Bohdan i Ihor
Bohdan Luhovyi, lat 26, i Ihor Bazan, lat 24, są dwoma z ośmiu ukraińskich studentów odbywających praktyki na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża. Mówią nam o swoim bólu i nadziei związanej z wojną na Ukrainie. Są seminarzystami w Kolegium Bazyliańskim św. Jozafata, greckokatolickiego świętego. Należą do Kościół greckokatolicki.
Smutny czas
To smutny czas dla wszystkich. W Europie mieliśmy nadzieję na wiosnę bez nagłych wypadków zdrowotnych, masek, dystansu społecznego. Mieliśmy nadzieję na nowy sezon radości i pokoju, ale stanęliśmy w obliczu czegoś przerażającego, co nigdy nie wyobrażaliśmy sobie, że może się powtórzyć w Europie: wojny. I okrutna, bezlitosna wojna na wschodnim skraju naszego własnego kontynentu.
Obrazy uchodźców przemieszczających się tysiące kilometrów ze swoim nielicznym dobytkiem; płaczące dzieci; bomby niszczące starożytne i nowoczesne pałace, domy, samochody, życie. A śnieg, który pokrywa ziemię, jest poraniony spalonymi domami, drzewami, życiem i nadziejami.
Módlcie się za naród ukraiński
I dlatego dzisiaj, w Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża i na całym świecie modlimy się. I jeszcze: w Środę Popielcową społeczność uniwersytecka postanowiła odpowiedzieć na wezwanie papieża Franciszka i przyłączyć się do Dnia Postu w intencji Pokoju.
Apollinaris, na którą zaproszeni zostali uczniowie, nauczyciele i pracownicy, modlono się w szczególności o pokój na Ukrainie, w jedności z całym Kościołem.
A z nami dwaj specjalni goście, Bohdan Luhovyi, lat 26, urodzony w Bolekhivie i Ihor Bazan, lat 24, urodzony w Tarnopolu. Mówią nam, co się dzieje w ich kraju.
Komunikacja na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża
Muszę przyznać, że spotkanie z Państwem jest dla mnie bardzo szokujące... Oboje jesteście bardzo młodzi, jak wielu Państwa przyjaciół, którzy są na Ukrainie i walczą w tej absurdalnej wojnie. Studiuje Pan tutaj na Wydziale Komunikacji Instytucjonalnej i właśnie teraz bierze Pan udział w innej bitwie - o komunikację, ponieważ jest to wojna również o komunikację, a Pan, po raz pierwszy w Rzymie, jest "komunikatorem" sytuacji, w której Kościół jest szczególnie zaangażowany w pomoc ludności ukraińskiej.
Bohdan: Tak jest, należymy do dwóch różnych diecezji Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie. Urodziłem się w mieście Bolekhiv, w zachodniej części Ukrainy, ale po szkole przez sześć lat studiowałem w seminarium w Kijowie. Po ukończeniu studiów pracowałam i mieszkałam przez rok w Kijowie, w latach 2021-2022. Teraz należę do Archieparchii Kijowskiej i po studiach tutaj w Rzymie, na Wydziale Komunikacji, wrócę do mojej Archieparchii.
"Moje myśli są na Ukrainie".
Ihor: Urodziłem się w Tarnopolu, również w zachodniej Ukrainie, i należę do Archieparchii Lwowskiej. Od pół roku jestem w Rzymie, studiuję i muszę Panu powiedzieć, że teraz wszystko jest bardzo trudne... Nie uciekłam przed wojną. Ale i tak moje myśli są z Ukrainą i z moimi przyjaciółmi, którzy walczą. Czuję niepokój o mój dom, mój naród i mój kraj. Chylę głowę i kolana przed Bogiem..
Ze swojej strony, będąc tutaj, mogę jedynie modlić się, przekazywać im prawdę o sytuacji w kraju i szukać możliwości wsparcia materialnego i finansowego ludzi, którzy cierpią, uchodźców, ofiar, ich rodzin. Teraz włączyłam się w pracę grupy wolontariuszy, tutaj w Rzymie, i codziennie kontaktuję się z ukraińskimi nastolatkami, którzy cierpią z powodu wojny, dając im wsparcie psychologiczne, opowiadając im historie, które pomagają im nie myśleć zbyt wiele o wojnie, jak zachowywać się w różnych sytuacjach i zachować spokój.
Wielka wiara
Wiem, że wiara bardzo Panu pomaga w tym czasie.....
Bohdan: Tak, i dzięki Bogu towarzyszy mi to od dzieciństwa. Kiedy byłam dzieckiem, moi rodzice odkryli moją wiarę w Boga i chęć chodzenia do kościoła. Od najmłodszych lat chodziłem do kościoła, uczestniczyłem w nabożeństwach liturgicznych, a także przez sześć lat służyłem przy ołtarzu. Dlatego po ukończeniu szkoły średniej zdecydowałem się na studia w kierunku ksiądz w seminarium Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie.
Ihor: Urodziłam się również w rodzinie, w której wartości chrześcijańskie są najważniejsze, więc od najmłodszych lat chodziłam do kościoła. Już we wczesnym dzieciństwie bardzo interesowałam się religią.. Muszę powiedzieć, że najważniejszą rolę odegrała w tym moja prababcia.. Uwielbiałam z nią rozmawiać i jej słuchać. Opowiadała mi o ukraińskich tradycjach, o II wojnie światowej, śpiewała mi piosenki i nauczyła mnie wielu wierszy. Bardzo ją kochałem.
Często opowiadałam mu o swoich planach i o tym, co dzieje się w moim życiu. Zmarła trzy lata temu. Chciałam zachować pamięć o niej, więc napisałam książkę o mojej prababci. Tam zebrałam nasze wspólne historie, opowieści z czasów wojny i jej życia codziennego oraz wiele innych.
Być w Rzymie to marzenie
Jednak z wiekiem nie myślałem już o zostaniu księdzem. Już nawet o tym nie wspominałam. Rozpocząłem studia na Wydziale Dziennikarstwa, a następnie pracowałem jako nadawca w chrześcijańskiej stacji radiowej. To właśnie tam zaczęłam studiować temat religii w inny sposób. Zaczęłam czytać Biblię, studiowałam szczegóły liturgii, obrzędy i inne: był to czas, kiedy zastanawiałam się, dlaczego wierzę w Boga.
A bycie tutaj w Rzymie to marzenie, wyjątkowa okazja, którą wykorzystałam. Pamiętam, jak kilka lat temu modliłam się, aby przyjechać do Rzymu, aby wiele się nauczyć, aby się tu uformować i zdobyć nowe doświadczenia, które będą podstawą mojego przyszłego i obecnego życia.
Ukraina daleko za Rosją w wartościach
Kolega specjalizujący się w językach, kulturach i polityce rosyjskiej i ukraińskiej w Holy Cross wyjaśnił niektóre kwestie związane z wojną i przyczynami konfliktu. Co Państwo o tym sądzą?
Bohdan: Moim zdaniem, Ukraina jest daleka od Rosji pod względem mentalności i wartości, ale bliska geograficznie, dlatego też Ukraina często doświadczała przemocy ze strony różnych rosyjskich reżimów.
Nasze wartości na Ukrainie to wolność, demokracja, równość, wartość i godność życia ludzkiego.Zaangażowanie Rosjan, ich ciężka praca i miłość do ojczyzny. W Rosji jednak te pojęcia są bardzo niejasne i w całej swojej historii wykorzystywała ona sąsiednie narody.
Ponadto fakt, że w Rosji rządzi monarcha absolutny, sprawia, że naród rosyjski silnie identyfikuje się z postacią autokraty, którym może być car lub obecny prezydent. Innymi słowy, całe życie żyli pod dyktaturą.
Również dlatego propaganda w dziedzinie informacji tak dobrze działa w Rosji, która tak bardzo zniekształca prawdę, że ogromna większość społeczeństwa widzi w telewizji tylko kłamstwa i nie ingeruje w działania swoich przywódców.
Naród rosyjski przeciwko wojnie
Ale widzimy, że w tych dniach wielu ludzi w Rosji wychodzi na ulice, aby demonstrować przeciwko wojnie, i to z wielkim niebezpieczeństwem. Aresztowano tysiące pokojowych demonstrantów sprzeciwiających się inwazji.
Bohdan: Tak, Rosjanie i cały świat jednoczą się przeciwko tej globalnej mentalności terrorystycznej.
Rosja zresztą już w 2014 roku zaatakowała Ukrainę z powodu swoich imperialistycznych ambicji, których kulminacją była aneksja Krymu. Wydaje się, że jego celem jest przywrócenie Związku Radzieckiego i ustanowienie jego imperium w Europie Wschodniej. Jest to więc coś, co dzieje się teraz z Ukrainą i będzie się działo z innymi krajami.
Manipulacja masami
Ihor: Zgadzam się z tym, co powiedział Bohdan o manipulacji masami. W Rosji zawsze istniała taka forma manipulacji zarówno w stosunku do Rosjan, jak i całego świata. Czasami się to udaje. Teraz, na szczęście, Rosjanie i cały świat dowiedzieli się, co się dzieje i jakie zabójstwa mają miejsce.
Rosja stosuje na Ukrainie potężną propagandę. Większość Ukraińców od dawna żyje tą propagandą. Rząd rosyjski mówi, że nie jesteśmy narodem, że odrębne państwo Ukraina nie istnieje i nigdy nie istniało. Jednak sześć dni temu, kiedy rozpoczęła się wojna, wszyscy Ukraińcy i cały świat mogli zobaczyć, że tak nie jest.
Promowanie języka rosyjskiego
Rosyjskie rządy od dawna promują język rosyjski na Ukrainie. Dlatego wszyscy Ukraińcy rozumieją język rosyjski. Na przykład, nigdy się go nie uczyłam, ale dobrze go rozumiem i płynnie nim mówię. Dlaczego? Ponieważ od dziecka słyszałam to w telewizji.
W telewizji prawie nie było języka ukraińskiego. W radiu mówiono po rosyjsku, grano rosyjską muzykę. Nasz język nie był brany pod uwagę i dla nas było to straszne.
