stać się prawdziwą szkołą wiary.

3. Poprzez sakramenty

Wiara nie ogranicza się wyłącznie do wnętrza każdego człowieka. Sakramenty pomagają nam spotkać się z Chrystusem i pogłębiać naszą relację z Nim.

W nich Bóg towarzyszy nam na różnych etapach naszego życia chrześcijańskiego. Chrzest włącza nas do Kościoła, a w Eucharystii przyjmujemy Chrystusa i w szczególny sposób jednoczymy się z Nim. Dlatego też, Uczestnictwo w sakramentach jest również sposobem na pielęgnowanie i umacnianie naszej wiary.

Comunión

4. Wraz ze wspólnotą chrześcijańską

Wiara nie jest również przeznaczona do przeżywania w samotności. Kościół jest wspólnotą wierzących, którzy podążają razem, pomagają sobie nawzajem, modlą się za siebie i dzielą misję głoszenia Ewangelii.

Wspólnota chrześcijańska służy nam również pomocą, gdy nasza własna wiara słabnie. Są chwile, w których potrzebujemy oparcia w wierze innych osób.

5. Z miłością

Wiara w Boga oznacza również naukę postrzegania bliźniego w inny sposób, zwłaszcza tego, kto cierpi lub potrzebuje pomocy.

Wiara i miłość bliźniego nie są dwiema odrębnymi drogami. Spotkanie z Bogiem przemienia nasze relacje z innymi i skłania nas do służby.

Wiara w zmieniającym się świecie

W 2026 roku żyjemy w otoczeniu osiągnięć naukowych i technologicznych, które zmieniają sposób, w jaki pracujemy, komunikujemy się, a nawet postrzegamy samych siebie.

W swojej encyklice Magnifica Humanitas, opublikowanej 15 maja 2026 r., Leon XIV rozważa właśnie kwestię osoby ludzkiej w erze sztucznej inteligencji i przypomina, że prawdziwa pełnia istnienia człowieka nie polega na przekraczaniu własnych ograniczeń za pomocą technologii, lecz na otwarciu się na łaskę Bożą i wzrastaniu w miłości.

Podejście to wiąże się z istotną kwestią wiary: Co naprawdę sprawia, że człowiek jest szczęśliwy?

Możemy dysponować większą ilością informacji, zaawansowaną technologią i szerszymi możliwościami niż kiedykolwiek wcześniej, a mimo to wciąż zadajemy sobie te same fundamentalne pytania. Kim jestem? Po co żyję? Komu mogę powierzyć swoje życie? Gdzie leży prawdziwe szczęście?

Wiara staje się sposobem na życie

Leon XIV przypomniał w swoim liście apostolskim W jedności wiary, opublikowana z okazji 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego, że wyznanie wiary nie może ograniczać się wyłącznie do słów. Jak podkreśla Papież, «To, co wypowiadamy ustami, powinno płynąć z serca, tak aby znalazło odzwierciedlenie w naszym życiu». Dlatego zachęca nas do zastanowienia się, czy rzeczywiście rozumiemy i żyjemy zgodnie z tym, co wyznajemy w każdą niedzielę w Credo.

Jest to być może jeden z najlepszych sposobów na zrozumienie, na czym polega wiara: Wiara nie ogranicza się do tego, w co wierzymy: zmienia ona nasz sposób życia.

Wiara: odpowiedź na Boże wezwanie

Bóg wychodzi nam na spotkanie, objawia się i zaprasza nas do nawiązania relacji z Nim. Oczekuje jednak na dobrowolną odpowiedź. Dlatego pytanie «jak działa wiara?» może ostatecznie doprowadzić nas do znacznie bardziej osobistego pytania: Co mam zrobić z zaproszeniem, które kieruje do mnie Bóg?

Odpowiedź każdej osoby jest wyjątkowa. Dla niektórych wszystko zaczyna się od pytania. Dla innych – od trudności. Dla jeszcze innych – od czyjegoś świadectwa, lektury, rozmowy lub chwili modlitwy.

Droga zawsze może się rozpocząć. Wiara nie polega bowiem na tym, by znać wszystkie odpowiedzi przed podjęciem pierwszego kroku. Polega ona na odważyć się szukać Boga, zaufać Mu i pozwolić, by to zaufanie przemieniło nasze życie.

Oryginalny artykuł z Francisco Varo Pineda, Uniwersytet w Navarze, Wydział Teologii.

Czym jest namaszczenie chorych?: kiedy ma miejsce, kto może je otrzymać i jakie są jego skutki

«Uzdrawiajcie chorych!» (Mt 10,8). Kościół otrzymał to zadanie od Pana i stara się je realizować poprzez opiekę medyczną i pomocową, jaką zapewnia chorym. Również poprzez modlitwę wstawienniczą, którą im towarzyszy w chwili potrzeby.

Kiedy ktoś poważnie zachoruje lub osiąga podeszły wiek, wiele rodzin zastanawia się, czy nadszedł czas, aby poprosić o sakrament namaszczenia chorych. Nadal jednak panuje przekonanie, że sakrament ten udziela się wyłącznie osobom znajdującym się u progu śmierci. Rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej: Namaszczenie Chorych jest sakramentem pocieszenia, siły i nadziei, który Kościół oferuje osobom zmagającym się z poważną chorobą lub słabością związaną z podeszłym wiekiem.

Czym jest namaszczenie chorych?

Miłosierdzie Jezusa Chrystusa wobec chorych oraz liczne uzdrowienia osób cierpiących wszelkiego rodzaju są cudownym znakiem Jego współczucie wobec wszystkich, którzy cierpią zarówno fizycznie, jak i duchowo.

Poprzez swoją Mękę i śmierć na krzyżu Jezus nadał cierpieniu nowe znaczenie. Od tego czasu ta rzeczywistość ukształtowuje nas na Jego podobieństwo i jednoczy z Jego misją odkupieńczą. Dla chrześcijan choroba i śmierć mogą i powinny być środkami do uświęcenia się i odkupienia wraz z Chrystusem. Aby pomóc nam w tej misji, istnieje sakrament namaszczenia chorych.

Obecność Chrystusa w czasie choroby stanowi ogromne pocieszenie. Biorąc nas za rękę, przypomina nam, że należymy do Niego i że nic nie może nas od Niego oddzielić.

Unción de los enfermos sacramento Acompañamiento a personas ancianas

Namaszczenie chorych, sakrament zbawienia i uzdrowienia

Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie wyraża tajemnicę, którą celebruje się w tym sakramencie: Jezus Chrystus zbliża się do cierpiącego i pociesza go olejkiem pocieszenia oraz winem nadziei. Następnie zabiera go do gospody, która symbolizuje Kościół, któremu Chrystus powierza tego człowieka. Chrystus nauczył swoich uczniów, by podzielali Jego szczególną troskę o chorych i potrzebujących, i powierzył im zadanie opieki nad nimi w Jego imieniu poprzez sakrament namaszczenia chorych.

Namaszczenie chorych jest sakramentem ustanowionym przez Jezusa Chrystusa, o czym wspomina Ewangelia św. Marka. Został on zalecony wiernym i ogłoszony przez apostoła Jakuba: «Czy któryś z Państwa jest chory? Proszę wezwać kapłanów Kościoła, niech się za niego modlą i namaścią go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary uzdrowi chorego, a Pan go podniesie; a jeśli popełnił grzechy, zostaną mu one odpuszczone» (Jk 5,14-15).

Kościół wierzy i wyznaje, że wśród siedmiu sakramentów istnieje sakrament przeznaczony w szczególności do pocieszania osób dotkniętych chorobą – Namaszczenie chorych. Sakrament ten pomaga przeżywać te bolesne realia ludzkiego życia w duchu chrześcijańskim: «W sakramencie namaszczenia chorych, jak obecnie nazywa się ostatnie namaszczenie, jesteśmy świadkami pełnego miłości przygotowania do podróży, która zakończy się w domu Ojca», (Święty Josemaría Escrivá, To Chrystus przechodzi obok, 80).

Specjalny sakrament dla chorych

Na przestrzeni wieków sakrament namaszczenia chorych udzielano osobom znajdującym się u progu śmierci, stąd też nazywano go namaszczeniem ostatnim. Również w liturgii nigdy nie zaprzestano modlitwy za chorych.

Dzisiaj wiemy, że sakrament ten jest sakramentem uzdrowienia. Jest to dar Boży, który pomaga uzdrowić ciało i ducha osoby, która go przyjmuje. Poprzez ten sakrament prosimy Pana o zdrowie ciała, duszy i ducha chrześcijanina, który zmaga się z poważną chorobą lub jest w podeszłym wieku.

«Pierwszą łaską tego sakramentu jest łaska pocieszenia, pokoju i otuchy, pozwalająca pokonać trudności związane z ciężką chorobą lub słabością wynikającą z podeszłego wieku. Łaska ta jest darem Ducha Świętego, który odnawia zaufanie i wiarę w Boga oraz umacnia przed pokusami złego, zwłaszcza przed pokusą zniechęcenia i niepokoju w obliczu śmierci […] Ta pomoc Pana, udzielana dzięki mocy Jego Ducha, ma na celu doprowadzenie chorego do uzdrowienia duszy, ale także ciała, jeśli taka jest wola Boża. Ponadto: "jeśli popełnił grzechy, zostaną mu one odpuszczone"» (KKK, 1520).

Nie należy sądzić, że sakrament ten jest przeznaczony wyłącznie dla osób znajdujących się w niebezpieczeństwie śmierci, lecz mogą go również przyjąć osoby przytomne, które uznają to za konieczne.

Dlatego każdy chrześcijanin, który cierpi na poważną chorobę, będzie poddany delikatnej operacji lub jest w podeszłym wieku, może poprosić o udzielenie mu sakramentu namaszczenia chorych. W trakcie tej samej choroby, w przypadku pogorszenia się choroby, sakrament może być powtórzony.

Nie ma ograniczeń co do liczby przypadków, w których można z niego skorzystać i nie należy czekać do ostatniej chwili.

Kościół ustanawia, że jeśli chory jest nieprzytomny, można udzielić sakramentu spowiedzi. Następnie należy udzielić sakramentu namaszczenia chorych. Jeśli ciężko chory umiera bez przyjęcia tego sakramentu, Kościół zaleca udzielenie go w pierwszych godzinach po śmierci.

Szafarz namaszczenia chorych

«Tylko ci, którzy kapłani (biskupi i księża) są sługami Namaszczenia chorych. Obowiązkiem duszpasterzy jest pouczanie wiernych o dobrodziejstwach tego sakramentu. Wierni powinni zachęcać chorych do wezwania kapłana w celu przyjęcia tego sakramentu. A chorzy niech przygotowują się do jego przyjęcia w odpowiednim nastawieniu, z pomocą swojego duszpasterza oraz całej wspólnoty kościelnej, którą zachęca się do szczególnego towarzyszenia chorym poprzez modlitwę i braterską troskę» (Katechizm, 1516).

Wszyscy musimy mieć świadomość, że dzisiaj ciężko chorzy ludzie umierają w samotności, mimo że przebywają w nowoczesnych szpitalach. Dlatego tak ważna jest chrześcijańska praca tych, którzy mają dostęp do tej rzeczywistości. Aby chorym w szpitalach nie brakowało środków do pocieszenia i ukojenia cierpiącego ciała i duszy, a wśród tych środków, oprócz sakramentu pojednania i Viaticum, jest sakrament namaszczenia chorych.

Tak więc, podobnie jak sakramenty chrztu, bierzmowania i Eucharystii stanowią całość zwaną «sakramentami wtajemniczenia chrześcijańskiego», można powiedzieć, że spowiedź, namaszczenie chorych oraz Eucharystia jako wiatyk stanowią, gdy życie chrześcijańskie dobiega końca, sakramenty, które zamykają ziemską pielgrzymkę.

"Pomaga nam to poszerzyć nasze spojrzenie na chorobę i wiedzieć, że nie jesteśmy sami, że ksiądz i wspólnota chrześcijańska wspierają chorych i cierpiących", Papież Franciszek.

unción de los enfermos sacramento

Temat namaszczenia chorych

Tematem „Namaszczenia chorych” jest każda osoba ochrzczona, który osiągnął wiek rozumu i znajduje się w stanie zagrożenia życia z powodu poważnej choroby lub starości, której towarzyszy zaawansowana słabość senilna. Zmarłym nie można udzielać namaszczenia chorych.

Aby czerpać owoce tego sakramentu, wymagane jest, aby osoba ta uprzednio pojednała się z Bogiem i Kościołem, przynajmniej poprzez pragnienie, nierozerwalnie związane ze skruchą za własne grzechy oraz zamiarem wyznania ich, o ile to możliwe, w sakramencie pokuty. Dlatego Kościół przewiduje, aby przed namaszczeniem udzielono choremu sakramentu pokuty i pojednania.

Osoba ta musi mieć zamiar, przynajmniej zwyczajowy i dorozumiany, przyjęcia tego sakramentu. Innymi słowy: chory musi wykazywać niezmienną wolę, by umrzeć tak, jak umierają chrześcijanie, oraz dzięki nadprzyrodzonej pomocy, która jest im przeznaczona.

Chociaż sakrament namaszczenia chorych można udzielić osobie, która utraciła już przytomność, należy zadbać o to, by otrzymała go przy pełnej świadomości, tak aby chory mógł lepiej przygotować się do przyjęcia łaski tego sakramentu. Nie należy jej udzielać osobom, które uparcie trwają w jawnym grzechu śmiertelnym bez skruchy (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1007).

Jeżeli chory, który otrzymał namaszczenie chorych, powróci do zdrowia, może – w przypadku ponownego wystąpienia poważnej choroby – ponownie przyjąć ten sakrament; ponadto w trakcie trwania tej samej choroby sakrament ten można powtórzyć, jeśli stan zdrowia ulegnie pogorszeniu (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1004 § 2).

Na koniec należy pamiętać o następującym zaleceniu Kościoła: «W razie wątpliwości, czy chory odzyskał zdolność rozumowania, cierpi na poważną chorobę, czy też już zmarł, należy udzielić mu tego sakramentu» (KKK, kan. 1005).

Jak wygląda obrzęd sakramentu?

Jak wszystkie sakramenty, namaszczenie chorych jest celebrowane liturgicznie i wspólnotowo i odbywa się w rodzinie, w szpitalu lub w kościele, dla pojedynczego chorego lub dla grupy chorych.

Najwłaściwsze jest to, że jest ona odprawiana w ramach Eucharystii, pamiątki Paschy Pana. Jeśli pozwalają na to okoliczności, udzielenie sakramentu święceń może być poprzedzone sakramentem pojednania, a następnie sakramentem komunii.

Jeśli chodzi o sakrament Eucharystii, powinien on zawsze stanowić ostatni sakrament ziemskiej pielgrzymki, «wiatyki» na «przejście» do życia wiecznego. Jest on ziarnem życia wiecznego i mocą zmartwychwstania, zgodnie ze słowami Pana. «Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym» (J 6,54). Eucharystia jest tutaj sakramentem przejścia ze śmierci do życia, z tego świata do Ojca.

Liturgia Słowa, poprzedzona aktem pokuty, otwiera uroczystość. Słowa Chrystusa i świadectwo Apostołów wzbudzają wiarę chorego i wspólnoty, aby prosić Pana o moc Ducha Świętego.

The ksiądz To właśnie on namaści chorego olejem poświęconym przez biskupa w Wielki Czwartek. Namaści czoło i dłonie chorego, wypowiadając przy tym odpowiednie słowa. «Przez to Święte Namaszczenie i dzięki Swojemu łaskawemu miłosierdziu niech Pan pomoże Panu łaską Ducha Świętego, aby, uwolniwszy Pana od grzechów, obdarzył Pana zbawieniem i pocieszył Pana w chorobie» (Sacram Unctionem Infirmorum).

Skutki łaski sakramentu

Główną łaską tego sakramentu jest łaska pocieszenia, pokoju i otuchy, pozwalająca pokonać trudności związane z ciężką chorobą lub słabością wynikającą z podeszłego wieku. Łaska ta jest darem Ducha Świętego, który odnawia zaufanie i wiarę w Boga oraz umacnia przed pokusami złego, a zwłaszcza przed pokusą zniechęcenia i niepokoju w obliczu śmierci.

Ta pomoc Pana, udzielana dzięki mocy Jego Ducha, ma na celu doprowadzenie chorego do uzdrowienia duszy, ale także ciała, jeśli taka jest wola Boża. Ponadto: «jeśli popełnił grzechy, zostaną mu one przebaczone» (Jk 5,15).

Fresco unción de los enfermos

Dzięki łasce tego sakramentu, chory otrzymuje siłę i dar głębszego zjednoczenia się z Męką Chrystusa. Cierpienie, będące następstwem grzechu pierworodnego, nabiera nowego sensu i staje się udziałem w dziele Jezusa.

Podsumowując: zjednoczenie chorego z Męką Chrystusa, dla jego dobra oraz dobra całego Kościoła. Pocieszenie, pokój i otuchę, aby z chrześcijańską godnością znosić cierpienia związane z chorobą lub starością. Odpuszczenie grzechów, jeśli chory nie miał możliwości uzyskać go poprzez sakrament pokuty. Przywrócenie zdrowia fizycznego, o ile służy to zdrowiu duchowemu. Oraz przygotowanie do przejścia do życia wiecznego.

Bibliografia