W tej katechezie poświęconej Konstytucji dogmatycznej o Kościele, Lumen gentium, Papież Leon XIV po raz kolejny stawia w centrum rozumienie Kościoła jako Ludu Bożego, żywej wspólnoty, w której wszyscy ochrzczeni mają tę samą godność i misję. Daleki od biernej wizji, Ojciec Święty podkreśla, że każdy chrześcijanin aktywnie uczestniczy w zbawczym dziele Chrystusa, dzięki Chrzest i Potwierdzenie, Kościół Pana, który włącza go w swoje kapłaństwo, proroctwo i królewskość.
To uczestnictwo nie jest symboliczne, ale konkretne: wyraża się w życiu sakramentalnym, zwłaszcza w sakramentach. Eucharystia, Podkreślono również rolę Kościoła w modlitwie, codziennym świadectwie i zaangażowaniu w wiarę. Co więcej, Leon XIV podkreśla rolę sensus fidei, ten nadprzyrodzony zmysł wiary, który kierując się Duch Święty, Umożliwia Ludowi Bożemu jako całości rozpoznawanie i życie prawdą objawioną w komunii z Magisterium.
W tym kontekście papież przypomina, że cały Kościół - od pasterzy po wiernych świeckich - jest powołany do bycia aktywnym podmiotem ewangelizacji. Różne charyzmaty i powołania, włączając w to życie konsekrowane i rzeczywistości stowarzyszeniowe, ukazują bogactwo i żywotność tego kapłańskiego i prorockiego ludu, powołanego do dawania spójnego świadectwa o Chrystusie w świecie.
«Drodzy bracia i siostry, dzień dobry i witamy!
Dzisiaj chciałbym ponownie zatrzymać się nad drugim rozdziałem Konstytucji soborowej. Lumen gentium (LG), poświęcony Kościołowi jako ludowi Bożemu.
Lud mesjański (LG, 9) otrzymuje od Chrystusa udział w kapłańskim, prorockim i królewskim dziele, w którym realizuje się Jego zbawcza misja. Ojcowie soborowi nauczają, że Pan Jezus ustanowił poprzez nowe i wieczne przymierze królestwo księża, On ustanowił swoich uczniów «królewskim kapłaństwem» (1Pt 2:9; por. 1Pt 2:5; Ap 1:6). To wspólne kapłaństwo wiernych jest nam dane w chrzcie, który uzdalnia nas do oddawania czci Bogu w duchu i w prawdzie oraz do «wyznawania przed ludźmi wiary, którą otrzymali od Boga za pośrednictwem Kościoła» (LG, 11).
Co więcej, przez sakrament bierzmowania wszyscy ochrzczeni «stają się ściślej związani z Kościołem, zostają ubogaceni szczególną mocą Ducha Świętego i w ten sposób są ściślej zobowiązani do szerzenia i obrony wiary jako prawdziwi świadkowie Chrystusa słowem i czynem» (tamże). Ta konsekracja leży u podstaw wspólnej misji, która łączy wyświęconych szafarzy i wiernych świeckich.
W związku z tym papież Franciszek zauważył: «Spojrzenie na Lud Boży jest przypomnieniem, że wszyscy wchodzimy do Kościoła jako ludzie świeccy. Pierwszym sakramentem, tym, który na zawsze pieczętuje naszą tożsamość i z którego zawsze powinniśmy być dumni, jest chrzest. Dzięki niemu i namaszczeniu Duchem Świętym (wierni) “są konsekrowani jako dom duchowy i święte kapłaństwo” (LG 10), tak że wszyscy tworzymy święty i wierny Lud Boży» (list do przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, 19 marca 2016 r.).
Wykonywanie królewskiego kapłaństwa odbywa się na wiele sposobów, wszystkie mają na celu nasze uświęcenie, przede wszystkim poprzez uczestnictwo w ofierze Eucharystii. Poprzez modlitwę, ascezę i czynną miłość dają świadectwo życia odnowionego łaską Bożą (por. LG, 10). Jak podsumowuje Sobór, «święty i organicznie uporządkowany charakter wspólnoty kapłańskiej urzeczywistnia się przez sakramenty i cnoty» (LG, 11).
Ojcowie soborowi nauczają również, że święty lud Boży również uczestniczy w prorockiej misji Chrystusa (por. LG, 12). W tym kontekście wprowadzają ważny temat znaczenia wiary i zgody wiernych.
Komisja Doktrynalna Rady określiła, że to sensus fidei «Jest to jakby zdolność całego Kościoła, dzięki której w swojej wierze rozpoznaje on przekazane objawienie, odróżniając w sprawach wiary to, co prawdziwe, od tego, co fałszywe, a zarazem wnika w nie głębiej i stosuje je pełniej w życiu» (por. Acta Synodalia, III/1, 199). Zmysł wiary należy zatem do każdego wiernego, nie jako jednostki, ale jako członka Ludu Bożego jako całości.
Lumen gentium koncentruje uwagę na tym ostatnim aspekcie i odnosi go do nieomylności Kościoła, do której należy nieomylność Papieża Rzymu w służbie Kościołowi. «Ogół wiernych, którzy mają namaszczenie Świętego (por. 1 J 2, 20 i 27), nie może błądzić, gdy wierzy, a ta ich osobliwa prerogatywa objawia się przez nadprzyrodzony zmysł wiary całego ludu, gdy od biskupów aż do najmniejszego z wiernych, Papież Rzymski jest jedynym, który ma władzę nieomylności, i jedynym, który ma władzę nieomylności. wierny świecki daje powszechną zgodę w sprawach wiary i moralności» (LG, 12).
Kościół, Dlatego jako wspólnota wiernych, do której oczywiście należą pasterze, nie może ona błądzić w wierze: organem jej własności, opartym na namaszczeniu Duchem Świętym, jest nadprzyrodzony zmysł wiary całego ludu Bożego, który przejawia się w zgodzie wiernych. Z tej jedności, której strzeże Magisterium Kościoła, wynika, że każdy ochrzczony jest aktywnym podmiotem ewangelizacji, powołanym do dawania spójnego świadectwa o Chrystusie zgodnie z darem proroczym, który Pan wlewa w cały swój Kościół.
Duch Święty, który przychodzi do nas z Zmartwychwstały Jezus, W rzeczywistości rozdziela On «między wiernych wszelkiego stanu dary, które każdemu według jego upodobania (1 Kor 12, 11) przynoszą pożytek i uzdalniają ich do spełniania różnych dzieł i obowiązków, pożytecznych dla odnowy i większego zbudowania Kościoła» (LG, 12). Szczególnym przejawem takiej charyzmatycznej żywotności jest życie konsekrowane, które nieustannie rozkwita dzięki działaniu łaski. Także kościelne formy stowarzyszeniowe są świetnym przykładem różnorodności i płodności owoce duchowe dla zbudowania ludu Bożego.
Umiłowani, obudźmy w sobie świadomość i wdzięczność za otrzymany dar bycia częścią ludu Bożego; a także odpowiedzialność, która się z tym wiąże ».
Lumen gentium jest jedną z głównych konstytucji dogmatycznych Sobór Watykański II, promulgowany w 1964 roku i podpisany przez papieża Pawła VI. Wyjaśnia, czym jest Kościół i jaka jest jego misja w świecie, przedstawiając go jako tajemnicę komunii i jako Lud Boży kroczący w historii.
Pełny tekst można przeczytać na oficjalnej stronie Watykanu w języku angielskim: proszę przeczytać Lumen gentium w całości. Jest on podzielony na osiem rozdziałów, które rozwijają zasadnicze aspekty Kościoła, od jego natury po misję i powszechne powołanie do świętości.
Dokument podzielony jest na osiem rozdziałów, które stopniowo omawiają rzeczywistość Kościoła: jego tajemnicę, Lud Boży, konstytucję hierarchiczną, świeckich, powołanie do świętości, życie konsekrowane i rolę Maryi Dziewicy.
Wśród najistotniejszych kluczowych punktów wyróżniają się trzy: po pierwsze, centralne znaczenie Lud Boży, gdzie wszyscy ochrzczeni uczestniczą w misji Chrystusa; po drugie powszechne wezwanie do świętość, Trzecim jest rozumienie Kościoła jako rzeczywistości zarówno widzialnej, jak i duchowej, kierowanej przez Ducha Świętego w historii.
Jedną z głównych osi tekstu jest centralne miejsce Ludu Bożego, w którym wszyscy ochrzczeni mają tę samą godność i uczestniczą w misji Chrystusa. Łączy się to z powszechnym wezwaniem do świętości i rozumieniem Kościoła jako rzeczywistości widzialnej i duchowej, kierowanej przez Ducha Świętego.
Z tej perspektywy każdy chrześcijanin jest aktywnym podmiotem ewangelizacji. Misja Kościoła nie należy tylko do pasterzy, ale do całego Ludu Bożego, który jest powołany do dawania świadectwa o Chrystusie w zwyczajnym życiu, w komunii i jedności.
Spis treści
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
