Mimo reżimu sowieckiego i lat wojującego ateizmu, wiara na Białorusi nie zanikła. Andriej Juchnik Jest 28-letnim białoruskim księdzem. Urodził się 13 września 1998 roku w Lidzie, na zachodzie Białorusi.
Obecnie przebywa w Rzymie, na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża, gdzie studiuje drugi rok licencjatu z prawa kanonicznego. Jest to możliwe dzięki wsparciu dobroczyńców, partnerów i przyjaciół Fundacji CARF.
Andriej nOpowiada ci swoją historię«Witam wszystkich dobroczyńców Fundacji CARF! Nazywam się Andriej Juchnik, jestem Białorusinem i mam 28 lat. Wychowałem się w rodzinie katolickiej. Moi rodzice, praktykujący katolicy, zaszczepili we mnie fundamenty wiary od dzieciństwa, przede wszystkim swoim przykładem. Dzięki nim nauczyłem się, że wiara to nie tylko tradycja, ale żywa relacja z Bogiem».
Doświadczenie parafialne z dzieciństwa, kiedy byłem ministrantem i przykład lokalnych księży – źródło inspiracji Od dzieciństwa uczęszczałem do parafii, najpierw poprzez katechizację, a później jako ministrant. Życie parafialne odegrało fundamentalną rolę w rozwoju mojego powołania. W mojej wspólnocie posługiwali księża, którzy byli bardzo blisko ludzi i głęboko oddani swojej misji. Ich przykład stopniowo rozbudził we mnie pragnienie poświęcenia życia Bogu i służbie bliźnim.
Lata seminaryjne są podstawą zrozumienia głębokiego znaczenia powołania kapłańskiegoPo ukończeniu szkoły wstąpiłem do Wyższego Seminarium Duchownego. Lata formacji pomogły mi głębiej zrozumieć, że kapłaństwo nie polega jedynie na pełnieniu określonych funkcji, ale przede wszystkim na przynależności do Chrystusa i służbie Jego ludowi.
Doświadczenie przeżywane w sakramentach i bliskość z ludźmiW 2023 roku przyjąłem święcenia kapłańskie i zostałem inkardynowany do diecezji grodzieńskiej. W pierwszych latach mojej posługi doświadczyłem, jak ważne jest dla kapłana, bycie blisko ludzi podczas sprawowania sakramentów, katechezy, towarzyszenia młodzieży i rodzinom, a także w chwilach cierpienia i duchowego poszukiwania.
Diecezja grodzieńska znajduje się w zachodniej Białorusi i jest stosunkowo młoda, ponieważ została ustanowiona w 1991 roku przez św. Jana Pawła II. Jest to jeden z obszarów kraju o historycznie znaczącym udziale katolików, choć katolicy stanowią mniejszość na Białorusi, a większość wyznania chrześcijańskiego to prawosławni. Nie przeszkadza to jednak w pokojowym i pełnym szacunku współistnieniu różnych wyznań.
Prześladowania w czasach reżimu sowieckiego i jak rodziny zachowały wiarę pomimo przeciwności: wspaniały przykład.
Historia Kościoła katolickiego na naszych ziemiach również doświadczyła okresów bardzo bolesnych. W XX wieku, w okresie reżimu sowieckiego i wojującego ateizmu, wiele kościołów zostało zamkniętych, liczne wspólnoty zostały pozbawione księży, katecheza została poważnie ograniczona, a życie religijne napotkało wiele trudności. Mimo wszystko wiara nie zanikła. To przede wszystkim rodziny strzegły modlitwy, tradycji chrześcijańskich i pragnienia przystępowania do sakramentów.
Po zmianach lat 90. XX wieku Kościół powoli zaczął odbudowywać swoje życie. Do dziś kontynuuje rozwój małymi krokami, również dzięki pomocy licznych fundacji, stowarzyszeń i projektów kościelnych.
W parafiach organizowane są katechezy dla dzieci, młodzieży i dorosłych; rekolekcje, spotkania i fora młodzieżowe, konferencje i sympozja naukowe. Latem bardzo ważne są również piesze pielgrzymki do sanktuariów, które stają się okazją do modlitwy, braterstwa i dawania świadectwa wiary.
Aktualne wyzwanie: pomóc nowym pokoleniom odnaleźć Chrystusa w szybko zmieniającym się społeczeństwie. Jednym z głównych zadań Kościoła na Białorusi jest dziś przekazywanie wiary nowym pokoleniom. Nie wystarczy przynależność kulturowa do rodziny katolickiej; trzeba pomóc każdemu osobiście spotkać Chrystusa. Dlatego szczególną uwagę poświęca się młodzieży i rodzinom w dynamicznie zmieniającym się społeczeństwie, coraz bardziej naznaczonym sekularyzacją.
Znaczenie powołań i formacji księży przygotowanych do nauczania i posługi diecezjalnej. Kolejnym bardzo ważnym wyzwaniem są powołania kapłańskie i przygotowanie wykwalifikowanych osób do posługi kościelnej. W naszej diecezji mieści się Wyższe Seminarium Duchowne, które służy Kościołowi katolickiemu na Białorusi i potrzebuje zarówno nowych powołań, jak i odpowiednio przygotowanych księży do nauczania i formacji seminarzystów.
Nasz nowy biskup, wciąż młody, zwraca szczególną uwagę na ten aspekt. Pragnie, aby Kościół katolicki na Białorusi był lepiej znany poza granicami kraju i aby uznano go za żywy i aktywny Kościół, nawet jako wspólnotę mniejszościową. Jednocześnie uważa za ważne przygotowanie kompetentnych osób do posługi w seminarium duchownym, kurii, sądzie kościelnym i innych instytucjach diecezji.
Pomoc prawa kanonicznego w Rzymie i potrzeby sądu kościelnego. Potrzeba ta jest szczególnie widoczna w dziedzinie prawa kanonicznego. Obecnie nasz trybunał kościelny cierpi na brak odpowiednio przeszkolonego personelu, a liczba spraw, zwłaszcza dotyczących ważności małżeństwa, rośnie. Dlatego wierzę, że mój Biskup, wysyłając mnie na studia prawa kanonicznego do Rzymu, dostrzega również perspektywę mojej przyszłej posługi w trybunale diecezjalnym.
Z tego powodu obecnie studiuję prawo kanoniczne na Uniwersytecie Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża. Uważam tę szansę nie tylko za osobistą, ale przede wszystkim za odpowiedzialność wobec mojej diecezji. Studia w Rzymie pozwalają mi głębiej poznać Kościół powszechny, spotykać się z księżmi i studentami z wielu krajów oraz doświadczać różnorodnych tradycji kościelnych.
«The Prawo kanoniczne, Moim zdaniem nie chodzi tylko o studiowanie zasad i procedur. Za każdą zasadą kryją się konkretne osoby i sytuacje, a prawo w Kościele musi zawsze służyć komunii, sprawiedliwości i ostatecznie zbawieniu dusz.
Dlatego po ukończeniu studiów i powrocie na Białoruś pragnę udostępnić zdobyte wykształcenie mojej diecezji, współpracując w razie potrzeby z trybunałem kościelnym, kurią lub formacją przyszłych kapłanów. Niezależnie od powierzonego mi zadania, pragnę przede wszystkim pozostać kapłanem bliskim ludziom.
Rozpoznanie łaski Bożej poprzez ludzi, którzy poprowadzili go swoją drogą i dobroczyńców Fundacji CARFPatrząc wstecz na moją własną historię, widzę, jak Pan posłużył się wieloma ludźmi: moimi rodzicami, księżmi z mojej parafii, wykładowcami seminarium i moim biskupem. Dlatego uważam swoje powołanie za dar, który otrzymałem, aby odwdzięczyć się poprzez służbę.
Przyszłość Kościoła na Białorusi z pewnością stawia wiele wyzwań, ale widzę też wiele powodów do nadziei: rodziny, które nadal przekazują wiarę, młodych ludzi, którzy szukają Boga, kapłanów i osoby konsekrowane, którzy z oddaniem wypełniają swoją misję, oraz wspólnoty, w których nadal żyje się Ewangelią.
Mam nadzieję, że będę mógł powrócić do mojej diecezji ubogacony otrzymaną formacją i oddać wszystko, czego się nauczyłem, na służbę Kościołowi, który pozwolił mi wzrastać, w którym odkryłem swoje powołanie i dla którego zostałem kapłanem.
Dlatego dziękuję moim dobroczyńcom z Fundacji CARF, którzy dali mi tę wspaniałą możliwość odbycia szkolenia w Rzymie i służenia Kościołowi powszechnemu.
Gerardo FerraraAbsolwent historii i nauk politycznych, specjalizujący się w Bliskim Wschodzie. Przewodniczący samorządu studenckiego na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie.
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
