Kuria z Ars, patronka kapłanów

Święty Jan Maria Vianney (1786-1859), znany na całym świecie jako na stronie Cura de Ars, jest jedną z najbardziej imponujących i świetlanych postaci katolickiego kapłaństwa. Jego życie było całkowitym oddaniem się Bogu i wiernym, powołaniem przeżywanym w pokorze, poświęceniu i gorącej miłości do dusz.

Został ogłoszony patron proboszczów i wszystkich kapłanów świata, nie ze względu na jego dary intelektualne czy wielkie ludzkie wyczyny, ale ze względu na głębię jego świętości, jego duszpasterską gorliwość i heroiczną wierność jego posłudze.

W Fundacji CARF, która promuje formację przyszłych księży diecezjalnych na całym świecie, jego postać jest stałym źródłem inspiracji. Co sprawia, że ten prosty wiejski ksiądz jest uniwersalnym przykładem? Opowiemy Państwu o tym poniżej.

Urodzony w czasach prześladowań

Jan Maria Vianney urodził się 8 maja 1786 r. w Dardilly, małej wiosce na południu Francji, w głęboko chrześcijańskiej rodzinie chłopskiej. Jego dzieciństwo upłynęło pod znakiem rewolucji francuskiej.Był to okres, w którym praktyki religijne były prześladowane, a wielu księży odprawiało msze w podziemiu.

Od najmłodszych lat Juan Maria wykazywał szczególną miłość do EucharystiaBył wielkim wielbicielem kapłanów, którzy z narażeniem życia kontynuowali posługę ubogim. Uczestniczył we Mszy św. w ukryciu, w towarzystwie swojej matki, i głęboko podziwiał kapłanów, którzy z narażeniem życia kontynuowali swoją posługę. Ta kapłańska odwaga zasiała w nim ziarno, które wykiełkowało w formie powołania.

Droga pełna trudności

W wieku 20 lat Jean-Marie wyraźnie poczuł powołanie do kapłaństwa, ale jego droga nie była łatwa. Jego słabe wcześniejsze wykształcenie i trudności z łaciną sprawiły, że dla wielu wstąpienie do seminarium było niewykonalne. Jednak z pomocą Abbé M. Balleya, proboszcza Écully, udało mu się przygotować i został wyświęcony na kapłana w 1815 roku, w wieku 29 lat, dzięki wytrwałości i wierze.

Nigdy nie był wybitny w nauce, ale był genialny w cnocie, posłuszeństwie i gorliwości duszpasterskiej. Podczas egzaminu końcowego przełożony powiedział o nim: "Niewiele wie, ale jest pobożny; zostawiamy go w rękach Boga". Ten "niezbyt bystry" człowiek stał się później światłem nawrócenia dla tysięcy ludzi.

cura de ars juan maría vianney patrono sacerdotes
Widok na miasto Ars z bazyliką, w której czczone jest ciało św. Jana Marii Vianneya. Autor: Paul C. Maurice - [1], CC BY-SA 3.0 (Wikipedia).

Ars: mała wioska z wielką misją

W 1818 r. został wysłany jako proboszcz do Ars, maleńka, zapomniana wioska na południu Francji. Liczyła zaledwie 230 mieszkańców, z których większość była daleka od praktyk religijnych. Wielu księży uważało te miejsca za karę. John Mary postrzegał je jednak jako pole misyjne.

Swoją pracę duszpasterską rozpoczął od życia pokuty i modlitwy. Często pościł, spędzał długie godziny przed Najświętszym Sakramentem i poświęcał cały swój czas wiernym. Jego pokora, bliskość i poświęcenie stopniowo zdobywały serca mieszkańców Ars.

Jego proste, ale głębokie kazania, miłość do ubogich i gorliwość o zbawienie dusz zaczęły przekształcać wioskę. To, co wydawało się zapomnianym zakątkiem Francji, stało się duchowym centrum, do którego przybywały tysiące ludzi.

Konfesjonał: tron miłosierdzia

Jeśli jest jedna rzecz, która charakteryzuje świętego Curé z Ars, to jest to jego niestrudzona posługa w konfesjonale. Spędzał od 12 do 18 godzin dziennie słuchając spowiedzi, zwłaszcza w ostatnich latach swojego życia. Pielgrzymi z całej Francji i innych krajów przybywali do Ars, szukając pojednania z Bogiem.

Szacuje się, że w szczytowych latach ponad 80 000 osób rocznie przybył do Ars. Powód był prosty: Jan Maria Vianney miał szczególny dar czytania serc, doradzania z czułością i okazywania Bożego miłosierdzia. Był narzędziem Ducha Świętego do uzdrawiania dusz.

Spowiedź była dla niego nie tylko praktyką sakramentalną, ale miejscem, w którym Boża miłość wylewała się na jego dzieci. Życie w konfesjonale było dla niego codziennym męczeństwem, ale także źródłem radości.

Ubóstwo, umartwienie i miłosierdzie

Święty Jan Maria Vianney żył w skrajnej surowości. Niewiele spał, żywił się tym, co niezbędne i pozbawiał się wszelkich wygód. Ofiarował wszystko za nawrócenie grzeszników. Jego pokój był tak prosty, że wielu było zaskoczonych, gdy go odwiedzali.

Ale jego prawdziwym bogactwem była działalność charytatywna. Założył fundację ProvidenceByła założycielką sierocińca dla ubogich dziewcząt i poświęciła się opiece nad najbardziej potrzebującymi. Jej miłość była konkretna, pełna małych i stałych gestów.

Pomimo rosnącej sławy, nigdy nie stał się zarozumiały. W rzeczywistości kilkakrotnie prosił o przeniesienie do innej parafii położonej dalej, ponieważ uważał się za niegodnego swojej misji. Przełożeni zawsze odmawiali mu, zdając sobie sprawę z ogromnego dobra, jakie czynił w Ars.

Pokusy diabła i ataki duchowe

Podobnie jak wszyscy wielcy święci, św. Jan Maria Vianney był narażony na pokusy i wściekłe ataki diabła. Przez lata doświadczał w swoim domu zjawisk nadprzyrodzonych: hałasów, krzyków, mebli, które same się poruszały, pożarów... Diabeł próbował go przestraszyć i odciągnąć od jego misji. Daleki od strachu, ofiarował wszystko za nawrócenie grzeszników.

Mawiał z humorem: "Diabeł i ja jesteśmy prawie przyjaciółmi, ponieważ widzimy się codziennie". Jego duchowa siła była owocem życia głęboko zjednoczonego z Bogiem.

Święta śmierć i żywe dziedzictwo

Jan Maria Vianney zmarł 4 sierpnia 1859 r., po 41 latach pełnienia funkcji proboszcza parafii w Ars. spokojnie, otoczony uczuciem swoich ludzi. Miał 73 lata. Udał się do beatyfikowany w 1905 r. i kanonizowany w 1925 r. przez papieża Piusa XI, który ogłosił go patronem księży parafialnych. W 2009 roku, z okazji 150. rocznicy jego śmierci, papież Benedykt XVI ogłosił go patronem kapłanów na całym świecie..

Jego nienaruszone ciało można dziś czcić w sanktuarium w Ars, do którego wciąż przybywają pielgrzymi z całego świata. Jego postać pozostaje światłem dla Kościoła, a zwłaszcza dla kapłanów.

Model dla seminarzystów i księży

W świecie, który czasami traci z oczu to, co najważniejsze, postać świętego Curé z Ars przypomina kapłanom o ich prawdziwej tożsamości: byciu ludzie Boga dla innychnarzędzia Jego miłosierdzia, pasterze o zapachu owiec, jak powiedział papież Franciszek.

W Fundacji CARF, która wspiera formację seminarzystów i księży na pięciu kontynentach, życie św. Jana Marii Vianneya służy jako wzór i bodziec, podobnie jak życie św. Josemarii, który czerpał z niego wiele inspiracji, nazywając go nawet patronem Opus Dei.

Wielu młodych ludzi dzisiaj - podobnie jak on w swoich czasach - ma trudności z formacją, brakuje im środków lub przeżywają swoje powołanie w niesprzyjających środowiskach. Naszym zadaniem jest pomóc im, podobnie jak Kurii z Ars, stać się świętymi kapłanami.

Kuria z Ars i założyciel Opus Dei

Jana Marii Vianneya obchodzone jest 4 sierpnia. I, jak wspomnieliśmy powyżej, Święty Josemaría Zawsze z wiarą zwracał się do wstawiennictwa Kurii z Ars, patrona duchowieństwa świeckiego.

Jego pierwsza podróż do miasta Ars (Francja), aby odwiedzić miejsca, w których św. Jan Maria Vianney prowadził swoją pracę duszpasterską i modlić się przed jego szczątkami, odbyła się w 1953 roku. Później wielokrotnie tam powracał. Zawsze w towarzystwie księdza Alvaro del Portillo, w latach 1955, 1956, 1958, 1959 i 1960. Św. Josemaria zawsze z wiarą zwracał się do niego o wstawiennictwo i podkreślał swoje kapłańskie cechy.

cura de ars san juan maría vianney sacerdotes

Św. Josemaría, odnosząc się do poświęcenia kapłanów dla sakrament pokutyPowiedział im: "Siadajcie w konfesjonale codziennie, a przynajmniej dwa lub trzy razy w tygodniu, czekając tam na dusze, jak rybak czeka na ryby.

Na początku nikt nie może przyjść. Proszę wziąć brewiarz, książkę z lekturą duchową lub coś do medytacji. Przez pierwsze kilka dni możesz; potem przyjdzie starsza pani i nauczysz ją, że nie wystarczy, aby była dobra, że musi przyprowadzić małe wnuki.

Po czterech lub pięciu dniach przyjdą dwie małe dziewczynki, a potem chłopiec, a potem mężczyzna, trochę na sly.... Pod koniec dwóch miesięcy nie pozwolą panu żyć, ani nie będzie pan mógł modlić się w konfesjonale, ponieważ pańskie namaszczone ręce będą, jak ręce Chrystusa - pomylone z nimi, ponieważ jest pan Chrystusem - mówiąc: rozgrzeszam cię". 

Moc "tak

Jan Maria Vianney nie był ani wielkim teologiem, ani reformatorem kościelnym. Po prostu był, Ksiądz wierny swojemu powołaniuCzłowiek zakochany w Chrystusie i duszach. Jego życie uczy nas, że świętość nie jest zarezerwowana dla mądrych czy silnych, ale dla tych, którzy ufają Bogu i oddają się Mu bez zastrzeżeń.

Jego świadectwo jest wciąż aktualne i potrzebne. W każdym seminarzyście, który kształci się z pomocą Fundacji CARF, jest szansa, że wyłoni się nowy Curé d'Ars. Ponieważ świat potrzebuje nie tylko dobrych profesjonalistów, ale także nowego Curate d'Ars. święci kapłani.

???? Czy wie Pan, że...?

CPon cara a tu donativo, comparte la sonrisa de Dios en la Tierra, los sacerdotes

???? Wspiera formację przyszłych świętych kapłanów

Czy chciałby Pan, aby więcej kapłanów, takich jak św. Jan Maria Vianney, niosło Ewangelię i wiarę do wszystkich diecezji świata?

Przekazując darowiznę, pomagają Państwo w kształceniu seminarzystów i księży diecezjalnych na Uniwersytecie Nawarry i Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża.

???? Proszę dowiedzieć się jak współpracować z Fundacją CARF: !darowizna teraz!

"Największym spełnieniem jest życie ofiarowane w całości".

Powołanie i świadectwo Giovanniego, który urodził się w Reggio Emilia (Włochy) 29 lipca 1992 r., pokazuje, jak Bóg działa w konkrecie, siejąc znaki, budząc pytania i otwierając drogi.

Ten młody człowiek kończy studia licencjackie z teologii w Rzymie, dzięki programowi wsparcie ze strony Fundacji CARFKarola Boromeusza, wspólnota księży misjonarzy zrodzona w sercu ruchu Komunia i Wyzwolenie.

Na kilka dni przed święceniami diakonatu, które odbyły się 21 czerwca, dzieli się z nami swoją życiową drogą.

vocación sacerdote dios amor
Giovanni z dwoma przyjaciółmi na wycieczce w góry.

Nastolatek, który marzył o byciu

"Nazywam się Giovanni Ferrari, urodziłem się 29 lipca 1992 roku w Reggio Emilia, małym miasteczku między Mediolanem a Bolonią. Jest to kraina chłopów, prostych i pracowitych ludzi, ale także gościnnych i bogatych w wartości.

Urodziłem się w katolickiej rodzinie, gdzie wiara została mi przekazana przez osmozę, dzięki wielu przyjaciołom, którzy zawsze przewijali się przez nasz dom. Oprócz starszej siostry, otrzymaliśmy dar przybranej siostry z Nigerii, która wzbogaciła i poszerzyła horyzonty naszej rodziny.

Jako dziecko uwielbiałem grać w piłkę nożną, ale wkrótce musiałem zaakceptować fakt, że nigdy nie zostanę zawodowym piłkarzem. Z drugiej strony, dobrze radziłem sobie w szkole, a podczas nauki w liceum zrodziło się we mnie pragnienie, by pewnego dnia zostać sędzią. Pociągała mnie idea oddania życia za ideał sprawiedliwości, ideał, który często był udaremniany przez rzeczywistość. Wiele sytuacji niesprawiedliwości głęboko mnie poruszyło, a zawód sędziego wydawał mi się konkretnym sposobem reagowania na nie.

W szkole średniej nawiązaliśmy pierwsze ważne przyjaźnie, najpierw w parafii, a następnie w organizacji, która zbierała fundusze na misje w Ameryce Łacińskiej, gdzie w wolnym czasie pracowaliśmy fizycznie.

Stopniowo zdałem sobie sprawę, że przyjaźnie, które warto pielęgnować, to te, z którymi dzielę ideały, którym warto się poświęcić. W tamtych latach postanowiłem zrezygnować z piłki nożnej, aby bardziej poświęcić się wolontariatowi.

vocación sacerdote dios amor

Inspiracja misyjna Daniele Badiali

Przykład ojca Daniele BadialiBadiali, włoski ksiądz misjonarz zabity w Peru w 1997 r. po tym, jak zaoferował się jako zakładnik zamiast misjonarza. Ojciec Badiali służył z prostotą i oddaniem wśród ubogich w diecezji Huari. Jest uważany za męczennika za swoje świadectwo wiary i radykalnej miłości..

"Jako nastolatek poznałem jej historię. Im więcej czytałem jego listy, tym bardziej chciałem żyć tak intensywnym i całkowicie oddanym życiem jak on. Zamiast życia skróconego, wydawało mi się to życiem spełnionym.

Życie potoczyło się swoim torem i postanowiłem zapisać się na studia prawnicze, aby spełnić swoje marzenie o zostaniu sędzią. Na pierwszych latach studiów zetknąłem się z historią innego księdza, która bardzo mnie poruszyła: ks. Anton Lulialbański jezuita, który spędził większość swojego życia w więzieniu i na przymusowych robotach w czasach reżimu komunistycznego.

Zakończył swoje świadectwo mówiąc, że najcenniejszą rzeczą w jego życiu była wierność Chrystusowi. Ja, który miałem wszystko, nie mogłem być tak wolny i szczęśliwy jak ten człowiek, który stracił wszystko dla miłości jednej osoby.

Misja do Brazylii i pierwsze połączenie

"To wtedy zdecydowałem się spędzić cztery miesiące w Brazylii, na misji diecezjalnej, aby zobaczyć, czy możliwość oddania się w ten sposób jest dla mnie, czy nie. W ciągu tych miesięcy, podczas pielgrzymki do sanktuarium maryjnego, poczułem silną intuicję, by zostawić wszystko i wstąpić do jezuitów, ale to przekonanie trwało tylko trzy dni. Po powrocie z Brazylii wróciłem na uniwersytet, jakby nic się nie stało.

Wkrótce potem poznałem kilku nowych księży, którzy właśnie przybyli do mojego miasta. Byli młodzi, mieszkali razem, byli przyjaźni i inteligentni, a przebywanie z nimi było przyjemnością. Należeli do Bractwo Świętego Karolawspólnota księży misjonarzy związane z charyzmatem komunii i wyzwolenia, ruch założony przez don Luigi Giussani.

Dzięki zaproszeniu przyjaciela na aperitif z tymi księżmi narodziła się przyjaźń, która stopniowo stała się wszechogarniająca. Chodziłem do ich domu na kolacje, uczyłem się, grałem, oglądałem filmy... Moje życie, podobnie jak życie wielu przyjaciół, kręciło się wokół tego domu księży.

Czułem, że Pan poprzez to spotkanie odpowiada na wszystkie pragnienia oddania się Jemu, których doświadczyłem wiele lat wcześniej. "Dlaczego czuję się z nimi tak bardzo jak w domu?" - to było pytanie, które miałem w sobie, ale nie odważyłem się go jeszcze zadać.

vocación sacerdote dios amor
Giovanni i jego przyjaciel cieszą się przejażdżką rowerową.

Śmierć przyjaciela i decydujące pytanie

"Punkt zwrotny nastąpił, gdy mój drogi przyjaciel zmarł w wieku 24 lat, po półtorarocznej chorobie. Miał na imię Cristian i przeżył swoją chorobę ze świętością.

Jeden z tych kapłanów, na krótko przed śmiercią, powiedział w homilii, że poprzez życie Cristiana Bóg pyta każdego: "Czy chcesz oddać mi swoje życie? Czy chcesz oddać mi je za cały świat? Każdy w swoim sercu musi przygotować swoją odpowiedź". Ja już wiedziałem, jaka jest moja odpowiedź, ale wciąż potrzebowałem czasu".

vocación sacerdote dios amor
Giovanni Ferrari podczas uroczystości.

Ostatni etap prawny i ostateczna decyzja

"Po ukończeniu studiów pracowałem przez kilka lat w kancelarii prawnej w Mediolanie i ukończyłem szkołę specjalizacji dla zawodów prawniczych, która zakwalifikowała mnie do konkursu na sędziego.

Ale kiedy byłem już gotowy do złożenia podania, zdałem sobie sprawę, że nadszedł czas, aby zrobić ważny krok: wstąpić do seminarium. Zrozumiałem pragnienie porzucenia marzeń o karierze i rodzinie na rzecz nadziei na pełne życie w cnotach czystości, kapłaństwa, życia wspólnego i misji.

Jak napisał Von Balthasar, intuicja była zbyt silna, że ".oddając wszystko, w końcu wygrałby wszystko"".

vocación sacerdote dios amor

Wstąpienie do seminarium i powołanie misyjne

"W ten sposób zdecydowałem się wejść do Seminarium Bractwa Świętego Karola Boromeusza w 2018 roku. 21 czerwca zostałem wyświęcony na diakona i wkrótce wyjeżdżam na misję.

Dziś mogę tylko powiedzieć, że Bóg dał mi o wiele więcej, niż kiedykolwiek mogłem sobie wyobrazić, przede wszystkim pełnię sensu w moim życiu.

Chciałbym podziękować Fundacji CARF i wszystkim jej dobroczyńcom za cenną pomoc otrzymaną podczas tych lat studiów oraz za modlitwy.

Te lata w Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża były bardzo formujące. Mogłem docenić uniwersalność Kościoła, spotykając młodych ludzi z całego świata i otrzymując doskonałą formację teologiczną.

Za to wszystko jestem głęboko wdzięczny za Pańską pomoc i za piękną służbę, jaką pełni Pan dla całego Kościoła.

Gerardo FerraraAbsolwent historii i nauk politycznych, specjalizujący się w Bliskim Wschodzie. Przewodniczący samorządu studenckiego na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie.

Modlitwa rodzinna: jak nauczyć się modlić

Co najlepsze, te chwile intymności zbliżają nas do siebie nawzajem i do Boga. "Módlmy się, aby każdy z nas znalazł pocieszenie w osobistej relacji z Jezusem i z Jego serca nauczył się współczucia dla świata" - modli się po angielsku papież Leon XIV w swoim pierwszym wpisie do "The World of Love".Wideo Papieżamiesięcznik publikowany przez Global Network of Modlitwa Papieża. Lato to zawsze dobry czas na rodzinną modlitwę; na wspólną modlitwę.

Znaczenie modlitwy w rodzinie

Możliwość dorastania w domu, w którym modlitwa jest częścią codziennego życia, to piękne błogosławieństwo. Jego znaczenie leży w przykładzie rodziców dla dzieci. Nauka modlitwy we wszystkich porach życia razem z rodziną wzmacnia jedność i więzi rodzinne.

Modlitwa rodzinna wypływa ze słuchania Jezusa, z czytania i znajomości Słowa Bożego. "Wiara jest najbardziej owocna, gdy jest przeżywana w interakcji z innymi, przede wszystkim z naszym małżonkiem i naszymi dziećmi, którzy w rzeczywistości tworzą naszą pierwszą wspólnotę życia, nasz domowy Kościół. (Cic, 1655).

Konkretne życie wiarą w domu oznacza chwile rodzinnej modlitwy, chwile wspólnego przeżywania sakramentów, szczególnie podczas niedzielnej Mszy Świętej, która może stać się prawdziwym rytuałem, którym można się wspólnie cieszyć.

Nie ma potrzeby długich modlitw ani ostentacyjnych aktów. Do modlitwy rodzinnej mogą wystarczyć modlitwy w kościele, odmawiane z pobożnością i stałością, z dodaniem intencji rodziny. Proste gesty pobożności, takie jak błogosławienie stołu, modlitwa przed snem lub podczas podróży, potwierdzają obecność Pana w domu.

oración orar en familia

Zjednoczenie modlitwy rodzinnej

Modlitwa jako rodzina jest fundamentem, który trzyma rodzinę razem. ponieważ rodzina, która modli się razem, pozostaje razem. Ta duchowa zasada, która zakłada modlitwę w rodzinie, jest bardzo ważnym czynnikiem zmian, który pomaga przezwyciężyć trudne czasy. Rodzina, która poświęca czas na modlitwę, ma fundament, który może się czasem zachwiać, ale przetrwa wszystko, co się z nim wiąże. Rodziny, które mają oczy stale i szczerze utkwione w Panu, z oddaniem i pokorą, doświadczają Jego wielkiej opatrzności.

Jezus Chrystus nauczył nas, że "gdy dwaj lub trzej są zebrani w imię moje, to Ja jestem pośród nich". (Mateusz 17,19). Chwalenie Boga, dziękowanie Mu i proszenie o Jego dary jest istotną częścią życia człowieka. Rodzina chrześcijańska.

Bóg chce, aby jedność pochodziła od Niego. Dlatego Paweł napomina Kościół, aby był jeden. (1 Koryntian 1:10). I również dlatego Jezus naucza, że mąż i żona są jednym ciałem. (Mat. 19:5) Te przykazania Boże wymagają całkowitego poświęcenia. Rodzina jest wspólnotą wiary, nadziei i miłości. Dlatego możemy go nazwać Kościołem domowym. Rodzina chrześcijańska to komunia osób, odzwierciedlająca komunię, jaka istnieje w Bogu między Ojcem, Synem i Synem.

Rodziny modlące się razem budują między sobą zaufanie, uczą się modlić we wspólnocie i dochodzą do porozumienia przez Jezusa. Ten zwyczaj pomaga wprowadzić jedność do życia domowego.

Rodzina to mały kościół, a nasza posługa zaczyna się w domu. Troszczyć się o nią to troszczyć się o każdego członka rodziny, wskazywać mu drogę Bożą, prowadzić go do wzrostu w Panu i przygotowywać do dorosłego życia. Ważnym elementem tego procesu jest modlitwa. Rodzina, która modli się całym sercem za siebie nawzajem, będzie modlić się całym sercem za świat.

Gdy Bóg mieszka w rodzinie, szczęście ogarnia wszystkich jej członków.

Wspomnienia rodzinne pomagają wszystkim

Wychowanie w wierze i katecheza dzieci stawiają rodzinę w sferze Kościoła jako prawdziwy podmiot ewangelizacji i apostolstwa. W tym roku papież Franciszek chce wzmocnić rodzinę, dlatego też ogłosił rok 2021 Rokiem Rodziny. W CARF zastanawialiśmy się nad wyzwaniami rodziny w XXI wieku podczas Wirtualnych Spotkań Refleksyjnych.

Rodziny, a konkretnie rodzice, mają prawo wybrać dla swoich dzieci określony model wychowania religijnego i moralnego, zgodnie z własnymi przekonaniami. Ale nawet gdy powierzają te zadania instytucjom kościelnym lub szkołom prowadzonym przez personel religijny, konieczne jest, aby ich obecność edukacyjna była stała i aktywna.

Na audiencję generalną 26.08.2015 r. papież Franciszek wybrał temat modlitwy rodzinnej. Wyjaśnił, że to właśnie w rodzinie uczymy się modlić i prosić o dar Ducha Świętego. Powiedział, że Ewangelia rozważana w rodzinie jest jak dobry chleb, który odżywia serce i poprosił rodziców, aby nauczyli swoje dzieci czynić znak krzyża.

Jak modlić się jako rodzina

Ważną częścią jak modlitwa w rodzinie zaczyna się od wspólnego czytania i rozważania Słowa BożegoSłowo Boże jest bardzo dobrą okazją do stworzenia rodzinnej komunii wokół Chrystusa. Żyć Słowem Bożym oznacza wprowadzać je w życie dla dobra małżonków i dzieci, poprzez osobistą praktykę cnót, tolerancji i przebaczenia. Wiara, źródło miłości, daje nam wszelkie powody, aby kochać naszą rodzinę, szanując ją i będąc wobec niej hojnym.

Biblia mówi nam o tych rodzinach pierwszych chrześcijan, Kościoła domowego, mówi św. Paweł (1 Kor 16, 19)do których światło Ewangelii dało nowy impuls i nowe życie. Papież Franciszek nazywa ją "domem misji".dom, który realizuje zlecenie Pana (Mt 28:19) szerzenie Ewangelii w rodzinie, która go otacza.

Przykład w zdaniu

Jeśli chodzi o dzieci, to najlepszym sposobem na przekazanie wiary dzieciom przez rodziców jest samodzielne życie nią. Nie ma lepszej katechezy dla dziecka niż obraz jego rodziców zjednoczonych w modlitwie; taki obraz jest bardziej budujący, głębszy i trwalszy niż słowa. Dzieci muszą widzieć, że rodzice modlą się w domu. Ważne jest, aby modlitwa rodzinna była pobożna, aby nie ograniczała się do słów, ale aby przekształcała się w czyny i świadectwa wiary, aby dzieci uczyły się gestów, powtarzały jakieś proste formuły, piosenki, aby w ciszy rozmawiały z Bogiem.

Dziecko uczy się stawiać naszego Pana w rzędzie pierwszych i najbardziej fundamentalnych uczuć, mówi św. Josemaria; uczy się traktować Boga jako Ojca, a naszą Panią jako Matkę; uczy się modlić, idąc za przykładem swoich rodziców. Kiedy to zrozumiemy, zobaczymy, jak wielkie zadanie apostolskie mogą wykonać rodzice i jak bardzo są zobowiązani do szczerej pobożności, aby móc przekazać dzieciom tę pobożność, która zaczyna się od rodzinnej modlitwy, a nie jej uczyć

Św. Josemaría podkreśla również wyjątkowość każdej rodziny i zachęca do stosowania własnych kreatywnych metod modlitwy jako rodziny i dziękczynienia Bogu. W ten sposób członkowie rodziny nabierają nawyku modlenia się przez cały czas i będą mieli narzędzia dla swojego zdrowia duchowego i emocjonalnego.

W rodzinie wiara nie może pozostać pustym słowem lub postawą, lecz musi stać się źródłem przemiany, która prowadzi do pragnienia i czynienia dobra innym.

orar en familia oración

Jak modlić się jako rodzina z dziećmi w wieku 2-7 lat?

Dla małego dziecka modlitwa rodzinna jest często okazją do czułej intymności z rodzicami. Widząc, jak zostawiają swoje zapracowane życie, aby przygotować się do spotkania z Bogiem, pokazują Państwo, jak ważna jest ta relacja. Aby zainicjować chwilę modlitwy z dzieckiem, zaprosić go, aby siedział cicho i patrzył na Panią, nie odzywając się, podczas gdy Pani zapali świecę przed obrazem. Ten gest związany z ciszą nada chwili pewną powagę. W naturalny sposób prowadzi dziecko do wnętrza. Następnie mogą zacząć podsumowywać swój dzień, zwierzać się z problemów lub dziękować za otrzymane radości.

Jak modlić się jako rodzina z dziećmi w wieku 8-13 lat?

Katecheza jest dopełnieniem duchowego doświadczenia w rodzinie, ale ta grupa wiekowa wykazuje szczególną czułość w tym bardzo znanym momencie. Dziecko jest otwarte i chętne, z duchowego punktu widzenia mówimy również o wieku łaski. Obrzęd ten ma ogromne znaczenie, odmawianie z nim Ojcze Nasz jest sposobem na nauczenie go, że poza grupą rodzinną jest wiele innych osób, które się modlą. Ale zachęcać go również w jego całkowicie osobistej relacji z Bogiem. Czytanie Ewangelii nauczy Pana, że może Pan zaufać Bogu ze swoimi radościami, smutkami, a nawet gniewem.

Jak modlić się jako rodzina z dziećmi w wieku 14-16 lat?

Z nastolatkami modlitwa jako rodzina staje się trudniejsza. Ich wiara jest bardziej intymna i nie lubią tego pokazywać.Wpływ ich przyjaciół często przeważa nad wpływem rodziny. Nadszedł czas, aby zająć się ich wyborami, zamiast narzucać własne.

Miejmy pokorę, by zaakceptować fakt, że nasze dzieci mogą się nie przyłączyć lub że mogą to zrobić w sposób, który różni się od naszego sposobu modlitwy. Będą mogły modlić się lub śpiewać w kaplicy ze swoją grupą wiekową, uczestniczyć w spotkaniu młodych chrześcijan itd. Niezależnie od tego, czy skłaniają się ku mistycyzmowi, czy też odrzucają wszystko wprost, zaznają przyjemności modlitwy i będą mogli do niej powrócić w dowolnym momencie swojego życia. P. "Jesteśmy odpowiedzialni za to, co siejemy, a nie za to, co rośnie! Jean-Noël Bezançon.

Kącik modlitwy w domu

Znalezienie w domu miejsca na wspomnienia pomaga przekształcić dom w "domowy kościół". Szczególnie po to, aby stawić czoła tym trudnym czasom, w których przyszło nam żyć w dzisiejszym świecie. Dobrze jest znaleźć w swoim domu miejsce, w którym można stworzyć rodzinną atmosferę modlitwy. Ten kącik ułatwia skupienie i wzywa do modlitwy. Jest to potężne narzędzie modlitwy rodzinnej, chociaż nie jest zarezerwowane wyłącznie dla modlitwy zbiorowej, ponieważ każda osoba może w nim znaleźć spokój i ciszę niezbędną do zbliżenia się do Boga w ciągu dnia.

Stałość takiego miejsca w domu przypomina wszystkim przez cały dzień o roli modlitwy w naszym życiu, o jej żywotnym znaczeniu. Rodzinny kącik modlitewny może mieć na stałe zapalone światło przed krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej, aby przypominać nam o uspokajającej obecności Boga.

Możemy również udekorować go świeżymi kwiatami i dodać pisemne prośby rodzinne. Zwłaszcza jeśli mamy małe dzieci, te czynności mogą sprawić, że poczują się częścią tego kącika i czasu rodzinnej modlitwy.

Pomimo skomplikowanego czasu w rodzinie (...) Modlitwa pozwala nam znaleźć spokój dla niezbędnych rzeczy. Papież Franciszek, 2015 r.

Przykłady modlitw za rodzinę

Papież Franciszek ułożył tę modlitwę z okazji Święta Świętej Rodziny. W tym roku 2021 papież zaprasza nas również do odmawiania nowenny jako rodzina.

Jezus, Maria i Józef
w Tobie kontemplujemy
blask prawdziwej miłości,
do Ciebie, z ufnością, się zwracamy.
Święta Rodzina z Nazaretu,
również sprawiają, że nasze rodziny
miejsce komunii i cenakulum modlitwy,
autentyczne szkoły Ewangelii
i małych kościołów domowych.
Święta Rodzina z Nazaretu,
że już nigdy nie będzie epizodów w rodzinach
przemocy, zamkniętych umysłów i podziałów;

że ten, kto został zraniony lub zgorszony
zostanie wkrótce pocieszony i uzdrowiony.
Święta Rodzina z Nazaretu,
że najbliższy Synod Biskupów będzie
uświadomić wszystkim
o świętości i nienaruszalności rodziny,
jego piękna w Bożym planie.
Jezus, Maria i Józef,
Usłysz, usłysz naszą prośbę.

Rodzinna modlitwa różańcowa

Rodzice mogą pomóc swoim dzieciom odkryć piękno tej prostej modlitwy, być może ucząc je odmawiania najpierw jednej tajemnicy, a potem dwóch i wyjaśniając znaczenie tej pięknej modlitwy skierowanej do Matki Boga i Matki Kościoła.

"Gdyby tylko odrodził się piękny zwyczaj rodzinnego odmawiania Różańca!".

Kościół chętnie udziela niezliczonych łask i odpustów, gdy odmawia się modlitwę Różaniec święty w rodzinie. Podejmijmy niezbędne środki, aby zachęcić do tej modlitwy, tak miłej Panu i Jego Najświętszej Matce, i która jest uważana za "wielką publiczną i powszechną modlitwę za zwyczajne i nadzwyczajne potrzeby Kościoła świętego, narodów i całego świata". Jest to dobre wsparcie dla jednostki rodzinnej i najlepsza pomoc w radzeniu sobie z jej potrzebami.

Bibliografia:

25 lipca Święty Jakub Apostoł: dlaczego warto świętować?

Kim był Jakub Apostoł?

The Święty Jakub Apostoł najstarszy syn Zebedeusza i Marii Salome. Brat Jana Ewangelisty. Mieszkali w mieście Betsaida, nad Jeziorem Galilejskim, gdzie prowadzili niewielki interes rybacki.

Nazwa Santiago pochodzi od słów Sant Iacob, z hebrajskiego Jakub. Podczas bitew Hiszpanie zwykli krzyczeć Święty Jakubie, pomóż nam a wypowiadając je szybko i powtarzając, brzmiało jak Santiago.

Po tym, jak był świadkiem cudownego połowu ryb, słysząc, jak Jezus powiedział do nich: "Odtąd będziecie rybakami ludzi", Jakub zostawił swoje sieci, swojego ojca i swój biznes rybacki i wyruszył w drogę za Jezusem Chrystusem.

Jakub Starszy był jednym z dwunastu uczniów. Wraz z Piotrem i Janem towarzyszyli Jezusowi w bardzo ważnych momentach Jego życia. Takich jak Przemienienie Pańskie, które wspominamy w 4. Świetlne tajemniceMiędzy innymi cudowny połów ryb i modlitwa Jezusa w ogrodzie Getsemani.

Dzieje Apostolskie wspominają, że Jakub był pierwszym apostołem, który poniósł śmierć męczeńską, ścięty z rozkazu Heroda Agryppy około 43 roku w Jerozolimie.

apostol-santiago-dia-de-santiago-apostol-camino-santiago

Święty Jakub przybył do Hiszpanii, aby głosić Ewangelię. Katedra w Santiago de Compostela jest jego głównym sanktuarium, w którym przechowywane są relikwie apostoła. Tysiące ludzi pielgrzymuje tam każdego roku, pragnąc przejść Camino de Compostela. Święty Jakub Apostoł jest przedstawiany w stroju pielgrzyma lub jako żołnierz na białym koniu w postawie bojowej.

W 1982 r., kiedy św. Jan Paweł II odwiedził tę hiszpańską katedrę, wezwał Europę do ożywienia "tych autentycznych wartości", które głosił św.

Jakuba jest również znany z tego, że utorował drogę Dziewicy Maryi do uznania jej za "filar" Kościoła.

Papież Franciszek, w lutym 2014 roku, zastanawiając się nad konfliktami zbrojnymi, zauważył, że Jakub daje nam prostą radę: "Zbliżcie się do Boga, a On zbliży się do was".

Znaczenie świętego Jakuba Apostoła w Hiszpanii

Chociaż od IX wieku królowie rekonkwisty uznawali św. Jakuba Apostoła za swojego patrona, dopiero w XVII wieku przyznano mu patronat Hiszpanii.

Papież Urban VIII w 1630 r., za panowania Filipa IV, ogłosił, że św. Jakub Apostoł powinien zostać oficjalnie uznany za jedynego patrona Hiszpanii (który od 1627 r. dzielił ze św. Teresą od Jezusa).

Decyzja ta została podjęta w związku z uznaniem przez Kościół, że jego szczątki zostały pochowane w Composteli, a także ustanowiono, że święto św. Jakuba Apostoła będzie obchodzone 25 lipca.

santiago apostol camino apostol santiago

Od 1646 roku, przez Filipa IV, Ślub Santiago został zinstytucjonalizowany, który polegał na ofiarowaniu przez królów, książąt i arcybiskupa Composteli Dziewicy z Santiago de Compostela. Katedra w Santiago każdego 25 lipca. Ofiarowanie to odbywa się do dziś, choć w symboliczny sposób, w jednym z kościołów. części Mszy św. uroczystości w Dniu Apostoła.

"Camino de Santiago budzi jedno z najgłębszych pragnień ludzkiego serca, tęsknotę za oczyszczeniem, za poprawą; krótko mówiąc, pragnienie Boga". Święty Josemaría Escrivá Obraz autorstwa Almudeny Cuesty.

Kiedy jest dzień św. Jakuba?

Dzień 25 lipca to święto św. Jakuba Apostoła i dzień Galicji. Jest to chrześcijańskie święto, które odbywa się w wielu hiszpańskich miastach i miejscach na całym świecie.

Jednak od czasu zakończenia dyktatury w Hiszpanii Dzień Apostoła nie jest świętem państwowym w całym kraju, lecz tylko we wspólnotach autonomicznych, które co roku tak decydują przy ustalaniu kalendarza świąt, z wyjątkiem Galicji, która obchodzi swój główny dzień, czyniąc go co roku świętem państwowym.

Co świętujemy i dlaczego w Dniu Świętego Jakuba?

W tym dniu świętujemy śmierć świętego, jego śmierć męczeńską, która wraz z jego charakterem jako ucznia bardzo bliskiego Jezusowi Chrystusowi, nadała mu imię apostoła i świętego. Istnieją dane i odniesienia, które wskazują na rok 44 jako datę męczeństwa świętego Jakuba, chociaż wybór 25 lipca nie wydaje się być oparty na żadnych danych historycznych.

Jakuba to bardzo stare święto, ustanowione w Rzymie około X lub XI wieku, kiedy to wiemy o jego obchodach w rzymskiej bazylice św.

Ponadto w dniu św. Jakuba można uzyskać odpusty zupełne, czyli możliwość uzyskania odpuszczenia grzechów przez pielgrzymów lub wiernych. Aby zyskać Jubileusz i uzyskać odpust zupełny, należy spełnić trzy warunki:

  1. Jakuba Apostoła w katedrze. 
  2. Proszę się pomodlić.
  3. Przyjęcie sakramentu Spowiedź dwa tygodnie przed lub dwa tygodnie po odwiedzeniu grobu i przyjęciu komunii.
apostol santiago peregrinacion-camino-de-santiago-

Gdzie obchodzone jest święto św. Jakuba Apostoła?

Dzisiaj, w XXI wieku, święto św. Jakuba jest obchodzone w Galicji w mieście Santiago de Compostela bardziej niż kiedykolwiek. Reprezentuje aspekty religijne i przebaczenia, które jednoczą i gromadzą pielgrzymów ze wszystkich zakątków świata w różnych częściach miasta.

W dniu 25. Msza św. uroczysta ceremonia w katedrze, podczas której król lub delegat rodziny królewskiej składa tradycyjną ofiarę apostołowi św.

Obecne obchody obejmują wspaniałe fajerwerki, które odbywają się na Plaza del Obradoiro w nocy 24. W ostatnich latach towarzyszą im projekcje i pokazy audiowizualne na fasadach katedry i innych zabytkowych budynków na placu.

"(...) od Jakuba możemy nauczyć się wielu rzeczy: gotowości do przyjęcia wezwania Pana, nawet gdy prosi nas o opuszczenie łodzi naszych ludzkich zabezpieczeń, entuzjazmu do podążania za Nim ścieżkami, które wskazuje nam poza naszymi złudnymi domniemaniami, gotowości do odważnego dawania o Nim świadectwa, jeśli to konieczne, nawet do najwyższej ofiary z życia (...) Podążając za Jezusem jak Jakub, wiemy, nawet pośród trudności, że jesteśmy na właściwej drodze".
Benedykt XVI, Audiencja generalna czerwiec 2006

Jak powstało Camino de Santiago

Apostoł św. Jakub jest jednym z najważniejszych świętych w chrześcijaństwie. Po odkryciu jego grobu około roku 813, w którym spoczywają jego szczątki, wielu chrześcijan na północy kraju zaczęło pielgrzymka do dzisiejszego Santiago de Compostela, aby okazać swoje oddanie.

Zwyczaj ten stał się tradycją, a fenomen Camino de Santiago rozprzestrzenił się w całej Europie, czyniąc miasto jednym z najważniejszych ośrodków pielgrzymkowych w chrześcijaństwie, obok Roma i Jerozolimy.

Ponadto pielgrzymi do Composteli mogli uzyskać ogólne przebaczenie wszystkich swoich grzechów, przebaczenie, które mogło być rozszerzone na cały rok, gdy święto przypadało w niedzielę, czyli gdy był to kompostelański rok święty.

o cebreiro apostol santiago peregrinacion-camino-de-santiago-

Modlitwa o wstawiennictwo apostoła w dzień św. Jakuba

Wszechmogący i miłosierny Bóg,
że wybrał Pan dwunastu apostołów, aby ewangelizowali cały świat.
Wśród nich trzy osoby zostały w szczególny sposób obdarzone przez Twojego Syna Jezusa Chrystusa,
który zdecydował się włączyć apostoła Jakuba do tej wybranej liczby.

 Przez jego wstawiennictwo niech będziemy godni otrzymać chwałę nieba,
gdzie Pan żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Jakuba Apostoła i Matki Bożej z Pilar

Ten święty jest ściśle związany z Saragossą, ponieważ wiadomo, że święty Jakub Apostoł "przybył ze swoimi nowymi uczniami przez Galicję i Kastylię do Aragonii, gdzie znajduje się miasto Saragossa, nad brzegiem Ebro.

W nocy 2 stycznia 40 r. Jakub był ze swoimi uczniami nad rzeką Ebro, kiedy "usłyszał głosy aniołów śpiewających Ave Maria, Gratia Plena i zobaczył ukazującą się Dziewicę Matkę Chrystusa, stojącą na marmurowym filarze".

Najświętsza Panna, która jeszcze żyła w śmiertelnym ciele, poprosiła Apostoła, aby zbudował jej tam kościół, z ołtarzem wokół słupa, na którym stała, i obiecała, że "to miejsce pozostanie aż do końca czasów, aby cnota Boża mogła czynić cuda i dziwy za moim wstawiennictwem u tych, którzy w swoich potrzebach błagają mnie o opiekę".

Dziewica zniknęła, a jadeitowy słup pozostał na miejscu. Apostoł Jakub i ośmiu świadków cudu natychmiast rozpoczęli budowę kościoła w tym miejscu. Bazylika Virgen del Pilar w Saragossie. 

Na cześć apostoła jedna z wież Pilar, wysokiej bramy Placu, nosi imię Santiago. Ponadto Saragossa jest jednym z przystanków na Drodze św. Jakuba i posiada kościół nazwany imieniem apostoła: kościół Santiago el Mayor, w którym odprawiana jest msza święta w dzień św.

Bibliografia:

Maria Magdalena: świadek zmartwychwstania

Każdego 22 lipca Kościół katolicki obchodzi ze szczególną pobożnością święto Święta Maria Magdalenajeden z najbliższych uczniów Jezusa i pierwsza osoba, która była świadkiem jego życia i dzieła. Zmartwychwstanie. Jej postać, często owiana historycznym zamętem, została potwierdzona przez Magisterium jako kluczowa kobieta we wczesnym chrześcijaństwie.

Kim była ta święta? Co wiemy o jej życiu, zanim poszła za Chrystusem? Dlaczego zajęła tak ważne miejsce w tradycji Kościoła?

Kim była Maria Magdalena?

Ewangelia określa go jako Maryja, która pochodziła z MagdaliMagdalena, małe miasteczko nad brzegiem Jeziora Galilejskiego. Stąd nazwa Magdalena.

Według Łukasza 8, 2Jezus wyrzucił z niego siedem demonówWyrażenie to może odnosić się do sytuacji głębokiego cierpienia fizycznego, duchowego lub moralnego. Tak czy inaczej, wiemy na pewno, że od tego spotkania z Jezusem, jego życie zmieniło się radykalnie.

Następnie staje się uczeń i wierny naśladowca Towarzyszki Jezusa, towarzyszące jemu i innym kobietom podczas jego publicznej służby. Wiele z nich pomagało wspierać misję swoim majątkiem.

Maria Magdalena reprezentuje zatem postać wierzącej kobiety, która po doświadczeniu boskiego miłosierdzia porzuca wszystko, by podążać za Panem.

María Magdalena Resurrección y Jesús
Maria Magdalena, przed zmartwychwstaniem, padła na twarz przed krzyżem Jezusa w Męka Pańska.

Życie przemienione przez miłość Jezusa

Nie mamy prawie żadnych konkretnych szczegółów na temat życia Marii Magdaleny przed spotkaniem Jezusa, ale to, co pokazują nam Ewangelie, wystarcza, aby zrozumieć głębię jej oddania Panu.

Tradycja łączy Marię Magdalenę z grzeszna kobieta, która namaszcza stopy Jezusa perfumami w domu faryzeusza Szymona (por. Łk 7:36-50), chociaż współczesna nauka biblijna ma tendencję do rozróżniania ich jako różnych osób.

Niemniej jednak, gest miłości i skruchy kobiety wykazuje podobieństwo do sposobu, w jaki Maria Magdalena zareagowała na otrzymaną łaskę: z całkowitym, bezwarunkowym oddaniem. Z tego powodu stał się wzorem szczerego nawrócenia, wdzięcznej miłości i radykalnego uczniostwa.

Wierny uczeń aż po krzyż

Podczas gdy wielu uczniów uciekało w popłochu po aresztowaniu Jezusa, Maria Magdalena pozostaje u stóp krzyża. Ewangelie wyraźnie wspominają ją jako świadka ukrzyżowania i śmierci, wraz z Marią, matką Jezusa, i innymi kobietami. Ta wierność w chwili bólu i pozornej porażki dowodzi jej bezwarunkowej miłości i głębokiej wiary, nawet jeśli nie rozumiała jeszcze w pełni tajemnicy paschalnej.

Po śmierci Jezusa Maria jest również wspomniana jako jedna z kobiet, które o świcie w niedzielę udały się do grobu, niosąc perfumy, aby namaścić ciało Pana, nieświadome, że Jego słowo już się wypełniło i że Zmartwychwstanie było faktem.

Pierwszy świadek zmartwychwstania

To właśnie w tym momencie ma miejsce jeden z najpiękniejszych i najbardziej znaczących epizodów Ewangelii: Maria Magdalena jako pierwsza zobaczyła zmartwychwstałego Chrystusa (por. J 20:11-18). Przepełniona żalem po stracie swojego Pana, płacze przed pustym grobem, aż Jezus ukazuje się jej, choć początkowo Go nie rozpoznaje. Dopiero gdy woła ją po imieniu - Maryja - otwierają się jej oczy i rozpoznaje Pana.

To spotkanie ze Zmartwychwstałym stanowi punkt zwrotny: Jezus powierza mu aby ogłosić dobrą nowinę apostołom. Ponownie znaczące jest to, że Pan chce, aby kobieta (w tamtym czasie nie miały one większego znaczenia) była odpowiedzialna za głoszenie Jego uczniom.

Z tego powodu tradycja patrystyczna nadała mu tytuł Apostoł Apostołówponieważ został wysłany przez samego Chrystusa, aby świadczyć o Jego zwycięstwie nad śmiercią.

María Magdalena Resurrección y Jesús
Scena z Męka PańskaMaria Magdalena opłakuje śmierć Jezusa u stóp krzyża.

Honorowe miejsce w Kościele

Papież Jan Paweł II przypomniał o tym w swoim liście apostolskim Mulieris Dignitatem jako przykład istotnej roli kobiet w życiu Kościoła. A w 2016 r, Papież Franciszek podniósł jego liturgiczne wspomnienie do rangi imprezatej samej rangi, co uroczystości apostołów.Projekt jest modelem uczniostwa, co podkreśla jego znaczenie jako modelu uczniostwa.

To oficjalne uznanie ma na celu odzyskanie i oczyszczenie wizerunku Marii Magdaleny, często zniekształconego przez popularne lub literackie interpretacje, które niesprawiedliwie przedstawiały ją jako prostytutkę lub upadłą kobietę, podczas gdy w rzeczywistości była ona prostytutką. odważny uczeń.

Poświęcenie i dziedzictwo

Postać świętej Marii Magdaleny jest obiektem kultu od pierwszych wieków chrześcijaństwa. W tradycji zachodniej, zwłaszcza we Francji i Hiszpanii, istnieją liczne kościoły, klasztory i sanktuaria poświęcone jej imieniu. Stała się również inspiracją dla sztuki chrześcijańskiej, która zazwyczaj przedstawia ją z flakonem perfum w dłoni, symbolizującym jej miłość do Pana i moment, w którym Go namaściła.

María_Magdalena_Jesús_Resurrección
Pokutująca Magdalena, El Greco 1557.

Jego historia jest ciągłym zaproszeniem do nadzieja, przebaczenie i wierność. W świecie, który często osądza i potępia bez miłosierdzieMaria Magdalena przypomina nam, że miłość Boga może przekształcając nawet najgłębsze rany w źródło łaski.

Maria Magdalena jest w Ewangeliach czymś więcej niż tylko postacią drugoplanową. Ona jest kobieta odnowiona miłością Chrystusa, wzór wiernego ucznia i pierwsza zwiastunka zmartwychwstania..

Gdy jego życie rzuca nam wyzwanie, zastanówmy się: czy mamy taką samą żarliwą miłość do Pana? Czy wiemy, jak stać mocno przy krzyżu? Czy jesteśmy świadkami Zmartwychwstałego pośród świata?

Czym jest sakrament bierzmowania?

Bierzmowanie bardziej jednoczy Kościół i wzbogaca go szczególną siłą Ducha Świętego, a tym samym zobowiązuje tych, którzy je przyjmują, do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa.Katechizm Kościoła Katolickiego, 1285.

Dlaczego przyjmujemy sakrament bierzmowania?

Sakrament bierzmowania, wraz z sakramentem Chrzest i sakrament Eucharystii składają się na całość sakramenty inicjacji chrześcijańskiej. Są to sakramenty, których przyjęcie jest konieczne dla pełni otrzymywanej łaski i są przeznaczone dla wszystkich chrześcijan, a nie tylko dla wybranych.

Jest ono przyznawane, gdy kandydat osiągnął zdolność rozumowania, nie ma obowiązkowego wieku, ale należy wziąć pod uwagę jego inicjacyjny charakter. Do przyjęcia sakramentu bierzmowania wymagane jest wcześniejsze pouczenie, prawdziwa intencja i stan łaski.

Termin ten wskazuje, że ten sakrament ratyfikuje łaskę chrztuJednoczy nas mocniej z Chrystusem: umacnia naszą więź z Kościołem i daje nam szczególną siłę Ducha Świętego do obrony wiary i wyznawania imienia Chrystusa.

sacramento-confirmación-espiritu-santo-fundacion-carf

Moc Ducha Świętego

Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, odciska na duszy chrześcijanina duchowy znak lub niezatarty charakter, dlatego ten sakrament można przyjąć tylko raz w życiu. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1302-1305.

Jak każdy sakrament, bierzmowanie jest dziełem Boga, który troszczy się o to, aby nasze życie było ukształtowane na podobieństwo Jego Syna, abyśmy potrafili kochać tak jak On, poprzez napełnienie nas Duchem Świętym.

Ten Duch działa swoją mocą w nas, w całej osobie przez całe życie. Kiedy przyjmujemy go do naszego serca, sam Chrystus staje się obecny i nabiera kształtu w naszym życiu.

Jakie są tego skutki?

Skutkiem sakramentu bierzmowania jest specjalne wylanie Ducha Świętego, tak jak niegdyś obdarowano Apostołów w dniu Zielone Świątki. Papież Franciszek mówi nam, że to Duch Święty porusza nas, abyśmy wyszli z naszego egoizmu i byli darem dla innych.

Z tego powodu, Bierzmowanie nadaje wzrost i głębię łasce chrztu

Kto może ją otrzymać?

"Bierzmowanie przyjmuje się tylko raz, ale jego duchowa siła utrzymuje się przez dłuższy czas i zachęca do duchowego wzrostu z innymi". Papież Franciszek.

Każda osoba ochrzczona, która nie została jeszcze bierzmowana, może i powinna przyjąć sakrament bierzmowania. Sakramenty chrztu, bierzmowania i Eucharystii tworzą jedną całość, dlatego wierni są zobowiązani do przyjęcia tego sakramentu w odpowiednim czasie, ponieważ Bez bierzmowania i Eucharystii sakrament chrztu jest oczywiście ważny i skuteczny, ale inicjacja chrześcijańska pozostaje niepełna.

W innych kulturach sakrament ten jest udzielany bezpośrednio po chrzcie, a po nim następuje udział w Eucharystii, co jest tradycją podkreślającą jedność trzech sakramentów inicjacji chrześcijańskiej.

W Kościele łacińskim sakrament ten jest udzielany po osiągnięciu "wieku rozumu". Jednak w niebezpieczeństwie śmierci dzieci muszą być potwierdzone, nawet jeśli nie osiągnęły jeszcze wieku rozumu.

Przygotowanie do sakramentu pomaga poczuć się częścią Kościoła Jezusa Chrystusa. Każda parafia jest odpowiedzialna za przygotowanie konfirmantów.

Aby otrzymać potwierdzenie, należy być w stanie łaski. Zaleca się pójście do spowiedzi i zrobienie dobrego rachunku sumienia przed sakramentem. W ten sposób zostaniemy oczyszczeni na przyjęcie daru Ducha Świętego.

Konieczne jest przygotowanie się poprzez bardziej intensywną modlitwę do Ducha Świętego, aby przyjąć Jego siłę i łaski z uległością i gotowością. Do bierzmowania, podobnie jak do chrztu, wskazane jest, aby kandydaci szukali duchowej pomocy sponsora.

Liturgia sakramentu

"Konieczne jest przyjmowanie Ducha Świętego w skupieniu i modlitwie", Papież Franciszek.

Obrzęd ma kilka gestów liturgicznych, które wyrażają głębię tego sakramentu inicjacji chrześcijańskiej. Przed otrzymaniem namaszczenia, które potwierdza i wzmacnia łaskę chrztu, kandydaci są wzywani do odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych i złożenia wyznania wiary.

Po modlitewnej ciszy biskup wyciąga ręce nad bierzmowanymi i wzywa do wylania na nich Ducha Świętego. Duch Święty ubogaca członków Kościoła swoimi darami, budując jedność w różnorodności.

Ensenanzas-papa-leon-XIV-confirmación-sacramento

Konsekracja Chryzmatu Świętego

Ważnym momentem, który poprzedza celebrację, ale w pewien sposób jest jej częścią, jest konsekracja chryzmatu świętego.

To właśnie biskup w Środę Popielcową, podczas Mszy Chrzcielnej, konsekruje święty chrystus dla całej swojej diecezji. Chryzm składa się z oliwy z oliwek i balsamu, a namaszczenie nim konfirmandi jest znakiem jego konsekracji.

Liturgia sakramentu rozpoczyna się od odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych i wyznania wiary przez bierzmowanych. Biskup wyciąga ręce nad wszystkimi bierzmowanymi, gestem, który od czasów apostolskich jest znakiem daru Ducha Świętego. W ten sposób biskup przywołuje wylanie Ducha Świętego:

"Wszechmogący Boże, Ojcze Pana naszego Jezusa Chrystusa, który odrodziłeś przez wodę i Ducha Świętego te Twoje sługi i uwolniłeś ich od grzechu, wysłuchaj naszej modlitwy i ześlij na nich Ducha Świętego, Parakleta, napełnij ich duchem mądrości i zrozumienia, duchem rady i potęgi, duchem wiedzy i pobożności oraz napełnij ich duchem Twojej świętej bojaźni. Przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.Rytuał, 25.

Namaszczenie olejem

Przez Po namaszczeniu olejem na czole, bierzmowany otrzymuje "znamię", pieczęć Ducha Świętego.. Namaszczenie chryzmatem po sakramencie jest znakiem konsekracji. Widzialny znak niewidzialnego daru, który otrzymujemy.

Ci, którzy są namaszczeni, pełniej uczestniczą w misji Jezusa Chrystusa i w pełni Ducha Świętego, którego posiada, tak że całe ich życie wydaje Chrystusa. namaszczenie olejkiem wonnym lub chryzantem, które wskazuje, jak Duch Święty wchodzi głęboko w nas, upiększając nas tak wieloma charyzmatami.

Tak więc sakramentu udziela się przez namaszczenie czoła chryzantem świętym i wypowiedzenie słów: "Przyjmij przez ten znak dar Ducha Świętego". Niezmywalny charakter, który konfiguruje nas pełniej do Jezusa i daje nam łaskę, aby rozsiewać dobry zapach Chrystusa po całym świecie.

"Przyjmijcie przez ten znak dar Ducha Świętego".Paweł VI, Konst. ap. Divinae consortium naturae.

Pocałunek pokoju

Na tym kończy się obrzęd sakramentu. Oznacza i manifestuje kościelną komunię z biskupem i wszystkimi wiernymi. To włączenie do wspólnoty kościelnej przejawia się w znaku pokoju, którym kończy się obrzęd. Biskup mówi do każdego bierzmowanego: "Pokój z tobą".

Te słowa przypominają nam pozdrowienie Jezusa skierowane do uczniów w noc wielkanocną i wyrażają jedność z Pasterzem tego Kościoła i ze wszystkimi wiernymi. Moment, który pamiętamy podczas

"Apostołem jest chrześcijanin, który czuje się zaszczepiony w Chrystusie, utożsamiony z Chrystusem przez chrzest; uzdolniony do walki dla Chrystusa przez bierzmowanie; powołany do służenia Bogu przez swoje działanie w świecie, przez wspólne kapłaństwo wiernych, które daje mu pewien udział w kapłaństwie Chrystusa, które - choć zasadniczo różni się od tego, co stanowi kapłaństwo służebne - uzdalnia go do uczestniczenia w kulcie Kościoła i pomagania ludziom w drodze do Boga przez świadectwo słowa i przykładu, przez modlitwę i pokutę. Josemaría Escrivá, Chrystus przechodzi obok, 120.

Znaczenie sakramentu w Biblii

Ma zatem wewnętrzną jedność z chrztem, nawet jeśli niekoniecznie jest wyrażona w tym samym obrzędzie.  Uzupełnia to patrymonium chrzcielne kandydata o nadprzyrodzone dary charakterystyczne dla dojrzałości chrześcijańskiej.

W Starym Testamencie prorocy zapowiadali, że Duch Pański spocznie na oczekiwanym Mesjaszu: "Duch Pana Jahwe spoczywa na mnie, ponieważ Pan mnie namaścił. Posłał mnie, abym ubogim przyniósł dobrą nowinę". Izajasz 61 1-2

Wtedy Bóg mówi do wszystkich ludzi: "Włożę w was mojego ducha i sprawię, że będziecie postępować według moich przykazań". Ezechiel 36,27.

Chrzest Jezusa był znakiem, że jest on tym, który miał przyjść, Mesjaszem, Synem Bożym. Poczęty dzięki działaniu Ducha Świętego, całe jego życie i cała misja realizują się w całkowitej komunii z Duchem Świętym, którego Ojciec daje mu "bez miary".

W kilku miejscach Nowego Testamentu Jezus obiecał zjednoczenie z Duchem Świętym. Uczynił to najpierw w dniu Wielkanocy, a następnie w dniu Pięćdziesiątnicy.

Napełnieni Duchem Świętym Apostołowie zaczynają głosić cuda Boże, a Piotr oświadcza, że to wylanie Ducha jest znakiem czasów mesjańskich. Dzieje Apostolskie mówią nam, że ci, którzy uwierzyli zwiastowaniu apostolskiemu i zostali ochrzczeni, otrzymali dar Ducha Świętego przez nałożenie rąk i modlitwę.

To właśnie nałożenie rąk słusznie zostało uznane przez tradycję katolicką za pierwotne źródło sakramentu bierzmowania, który utrwala w Kościele łaskę Pięćdziesiątnicy.

"Nie mów tylko do Parakleta, usłysz Go!".Święty Josemaría Escrivá.

Bibliografia: