Op kerstavond 1986 had Andreas Widmer zijn eerste dienst en maakte hij zijn debuut als Zwitserse Garde in dienst van paus Johannes Paulus II, zijn commandant.
De eerste ontmoeting tussen de twee vond plaats toen Johannes Paulus II de deur van zijn pauselijke appartement uitkwam en op weg was om de middernachtmis te vieren. Wie had de jonge Widmer kunnen vertellen dat Karol Wojtyla op dat moment een onuitwisbare indruk op hem zou maken!
Het was juist dat grote vermogen van de paus om volledig in het hier en nu te zijn, waardoor hij zich bewust werd van de persoonlijke omstandigheden waarin de jonge, beginnende Zwitserse garde zich bevond. Omstandigheden die hem onrust bezorgden, totdat Sint-Johannes Paulus II het gesprek op gang bracht.
Widmer was jong en miste zijn familie op de vooravond van Kerstmis en hij voelde zich een beetje somber en onzeker. Hij had met niemand over dit gevoel gesproken.
Johannes Paulus II kwam naar hem toe en zei: “Het is duidelijk dat dit je eerste kerst thuis weg is! Ik waardeer het offer dat je voor de Kerk brengt enorm. Ik zal vanavond tijdens de mis voor je bidden.” Niemand van zijn collega’s en vrienden had die avond gemerkt hoezeer hij door angst werd overmand.
Het moest wel de leider van 1,2 miljard katholieken zijn die dit inzag en hem een lesje leerde in leiderschap van iemand die bereid is te dienen.
En blijf vooruitkijken, de blik op de verte gericht. “Juan Pablo had altijd het perspectief van mijn hele leven voor ogen wanneer hij met mij sprak. Ik ben ervan overtuigd dat dit een natuurlijk gevolg is van zijn jarenlange inzet als universiteitspastor.”.
Op een keer bleef hij even staan om een praatje met me te maken. Hij wilde weten hoe het met me ging en of ik het leuk of juist niet leuk vond om Zwitserse garde te zijn. Ik vertelde hem over mijn bezigheden en zorgen, die allemaal op de korte termijn gericht waren.
”Hij heeft me geholpen om van een kortetermijnvisie over te stappen op een langetermijnvisie voor de rest van mijn leven.“ Volgens Widmer spoorde de paus hem altijd aan om hogere doelen na te streven en niet in middelmatigheid te blijven steken. ”Hij spoorde me aan om groots te denken.".
“Telkens als ik met Juan Pablo, ”Zelfs als ik alleen maar even langskwam om hem gedag te zeggen, gaf hij me het gevoel alsof ik de reden was waarom hij die ochtend was opgestaan.”.
Laten we terugkeren naar de eerste ontmoeting tussen Widmer en zijn nieuwe baas op die kerstavond. Widmer geeft toe dat hij zich verdrietig voelde en vastbesloten was om de dienst te verlaten. Hij dacht op dat moment dat hij een enorme fout had gemaakt door zich bij de Zwitserse Garde aan te melden.
Toen de paus zijn appartement verliet, had hij gewoon langs me heen kunnen lopen. “Maar dat deed hij niet. Hij bleef staan en merkte dat ik van streek was en wat de ware reden voor mijn situatie was. Hij bezat het fijne vermogen om dingen op het juiste moment op te merken, om de ware gevoelens te doorgronden van de mensen die hij tegenkwam.”.
Juan Pablo gaf mensen het gevoel dat ze bijzonder waren, simpelweg door er te zijn. Dit is een kenmerk dat veel leiders hebben die anderen inspireren.
"Mensen die me vertellen dat ze voor leiders werken die hen inspireren, zeggen bijna altijd dat hun baas hen het gevoel geeft alsof ze op dat moment de belangrijkste persoon in die ruimte zijn en dat hun baas oprecht begaan is met hun welzijn.".
“Juan Pablo had meer vertrouwen in mij dan ikzelf”, zei Widmer. “Dat versterkte mijn zelfvertrouwen en zorgde ervoor dat ik meer kon bereiken dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Hij geloofde in mij nog voordat ik zelf in mezelf geloofde.”.
Leiders die anderen inspireren, geloven in mensen, vaak zelfs meer dan in zichzelf en met nog meer overtuiging. Een voorbeeld hiervan zijn de miljoenen jongeren over de hele wereld wier zelfvertrouwen is gegroeid doordat Johannes Paulus II hen inspireerde door in hun potentieel te geloven en hen de boodschap "Wees niet bang" mee te geven.
Volgens Widmer “sprak Johannes Paulus II over werk niet alsof het een last was, maar als een kans om te worden wat we geroepen zijn te zijn. Hij was er vast van overtuigd dat het de werk ”wat ons echt menselijk maakt”.
Juan Pablo was van mening dat we bij het werken niet alleen “meer doen”; in zijn encycliek Laborem Exercens De paus schreef: “Werk is een fundamenteel aspect van het bestaan van de mens op aarde.".
Johannes Paulus II prees het fenomeen van het ondernemerschap, omdat iets uit het niets creëren een fundamenteel aspect is van elke vorm van spiritualiteit.
"Net zoals gelovigen vertrouwen hebben in hun Schepper, zo moet ook de ondernemer vertrouwen hebben in zijn visie, vertrouwen in het vermogen van het team om die visie te verwezenlijken, en vertrouwen dat wat zij zich voorgenomen hebben te volbrengen, nauw verbonden is met iets dat groter is dan zijzelf.".
Johannes Paulus II overtuigde Widmer ervan dat het ondernemerschap een geweldige weg was waarop hij zijn leven kon opbouwen, een weg waarop hij zijn gaven, talenten en ideeën om hun potentieel ten volle te ontplooien en zo deel te nemen aan het scheppingswerk.
carf@fundacioncarf.orgVaste lijn: +34 914 029 082Mobiel: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
