Ten młody ksiądz z diecezji Jinja w Ugandzie ma wiele obowiązków w swojej misji duszpasterskiej: od zarządzania komunikacją w diecezji po duchowe przewodnictwo wiernym w kilkunastu wioskach. Jest jednak przekonany, że żadne z tych zadań nie byłoby możliwe bez głębokiego życia modlitewnego.
Ojciec Kenneth Orom dorastał w Ugandzie, w katolickiej rodzinie pięciorga dzieci. Od najmłodszych lat rodzice uczyli go naturalnego przeżywania wiary. «Moja rodzina była bardzo pobożna i doświadczałem tego od dzieciństwa. Chodziliśmy do kościoła codziennie. Chodziliśmy też na mszę w niedziele, a w ciągu tygodnia uczestniczyliśmy w niej, kiedy tylko mogliśmy» – wspomina w wywiadzie dla CARF.
To rodzinne środowisko było pierwszym gruntem, na którym zaczęło rozwijać się jego powołanie. Ale była też jedna osoba, która wywarła na nim szczególne piętno: proboszcz z jego parafii. Jego sposób podejścia do ludzi i przekazywania wiary wzbudził w Kennethcie podziw, który z czasem przerodził się w powołanie. «Mieliśmy księdza, którego wszyscy kochali. Bardzo mnie inspirował. Tak naprawdę moje powołanie zaczęło się stopniowo, gdy zacząłem uczęszczać na zajęcia przygotowujące do Pierwszej Komunii» – wspomina.
Jego ścieżka ukształtowała się po ukończeniu szkoły podstawowej, kiedy wstąpił do niższego seminarium duchownego. Później kontynuował naukę szkolenie seminaryjne został ordynariuszem swojej diecezji. Powołanie, które zrodziło się w dzieciństwie, dojrzewało przez lata nauki, modlitwy i rozeznawania.
W 2018 roku jego biskup wysłał go do Hiszpanii, aby studiował teologię w Międzynarodowe Seminarium Bidasoa, w Pampelunie. Pozostał tam do 2022 roku. Szczególnie wdzięcznie wspomina tamte lata, nie tylko ze względu na studia, ale także ze względu na spotkania z ludźmi o bardzo różnym pochodzeniu.
«Bardzo podobał mi się czas spędzony w Pampelunie, ponieważ było to nowe doświadczenie: poznałem wielu ludzi z różnych miejsc i zawarłem wiele przyjaźni, które pochodziły z innych krajów» – dodaje.
Podkreśla również rolę osób, które towarzyszyły mu w trakcie szkolenia: «Mieliśmy bardzo doświadczonych trenerów i profesorów uniwersyteckich. Studia były bardzo wzbogacające i naprawdę miło spędziłem tam czas».
Jego pobyt w Hiszpanii zakończył się w 2022 roku, kiedy w sierpniu przyjął święcenia diakonatu. Kilka miesięcy później, 18 lutego 2023 roku, przyjął święcenia kapłańskie. Tak rozpoczął się nowy rozdział: przenieść całą swoją wiedzę z powrotem do diecezji i oddać ją na służbę powierzonym mu ludziom.
Misja duszpasterska pełna odpowiedzialności
Obecnie Kenneth pełni posługę księdza w diecezji Jinja w Ugandzie. Jest dyrektorem ds. komunikacji, a także wikariuszem w katedrze, gdzie sprawuje opiekę duszpasterską nad różnymi wspólnotami.
Ten młody ksiądz przyznaje, że jego codzienne życie wypełnione jest pracą, spotkaniami i zobowiązaniami. Jego praca duszpasterska obejmuje kilkanaście wiosek i, jak wyjaśnia, w ciągu jednego miesiąca może ochrzcić około dwudziestu dzieci. Ponadto odprawia msze święte i zaspokaja inne potrzeby wiernych.
W obliczu tej rzeczywistości, Kenneth jasno określa, co musi być najważniejsze. «Najważniejszą rzeczą w życiu kapłańskim jest modlitwa. Bez modlitwy nic nie możemy zrobić» – twierdzi.
Mówi o swoim doświadczeniu w komunikacji i biurach diecezjalnych. Praca, spotkania i obowiązki mogą wypełniać dzień, ale nie powinny przyćmiewać tego, co nadaje sens posłudze. «Jeśli zapominamy o modlitwie, zapominamy o tym, co najważniejsze» – podkreśla.
Dla niego modlitwa to nie tylko kolejny obowiązek na liście rzeczy do zrobienia, ale fundament, który pozwala mu sensownie przeżywać kapłaństwo i stawiać czoła jego wyzwaniom. Pośród tak wielu obowiązków, potrzebuje znaleźć codziennie przestrzeń na spotkanie z Bogiem, która pomaga mu odnawiać swoje zaangażowanie i przypominać sobie, dla kogo i przez kogo pracuje.
Szkolenie, które przynosi korzyści całemu Kościołowi
Potrzeby księży nie ograniczają się do zadań, które mają do wykonania. Muszą oni również nauczyć się stawiać czoła wyzwaniom każdego dnia, nie tracąc z oczu relacji z Bogiem. W przypadku Kennetha, zakres jego pracy duszpasterskiej sprawia, że ta wewnętrzna jedność jest szczególnie niezbędna.
Jego rada jest prosta i bezpośrednia: «Aby stawić czoła niebezpieczeństwom w życiu i licznym wyzwaniom, z którymi spotykamy się każdego dnia, najlepszym rozwiązaniem jest głęboka modlitwa».
Jego świadectwo przypomina nam, że formacja kapłańska nie kończy się na latach studiów. To, czego uczymy się w seminarium, musi przełożyć się na życie pełne poświęcenia, zdolne służyć innym, sprawować sakramenty i odpowiadać na potrzeby Kościoła. Wymaga to przygotowania intelektualnego, dojrzałości ludzkiej i solidnego życia duchowego.
Doświadczenie zdobyte w Pampelunie nadal go prowadzi w tym właśnie zadaniu. Zdobyta wiedza, przykład mentorów i czas spędzony z seminarzystami z różnych krajów – to wszystko przywiózł do Ugandy. Tam, w jego własnej diecezji, ta formacja przekłada się teraz na konkretną służbę. «Formacja, którą otrzymaliśmy, przynosi korzyści całemu Kościołowi» – przyznaje.
Kościół w Ugandzie, rozwijająca się społeczność
Praca księży takich jak Kenneth odbywa się w lokalnym Kościele, który ma znaczącą obecność w społeczeństwie Ugandy. Według statystyk Konferencji Biskupów Katolickich Ugandy z 2025 roku, kraj ten ma 19 diecezji i ponad 20 milionów katolików. Diecezja Jinja, do której należy ojciec Kenneth, liczy ponad 736 000 wiernych i obejmuje 44 parafie oraz 106 księży diecezjalnych.
Te dane pomagają nam lepiej zrozumieć skalę zadania ewangelizacyjnego i duszpasterskiego, jakie stoi przed Kościołem w Ugandzie. Za każdą parafią i każdą wspólnotą stoją ludzie, którzy potrzebują duchowego wsparcia, formacji chrześcijańskiej i dostępu do sakramentów. Aby sprostać tym potrzebom, niezbędne jest posiadanie dobrze przygotowanych kapłanów, potrafiących połączyć zaangażowanie duszpasterskie z głębokim życiem duchowym.
Kiedy Kenneth myśli o tych, którzy umożliwili mu studia w Hiszpanii, jego wdzięczność wykracza poza jego osobistą historię. Jest świadomy, że dobroczyńcy CARF i wspierani przez nich księża mieszkają w bardzo różnych miejscach, ale łączy ich ta sama misja. «Teraz dobroczyńcy CARF są w innym świecie, ja też. Ale wiele się nauczyłem o CARF i wiele zyskałem» – mówi.
Dla Kennetha wsparcie dobroczyńców wykracza poza sale lekcyjne Pampeluny. Dociera również do wspólnot, którym służą księża wyszkoleni w tej fundacji. Dlatego jego wdzięczność ma wymiar eklezjalny: to, co otrzymujemy, jest dzielone i przynosi owoce wykraczające poza indywidualnego odbiorcę.
«Dziękuję Bogu, że w Kościele nadal jest wielu księży, którzy otrzymali dobre wykształcenie dzięki CARF» – podsumowuje.
Historia ojca Kennetha Oroma jest przykładem tego, jak formacja kapłańska może przynieść owoce w miejscach odległych od miejsca, w którym ją otrzymał. Z Pampeluny do Ugandy, podróż tego księdza pokazuje, że właściwa formacja tych, którzy służą Kościołowi, jest również sposobem na towarzyszenie tysiącom wiernych. I, jak sam wspomina, wszystko zaczyna się od tego, co najważniejsze: życia modlitewnego, które podtrzymuje misję każdego dnia.
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
