4 pytania dotyczące pochodzenia chrześcijańskiego kapłaństwa

Zanim przejdziemy głębiej, ważne jest, aby zrozumieć główną ideę: chrześcijańskie kapłaństwo nie wyłania się jako struktura stworzona przez Kościół, ale jako rzeczywiste uczestnictwo w jedynym kapłaństwie Chrystusa. Wszystko, co następuje w tym wpisie, wyjaśnia, w jaki sposób ta rzeczywistość została wyrażona i skonsolidowana od Apostołów do pierwszych posług.

Chrześcijańskie kapłaństwo nie narodziło się z ludzkiej instytucji, ale z jedynego Kapłana, Chrystusa, którego misja trwa nadal w pierwotnym Kościele i jego sługach.

Jak można wyjaśnić, że Jezus nigdy nie nazywał siebie kapłanem?

jest przede wszystkim pośrednikiem między Bogiem a ludzkością. Kimś, kto sprawia, że Bóg jest obecny wśród ludzi, a jednocześnie kimś, kto przynosi potrzeby wszystkich przed Boga i wstawia się za nimi. Jezus, który jest Bogiem i prawdziwym człowiekiem, jest najbardziej autentycznym kapłanem.

Wiedząc jednak, jaką drogę obrało kapłaństwo Izraelitów w jego czasach, ograniczając się do wykonywania ceremonii związanych ze składaniem ofiar ze zwierząt w Świątyni, ale z sercem zwykle bardziej skupionym na intrygach politycznych i żądzy osobistej władzy, nie jest zaskakujące, że Jezus nigdy nie przedstawił się jako kapłan.

Jego kapłaństwo nie przypominało kapłaństwa kapłanów Świątyni Jerozolimskiej. Co więcej, jego współczesnym wydawało się to oczywiste, ponieważ zgodnie z Prawem kapłaństwo było zarezerwowane dla członków plemienia Lewiego, a Jezus pochodził z plemienia Judy.

Jego postać była znacznie bliższa postaci starożytnych proroków, którzy głosili wierność Bogu (aw niektórych przypadkach, jak Eliasz i Elizeusz, dokonywali cudów), a przede wszystkim postaci wędrownych nauczycieli, którzy wędrowali przez miasta i wioski otoczeni grupą uczniów, których nauczali i których sesje instruktażowe pozwoliły zbliżyć się do ludzi. W rzeczywistości Ewangelie odzwierciedlają, że kiedy ludzie rozmawiali z Jezusem, zwracali się do niego jako “Rabbi” lub “Nauczyciel”.

Ale czy Jezus właściwie wykonywał zadania kapłańskie?

Oczywiście. Właściwe jest, aby kapłan przybliżał Boga ludziom, a jednocześnie składał ofiary w imieniu ludzkości. Bliskość Jezusa do ludzkości potrzebującej zbawienia i Jego wstawiennictwo, abyśmy mogli otrzymać Boże miłosierdzie, kulminuje w ofierze krzyża.

To właśnie tutaj doszło do nowego starcia z ówczesną praktyką kapłańską. Ukrzyżowanie nie mogło być uważane przez tych ludzi za ofiarę kapłańską, ale wręcz przeciwnie. To, co było istotne dla ofiary, to nie cierpienie ofiary, ani jej własna śmierć, ale wykonanie rytuału w Świątyni w Jerozolimie zgodnie z ustalonymi warunkami.

Śmierć Jezusa została przedstawiona ich oczom w zupełnie inny sposób: jako egzekucja człowieka skazanego na śmierć, przeprowadzona poza murami Jerozolimy, która zamiast przyciągać boską życzliwość, została uznana - wyrywając z kontekstu tekst z Księgi Powtórzonego Prawa (Pwt 21:23) - za przedmiot przekleństwa.

Czy zaczęliśmy mówić o kapłanach już na początku Kościoła?

W chwilach następujących po zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Jezusa do nieba, po przyjściu Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy, Apostołowie zaczęli głosić, a wraz z upływem czasu zaczęli kojarzyć współpracowników ze swoim zadaniem. Jeśli jednak sam Jezus Chrystus nigdy nie określił siebie mianem kapłana, logiczne było, że takie określenie nie przyszłoby nawet do głowy Jego uczniom, aby mówić o sobie w tych wczesnych dniach.

Funkcje, które pełnili, nie miały wiele wspólnego z funkcjami kapłanów żydowskich w Świątyni. Z tego powodu używali innych nazw, które bardziej opisowo określały ich funkcje w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich: m.in. apóstolos - "posłany", epíscopos - "inspektor", presbýteros - "starszy" czy diákonos - "sługa, pomocnik".

Kiedy jednak zastanowimy się i wyjaśnimy zadania tych "sług", którzy są apostołami lub których oni sami ustanowili, zauważymy, że są to prawdziwie kapłańskie funkcje, chociaż mają one inne znaczenie niż to, które było charakterystyczne dla kapłaństwa Izraelitów.

Cuatro cuestiones sobre el sacerdocio cristiano
Zamawianie pierwsi księża Opus DeiJosé María Hernández Garnica, Álvaro del Portillo i José Luis Múzquiz.

Jakie jest to nowe znaczenie chrześcijańskiego kapłaństwa?

Ten "nowy sens" można już dostrzec np. Saint Paul mówi o swoich zadaniach w służbie Kościołowi. W swoich listach, opisując swoją posługę, używa słownictwa, które jest wyraźnie kapłańskie, ale nie odnosi się do kapłaństwa z własną osobowością, ale do uczestnictwa w Najwyższym Kapłaństwie Jezusa Chrystusa.

W tym sensie św. Paweł nie zamierza upodabniać się do kapłanów Starego Przymierza, ponieważ jego zadaniem nie jest spalanie na ogniu ołtarza zwłok zwierzęcia, aby usunąć je - "uświęcając" je w sensie rytualnym - z tego świata, ale "uświęcać" - w innym sensie, pomagając im osiągnąć "doskonałość" poprzez wprowadzenie ich do królestwa Bożego - żywych ludzi z ogniem Ducha Świętego, rozpalonym w ich sercach przez głoszenie Ewangelii.

Paweł, pisząc do Koryntian, zauważa, że odpuścił grzechy nie w ich imieniu, lecz w imieniu Koryntian. in persona Christi (por. 2 Kor 2:10). Nie jest to proste przedstawienie lub wykonanie "w miejsce" Jezusa, ponieważ To sam Chrystus działa ze swoimi sługami i przez nich.

Można zatem stwierdzić, że we wczesnym Kościele są szafarze, których posługa ma prawdziwie kapłański charakter, którzy wykonują różne zadania w służbie wspólnot chrześcijańskich, ale z decydującym wspólnym elementem: żaden z nich nie jest "kapłanem" we własnym imieniu - a zatem nie cieszy się autonomią, aby wykonywać "kapłaństwo" z własnej woli, z własnym osobistym piętnem - ale raczej uczestniczyć w kapłaństwie Chrystusa.

Pan Francisco Varo Pineda
Dyrektor ds. badań naukowych na Uniwersytecie Nawarry. Profesor Pisma Świętego na Wydziale Teologii.

Święto Chrztu Pańskiego

The Święto Chrztu Pańskiego to chrześcijańskie święto, które upamiętnia centralny moment w życiu Jezusa: Jego chrzest w rzece Jordan przez jego kuzyna Jan Chrzciciel, Dzień urodzin Ojca Świętego, który wyznacza początek jego publicznej misji. Uroczystość ta obchodzona jest w Kościół katolicki w niedzielę po Objawieniu Pańskim, a w 2026 r. Niedziela, 11 stycznia.

Co obchodzi się w Święto Chrztu Pańskiego?

Święto przypomina wydarzenie opisane w ewangeliach synoptycznych (Mateusza 3, Marka 1 i Łukasza 3): Jezus przybywa nad rzekę Jordan i przyjmuje chrzest z rąk Święty Jan Chrzciciel. Gdy wynurzają się z wody, niebo otwiera się i pojawia się Duch Święty zstępuje na Niego w postaci gołębicy, a głos z nieba potwierdza: “To jest mój Syn umiłowany”.

Ten odcinek jest interpretowany jako publiczna manifestacja tożsamości Jezusa jako Syn Boży inauguracja służby publicznej i objawienie Trójcy Świętej -Ojciec, Syn i Duch Święty - który jest obecny w tym momencie.

Tak więc nie jest to tylko historyczne wspomnienie, ale głębokie teologiczne objawienie tego, kim jest Jezus i jak odnosi się do ludzkości i Boga Ojca.

Umiejscowienie w kalendarzu liturgicznym

The Święto Chrztu Pańskiego zamyka Czas Bożego Narodzenia i ustępuje miejsca Czas Zwykły w liturgii katolickiej.

Jeśli podamy krótki kontekst dat: czas Bożego Narodzenia rozpoczyna się w dniu 25 grudnia z narodzinami Jezusa. Obejmuje on Uroczystość Maryi, Matki Bożej (1 stycznia) Epifania (6 stycznia) i inne uroczystości (Świętych Niewiniątek). Wreszcie, kulminacją jest Święto Chrztu Pańskiego, która odbędzie się w tym roku w niedzielę 11 stycznia 2026 r..

Po tej uroczystości Kościół staje w obliczu Czas Zwykły, Rok jest bardziej stabilnym etapem roku liturgicznego, który trwa do Wielkiego Postu.

Podejście do znaczenia teologicznego

Jezus utożsamia się z ludzkością. Chociaż Jezus był bez grzechu, poddał się chrztowi Jana, aby identyfikują się z nami, mężczyzn i kobiet potrzebujących odkupienia. Jego gest nie był znakiem osobistej potrzeby, ale solidarności i akceptacji ludzkiej kondycji oraz posłuszeństwa woli Ojca.

Chrzest jest zbawieniem . Chrzest, który przyjmuje Jezus, staje się symbolem i fundamentem sakrament chrztu w Kościele. Na jego podstawie chrzest chrześcijański będzie postrzegany jako: znak nawrócenia i przebaczenia grzechów; dostęp do życia w Duchu Świętym i naszego boskiego synostwa; oraz wejście do Kościoła jako Ludu Bożego.

Objawienie Trójcy Świętej

Ewangeliczna relacja z tego dnia pokazuje jednoczesną obecność Syn (Jezus), z Ojciec (głos z nieba) i Duch Święty (gołębica). To wydarzenie jest jedną z najwyraźniejszych scen Trynitarna teofania w ewangeliach.

Czytania liturgiczne i symbole

Infografía acerca de la Fiesta del Bautismo del Señor
Święto Chrztu Pańskiego: Jezus zostaje ochrzczony przez Jana w Jordanie, objawia się Trójca Święta i rozpoczyna się Jego zbawcza misja.

Liturgia dnia

W niedzielnej celebracji eucharystycznej czytania zwykle zawierają teksty, które przedstawiają postać Jezusa jako Sługa Pana, Ewangelia ukazuje wezwanie uczniów do konsekwentnego życia wiarą i opowiada o chrzcie samego Jezusa w Jordanie.

Teksty te zapraszają wiernych do proszę pamiętać o własnym chrzcie, odnowić przyrzeczenia chrzcielne i żyć aktywną wiarą w świecie.

Symbole

Refleksja dla wiernych

The Święto Chrztu Pańskiego jest upamiętnienie rytualne i okazją do refleksji nad chrześcijańską tożsamością. Kościół, w różnych rozważaniach i homiliach, zachęca nas do postrzegania tego dnia jako wezwania do pamiętając o naszym chrzcie zaproszenie do życia wiarą, która jest zgodna z podążaniem za Jezusem, oraz okazja do pogłębienia wiary w Jezusa. dar Ducha Świętego w naszym życiu.

Papież Leon XIV rozważał Święto Chrztu Pańskiego, przypominając, że uroczystość ta wyznacza początek czasu zwykłego w roku liturgicznym, «okresu, który zaprasza nas do podążania za Panem, słuchania Jego Słowa i naśladowania Jego gestów miłości wobec bliźniego".". Według papieża, w ten sposób «odnawiamy i potwierdzamy nasz własny chrzest, sakrament, który czyni nas chrześcijanami, uwalniając nas od grzechu i przemieniając nas w dzieci Boże, mocą Jego Ducha życia».

Związek z Janem Chrzcicielem

Jan Chrzciciel odgrywa centralną rolę w tym święcie. Jego misją było przygotowanie drogi dla Mesjasza poprzez wezwanie ludzi do nawrócenie z grzechów i nowe życie w Duchu Świętym. Chrzcząc Jezusa, Jan wypełnia powierzoną mu misję i rozpoznaje Jezusa jako Baranek Boży.

Święto Chrztu Pańskiego jest ściśle związane z Epifanią, która świętuje objawienie się Jezusa światu 6 stycznia, ale także z Bożym Narodzeniem, które świętuje narodziny Chrystusa 25 grudnia. To święto otwiera drzwi do początku Czasu Zwykłego, który wzywa wiernych do życia wiarą w codziennym życiu.

W tym dniu Kościół wspomina historyczne wydarzenie i proponuje bieżące doświadczenieaby powrócić do źródeł naszej wiary, odnowić nasze zobowiązanie chrzcielne i iść naprzód w naszej codziennej misji chrześcijańskiej.

Niektóre historie chrztów

Trzej Królowie, 6 stycznia. Święto Objawienia Pańskiego

Kościół obchodzi każdego 6 stycznia Objawienie Pańskie, jedno z najstarszych świąt w kalendarzu liturgicznym. Święto to upamiętnia manifestacja Jezus Chrystus jako Zbawiciel i król wszechświata, symbolicznie przedstawiony w scenie pokłonu Trzech Króli ze Wschodu.

Jest to coś więcej niż tylko pobożna pamięć, jest to centralne stwierdzenie wiary chrześcijańskiej: Chrystus przyszedł i objawił się, aby zbawić wszystkich, bez względu na narody, kultury czy rasy.

Słowo epifania pochodzi z języka greckiego epifania, co oznacza objawienie lub pojawienie się. W tradycji chrześcijańskiej uroczystość ta podkreśla, że Dzieciątko Jezus, urodzone w Betlejem, należy do narodu izraelskiego i jest również uznawany przez pogan, symbolizowanych przez Trzech Króli. Liturgia tego dnia kładzie zatem nacisk na powszechność zbawienia.

Trzej Królowie, święto o wymiarze misyjnym

Od pierwszych wieków chrześcijaństwa święto Objawienia Pańskiego miało wyraźnie misyjny charakter. Trzej Królowie – mędrcy przybyli ze Wschodu, prowadzeni przez gwiazdę – reprezentują ludzkość poszukującą prawdy, która nawet nie znając prawa ani proroków, potrafi rozpoznać Boga, gdy się objawia. Państwa pielgrzymka do Betlejem pokazuje drogę wiary, składającą się z poszukiwań, pytań i uwielbienia.

Dary, które ofiarowali Dzieciątku Jezus – złoto, kadzidło i mirra – mają głębokie znaczenie teologiczne. Złoto uznaje Jego królewskość, kadzidło Jego boskość, a mirra zapowiada Jego mękę i śmierć. Prostym gestem, ale pełnym symboliki, Trzej Królowie wyznają, kim naprawdę jest to Dziecko leżące w żłobie.

Święto Objawienia Pańskiego przypomina również, że wiara chrześcijańska powinna być przeżywana w sposób otwarty, a nie skupiony wyłącznie na sobie. Kto spotkał Chrystusa, jest powołany, podobnie jak Trzej Królowie ze Wschodu, do wrócić inną drogą, czyli żyć przemienionym życiem lub przemieniać innych, aby dawać świadectwo spójnym życiem oddanym adoracji Dzieciątka Jezus.

Trzej Królowie: Ewangelia o Objawieniu Pańskim

Ewangelia według św. Mateusza (Mt 2, 1-12)

«Urodziwszy się Jezus W Betlejem w Judei za panowania króla Heroda przybyli do Jerozolimy mędrcy ze Wschodu i zapytali:

— Gdzie jest król Żydowski, który się narodził? Widzieliśmy bowiem Jego gwiazdę i przybyliśmy, aby Mu oddać pokłon.

Gdy król Herod się o tym dowiedział, przeraził się, a wraz z nim cała Jerozolima. Zwołał arcykapłanów i uczonych w Piśmie i zapytał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Odpowiedzieli mu:

— «W Betlejem w Judei, ponieważ tak napisał prorok: “A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś bynajmniej najmniejsza spośród miast Judy, gdyż z waszej ziemi wyjdzie przywódca, który będzie pasł mój lud Izrael”.”.

Wtedy Herod potajemnie wezwał mędrców, aby dokładnie określili czas pojawienia się gwiazdy, i wysłał ich do Betlejem, mówiąc Państwu:

— Idźcie i dokładnie dowiedzcie się, co się dzieje z tym dzieckiem, a kiedy je znajdziecie, powiadomcie mnie, abym też mógł pójść i oddać mu pokłon.

Po wysłuchaniu króla wyruszyli w drogę i nagle gwiazda, którą widzieli, zaczęła Państwa prowadzić, aż zatrzymała się nad miejscem, gdzie znajdowało się dziecko.

Gdy ujrzeli gwiazdę, ogarnęła ich ogromna radość. Weszli do domu, ujrzeli dziecko wraz z Marią, jego matką, i upadli na kolana, oddając mu pokłon; następnie otworzyli swoje skrzynie i ofiarowali mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A ponieważ we śnie otrzymali ostrzeżenie, aby nie wracali do Heroda, udali się do swojej ojczyzny inną drogą.

Reyes Magos Epifanía del Señor 6 enero

Światło pośród ciemności

Ewangelia przeciwstawia sobie dwa podejścia do przyjścia Chrystusa. Z jednej strony Herod, który widzi zagrożenie dla swojej władzy i reaguje strachem i przemocą. Z drugiej strony Trzej Królowie, którzy kierują się światłem i z radością przyjmują prawdę. Napięcie to pozostaje aktualne: Objawienie Pańskie stanowi dla każdego człowieka wyzwanie, jak reagować na obecność Boga w swoim życiu.

Gwiazda prowadząca Trzech Króli zajmuje centralne miejsce w ikonografii i duchowości tego święta. Nie jest to tylko zjawisko astronomiczne, ale znak światło Boże, które prowadzi tych, którzy szukają z szczerym sercem. Liturgia przedstawia Chrystusa jako “światło narodów”, spełnienie obietnic danych Izraelowi i nadzieję dla całej ludzkości.

Żywe święto w Kościele

W wielu krajach, zwłaszcza w Hiszpanii, święto Trzech Króli ma również silny wymiar kulturowy i rodzinny, związany z tradycją Trzech Króli. Jednakże liturgia Pamiętajcie, że głębokie znaczenie tego święta wykracza poza folklor: świętowanie Objawienia Pańskiego oznacza odnowienie pewności, że Bóg stał się bliski i dostępny dla wszystkich.

Uroczystość ta zachęca również do ponownego odkrycia misyjnego powołania Kościoła. Kościół. Tak jak Trzej Królowie nieśli ze sobą wiadomość o tym, co widzieli, tak chrześcijanie są powołani, aby być świadkami Chrystusa w świecie, poprzez spójne słowa i czyny.

W święto Objawienia Pańskiego Kościół głosi, że Bóg pozwala się znaleźć, który wychodzi naprzeciw ludzkości i objawia się w pokorze. Przesłanie to jest szczególnie istotne w czasach naznaczonych niepewnością i poszukiwaniem sensu.

Uroczystość Maryi, Matki Bożej

The 1 stycznia, Kościół katolicki obchodzi Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Matka Boża. Nie jest to pobożne zakończenie okresu Bożego Narodzenia ani pobożny dodatek do kalendarza liturgicznego. Jest to doktrynalne stwierdzenie najwyższej wagi: w Maryi rozgrywa się prawda o tym, kim jest Jezus Chrystus. Dla katolika w roku 2026 święto to pozostaje decydującym punktem odniesienia dla zrozumienia wiary, godności osoby ludzkiej i chrześcijańskiego sensu czasu.

Pochodzenie uroczystości Najświętszej Maryi Panny

Obchody Maryja jako Matka Boga ma swoje korzenie w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Nie wywodzi się z ogromnej popularnej pobożności, ale z główny spór teologiczny: kim Pan/Pani naprawdę jest Jezus z Nazaretu. W V wieku dyskusja wokół Nestoriusza, który odmawiał nazywania Marii Theotokos (Matka Boża) i wolała tytuł Christotokos (Matka Chrystusa) – zmusiła Kościół do sprecyzowania swojej wiary.

Sobór w Efezie (431) ogłosił, że Maryja jest prawdziwą Matką Boga ponieważ Syn, który się z niej rodzi, jest jedną Osobą, boską, która w pełni przyjmuje naturę ludzką. Nie chodzi o to, aby powiedzieć, że Maryja poprzedza Boga lub jest źródłem boskości, ale o to, aby stwierdzić, że Tematem narodzin jest Bóg, który stał się człowiekiem.. Oddzielić Macierzyństwo Marii Boskość Chrystusa oznacza fragmentację tajemnicy Wcielenia.

Od tego czasu boskie macierzyństwo stało się kamieniem węgielnym wiary chrześcijańskiej. Liturgia rzymska ustaliła tę uroczystość na 1 stycznia, osiem dni po Bożym Narodzeniu, zgodnie ze starożytną tradycją biblijną oktawy, aby podkreślić, że Dziecię urodzone w Betlejem jest tym samym Panem, którego wyznaje Kościół.

Znaczenie teologiczne: Maryja gwarantuje prawdziwość Wcielenia

Świętowanie Maryi jako Matki Boga jest przede wszystkim wyznanie chrystologiczne. Kościół nie skupia uwagi na Maryi, aby ją wyodrębnić, ale aby chronić sedno wiary: Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. Maryja nie jest dodatkiem, ale konkretnym miejscem, w którym Bóg wkracza w historię.

Macierzyństwo Maryi oznacza, że Bóg przyjął genealogię, ciało, czas. Nie wciela się On w sposób symboliczny ani pozorny. W Maryi Bóg akceptuje zależność, wzrost, troskę. Dlatego ta uroczystość ma głębokie konsekwencje dla antropologii chrześcijańskiej: ciało, historia i macierzyństwo nie są rzeczywistościami drugorzędnymi, ale przestrzeniami, w których działa Bóg.

Z tej perspektywy Maryja nie jest postacią wyidealizowaną ani odległą. Jest prawdziwą kobietą, osadzoną w konkretnym kontekście historycznym, która swobodnie odpowiada na inicjatywę Boga. Jej wiara nie eliminuje ciemności ani niepewności, ale je przezwycięża. Ewangelia dnia przedstawia ją jako “zachowującą wszystkie te sprawy i rozważającą je w swoim sercu”: jest to wiara przemyślana, nie naiwna; cicha, ale stanowcza.

Święto na rozpoczęcie roku: czas chrześcijańskiego pokoju

To, że uroczystość ta obchodzona jest pierwszego dnia roku, nie jest przypadkowe. Kościół proponuje rozpoczęcie roku kalendarzowego od punktu widzenia teologicznego: czas ma sens, ponieważ Bóg wszedł w niego. Dla katolika roku 2026, zanurzonego w kulturze przyspieszonej, rozdrobnionej i naznaczonej niepewnością, stwierdzenie to jest szczególnie aktualne.

Ponadto od 1968 roku dzień 1 stycznia jest powiązany ze Światowym Dniem Pokoju. Nie jako hasło, ale jako logiczna konsekwencja: jeśli Bóg przyjął ludzką naturę, każde życie ludzkie ma nienaruszalną godność. Maryja, jako Matka Boga, staje się również punktem odniesienia dla chrześcijańskiej wizji pokoju, rozumianego nie tylko jako brak wojny, ale jako sprawiedliwy porządek, pojednanie i troska o najsłabszych.

W globalnym kontekście naznaczonym konfliktami zbrojnymi, napięciami kulturowymi i kryzysem sensu, ta uroczystość przypomina, że pokój nie buduje się wyłącznie za pomocą struktur, ale poprzez właściwe spojrzenie na człowieka. Macierzyństwo Maryi potwierdza, że nikt nie jest zbędny i że historia nie jest pozbawiona sensu.

Maryja, Matka Boga i matka chrześcijan dzisiaj

Dla współczesnego wierzącego uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej, nie jest świętem archeologicznym. Odnosi się ona bezpośrednio do życia chrześcijańskiego. Maryja jawi się jako model dorosłej wiary, zdolna do połączenia rozsądku, wolności i posłuszeństwa. Jej macierzyństwo nie jest bierne: wiąże się z odpowiedzialnością, ryzykiem i wytrwałością.

Święty Josemaría Escrivá podkreślał, że zwracanie się do Maryi nie jest sentymentalną ucieczką, ale szkołą konkretnego chrześcijańskiego życia. Uczy ona przyjmowania woli Bożej w codzienności, życia wiarą bez fanfar i podtrzymywania nadziei, nawet gdy nie wszystko jest zrozumiałe.

W tym momencie praca instytucji takich jak Fundacja CARF nabiera szczególnego znaczenia. Kształcenie księży i seminarzystów dla Kościoła wiernego prawdzie Wcielenia oznacza przekazywanie solidnej teologii, zakorzenionej w tradycji i zdolnej do dialogu ze współczesnym światem. Boskie macierzyństwo Maryi nie jest tematem marginalnym, ale kluczem do integralnej formacji: doktrynalnej, duchowej i duszpasterskiej.

Początek, który wyznacza kierunek na cały rok

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej, stawia chrześcijan na początku roku przed decydującą prawdą: Bóg nie jest ideą ani abstrakcyjną siłą, ale kimś, kto pragnął mieć matkę. Od tego momentu wszystko inne nabiera sensu: wiara, moralność, życie społeczne i nadzieja.

Świętowanie jej w 2026 roku oznacza potwierdzenie, że wiara chrześcijańska nadal ma coś konkretnego do powiedzenia na temat rzeczywistości, czasu i osoby. Maryja nie przyćmiewa Chrystusa, ale ukazuje Go w Jego najbardziej radykalnej prawdzie. Dlatego rozpoczęcie roku pod Jej patronatem nie jest kolejnym pobożnym gestem, ale zajęciem stanowiska: zaufaniem, że historia, nawet z jej ciemnymi stronami, pozostaje otwarta na Boga.

26 grudnia, św. Szczepan: pierwszy męczennik

Każdego 26 grudnia Kościół świętuje święto św. Szczepana, upamiętniając pierwszego mártir chrześcijaninem. Jego historia, choć krótka, jest imponującym świadectwem wiary, odwagi i miłości do Ewangelii. Czy znają Państwo jego pochodzenie i to, jak stał się jednym z najbardziej znanych wzorów świętości w Kościele?

Kim był święty Szczepan?

San Esteban był jednym z siedmiu pierwszych diakonów wybranych przez apostołów do pomocy w służbie wspólnocie chrześcijańskiej w Jerozolima. Jego głównym zadaniem było zaspokajanie potrzeb wdów i najbiedniejszych, dbając o to, aby nikt nie pozostał bez opieki.

Księga Dzieje Apostolskie opowiada nam, że Esteban był człowiekiem pełen wiary i Ducha Świętego (Dz 6, 5). Był również znany ze swojej mądrości oraz znaków i cudów, których dokonywał wśród ludu, co przyciągało zarówno wielbicieli, jak i przeciwników.

San Esteban, primer mártir de la cristiandad
Święty Szczepan jest przedstawiony jako diakon, w dalmatyce, z palmą męczeństwa i kamieniami przypominającymi o jego ukamienowaniu. Dzieło podkreśla jego spokój i oddanie Ewangelii.

Męczeństwo św. Szczepana

Kazania Szczepana wywołały kontrowersje wśród niektórych przywódców religijnych tamtych czasów. Został on fałszywie oskarżony o bluźnierstwo przeciwko Mojżeszowi i Bogu i postawiony przed Sanhedrynem, najwyższą radą Żydzi.

Podczas swojej obrony wygłosił potężną i odważną mowę, w której przybliżył historię Izraela i potępił opór ludu wobec przyjęcia woli Boga. Mowa ta rozgniewała jego oskarżycieli, którzy wyprowadzili go poza miasto i ukamienowali na śmierć.

Kiedy Stachum stał się pierwszym męczennikiem, pełen Ducha Świętego, zawołał: «Panie Jezu, przyjmij mojego ducha» i z sercem pełnym przebaczenia powiedział: «Panie, nie miej im tego grzechu za złe».» (Dz 7, 59-60). Jego śmierć jest odzwierciedleniem miłości i miłosierdzia Chrystusa na krzyżu.

"Esteban, pełen łaski i mocy, dokonywał wielkich cudów i znaków wśród ludu» (Dz 6,8). Liczba wierzących w naukę Jezusa Chrystusa stale rosła. Jednak wielu – czy to dlatego, że nie znali Chrystusa, czy też znali Go źle – nie uznawało Jezusa za Zbawiciela.

«Zaczęli dyskutować ze Szczepanem, ale nie mogli się oprzeć jego mądrości i duchowi, z jakim przemawiał. Wtedy podburzyli niektórych, aby powiedzieli: “Słyszeliśmy, jak wypowiadał bluźniercze słowa przeciwko Mojżeszowi i Bogu”» (Dz 6,9-11).

Święty Szczepan był pierwszym męczennikiem chrześcijaństwa. Zginął przepełniony Duch Święty, modląc się za tych, którzy go kamienowali. «Wczoraj, Chrystus Zostaliście przez nas owinięci w pieluszki; dziś On okrywa Estebana szatą nieśmiertelności. Wczoraj ciasna żłóbek przyjął Dzieciątko Jezus; dziś bezkres nieba przyjął triumfującego Estebana. Pan zstąpił, aby wywyższyć wielu; nasz Król uniżył się, aby wywyższyć swoich żołnierzy.

Przeżywać radość Ewangelii

Również my otrzymaliśmy ekscytującą misję szerzenia przesłania Jezusa Chrystusa poprzez nasze słowa, a przede wszystkim poprzez nasze życie, ukazując radość Ewangelii. Być może Saint Paul, Obecny przy tym wydarzeniu, został poruszony świadectwem Szczepana i jako chrześcijanin czerpał z niego siłę do swojej własnej misji.

«Dobro zawsze ma tendencję do komunikowania się. Każde autentyczne doświadczenie prawdy i piękna samo w sobie dąży do rozprzestrzeniania się, a każdy, kto doświadcza głębokiego wyzwolenia, staje się bardziej wrażliwy na potrzeby innych (…). Odzyskajmy i wzmocnijmy żarliwość, słodką i pocieszającą radość ewangelizowania, nawet jeśli trzeba siać wśród łez. I oby dzisiejszy świat – który czasem szuka z niepokojem, czasem z nadzieją – mógł w ten sposób przyjąć Dobrą Nowinę, nie poprzez ewangelizatorzy smutni i zniechęceni, niecierpliwi lub niespokojni, ale poprzez (...) tych, którzy przede wszystkim w sobie samych przyjęli radość Chrystusa» (admonicja apostolska Evangelii Gaudium Papieża Franciszka, 2013).

Czego można się nauczyć od świętego Szczepana?

Święty Szczepan uczy nas, jak ważne jest bronienie Państwa wiara z odwagą i pokorą, ale także z miłością i przebaczeniem wobec tych, którzy Państwa prześladują. Państwa przykład zachęca nas do pełnego zaufania Bogu, nawet w najtrudniejszych chwilach.

Przypomina nam również o wartości służby. Jak diakon, Poświęcił swoje życie pomaganiu najbardziej potrzebującym, realizując w konkretny sposób przykazanie miłości bliźniego.

Patron diakonów

Święty Szczepan jest uważany za patrona diakonów i cierpiących prześladowanie za swoją wiarę. Jego świadectwo zainspirowało pokolenia chrześcijan na przestrzeni dziejów.

W liturgii święto to, obchodzone 26 grudnia, zachęca Państwa do refleksji nad znaczeniem męczeństwa jako całkowitego oddania się Chrystusowi.

W świecie, który często odrzuca wartości Ewangelii, święty Szczepan zachęca nas do autentycznego i odważnego życia wiarą.

San Esteban, primer mártir de la cristiandad
Męczeństwo św. Szczepana, Juan de Juanes w Muzeum Prado.

Refleksja

Świadectwo pierwszego męczennika, św. Szczepana, pozostaje aktualne również w dzisiejszych czasach. Jak mogą Państwo być świadkami Chrystusa w codziennym życiu? Być może nie spotykają Państwo fizycznych prześladowań, ale mogą napotykać trudności, próbując konsekwentnie żyć zgodnie z wiarą w świecie, który często jest obojętny lub krytyczny.

Ewangelia tego święta odzwierciedla wierność pierwszego ucznia Jezusa, który dał o Nim świadectwo przed ludźmi. Wierność oznacza podobieństwo, utożsamianie się z Mistrzem. Podobnie jak Jezus, Szczepan głosił swoim braciom, pełen mądrości Ducha Świętego, i dokonywał wielkich cudów na rzecz swojego ludu; podobnie jak Jezus, został wyprowadzony poza miasto i tam ukamienowany, podczas gdy on przebaczał swoim oprawcom i oddawał ducha Panu (por. Dzieje Apostolskie, 6,8-10; 7,54-60).

Troska o środowisko naturalne

Ale możemy zapytać Jezusa: jak nie martwić się, gdy czujemy zagrożenie ze strony środowiska wrogiego Ewangelii? Jak nie ulec pokusie strach lub szacunku dla ludzi, aby uniknąć konieczności stawiania oporu?

Co więcej, gdy ta wrogość pojawia się w samym środowisku rodzinnym, co przepowiedział już prorok: “Syn bowiem bluźni ojcu, córka buntuje się przeciwko matce, synowa przeciwko teściowej: wrogami człowieka są ludzie z jego własnego domu” (Micheasz, 7,6). To prawda, że Jezus nie daje nam techniki, dzięki której uniknęlibyśmy prześladowań. Daje nam coś znacznie więcej: pomoc Ducha Świętego, aby mówić i wytrwać w dobru, dając w ten sposób wierne świadectwo miłości Boga do całej ludzkości, również do prześladowców.

W tym pierwszym dniu oktawy Bożego Narodzenia nadal jest miejsce na radość, ponieważ tym, co kochamy najbardziej, co sprawia nam największą radość, nie jest nasze własne bezpieczeństwo, ale zbawienie dla wszystkich.

Święty Szczepan przypomina nam, że siła do życia i obrony naszej wiary pochodzi od Ducha Świętego. Zaufajmy Mu i naśladujmy Jego przykład miłości, przebaczenia i służby!

W Fundacja CARF, Modlimy się za prześladowanych chrześcijan na całym świecie i pracujemy nad kształceniem seminarzystów i księży diecezjalnych, którzy podobnie jak św. Szczepan będą odważnie głosić przesłanie Chrystusa. Łączmy się w modlitwie za nich!

28 grudnia, święto Świętej Rodziny, kolebka miłości

Rodzina jest definiowana jako szkoła miłości. W tym roku, ponieważ Boże Narodzenie nie wypada w niedzielę, obchodzimy to święto w ostatnią niedzielę roku, a nie w piątek.

«Odkupiciel świata wybrał rodzinę jako miejsce swojego narodzenia i dorastania, uświęcając w ten sposób tę fundamentalną instytucję każdego społeczeństwa». Papież św. Jan Paweł II, orędzie z okazji modlitwy Anioł Pański, 30 grudnia 2001 r.

Nauki

The rodzina Rodzina jest intymną komunią życia i miłości, opartą na małżeństwie mężczyzny i kobiety, otwartych na dar ludzkiego życia i miłości na zawsze. To święto wskazuje na Świętą Rodzinę z Nazaretu jako prawdziwy wzór życia. Wszystkie rodziny świata powinny zawsze zwracać się pod opiekę Świętej Rodziny, aby nauczyć się żyć w miłości i poświęceniu.

Rodzina jest określana jako szkoła miłości i Kościół domowy. Rodzina jest opatrznościowym miejscem, w którym kształtujemy się jako ludzie i jako chrześcijanie. Nasza rodzina jest miejscem, gdzie wzrastamy w mądrości, wieku i łasce przed Bogiem i ludźmi.

Musi to być miejsce dialogu między Bogiem a człowiekiem, otwarte na Słowo i na słuchanie. Oddelegowany przez modlitwa rodzinna która silnie łączy. Święty Jan Paweł II bardzo polecał modlitwę różańcową w rodzinach i miał na uwadze zdanie, które mówi: «rodzina, która modli się razem, pozostaje zjednoczona».

Dlatego Święto Świętej Rodziny zaprasza nas do przyjęcia, przeżywania i głoszenia prawdy i piękna rodziny, zgodnie z Bożym planem.

Una familia en Torreciudad rezando como la Sagrada Familia nos enseñó, unidos.
Rodzina w Torreciudad dziękująca Matce Boskiej.

Źródło powołań kapłańskich

Tożsamość Chrystusa i jego misja ukształtowały się w historii i w świecie w obrębie Świętej Rodziny. Możemy powiedzieć, że jest to model, w ramach którego w zdecydowanej większości przypadków odbywa się wezwanie Pana do synów rodzin chrześcijańskich do konsekracji i powołania do kapłaństwa. Dlatego rola rodzin chrześcijańskich jest fundamentalna w powstawaniu powołań.

Zarówno kapłaństwo i życie konsekrowane są darmowymi darami od Pana i nie da się zaprzeczyć, że ogromna większość powołań powstaje w rodzinach, które wierzą i praktykują, w środowiskach, w których żyje się wartościami Świętej Rodziny z Nazaretu.

W odkrywaniu tego powołania kluczowa jest rola rodziców w formacji ich dzieci. Żadna instytucja nie może zastąpić ich roli w edukacji "zwłaszcza w kształtowaniu sumienia". Każda ingerencja w tę świętą sferę musi być potępiona, ponieważ narusza prawo rodziców do zapewnienia dzieciom edukacji zgodnej z ich wartościami i przekonaniami,

Kolebka powołania do miłości

W Familiaris consortioPapież Jan Paweł II nauczał, że "chrześcijańskie małżeństwo i chrześcijańska rodzina budują Kościół: ponieważ w chrześcijańskiej rodzinie osoba ludzka nie tylko jest powoływana do życia i stopniowo wprowadzana do wspólnoty ludzkiej poprzez wychowanie, ale poprzez odrodzenie osoby ludzkiej, poprzez odrodzenie osoby ludzkiej, poprzez nowe życie, poprzez nowe życie, poprzez nowe życie, poprzez nowe życie, poprzez nowe życie, poprzez nowe życie. chrzest i wychowanie w wierze, w którym dziecko zostaje również wprowadzone do rodziny Bożej, jaką jest Kościół".

Dom, który żyje na wzór Świętej Rodziny, jest szkołą modlitwy. Od najmłodszych lat dzieci uczą się spontanicznie stawiać Boga na pierwszym miejscu, rozpoznają Go i nawiązują z Nim dialog w każdej sytuacji. TJest to również szkoła żywej wiary, gdzie nauka nie odbywa się w sposób teoretyczny, lecz jest wcielana w codzienną pracę. Także jest szkołą misyjnego rozprzestrzeniania się jako aktywni promotorzy powołań konsekrowanych.

Życie ewangelią nie jest dziś łatwe, a tym bardziej w obecnych czasach. Jednakże, W Ewangelii znajdujemy drogę do świętego życia na poziomie osobistym i rodzinnym, To wymagająca, ale fascynująca droga. Możemy podążać za przykładem Jezusa z Nazaretu i dzięki Jego wstawiennictwu.

W każdym domu są chwile radosne i smutne, spokojne i trudne. Życie Ewangelią nie zwalnia nas od doświadczania trudności i napięć, od znajdowania chwil radosnej siły i chwil smutnej kruchości. Musimy zrozumieć, że to Duch Święty prowadzi dziś każdego człowieka. Ale musimy słuchać Ducha, który mówi w nas; potrzebujemy spojrzenia wiary, aby pojąć rzeczywistość wykraczającą poza pozory.

Monsignor Javier Echevarría w sanktuarium w Torreciudad nawiązał do faktu, że to właśnie w domu rodzinnym "wykuwają się różne powołania w Kościele" i wyraził życzenie, aby rodziny były "prawdziwie chrześcijańskie, aby uważały powołanie niektórych swoich synów do kapłaństwa za wielkie Boże błogosławieństwo".

Rozeznawanie powołania w chrześcijańskim domu

Papież Franciszek proponuje nam w Adhortacji Apostolskiej Christus vivitdziesięć wskazówek dotyczących refleksji nad świętem, edukacji domowej i ułatwiania dzieciom procesu rozeznawania powołania.

Kształcić się w miłości

Bibliografia:

- Synod Biskupów, 2001.
- Konferencja Episkopatu Hiszpanii 2022.
- Audiencja papieża Franciszka, 2019 r.
- Posynodalna adhortacja apostolska Christus VivitPapież Franciszek, 2019 r.