
Jonathan Eduardo Flórez Ramírez to 40-letni zakonnik augustiański, którego powołanie zaprowadziło go z Bogoty w Kolumbii do Rzymu, gdzie obecnie studiuje na kierunku licencjackim z teologii ze specjalizacją w historii Kościoła na Uniwersytecie Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża, w Rzymie, dzięki pomocy Fundacja CARF.
Pierwsze kroki w Kościele
Wychowałem się w rodzinie, która, choć niezbyt katolicka, od najmłodszych lat wpajała mi wartości humanistyczne i pierwsze pojęcia tradycyjnej wiary katolickiej, takie jak modlitwy Modlitwy Pańskiej i Zdrowaś Maryjo, a także zwyczaj uczestnictwa we Mszy świętej w niedzielę.
Jednak moja więź z Kościołem zaczęła się ujawniać już od najmłodszych lat. Czułem głęboką ciekawość i nieustanną potrzebę aktywnego uczestnictwa w życiu parafii. Dlatego po przyjęciu Pierwszej Komunii Świętej dołączyłem do grupy ministrantów. Z biegiem lat to doświadczenie umocniło się, gdy dołączyłem do grupy młodzieżowej, a później, gdy podjąłem posługę katechetów, towarzysząc innym dzieciom i młodzieży w ich formacji.
Życie zawodowe, które mnie nie spełniało.
Po ukończeniu edukacji podstawowej w wieku 16 lat zapisałem się na studia inżynierii przemysłowej na publicznym uniwersytecie w Bogocie. Studia uniwersyteckie były dla mnie ogromnym szokiem kulturowym i intelektualnym, ponieważ skonfrontowały mnie z różnorodnymi ideologiami, złożonymi realiami społecznymi i głębokimi pytaniami, które zachwiały zasadami wiary, na których zostałem wychowany.
Następnie przeżyłem okres intelektualnych i duchowych wątpliwości, w wyniku których zacząłem kwestionować istnienie Boga i wszystko, w co do tej pory wierzyłem.
Po ukończeniu studiów inżynierskich przez kilka lat pracowałem w różnych firmach. Chociaż osiągnąłem stabilizację finansową i rozwój zawodowy, odczuwałem ciągłą pustkę w sercu, której ani sukces, ani dobra materialne nie były w stanie wypełnić.
Opatrznościowe spotkanie z Zakonem Świętego Augustyna
Tak oto pragnienie służenia najbardziej potrzebującym odżyło we mnie na nowo. To skłoniło mnie do zaangażowania się w działalność społeczną, wierząc, że w ten sposób zaspokoję pragnienie sensu, które nosiłem w sobie.
Patrząc wstecz, widzę, jak Bóg posługuje się prostymi czynami i wydarzeniami. Dzięki przyjacielowi, który przeprowadzał wywiad – a raczej, jak mi się wydawało, wywiad, bo w rzeczywistości odbywał spotkanie powołaniowe z promotorem – nawiązałem kontakt z Zakonem Świętego Augustyna.
Chociaż na początku odczuwałem strach i niepewność co do możliwości powołania na całe życie, dzielenie się tym procesem rozeznawania z innymi towarzyszami wzmocniło tę troskę w moim sercu.
Ostateczna decyzja oznaczała jednak rezygnację z bezpieczeństwa ekonomicznego i zawodowego, jakie wówczas miałem. Muszę przyznać, że początkowo nie było mi łatwo podjąć ten krok poddania się i całkowitego zaufania, mimo że sam Jezus powiedział: «Każdy, kto dla Mnie opuści dom, braci, siostry, ojca, matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy» (Mt 19,29).
Wypadek motocyklowy, który zmienił moje życie
Dziś widzę, jak Pan posłużył się wypadkiem motocyklowym, aby ułatwić ten proces. Na kilka dni przed wstąpieniem do prenowicjatu Zakonu, uległem wypadkowi za kierownicą, w wyniku którego złamałem kostkę i doznałem dwumiesięcznej niepełnosprawności.
To, co w tamtym momencie wydawało się tragedią, ostatecznie stało się swego rodzaju «dziką kartą» i środkiem znieczulającym, który pozwolił mi poradzić sobie ze zmianami i rozpocząć nowe życie. W głębi duszy myślałem, że jeśli życie zakonne nie jest dla mnie, będę miał dwa miesiące, żeby się o tym przekonać, bez utraty bezpieczeństwa pracy.
Jednakże życie wspólnotowe i rozwój duchowy, jakich doświadczyłam w ciągu tych dwóch miesięcy, wystarczyły mi, aby zaufać Opatrzności, znaleźć odwagę, by definitywnie zrezygnować z obowiązków zawodowych i w pełni odpowiedzieć na moją wiarę i nadzieję.
Wstąpienie do Zakonu i możliwość dzielenia życia z 18 nowymi braćmi z różnych stron kraju, o odmiennej kulturze, sposobie wyrażania się, zwyczajach i historii osobistej, było dowodem dobroci i miłosierdzia Boga wobec Jego ludu.
Podróżowanie po Kolumbii, niesienie Dobrej Nowiny o Chrystusie do różnych rezerwatów tubylczych i dzielenie się wiarą z różnymi społecznościami nauczyło mnie, że kiedy Bóg daje, czyni to w obfitości i że Jego powołanie jest odpowiedzią na projekt, który wykracza poza ludzką mentalność.

Praca edukacyjna i duszpasterska augustianów w Kolumbii
Obecnie Prowincja Augustianów Matki Bożej Łaskawej w Kolumbii prowadzi pięć szkół, w których ponad 3000 dzieci i nastolatków wspiera swój rozwój akademicki i osobisty. Posiada również osiem parafii otwartych dla tych, którzy potrzebują bliskiego i stałego kontaktu z sakramentami.
Zakon kontynuuje również swoje zaangażowanie w edukację młodych ludzi poprzez Fundację Uniwersytetu Cervantesa-San Agustín, założoną w 2004 roku. Ta instytucja oferuje studia licencjackie z zakresu teologii, filozofii, prawa, psychologii, pracy socjalnej, administracji biznesowej i inżynierii baz danych, a także innych dyscyplin.
W ten sposób Unicervantes nie tylko dąży do doskonałości akademickiej i zawodowej, ale także do kultywowania krytycznego myślenia, wartości etycznych i zaangażowania społecznego, aby odpowiadać na potrzeby kraju.
Misja duszpasterska w Mocoa: dotarcie do najbardziej oddalonych społeczności
Odnosząc się do duszpasterstwa w parafiach, chciałbym podkreślić pracę i wpływ naszej parafii Jezusa Eucharystii w Mocoa. Obsługujemy stamtąd nie tylko część mieszkańców centrum miasta, ale ze względu na rozległy zasięg geograficzny, zapewniamy również opiekę duszpasterską różnym rdzennym społecznościom ludu Inga, w tym Yunguillo, Tandarillo, San Carlos, Santa Marta i La Condagua.
Ważnym aspektem jest odległość i środki transportu potrzebne do dotarcia do tych miejsc. Aby dotrzeć do niektórych z nich, trzeba podróżować samochodem lub motocyklem przez około półtorej godziny, zejść z góry pieszo przez około 15 minut, przepłynąć rzekę Caquetá małymi łódkami lub «kajakami», a następnie przejść kolejne dziesięć minut.
Inną możliwością przekroczenia tej wielkiej rzeki jest skorzystanie z wiszącego urządzenia zwanego «tarabita», które przesuwa się za pomocą systemu bloczków z jednego końca na drugi.
Jak Państwo rozumieją, ze względu na złożone warunki geograficzne, klimat i trudności w dotarciu do rezerwatów, nasi księża mogą sprawować opiekę duszpasterską nad każdą wspólnotą raz lub dwa razy w tygodniu.
Dlatego bracia w formacji są posyłani, aby towarzyszyć w najważniejszych momentach roku liturgicznego, takich jak Boże Narodzenie i Wielki Tydzień. Nieustannie prosimy Boga o nowe powołania, abyśmy mogli kontynuować i doskonalić naszą służbę tym wspólnotom, bo «żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało» (Mt 9, 37).
Za to i za wiele innych doświadczeń, jakich Pan pozwolił mi doświadczyć pośród mojej wspólnoty, dziękuję za to powołanie i za możliwość kontynuowania mojej formacji akademickiej i religijnej w Rzymie, na podstawie nauk otrzymanych na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża.
Ta okazja jest wyrazem jego wsparcia i hojności w szkoleniu swoich sług i pomaganiu im lepiej stawiać czoła wyzwaniom i przeszkodom, z jakimi zmaga się Kościół katolicki w Kolumbii.
Choć kraj ten posiada głęboką tradycję kulturową i żywą wiarę, przejawiającą się w religijności ludowej, stoi on również w obliczu poważnych wyzwań społeczno-kulturowych. Wśród młodych ludzi obserwuje się gwałtowny wzrost sekularyzacji i obojętności religijnej, co może prowadzić do utraty transcendentnego sensu życia i porzucenia praktyk sakramentalnych, pod wpływem trendów współczesnego świata.
Dziękuję Bogu, mojej wspólnocie, przyjaciołom i dobroczyńcom Fundacji CARF za tę podróż i za możliwość kontynuowania szkolenia, aby służyć ludowi Bożemu w Kolumbii z oddaniem i nadzieją.
Ufam, że Pan będzie nadal kierował moimi krokami i moim powołaniem.
Niepokój serca: od świętego Augustyna do naszych czasów
Historia Jonathana przypomina nam, że powołanie często wynika z wewnętrznego niepokoju, którego nie są w stanie stłumić ani sukcesy zawodowe, ani stabilizacja materialna. Jak sam wspomina, odkrył, że jego prawdziwe spełnienie tkwi w odpowiedzi na Boże powołanie i poświęceniu życia służbie innym.
To poszukiwanie ma głębokie korzenie w duchowości augustiańskiej. Sam święty Augustyn doświadczył tego niepokoju serca w swojej drodze do Boga, poszukiwania, które naznaczyło jego życie i nadal oświeca tych, którzy, jak Jonathan, odkrywają sens swojego powołania w służbie innym.
W homilii wygłoszonej z okazji otwarcia Kapituły Generalnej Zakonu Świętego Augustyna papież Franciszek rozważał właśnie tę niespokojność, która charakteryzowała życie świętego i która nadal stanowi zaproszenie dla wszystkich chrześcijan.
MSZA ŚWIĘTA NA OTWARCIE KAPITUŁY GENERALNEJ
Z ZAKONU ŚWIĘTEGO AUGUSTYNA
HOMILIA OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA
Rzymska bazylika świętych Tryfona i Augustyna
Środa, 28 sierpnia 2013
«Stworzyłeś nas dla siebie i niespokojne jest nasze serce, dopóki nie spocznie w Tobie».Wyznania, I, 1, 1). Tymi słynnymi słowami św. Augustyn zwraca się do Boga w Wyznaniach i w tych słowach zawiera się synteza całego jego życia.
«Niepokój». To słowo robi na mnie wrażenie i skłania do refleksji. Chciałbym zacząć od pytania: jakiego fundamentalnego niepokoju doświadczył Augustyn w swoim życiu? A może raczej: do rozbudzenia i podtrzymania w życiu jakiego niepokoju zachęca nas ten wielki człowiek i święty? Proponuję trzy: niepokój duchowych poszukiwań, niepokój spotkania z Bogiem i niepokój miłości.
Po pierwsze: niepokój duchowych poszukiwań. Augustyn doświadcza czegoś, co jest dziś powszechne: powszechne wśród dzisiejszej młodzieży. Wychowuje go matka, Monika, w wierze chrześcijańskiej, choć nie jest ochrzczony, ale dorastając, oddala się od niej, nie znajdując w niej odpowiedzi na swoje pytania, pragnienia serca i podążając innymi ścieżkami.
Następnie przyłącza się do grupy manichejskiej, oddaje się pilnie nauce, nie wyrzeka się beztroskiej zabawy, widowisk epoki, intensywnych przyjaźni, przeżywa intensywną miłość i rozpoczyna błyskotliwą karierę nauczyciela retoryki, która zaprowadza go na dwór cesarski w Mediolanie.
Augustyn jest człowiekiem sukcesu, ma wszystko, ale w jego sercu pozostaje niepokój poszukiwania głębokiego sensu życia; jego serce nie śpi, powiedziałbym, że nie jest znieczulone sukcesem, rzeczami, władzą. Augustyn nie zamyka się w sobie, nie ustatkuje się, wciąż poszukuje prawdy, sensu życia, wciąż poszukuje oblicza Boga. Oczywiście, popełnia błędy, podąża złymi ścieżkami, grzeszy, jest grzesznikiem; ale nie traci niepokoju duchowych poszukiwań. I w ten sposób odkrywa, że Bóg na niego czekał; co więcej, że nigdy nie przestał szukać Go jako pierwszy.
Chciałbym powiedzieć tym, którzy czują się obojętni wobec Boga, wobec wiary, tym, którzy są daleko od Boga lub Go opuścili, a także nam, z naszym «oddalaniem się» i «opuszczaniem» Boga, być może niewielkim, ale licznym w życiu codziennym: spójrzcie głęboko w swoje serce, spójrzcie w głąb siebie i zadajcie sobie pytanie: czy macie serce, które pragnie czegoś wielkiego, czy serce usypiane przez rzeczy?
Czy twoje serce zachowało niepokój poszukiwań, czy pozwoliłeś, by został stłumiony przez rzeczy, które ostatecznie go przytłumiły? Bóg czeka na ciebie, szuka cię: jaka jest twoja odpowiedź? Czy uświadomiłeś sobie ten stan swojej duszy? A może śpisz? Czy wierzysz, że Bóg na ciebie czeka, czy ta prawda jest dla ciebie jedynie «słowami»?
U Augustyna to właśnie ten niepokój serca prowadzi go do osobistego spotkania z Chrystusem, prowadzi go do zrozumienia, że Bóg, którego szukał daleko od siebie, jest Bogiem bliskim każdemu człowiekowi, Bogiem bliskim naszemu sercu, bliższym nam niż my sami sobie (por. tamże., III, 6, 11). Jednakże zarówno w odkryciu, jak i w spotkaniu z Bogiem Augustyn nie zatrzymuje się, nie uspokaja, nie zamyka się jak ktoś, kto już dotarł do celu, lecz kontynuuje podróż.
Niepokój poszukiwania prawdy, poszukiwania Boga, staje się niepokojem pragnienia coraz głębszego poznawania Go i wychodzenia poza siebie, aby ukazywać Go innym. To właśnie niepokój miłości.
Pragnął spokojnego życia wypełnionego nauką i modlitwą, ale Bóg powołał go, by został pasterzem w Hipponie, w trudnym czasie, z podzieloną wspólnotą i wojną u bram. Augustyn pozwolił, by Bóg go poruszył, niestrudzenie Go głosząc, ewangelizując z odwagą i bez lęku; pragnął być obrazem Jezusa, Dobrego Pasterza, który zna swoje owce (por. Jn 10, 14), a tym bardziej, jak lubię powtarzać, że «czuje zapach swojej trzody» i wychodzi szukać zaginionych.
Augustyn żyje tym, co św. Paweł wskazuje Tymoteuszowi i każdemu z nas: głoś słowo, nalegaj w czasie dogodnym i nieodpowiednim, głoś Ewangelię z wielkodusznym i wielkim sercem (por. 2 Tm 4, 2) o pasterzu troszczącym się o swoje owce.
Skarb Augustyna tkwi właśnie w tej postawie: zawsze ku Bogu, zawsze ku owczarni... Jest człowiekiem w napięciu, między tymi dwiema drogami; nie «prywatyzującej» miłości... zawsze w ruchu!
„Zawsze w ruchu” – powiedział Ojciec. „Zawsze niespokojny!”. I to jest pokój niespokojności. Możemy zadać sobie pytanie: Czy jestem niespokojny o Boga, by Go głosić, by Go poznać? Czy pozwalam się uwieść tej duchowej światowości, która popycha nas do czynienia wszystkiego z miłości do siebie? My, osoby konsekrowane, myślimy o osobistych interesach, o funkcjonalności naszych dzieł, o karierowiczostwie.
Ech! Tyle rzeczy możemy sobie wyobrazić... Że tak powiem, czy «pocieszyłem się» w moim życiu chrześcijańskim, kapłańskim, zakonnym, a także wspólnotowym, czy też zachowałem siłę niepokoju o Boga, o Jego Słowo, która każe mi «wychodzić» do innych?
I dochodzimy do ostatniej troski, troski o miłość. Tu nie mogę nie pomyśleć o jego matce: Monice. Ileż łez wylała ta święta kobieta za nawrócenie syna! Ileż matek również dzisiaj wylewa łzy, by ich własne dzieci powróciły do Chrystusa! Nie traćcie nadziei w łaskę Bożą! W Wyznaniach czytamy słowa, które biskup skierował do świętej Moniki, proszącej go o pomoc jej synowi w odnalezieniu drogi do wiary: «To niemożliwe, żeby syn tylu łez zginął» (III, 12, 21).
Sam Augustyn po swoim nawróceniu, zwracając się do Boga, pisze: «Moja matka, Twoja wierna służebnica, płakała za mną przed Tobą o wiele bardziej, niż inne matki zwykle płaczą nad śmiercią swoich dzieci» (tamże., III, 11, 19).
Niespokojna kobieta, ta kobieta, która w końcu wypowiedziała to piękne słowo: cumulatius hoc mihi Deus praestitit! [mój Bóg obdarzył mnie tym w nadmiarze] (tamże.(9, 10, 26). To, za czym płakała, Bóg obdarzył ją obficie! A Augustyn jest spadkobiercą Moniki; od niej otrzymuje ziarno niepokoju.
Oto właśnie niepokój miłości: ciągłe, bez wytchnienia, szukanie dobra drugiej osoby, ukochanej osoby, z taką intensywnością, że nawet prowadzi do łez.
Przychodzą mi na myśl obrazy: Jezus płaczący przy grobie swego przyjaciela Łazarza; Piotr, który po zaparciu się Jezusa czuje w Jego oczach miłosierdzie i miłość i gorzko płacze; ojciec czekający na tarasie na powrót syna i gdy ten jest jeszcze daleko, wybiega mu na spotkanie; myślę o Maryi Dziewicy, która z miłością podąża za swoim Synem Jezusem aż na Krzyż.
Jak sobie radzimy z niepokojem miłości? Czy wierzymy w miłość do Boga i do innych? Czy jesteśmy w tym względzie jedynie nominalistami? Nie w sensie abstrakcyjnym, nie tylko w słowach, ale w konkretnym bracie lub siostrze, których spotykamy, bracie lub siostrze, którzy są tuż obok nas!
Czy pozwalamy, by wzruszały nas ich potrzeby, czy też pozostajemy zamknięci w sobie, w naszych społecznościach, które często są dla nas «wspólnotami komfortu»?
Czasami można mieszkać w sąsiedztwie, nie znając osoby, która mieszka obok; albo można być we wspólnocie, nie znając tak naprawdę własnego brata: z bólem myślę o osobach konsekrowanych, które nie przynoszą płodów, które są «kawalerami».
Niepokój miłości zawsze skłania nas do wyciągania ręki do innych, nie czekając, aż wyrażą swoje potrzeby. Ten niepokój obdarza nas darem owocności duszpasterskiej i każdy z nas powinien zadać sobie pytanie: Jaka jest moja owocność duchowa, moja owocność duszpasterska?
Modlimy się do Pana za was, drodzy augustianie, którzy rozpoczynacie tę kapitułę generalną, i za nas wszystkich, aby zachował w naszych sercach duchowe pragnienie nieustannego szukania Go, pragnienie głoszenia Go z odwagą i pragnienie miłości do każdego brata i siostry. Amen.
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.