Αυτή την εποχή του έτους, αρκετοί σχολιαστές προχωρούν σε μια ανάλυση των πρώτων μηνών του η παποσύνη του Πάπα Λέοντα XIV. Η εντύπωσή μου είναι ότι ίσως οι προσδοκίες είναι υπερβολικές και ότι τόσο λίγος χρόνος αρκεί μόλις για να διαβλέψουμε τους ορίζοντες μιας παποσύνης που, αν ο Θεός δεν αποφασίσει διαφορετικά, έχει μπροστά της μια μακρά πορεία.
Και, χωρίς να θέλω να ερμηνεύσω τίποτα, θα ήθελα να επισημάνω τρεις λεπτομέρειες που κάνουν πολύ καλό στις ψυχές των πιστών που είναι πρόθυμοι να προσεύχονται και να λατρεύουν τον Πάπας Λέων XIV. Αυτά τα τρία στοιχεία είναι: η κεντρική θέση του Ιησού Χριστού, αληθινού Θεού και ανθρώπου· η λατρεία και η αφοσίωση στον Μαρία, Μητέρα του Θεού; και η προοπτική της αιώνιας ζωής.
Η κεντρική θέση του Χριστού έγινε σαφώς εμφανής στο επεισόδιο που συνέβη ενώ ο Λέων XIV επισκεπτόταν το Μπλε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Ήθελε να συνεχίσει την επίσκεψη και να μην σταματήσει για να προσευχηθεί μαζί με τους Εμίρηδες. Σε μια συνέντευξη, λίγες μέρες αργότερα, ο Πάπας επεσήμανε ότι ήθελε να προσευχηθεί σε μια εκκλησία, μπροστά στον Ιησού του Μυστηρίου. Δηλαδή, να προσευχηθεί λατρεύοντας τον αληθινό Θεό Υιό, που έχει γίνει Ευχαριστία, τροφή της αιωνιότητας.
Η λατρεία της Παναγίας έμεινε βαθιά χαραγμένη στην ψυχή των προσκυνητών που παρευρέθηκαν στην τελευταία ακρόαση του ιουβιλαίου έτους, την οποία ο Πάπας Λέων XIV πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου.
«Αδελφές και αδελφοί, αν η χριστιανική προσευχή είναι τόσο βαθιά μαριανή, αυτό οφείλεται στο ότι στη Μαρία της Ναζαρέτ βλέπουμε μια από εμάς που γεννά. Ο Θεός την έκανε γόνιμη και βγήκε να μας συναντήσει με τα χαρακτηριστικά της, όπως κάθε παιδί μοιάζει με τη μητέρα του. Είναι Μητέρα του Θεού και μητέρα μας. "Η ελπίδα μας", λέμε στη Salve Regina. Μοιάζει με τον Υιό και ο Υιός μοιάζει με αυτήν».
«Και εμείς μοιάζουμε με αυτή τη Μητέρα που έδωσε πρόσωπο, σώμα και φωνή στο Λόγο του Θεού. Μοιάζουμε μαζί της, γιατί μπορούμε να γεννήσουμε το Λόγο του Θεού εδώ κάτω, να μεταμορφώσουμε την κραυγή που ακούμε σε γέννηση. Ο Ιησούς θέλει να γεννηθεί ξανά: μπορούμε να Του δώσουμε σώμα και φωνή. Αυτή είναι η γέννηση που περιμένει η δημιουργία».
«Η ελπίδα είναι δημιουργία. Η ελπίδα είναι να βλέπουμε αυτόν τον κόσμο να μεταμορφώνεται στον κόσμο του Θεού: τον κόσμο στον οποίο ο Θεός, οι άνθρωποι και όλα τα πλάσματα περπατούν και πάλι μαζί, στην πόλη-κήπο, τη Νέα Ιερουσαλήμ. Η Μαρία, η ελπίδα μας, συνοδεύει πάντα το ταξίδι μας με πίστη και ελπίδα».
Η προοπτική της αιώνιας ζωής –θάνατος, κρίση, κόλαση και δόξα–, για την οποία, δυστυχώς, σπάνια γίνεται αναφορά σε όλη της την πληρότητα, την ανέλυσε με αριστοτεχνικό τρόπο ο Λεόν XIV στην ακρόαση της 10ης Δεκεμβρίου, από την οποία παραθέτω μερικές παραγράφους:
«Το μυστήριο του θανάτου πάντα προκαλούσε βαθιά ερωτήματα στον άνθρωπο (...). Είναι φυσικό, γιατί όλα τα ζωντανά όντα της γης πεθαίνουν. Είναι αφύσικο, διότι η επιθυμία για ζωή και αιωνιότητα που νιώθουμε για τον εαυτό μας και για τους ανθρώπους που αγαπάμε μας κάνει να βλέπουμε τον θάνατο ως καταδίκη, ως "παράδοξο"».
«Πολλοί αρχαίοι λαοί ανέπτυξαν τελετές και έθιμα που σχετίζονταν με τη λατρεία των νεκρών, για να συνοδεύσουν και να τιμήσουν τη μνήμη όσων κατευθύνονταν προς το υπέρτατο μυστήριο. Σήμερα, αντίθετα, παρατηρείται μια διαφορετική τάση. Ο θάνατος μοιάζει με ένα είδος ταμπού, ένα γεγονός που πρέπει να κρατάμε μακριά· κάτι για το οποίο πρέπει να μιλάμε ψιθυριστά, για να μην διαταράξουμε την ευαισθησία και την ηρεμία μας. Συχνά, γι» αυτό, αποφεύγουμε ακόμη και να επισκεπτόμαστε τα νεκροταφεία, όπου αναπαύονται όσοι μας έχουν προηγηθεί, περιμένοντας την ανάσταση».
«Τι είναι, λοιπόν, ο θάνατος; Είναι πραγματικά η τελευταία λέξη για τη ζωή μας; Μόνο ο άνθρωπος θέτει αυτό το ερώτημα, γιατί μόνο αυτός γνωρίζει ότι πρέπει να πεθάνει. Όμως, το να το γνωρίζει αυτό δεν τον σώζει από τον θάνατο, αλλά, κατά κάποιον τρόπο, τον "βαρύνει" περισσότερο από όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα».
(...) «Ο Άγιος Αλφόνσο Μαρία ντε Λιγκόριο, στο περίφημο έργο του με τίτλο Προετοιμασία για τον θάνατο, αναλογίζεται την παιδαγωγική αξία του θανάτου, υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί μια μεγάλη δασκάλα της ζωής. Το να γνωρίζουμε ότι υπάρχει και, πάνω απ» όλα, το να στοχαστούμε πάνω του, μας διδάσκει να επιλέγουμε τι πραγματικά θα κάνουμε με την ύπαρξή μας. «Η προσευχή, για να κατανοήσουμε τι είναι καλό εν όψει της βασιλείας των ουρανών, και το να αποχωριζόμαστε τα περιττά που, αντίθετα, μας δένουν με τα εφήμερα, είναι το μυστικό για να ζούμε αυθεντικά, με τη συνείδηση ότι η διαμονή μας στη γη μας προετοιμάζει για την αιωνιότητα».
«Ωστόσο, πολλές σύγχρονες ανθρωπολογικές απόψεις υπόσχονται ενδογενή αθανασία και διατυπώνουν θεωρίες σχετικά με την παράταση της γήινης ζωής μέσω της τεχνολογίας. Είναι το σκηνικό του “τρανσ-ανθρωπισμού»”, που ανοίγει δρόμο στον ορίζοντα των προκλήσεων της εποχής μας» (...).
«Το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού μας αποκαλύπτει ότι ο θάνατος δεν αντιτίθεται στη ζωή, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ως πέρασμα προς την αιώνια ζωή. Το Πάσχα του Ιησού μας κάνει προνα αρέσει, σε αυτή την εποχή που εξακολουθεί να είναι γεμάτη πόνους και δοκιμασίες, η πληρότητα αυτού που θα συμβεί μετά τον θάνατο» (...).
"Η Ανάσταση –διαβεβαιώνει ο Πάπας Λέων XIV– είναι ικανό να φωτίσει μέχρι το βάθος το μυστήριο του θανάτου. Σε αυτό το φως, και μόνο σε αυτό, γίνεται πραγματικότητα αυτό που η καρδιά μας επιθυμεί και προσδοκά: ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά το πέρασμα προς το πλήρες φως, προς μια ευτυχισμένη αιωνιότητα».
«Ο Αναστημένος μας έχει προπορευθεί στη μεγάλη δοκιμασία του θανάτου, βγαίνοντας νικητής χάρη στη δύναμη της θείας Αγάπης. Έτσι μας έχει προετοιμάσει τον τόπο της αιώνιας ανάπαυσης, το σπίτι όπου μας περιμένουν· μας έχει δώσει την πληρότητα της ζωής στην οποία δεν υπάρχουν πλέον σκιές ούτε αντιφάσεις (...). Το να την περιμένουμε με τη βεβαιότητα της ανάστασης μας προστατεύει από τον φόβο να εξαφανιστούμε για πάντα και μας προετοιμάζει για τη χαρά της αιώνιας ζωής».
Και, καθώς μπαίνουμε στη νέα χρονιά, ας συνεχίσει το Φως της φάτνης της Βηθλεέμ, το Φως του Θεού, να φωτίζει το μονοπάτι μας.
Ερνέστο Χουλιά, (ernesto.julia@gmail.com) | Δημοσιεύθηκε προηγουμένως στο «Religión Confidencial».
Πίνακας περιεχομένων
carf@fundacioncarf.orgΣταθερό: +34 914 029 082Κινητό: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
