Modlitwa rodzinna: jak nauczyć się modlić

Co najlepsze, te chwile intymności zbliżają nas do siebie nawzajem i do Boga. "Módlmy się, aby każdy z nas znalazł pocieszenie w osobistej relacji z Jezusem i z Jego serca nauczył się współczucia dla świata" - modli się po angielsku papież Leon XIV w swoim pierwszym wpisie do "The World of Love".Wideo Papieżamiesięcznik publikowany przez Global Network of Modlitwa Papieża. Lato to zawsze dobry czas na rodzinną modlitwę; na wspólną modlitwę.

Znaczenie modlitwy w rodzinie

Możliwość dorastania w domu, w którym modlitwa jest częścią codziennego życia, to piękne błogosławieństwo. Jego znaczenie leży w przykładzie rodziców dla dzieci. Nauka modlitwy we wszystkich porach życia razem z rodziną wzmacnia jedność i więzi rodzinne.

Modlitwa rodzinna wypływa ze słuchania Jezusa, z czytania i znajomości Słowa Bożego. "Wiara jest najbardziej owocna, gdy jest przeżywana w interakcji z innymi, przede wszystkim z naszym małżonkiem i naszymi dziećmi, którzy w rzeczywistości tworzą naszą pierwszą wspólnotę życia, nasz domowy Kościół. (Cic, 1655).

Konkretne życie wiarą w domu oznacza chwile rodzinnej modlitwy, chwile wspólnego przeżywania sakramentów, szczególnie podczas niedzielnej Mszy Świętej, która może stać się prawdziwym rytuałem, którym można się wspólnie cieszyć.

Nie ma potrzeby długich modlitw ani ostentacyjnych aktów. Do modlitwy rodzinnej mogą wystarczyć modlitwy w kościele, odmawiane z pobożnością i stałością, z dodaniem intencji rodziny. Proste gesty pobożności, takie jak błogosławienie stołu, modlitwa przed snem lub podczas podróży, potwierdzają obecność Pana w domu.

oración orar en familia

Zjednoczenie modlitwy rodzinnej

Modlitwa jako rodzina jest fundamentem, który trzyma rodzinę razem. ponieważ rodzina, która modli się razem, pozostaje razem. Ta duchowa zasada, która zakłada modlitwę w rodzinie, jest bardzo ważnym czynnikiem zmian, który pomaga przezwyciężyć trudne czasy. Rodzina, która poświęca czas na modlitwę, ma fundament, który może się czasem zachwiać, ale przetrwa wszystko, co się z nim wiąże. Rodziny, które mają oczy stale i szczerze utkwione w Panu, z oddaniem i pokorą, doświadczają Jego wielkiej opatrzności.

Jezus Chrystus nauczył nas, że "gdy dwaj lub trzej są zebrani w imię moje, to Ja jestem pośród nich". (Mateusz 17,19). Chwalenie Boga, dziękowanie Mu i proszenie o Jego dary jest istotną częścią życia człowieka. Rodzina chrześcijańska.

Bóg chce, aby jedność pochodziła od Niego. Dlatego Paweł napomina Kościół, aby był jeden. (1 Koryntian 1:10). I również dlatego Jezus naucza, że mąż i żona są jednym ciałem. (Mat. 19:5) Te przykazania Boże wymagają całkowitego poświęcenia. Rodzina jest wspólnotą wiary, nadziei i miłości. Dlatego możemy go nazwać Kościołem domowym. Rodzina chrześcijańska to komunia osób, odzwierciedlająca komunię, jaka istnieje w Bogu między Ojcem, Synem i Synem.

Rodziny modlące się razem budują między sobą zaufanie, uczą się modlić we wspólnocie i dochodzą do porozumienia przez Jezusa. Ten zwyczaj pomaga wprowadzić jedność do życia domowego.

Rodzina to mały kościół, a nasza posługa zaczyna się w domu. Troszczyć się o nią to troszczyć się o każdego członka rodziny, wskazywać mu drogę Bożą, prowadzić go do wzrostu w Panu i przygotowywać do dorosłego życia. Ważnym elementem tego procesu jest modlitwa. Rodzina, która modli się całym sercem za siebie nawzajem, będzie modlić się całym sercem za świat.

Gdy Bóg mieszka w rodzinie, szczęście ogarnia wszystkich jej członków.

Wspomnienia rodzinne pomagają wszystkim

Wychowanie w wierze i katecheza dzieci stawiają rodzinę w sferze Kościoła jako prawdziwy podmiot ewangelizacji i apostolstwa. W tym roku papież Franciszek chce wzmocnić rodzinę, dlatego też ogłosił rok 2021 Rokiem Rodziny. W CARF zastanawialiśmy się nad wyzwaniami rodziny w XXI wieku podczas Wirtualnych Spotkań Refleksyjnych.

Rodziny, a konkretnie rodzice, mają prawo wybrać dla swoich dzieci określony model wychowania religijnego i moralnego, zgodnie z własnymi przekonaniami. Ale nawet gdy powierzają te zadania instytucjom kościelnym lub szkołom prowadzonym przez personel religijny, konieczne jest, aby ich obecność edukacyjna była stała i aktywna.

Na audiencję generalną 26.08.2015 r. papież Franciszek wybrał temat modlitwy rodzinnej. Wyjaśnił, że to właśnie w rodzinie uczymy się modlić i prosić o dar Ducha Świętego. Powiedział, że Ewangelia rozważana w rodzinie jest jak dobry chleb, który odżywia serce i poprosił rodziców, aby nauczyli swoje dzieci czynić znak krzyża.

Jak modlić się jako rodzina

Ważną częścią jak modlitwa w rodzinie zaczyna się od wspólnego czytania i rozważania Słowa BożegoSłowo Boże jest bardzo dobrą okazją do stworzenia rodzinnej komunii wokół Chrystusa. Żyć Słowem Bożym oznacza wprowadzać je w życie dla dobra małżonków i dzieci, poprzez osobistą praktykę cnót, tolerancji i przebaczenia. Wiara, źródło miłości, daje nam wszelkie powody, aby kochać naszą rodzinę, szanując ją i będąc wobec niej hojnym.

Biblia mówi nam o tych rodzinach pierwszych chrześcijan, Kościoła domowego, mówi św. Paweł (1 Kor 16, 19)do których światło Ewangelii dało nowy impuls i nowe życie. Papież Franciszek nazywa ją "domem misji".dom, który realizuje zlecenie Pana (Mt 28:19) szerzenie Ewangelii w rodzinie, która go otacza.

Przykład w zdaniu

Jeśli chodzi o dzieci, to najlepszym sposobem na przekazanie wiary dzieciom przez rodziców jest samodzielne życie nią. Nie ma lepszej katechezy dla dziecka niż obraz jego rodziców zjednoczonych w modlitwie; taki obraz jest bardziej budujący, głębszy i trwalszy niż słowa. Dzieci muszą widzieć, że rodzice modlą się w domu. Ważne jest, aby modlitwa rodzinna była pobożna, aby nie ograniczała się do słów, ale aby przekształcała się w czyny i świadectwa wiary, aby dzieci uczyły się gestów, powtarzały jakieś proste formuły, piosenki, aby w ciszy rozmawiały z Bogiem.

Dziecko uczy się stawiać naszego Pana w rzędzie pierwszych i najbardziej fundamentalnych uczuć, mówi św. Josemaria; uczy się traktować Boga jako Ojca, a naszą Panią jako Matkę; uczy się modlić, idąc za przykładem swoich rodziców. Kiedy to zrozumiemy, zobaczymy, jak wielkie zadanie apostolskie mogą wykonać rodzice i jak bardzo są zobowiązani do szczerej pobożności, aby móc przekazać dzieciom tę pobożność, która zaczyna się od rodzinnej modlitwy, a nie jej uczyć

Św. Josemaría podkreśla również wyjątkowość każdej rodziny i zachęca do stosowania własnych kreatywnych metod modlitwy jako rodziny i dziękczynienia Bogu. W ten sposób członkowie rodziny nabierają nawyku modlenia się przez cały czas i będą mieli narzędzia dla swojego zdrowia duchowego i emocjonalnego.

W rodzinie wiara nie może pozostać pustym słowem lub postawą, lecz musi stać się źródłem przemiany, która prowadzi do pragnienia i czynienia dobra innym.

orar en familia oración

Jak modlić się jako rodzina z dziećmi w wieku 2-7 lat?

Dla małego dziecka modlitwa rodzinna jest często okazją do czułej intymności z rodzicami. Widząc, jak zostawiają swoje zapracowane życie, aby przygotować się do spotkania z Bogiem, pokazują Państwo, jak ważna jest ta relacja. Aby zainicjować chwilę modlitwy z dzieckiem, zaprosić go, aby siedział cicho i patrzył na Panią, nie odzywając się, podczas gdy Pani zapali świecę przed obrazem. Ten gest związany z ciszą nada chwili pewną powagę. W naturalny sposób prowadzi dziecko do wnętrza. Następnie mogą zacząć podsumowywać swój dzień, zwierzać się z problemów lub dziękować za otrzymane radości.

Jak modlić się jako rodzina z dziećmi w wieku 8-13 lat?

Katecheza jest dopełnieniem duchowego doświadczenia w rodzinie, ale ta grupa wiekowa wykazuje szczególną czułość w tym bardzo znanym momencie. Dziecko jest otwarte i chętne, z duchowego punktu widzenia mówimy również o wieku łaski. Obrzęd ten ma ogromne znaczenie, odmawianie z nim Ojcze Nasz jest sposobem na nauczenie go, że poza grupą rodzinną jest wiele innych osób, które się modlą. Ale zachęcać go również w jego całkowicie osobistej relacji z Bogiem. Czytanie Ewangelii nauczy Pana, że może Pan zaufać Bogu ze swoimi radościami, smutkami, a nawet gniewem.

Jak modlić się jako rodzina z dziećmi w wieku 14-16 lat?

Z nastolatkami modlitwa jako rodzina staje się trudniejsza. Ich wiara jest bardziej intymna i nie lubią tego pokazywać.Wpływ ich przyjaciół często przeważa nad wpływem rodziny. Nadszedł czas, aby zająć się ich wyborami, zamiast narzucać własne.

Miejmy pokorę, by zaakceptować fakt, że nasze dzieci mogą się nie przyłączyć lub że mogą to zrobić w sposób, który różni się od naszego sposobu modlitwy. Będą mogły modlić się lub śpiewać w kaplicy ze swoją grupą wiekową, uczestniczyć w spotkaniu młodych chrześcijan itd. Niezależnie od tego, czy skłaniają się ku mistycyzmowi, czy też odrzucają wszystko wprost, zaznają przyjemności modlitwy i będą mogli do niej powrócić w dowolnym momencie swojego życia. P. "Jesteśmy odpowiedzialni za to, co siejemy, a nie za to, co rośnie! Jean-Noël Bezançon.

Kącik modlitwy w domu

Znalezienie w domu miejsca na wspomnienia pomaga przekształcić dom w "domowy kościół". Szczególnie po to, aby stawić czoła tym trudnym czasom, w których przyszło nam żyć w dzisiejszym świecie. Dobrze jest znaleźć w swoim domu miejsce, w którym można stworzyć rodzinną atmosferę modlitwy. Ten kącik ułatwia skupienie i wzywa do modlitwy. Jest to potężne narzędzie modlitwy rodzinnej, chociaż nie jest zarezerwowane wyłącznie dla modlitwy zbiorowej, ponieważ każda osoba może w nim znaleźć spokój i ciszę niezbędną do zbliżenia się do Boga w ciągu dnia.

Stałość takiego miejsca w domu przypomina wszystkim przez cały dzień o roli modlitwy w naszym życiu, o jej żywotnym znaczeniu. Rodzinny kącik modlitewny może mieć na stałe zapalone światło przed krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej, aby przypominać nam o uspokajającej obecności Boga.

Możemy również udekorować go świeżymi kwiatami i dodać pisemne prośby rodzinne. Zwłaszcza jeśli mamy małe dzieci, te czynności mogą sprawić, że poczują się częścią tego kącika i czasu rodzinnej modlitwy.

Pomimo skomplikowanego czasu w rodzinie (...) Modlitwa pozwala nam znaleźć spokój dla niezbędnych rzeczy. Papież Franciszek, 2015 r.

Przykłady modlitw za rodzinę

Papież Franciszek ułożył tę modlitwę z okazji Święta Świętej Rodziny. W tym roku 2021 papież zaprasza nas również do odmawiania nowenny jako rodzina.

Jezus, Maria i Józef
w Tobie kontemplujemy
blask prawdziwej miłości,
do Ciebie, z ufnością, się zwracamy.
Święta Rodzina z Nazaretu,
również sprawiają, że nasze rodziny
miejsce komunii i cenakulum modlitwy,
autentyczne szkoły Ewangelii
i małych kościołów domowych.
Święta Rodzina z Nazaretu,
że już nigdy nie będzie epizodów w rodzinach
przemocy, zamkniętych umysłów i podziałów;

że ten, kto został zraniony lub zgorszony
zostanie wkrótce pocieszony i uzdrowiony.
Święta Rodzina z Nazaretu,
że najbliższy Synod Biskupów będzie
uświadomić wszystkim
o świętości i nienaruszalności rodziny,
jego piękna w Bożym planie.
Jezus, Maria i Józef,
Usłysz, usłysz naszą prośbę.

Rodzinna modlitwa różańcowa

Rodzice mogą pomóc swoim dzieciom odkryć piękno tej prostej modlitwy, być może ucząc je odmawiania najpierw jednej tajemnicy, a potem dwóch i wyjaśniając znaczenie tej pięknej modlitwy skierowanej do Matki Boga i Matki Kościoła.

"Gdyby tylko odrodził się piękny zwyczaj rodzinnego odmawiania Różańca!".

Kościół chętnie udziela niezliczonych łask i odpustów, gdy odmawia się modlitwę Różaniec święty w rodzinie. Podejmijmy niezbędne środki, aby zachęcić do tej modlitwy, tak miłej Panu i Jego Najświętszej Matce, i która jest uważana za "wielką publiczną i powszechną modlitwę za zwyczajne i nadzwyczajne potrzeby Kościoła świętego, narodów i całego świata". Jest to dobre wsparcie dla jednostki rodzinnej i najlepsza pomoc w radzeniu sobie z jej potrzebami.


Bibliografia:

25 lipca Święty Jakub Apostoł: dlaczego warto świętować?

Kim był Jakub Apostoł?

The Święty Jakub Apostoł najstarszy syn Zebedeusza i Marii Salome. Brat Jana Ewangelisty. Mieszkali w mieście Betsaida, nad Jeziorem Galilejskim, gdzie prowadzili niewielki interes rybacki.

Nazwa Santiago pochodzi od słów Sant Iacob, z hebrajskiego Jakub. Podczas bitew Hiszpanie zwykli krzyczeć Święty Jakubie, pomóż nam a wypowiadając je szybko i powtarzając, brzmiało jak Santiago.

Po tym, jak był świadkiem cudownego połowu ryb, słysząc, jak Jezus powiedział do nich: "Odtąd będziecie rybakami ludzi", Jakub zostawił swoje sieci, swojego ojca i swój biznes rybacki i wyruszył w drogę za Jezusem Chrystusem.

Jakub Starszy był jednym z dwunastu uczniów. Wraz z Piotrem i Janem towarzyszyli Jezusowi w bardzo ważnych momentach Jego życia. Takich jak Przemienienie Pańskie, które wspominamy w 4. Świetlne tajemniceMiędzy innymi cudowny połów ryb i modlitwa Jezusa w ogrodzie Getsemani.

Dzieje Apostolskie wspominają, że Jakub był pierwszym apostołem, który poniósł śmierć męczeńską, ścięty z rozkazu Heroda Agryppy około 43 roku w Jerozolimie.

apostol-santiago-dia-de-santiago-apostol-camino-santiago

Święty Jakub przybył do Hiszpanii, aby głosić Ewangelię. Katedra w Santiago de Compostela jest jego głównym sanktuarium, w którym przechowywane są relikwie apostoła. Tysiące ludzi pielgrzymuje tam każdego roku, pragnąc przejść Camino de Compostela. Święty Jakub Apostoł jest przedstawiany w stroju pielgrzyma lub jako żołnierz na białym koniu w postawie bojowej.

W 1982 r., kiedy św. Jan Paweł II odwiedził tę hiszpańską katedrę, wezwał Europę do ożywienia "tych autentycznych wartości", które głosił św.

Jakuba jest również znany z tego, że utorował drogę Dziewicy Maryi do uznania jej za "filar" Kościoła.

Papież Franciszek, w lutym 2014 roku, zastanawiając się nad konfliktami zbrojnymi, zauważył, że Jakub daje nam prostą radę: "Zbliżcie się do Boga, a On zbliży się do was".

Znaczenie świętego Jakuba Apostoła w Hiszpanii

Chociaż od IX wieku królowie rekonkwisty uznawali św. Jakuba Apostoła za swojego patrona, dopiero w XVII wieku przyznano mu patronat Hiszpanii.

Papież Urban VIII w 1630 r., za panowania Filipa IV, ogłosił, że św. Jakub Apostoł powinien zostać oficjalnie uznany za jedynego patrona Hiszpanii (który od 1627 r. dzielił ze św. Teresą od Jezusa).

Decyzja ta została podjęta w związku z uznaniem przez Kościół, że jego szczątki zostały pochowane w Composteli, a także ustanowiono, że święto św. Jakuba Apostoła będzie obchodzone 25 lipca.

Od 1646 roku, przez Filipa IV, Ślub Santiago został zinstytucjonalizowany, który polegał na ofiarowaniu przez królów, książąt i arcybiskupa Composteli Dziewicy z Santiago de Compostela. Katedra w Santiago każdego 25 lipca. Ofiarowanie to odbywa się do dziś, choć w symboliczny sposób, w jednym z kościołów. części Mszy św. uroczystości w Dniu Apostoła.

santiago apostol camino apostol santiago

"Camino de Santiago budzi jedno z najgłębszych pragnień ludzkiego serca, tęsknotę za oczyszczeniem, za poprawą; krótko mówiąc, pragnienie Boga". Święty Josemaría Escrivá Obraz autorstwa Almudeny Cuesty.

Kiedy jest dzień św. Jakuba?

Dzień 25 lipca to święto św. Jakuba Apostoła i dzień Galicji. Jest to chrześcijańskie święto, które odbywa się w wielu hiszpańskich miastach i miejscach na całym świecie.

Jednak od czasu zakończenia dyktatury w Hiszpanii Dzień Apostoła nie jest świętem państwowym w całym kraju, lecz tylko we wspólnotach autonomicznych, które co roku tak decydują przy ustalaniu kalendarza świąt, z wyjątkiem Galicji, która obchodzi swój główny dzień, czyniąc go co roku świętem państwowym.

Co świętujemy i dlaczego w Dniu Świętego Jakuba?

W tym dniu świętujemy śmierć świętego, jego śmierć męczeńską, która wraz z jego charakterem jako ucznia bardzo bliskiego Jezusowi Chrystusowi, nadała mu imię apostoła i świętego. Istnieją dane i odniesienia, które wskazują na rok 44 jako datę męczeństwa świętego Jakuba, chociaż wybór 25 lipca nie wydaje się być oparty na żadnych danych historycznych.

Jakuba to bardzo stare święto, ustanowione w Rzymie około X lub XI wieku, kiedy to wiemy o jego obchodach w rzymskiej bazylice św.

Ponadto w dniu św. Jakuba można uzyskać odpusty zupełne, czyli możliwość uzyskania odpuszczenia grzechów przez pielgrzymów lub wiernych. Aby zyskać Jubileusz i uzyskać odpust zupełny, należy spełnić trzy warunki:

  1. Jakuba Apostoła w katedrze. 
  2. Proszę się pomodlić.
  3. Przyjęcie sakramentu Spowiedź dwa tygodnie przed lub dwa tygodnie po odwiedzeniu grobu i przyjęciu komunii.

Gdzie obchodzone jest święto św. Jakuba Apostoła?

Dzisiaj, w XXI wieku, święto św. Jakuba jest obchodzone w Galicji w mieście Santiago de Compostela bardziej niż kiedykolwiek. Reprezentuje aspekty religijne i przebaczenia, które jednoczą i gromadzą pielgrzymów ze wszystkich zakątków świata w różnych częściach miasta.

W dniu 25. Msza św. uroczysta ceremonia w katedrze, podczas której król lub delegat rodziny królewskiej składa tradycyjną ofiarę apostołowi św.

Obecne obchody obejmują wspaniałe fajerwerki, które odbywają się na Plaza del Obradoiro w nocy 24. W ostatnich latach towarzyszą im projekcje i pokazy audiowizualne na fasadach katedry i innych zabytkowych budynków na placu.

"(...) od Jakuba możemy nauczyć się wielu rzeczy: gotowości do przyjęcia wezwania Pana, nawet gdy prosi nas o opuszczenie łodzi naszych ludzkich zabezpieczeń, entuzjazmu do podążania za Nim ścieżkami, które wskazuje nam poza naszymi złudnymi domniemaniami, gotowości do odważnego dawania o Nim świadectwa, jeśli to konieczne, nawet do najwyższej ofiary z życia (...) Podążając za Jezusem jak Jakub, wiemy, nawet pośród trudności, że jesteśmy na właściwej drodze".
Benedykt XVI, Audiencja generalna czerwiec 2006

Jak powstało Camino de Santiago

Apostoł św. Jakub jest jednym z najważniejszych świętych w chrześcijaństwie. Po odkryciu jego grobu około roku 813, w którym spoczywają jego szczątki, wielu chrześcijan na północy kraju zaczęło pielgrzymka do dzisiejszego Santiago de Compostela, aby okazać swoje oddanie.

Zwyczaj ten stał się tradycją, a fenomen Camino de Santiago rozprzestrzenił się w całej Europie, czyniąc miasto jednym z najważniejszych ośrodków pielgrzymkowych w chrześcijaństwie, obok Roma i Jerozolimy.

Ponadto pielgrzymi do Composteli mogli uzyskać ogólne przebaczenie wszystkich swoich grzechów, przebaczenie, które mogło być rozszerzone na cały rok, gdy święto przypadało w niedzielę, czyli gdy był to kompostelański rok święty.

apostol santiago peregrinacion-camino-de-santiago-

Modlitwa o wstawiennictwo apostoła w dzień św. Jakuba

Wszechmogący i miłosierny Bóg,
że wybrał Pan dwunastu apostołów, aby ewangelizowali cały świat.
Wśród nich trzy osoby zostały w szczególny sposób obdarzone przez Twojego Syna Jezusa Chrystusa,
który zdecydował się włączyć apostoła Jakuba do tej wybranej liczby.

 Przez jego wstawiennictwo niech będziemy godni otrzymać chwałę nieba,
gdzie Pan żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Jakuba Apostoła i Matki Bożej z Pilar

Ten święty jest ściśle związany z Saragossą, ponieważ wiadomo, że święty Jakub Apostoł "przybył ze swoimi nowymi uczniami przez Galicję i Kastylię do Aragonii, gdzie znajduje się miasto Saragossa, nad brzegiem Ebro.

W nocy 2 stycznia 40 r. Jakub był ze swoimi uczniami nad rzeką Ebro, kiedy "usłyszał głosy aniołów śpiewających Ave Maria, Gratia Plena i zobaczył ukazującą się Dziewicę Matkę Chrystusa, stojącą na marmurowym filarze".

Najświętsza Panna, która jeszcze żyła w śmiertelnym ciele, poprosiła Apostoła, aby zbudował jej tam kościół, z ołtarzem wokół słupa, na którym stała, i obiecała, że "to miejsce pozostanie aż do końca czasów, aby cnota Boża mogła czynić cuda i dziwy za moim wstawiennictwem u tych, którzy w swoich potrzebach błagają mnie o opiekę".

Dziewica zniknęła, a jadeitowy słup pozostał na miejscu. Apostoł Jakub i ośmiu świadków cudu natychmiast rozpoczęli budowę kościoła w tym miejscu. Bazylika Virgen del Pilar w Saragossie

Na cześć apostoła jedna z wież Pilar, wysokiej bramy Placu, nosi imię Santiago. Ponadto Saragossa jest jednym z przystanków na Drodze św. Jakuba i posiada kościół nazwany imieniem apostoła: kościół Santiago el Mayor, w którym odprawiana jest msza święta w dzień św.


Bibliografia:


Maria Magdalena: świadek zmartwychwstania

Każdego 22 lipca Kościół katolicki obchodzi ze szczególną pobożnością święto Święta Maria Magdalenajeden z najbliższych uczniów Jezusa i pierwsza osoba, która była świadkiem jego życia i dzieła. Zmartwychwstanie. Jej postać, często owiana historycznym zamętem, została potwierdzona przez Magisterium jako kluczowa kobieta we wczesnym chrześcijaństwie.

Kim była ta święta? Co wiemy o jej życiu, zanim poszła za Chrystusem? Dlaczego zajęła tak ważne miejsce w tradycji Kościoła?

Kim była Maria Magdalena?

Ewangelia określa go jako Maryja, która pochodziła z MagdaliMagdalena, małe miasteczko nad brzegiem Jeziora Galilejskiego. Stąd nazwa Magdalena.

Według Łukasza 8, 2Jezus wyrzucił z niego siedem demonówWyrażenie to może odnosić się do sytuacji głębokiego cierpienia fizycznego, duchowego lub moralnego. Tak czy inaczej, wiemy na pewno, że od tego spotkania z Jezusem, jego życie zmieniło się radykalnie.

Następnie staje się uczeń i wierny naśladowca Towarzyszki Jezusa, towarzyszące jemu i innym kobietom podczas jego publicznej służby. Wiele z nich pomagało wspierać misję swoim majątkiem.

Maria Magdalena reprezentuje zatem postać wierzącej kobiety, która po doświadczeniu boskiego miłosierdzia porzuca wszystko, by podążać za Panem.

María Magdalena Resurrección y Jesús
Maria Magdalena, przed zmartwychwstaniem, padła na twarz przed krzyżem Jezusa w Męka Pańska.

Życie przemienione przez miłość Jezusa

Nie mamy prawie żadnych konkretnych szczegółów na temat życia Marii Magdaleny przed spotkaniem Jezusa, ale to, co pokazują nam Ewangelie, wystarcza, aby zrozumieć głębię jej oddania Panu.

Tradycja łączy Marię Magdalenę z grzeszna kobieta, która namaszcza stopy Jezusa perfumami w domu faryzeusza Szymona (por. Łk 7:36-50), chociaż współczesna nauka biblijna ma tendencję do rozróżniania ich jako różnych osób.

Niemniej jednak, gest miłości i skruchy kobiety wykazuje podobieństwo do sposobu, w jaki Maria Magdalena zareagowała na otrzymaną łaskę: z całkowitym, bezwarunkowym oddaniem. Z tego powodu stał się wzorem szczerego nawrócenia, wdzięcznej miłości i radykalnego uczniostwa.

Wierny uczeń aż po krzyż

Podczas gdy wielu uczniów uciekało w popłochu po aresztowaniu Jezusa, Maria Magdalena pozostaje u stóp krzyża. Ewangelie wyraźnie wspominają ją jako świadka ukrzyżowania i śmierci, wraz z Marią, matką Jezusa, i innymi kobietami. Ta wierność w chwili bólu i pozornej porażki dowodzi jej bezwarunkowej miłości i głębokiej wiary, nawet jeśli nie rozumiała jeszcze w pełni tajemnicy paschalnej.

Po śmierci Jezusa Maria jest również wspomniana jako jedna z kobiet, które o świcie w niedzielę udały się do grobu, niosąc perfumy, aby namaścić ciało Pana, nieświadome, że Jego słowo już się wypełniło i że Zmartwychwstanie było faktem.

Pierwszy świadek zmartwychwstania

To właśnie w tym momencie ma miejsce jeden z najpiękniejszych i najbardziej znaczących epizodów Ewangelii: Maria Magdalena jako pierwsza zobaczyła zmartwychwstałego Chrystusa (por. J 20:11-18). Przepełniona żalem po stracie swojego Pana, płacze przed pustym grobem, aż Jezus ukazuje się jej, choć początkowo Go nie rozpoznaje. Dopiero gdy woła ją po imieniu - Maryja - otwierają się jej oczy i rozpoznaje Pana.

To spotkanie ze Zmartwychwstałym stanowi punkt zwrotny: Jezus powierza mu aby ogłosić dobrą nowinę apostołom. Ponownie znaczące jest to, że Pan chce, aby kobieta (w tamtym czasie nie miały one większego znaczenia) była odpowiedzialna za głoszenie Jego uczniom.

Z tego powodu tradycja patrystyczna nadała mu tytuł Apostoł Apostołówponieważ został wysłany przez samego Chrystusa, aby świadczyć o Jego zwycięstwie nad śmiercią.

María Magdalena Resurrección y Jesús
Scena z Męka PańskaMaria Magdalena opłakuje śmierć Jezusa u stóp krzyża.

Honorowe miejsce w Kościele

Papież Jan Paweł II przypomniał o tym w swoim liście apostolskim Mulieris Dignitatem jako przykład istotnej roli kobiet w życiu Kościoła. A w 2016 r, Papież Franciszek podniósł jego liturgiczne wspomnienie do rangi imprezatej samej rangi, co uroczystości apostołów.Projekt jest modelem uczniostwa, co podkreśla jego znaczenie jako modelu uczniostwa.

To oficjalne uznanie ma na celu odzyskanie i oczyszczenie wizerunku Marii Magdaleny, często zniekształconego przez popularne lub literackie interpretacje, które niesprawiedliwie przedstawiały ją jako prostytutkę lub upadłą kobietę, podczas gdy w rzeczywistości była ona prostytutką. odważny uczeń.

Poświęcenie i dziedzictwo

Postać świętej Marii Magdaleny jest obiektem kultu od pierwszych wieków chrześcijaństwa. W tradycji zachodniej, zwłaszcza we Francji i Hiszpanii, istnieją liczne kościoły, klasztory i sanktuaria poświęcone jej imieniu. Stała się również inspiracją dla sztuki chrześcijańskiej, która zazwyczaj przedstawia ją z flakonem perfum w dłoni, symbolizującym jej miłość do Pana i moment, w którym Go namaściła.

María_Magdalena_Jesús_Resurrección
Pokutująca Magdalena, El Greco 1557.

Jego historia jest ciągłym zaproszeniem do nadzieja, przebaczenie i wierność. W świecie, który często osądza i potępia bez miłosierdzieMaria Magdalena przypomina nam, że miłość Boga może przekształcając nawet najgłębsze rany w źródło łaski.

Maria Magdalena jest w Ewangeliach czymś więcej niż tylko postacią drugoplanową. Ona jest kobieta odnowiona miłością Chrystusa, wzór wiernego ucznia i pierwsza zwiastunka zmartwychwstania..

Gdy jego życie rzuca nam wyzwanie, zastanówmy się: czy mamy taką samą żarliwą miłość do Pana? Czy wiemy, jak stać mocno przy krzyżu? Czy jesteśmy świadkami Zmartwychwstałego pośród świata?

Czym jest sakrament bierzmowania?

Bierzmowanie bardziej jednoczy Kościół i wzbogaca go szczególną siłą Ducha Świętego, a tym samym zobowiązuje tych, którzy je przyjmują, do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa.Katechizm Kościoła Katolickiego, 1285.

Dlaczego przyjmujemy sakrament bierzmowania?

Sakrament bierzmowania, wraz z sakramentem Chrzest i sakrament Eucharystii składają się na całość sakramenty inicjacji chrześcijańskiej. Są to sakramenty, których przyjęcie jest konieczne dla pełni otrzymywanej łaski i są przeznaczone dla wszystkich chrześcijan, a nie tylko dla wybranych.

Jest ono przyznawane, gdy kandydat osiągnął zdolność rozumowania, nie ma obowiązkowego wieku, ale należy wziąć pod uwagę jego inicjacyjny charakter. Do przyjęcia sakramentu bierzmowania wymagane jest wcześniejsze pouczenie, prawdziwa intencja i stan łaski.

Termin ten wskazuje, że ten sakrament ratyfikuje łaskę chrztuJednoczy nas mocniej z Chrystusem: umacnia naszą więź z Kościołem i daje nam szczególną siłę Ducha Świętego do obrony wiary i wyznawania imienia Chrystusa.

sacramento-confirmación-espiritu-santo-fundacion-carf

Moc Ducha Świętego

Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, odciska na duszy chrześcijanina duchowy znak lub niezatarty charakter, dlatego ten sakrament można przyjąć tylko raz w życiu. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1302-1305.

Jak każdy sakrament, bierzmowanie jest dziełem Boga, który troszczy się o to, aby nasze życie było ukształtowane na podobieństwo Jego Syna, abyśmy potrafili kochać tak jak On, poprzez napełnienie nas Duchem Świętym.

Ten Duch działa swoją mocą w nas, w całej osobie przez całe życie. Kiedy przyjmujemy go do naszego serca, sam Chrystus staje się obecny i nabiera kształtu w naszym życiu.

Jakie są tego skutki?

Skutkiem sakramentu bierzmowania jest specjalne wylanie Ducha Świętego, tak jak niegdyś obdarowano Apostołów w dniu Zielone Świątki. Papież Franciszek mówi nam, że to Duch Święty porusza nas, abyśmy wyszli z naszego egoizmu i byli darem dla innych.

Z tego powodu, Bierzmowanie nadaje wzrost i głębię łasce chrztu

Kto może ją otrzymać?

"Bierzmowanie przyjmuje się tylko raz, ale jego duchowa siła utrzymuje się przez dłuższy czas i zachęca do duchowego wzrostu z innymi". Papież Franciszek.

Każda osoba ochrzczona, która nie została jeszcze bierzmowana, może i powinna przyjąć sakrament bierzmowania. Sakramenty chrztu, bierzmowania i Eucharystii tworzą jedną całość, dlatego wierni są zobowiązani do przyjęcia tego sakramentu w odpowiednim czasie, ponieważ Bez bierzmowania i Eucharystii sakrament chrztu jest oczywiście ważny i skuteczny, ale inicjacja chrześcijańska pozostaje niepełna.

W innych kulturach sakrament ten jest udzielany bezpośrednio po chrzcie, a po nim następuje udział w Eucharystii, co jest tradycją podkreślającą jedność trzech sakramentów inicjacji chrześcijańskiej.

W Kościele łacińskim sakrament ten jest udzielany po osiągnięciu "wieku rozumu". Jednak w niebezpieczeństwie śmierci dzieci muszą być potwierdzone, nawet jeśli nie osiągnęły jeszcze wieku rozumu.

Przygotowanie do sakramentu pomaga poczuć się częścią Kościoła Jezusa Chrystusa. Każda parafia jest odpowiedzialna za przygotowanie konfirmantów.

Aby otrzymać potwierdzenie, należy być w stanie łaski. Zaleca się pójście do spowiedzi i zrobienie dobrego rachunku sumienia przed sakramentem. W ten sposób zostaniemy oczyszczeni na przyjęcie daru Ducha Świętego.

Konieczne jest przygotowanie się poprzez bardziej intensywną modlitwę do Ducha Świętego, aby przyjąć Jego siłę i łaski z uległością i gotowością. Do bierzmowania, podobnie jak do chrztu, wskazane jest, aby kandydaci szukali duchowej pomocy sponsora.

Liturgia sakramentu

"Konieczne jest przyjmowanie Ducha Świętego w skupieniu i modlitwie", Papież Franciszek.

Obrzęd ma kilka gestów liturgicznych, które wyrażają głębię tego sakramentu inicjacji chrześcijańskiej. Przed otrzymaniem namaszczenia, które potwierdza i wzmacnia łaskę chrztu, kandydaci są wzywani do odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych i złożenia wyznania wiary.

Po modlitewnej ciszy biskup wyciąga ręce nad bierzmowanymi i wzywa do wylania na nich Ducha Świętego. Duch Święty ubogaca członków Kościoła swoimi darami, budując jedność w różnorodności.

Ensenanzas-papa-leon-XIV-confirmación-sacramento

Konsekracja Chryzmatu Świętego

Ważnym momentem, który poprzedza celebrację, ale w pewien sposób jest jej częścią, jest konsekracja chryzmatu świętego.

To właśnie biskup w Środę Popielcową, podczas Mszy Chrzcielnej, konsekruje święty chrystus dla całej swojej diecezji. Chryzm składa się z oliwy z oliwek i balsamu, a namaszczenie nim konfirmandi jest znakiem jego konsekracji.

Liturgia sakramentu rozpoczyna się od odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych i wyznania wiary przez bierzmowanych. Biskup wyciąga ręce nad wszystkimi bierzmowanymi, gestem, który od czasów apostolskich jest znakiem daru Ducha Świętego. W ten sposób biskup przywołuje wylanie Ducha Świętego:

"Wszechmogący Boże, Ojcze Pana naszego Jezusa Chrystusa, który odrodziłeś przez wodę i Ducha Świętego te Twoje sługi i uwolniłeś ich od grzechu, wysłuchaj naszej modlitwy i ześlij na nich Ducha Świętego, Parakleta, napełnij ich duchem mądrości i zrozumienia, duchem rady i potęgi, duchem wiedzy i pobożności oraz napełnij ich duchem Twojej świętej bojaźni. Przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.Rytuał, 25.

Namaszczenie olejem

Przez Po namaszczeniu olejem na czole, bierzmowany otrzymuje "znamię", pieczęć Ducha Świętego.. Namaszczenie chryzmatem po sakramencie jest znakiem konsekracji. Widzialny znak niewidzialnego daru, który otrzymujemy.

Ci, którzy są namaszczeni, pełniej uczestniczą w misji Jezusa Chrystusa i w pełni Ducha Świętego, którego posiada, tak że całe ich życie wydaje Chrystusa. namaszczenie olejkiem wonnym lub chryzantem, które wskazuje, jak Duch Święty wchodzi głęboko w nas, upiększając nas tak wieloma charyzmatami.

Tak więc sakramentu udziela się przez namaszczenie czoła chryzantem świętym i wypowiedzenie słów: "Przyjmij przez ten znak dar Ducha Świętego". Niezmywalny charakter, który konfiguruje nas pełniej do Jezusa i daje nam łaskę, aby rozsiewać dobry zapach Chrystusa po całym świecie.

"Przyjmijcie przez ten znak dar Ducha Świętego".Paweł VI, Konst. ap. Divinae consortium naturae.

Pocałunek pokoju

Na tym kończy się obrzęd sakramentu. Oznacza i manifestuje kościelną komunię z biskupem i wszystkimi wiernymi. To włączenie do wspólnoty kościelnej przejawia się w znaku pokoju, którym kończy się obrzęd. Biskup mówi do każdego bierzmowanego: "Pokój z tobą".

Te słowa przypominają nam pozdrowienie Jezusa skierowane do uczniów w noc wielkanocną i wyrażają jedność z Pasterzem tego Kościoła i ze wszystkimi wiernymi. Moment, który pamiętamy podczas

"Apostołem jest chrześcijanin, który czuje się zaszczepiony w Chrystusie, utożsamiony z Chrystusem przez chrzest; uzdolniony do walki dla Chrystusa przez bierzmowanie; powołany do służenia Bogu przez swoje działanie w świecie, przez wspólne kapłaństwo wiernych, które daje mu pewien udział w kapłaństwie Chrystusa, które - choć zasadniczo różni się od tego, co stanowi kapłaństwo służebne - uzdalnia go do uczestniczenia w kulcie Kościoła i pomagania ludziom w drodze do Boga przez świadectwo słowa i przykładu, przez modlitwę i pokutę. Josemaría Escrivá, Chrystus przechodzi obok, 120.

Znaczenie sakramentu w Biblii

Ma zatem wewnętrzną jedność z chrztem, nawet jeśli niekoniecznie jest wyrażona w tym samym obrzędzie.  Uzupełnia to patrymonium chrzcielne kandydata o nadprzyrodzone dary charakterystyczne dla dojrzałości chrześcijańskiej.

W Starym Testamencie prorocy zapowiadali, że Duch Pański spocznie na oczekiwanym Mesjaszu: "Duch Pana Jahwe spoczywa na mnie, ponieważ Pan mnie namaścił. Posłał mnie, abym ubogim przyniósł dobrą nowinę". Izajasz 61 1-2

Wtedy Bóg mówi do wszystkich ludzi: "Włożę w was mojego ducha i sprawię, że będziecie postępować według moich przykazań". Ezechiel 36,27.

Chrzest Jezusa był znakiem, że jest on tym, który miał przyjść, Mesjaszem, Synem Bożym. Poczęty dzięki działaniu Ducha Świętego, całe jego życie i cała misja realizują się w całkowitej komunii z Duchem Świętym, którego Ojciec daje mu "bez miary".

W kilku miejscach Nowego Testamentu Jezus obiecał zjednoczenie z Duchem Świętym. Uczynił to najpierw w dniu Wielkanocy, a następnie w dniu Pięćdziesiątnicy.

Napełnieni Duchem Świętym Apostołowie zaczynają głosić cuda Boże, a Piotr oświadcza, że to wylanie Ducha jest znakiem czasów mesjańskich. Dzieje Apostolskie mówią nam, że ci, którzy uwierzyli zwiastowaniu apostolskiemu i zostali ochrzczeni, otrzymali dar Ducha Świętego przez nałożenie rąk i modlitwę.

To właśnie nałożenie rąk słusznie zostało uznane przez tradycję katolicką za pierwotne źródło sakramentu bierzmowania, który utrwala w Kościele łaskę Pięćdziesiątnicy.

"Nie mów tylko do Parakleta, usłysz Go!".Święty Josemaría Escrivá.


Bibliografia:

Virgen del Carmen, 16 lipca: tradycje ku jej czci

Dziewica z Góry Karmel jest jedną z najbardziej ukochanych i czczonych orędowniczek w Kościele katolickim. Jej święto, obchodzone co roku 16 lipca, wyróżnia się zwyczajami i tradycjami, które różnią się w zależności od regionu, ale łączy je głęboka miłość i oddanie tej maryjnej pobożności. Jest czczona jako patronka żeglarzy, a jej wpływ rozciąga się na wszystkie kontynenty i kultury.

Święty Josemaríazałożyciel Opus Dei, miał głębokie nabożeństwo do Matki Bożej z Góry Karmel. W jednej ze swoich homilii powiedział: "Idźmy do Matki Bożej z Góry Karmel z całkowitą ufnością, ponieważ pod Jej płaszczem znajdujemy schronienie i ochronę". To świadectwo rozbrzmiewa w sercach wielu wiernych, którzy widzą w Matce Bożej z Góry Karmel opiekuńczą Matkę.

Historia i pochodzenie kultu

Nabożeństwo do Matki Bożej z Góry Karmel ma swoje korzenie na Górze Karmel w Ziemia Świętagdzie podobno żyli pierwsi chrześcijańscy pustelnicy. Pustelnicy ci, zainspirowani przez proroka Eliasza, czcili Maryję jako Carmel Flower. Zakon karmelitański, założony w XII wieku, przyjął Matkę Bożą z Góry Karmel za swoją patronkę i rozpowszechnił jej kult na całym świecie.

Papież Franciszek mówił dziś również o znaczeniu Matki Bożej z Góry Karmel, podkreślając jej rolę jako przewodniczki i opiekunki żeglarzy i rybaków. Podczas audiencji generalnej powiedział: "Matka Boża z Góry Karmel jest gwiazdą przewodnią dla tych, którzy szukają pokoju i bezpieczeństwa w swojej wierze.

Opiekun i patron marynarzy

Virgen del Carmen jest czczona jako patronka żeglarzy, a jej kult ma głębokie korzenie i bogatą historię. Każdego 16 lipca w różnych nadmorskich miastach odbywają się morskie procesje ku czci Dziewicy. Uroczystości te są nie tylko wyrazem wiary, ale także tradycją, która jednoczy całe społeczności w akcie oddania i nadziei.

Procesje morskie to imponujące widowiska, w których łodzie są udekorowane i niosą wizerunek Dziewicy wzdłuż wybrzeża, symbolizując jej stałą ochronę żeglarzy.

Procesji morskiej towarzyszy błogosławieństwo wód i jest ona bardzo wyczekiwanym wydarzeniem w życiu społeczności rybackich, gdzie na przykład różne miejscowości w prowincji Kadyks Święto obchodzone jest z wielkim zapałem i zaangażowaniem. Podobnie jest w wielu innych miejscach, ale jako przykład proszę podać miłość do Galicja przez Virgen del Carmen.

Kierowcy, przewoźnicy, siły zbrojne, policja, straż pożarna, służby więzienne, a nawet wiele krajów - w całej Ameryce Łacińskiej, Hiszpanii i Włoszech - powierzyło się opiece Matki Bożej z Góry Karmel.

Szkaplerz, wiara i ochrona

Historia Dziewicy z Góry Karmel jest również związana z szkaplerzsymbol maryjnej ochrony i pobożności. 16 lipca 1251 r. Matka Boża ukazała się św. Szymonowi Stockowi, przełożonemu generalnemu karmelitów, i podarowała mu szkaplerz, obiecując swoją opiekę tym, którzy noszą go z wiarą, i powiedziała: "Kto z nim umrze, nie zazna wiecznego ognia".

Papież Pius XII nawiązuje do tego faktu, mówiąc: "To nie jest drobna sprawa, ale osiągnięcie życia wiecznego na mocy obietnicy złożonej, zgodnie z tradycją, przez Najświętszą Dziewicę".

Istnieje również tradycja uznana przez Piusa XII, że Dziewica Maryja, poprzez swoje wstawiennictwo, sprowadzi tych, którzy umrą nosząc Szkaplerz Święty i odpokutują swoje grzechy w czyśćcu, do ich niebiańskiej ojczyzny tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w sobotę po ich śmierci. Szkaplerz karmelitański jest sakramentalny.

Obecnie używanie szkaplerza jest powszechnym nabożeństwem wśród czcicieli Matki Bożej z Góry Karmel. Ta mała szata, przypominająca habit karmelitański, jest noszona na szyi i symbolizuje jarzmo, do którego noszenia zachęca nas Jezus, ale które pomaga nam nieść Maryja. Ci, którzy go noszą, zobowiązują się do życia modlitwą, nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny i oddaniem Kościołowi.

Ostatni papieże okazali głębokie oddanie szkaplerzowi, odzwierciedlając swoją miłość i wiarę w tego potężnego orędownika. Święty Jan Paweł II żył nim przez całe swoje życie. "Nie było tajemnicą, że nosił szkaplerz przez całe życie i mówił o nim jako o wyrazie swojej szczególnej miłości do Maryi Dziewicy" (o. Miceal O'Neill, karmelita).

Jak przygotować się do imprezy?

The nowenny ku czci Matki Bożej z Góry Karmel są powszechne w wielu parafiach katolickich. Organizują również misje odwiedzania chorych i potrzebujących, przynosząc pocieszenie i błogosławieństwo Dziewicy.

Jeśli zamierzasz odmawiać nowennę na własną rękę, zacznij od kalendarza nowenny do Matki Bożej z Góry Karmel, który zawiera codzienne czytania, modlitwy i refleksje, które przybliżą ci duchowość tego nabożeństwa maryjnego. Nowenna do Matki Bożej z Góry Karmel jest okazją do umocnienia wiary, modlitwy w osobistych intencjach i przygotowania się do pobożnego świętowania Dnia Karmelu, a także do modlitwy za kapłanów i ich świętość.

Udział w tej nowennie do Matki Bożej z Góry Karmel pozwoli ci przybyć 16 lipca z odnowionym sercem pełnym nadziei. Skorzystaj z tej okazji, aby pogłębić swoją relację z Matką Bożą z Góry Karmel i przygotować się do przeżycia święta w znaczący sposób.

Proszę świętować z nami święto Matki Bożej!

16 lipca to coś więcej niż tylko data w kalendarzu: to dzień głębokiej pobożności i świętowania ku czci Najświętszej Maryi Panny. Nasza Pani z Góry Karmel. W tym dniu katolicy na całym świecie jednoczą się w kościołach, gdzie uroczyste msze stają się momentem zjednoczenia w modlitwie, aby prosić o opiekę i przewodnictwo Matki Bożej z Góry Karmel.

Przez cały dzień składane są ofiary z kwiatów, procesje i wydarzenia liturgiczne, które wypełniają ulice i kościoły atmosferą wiary i nadziei. Dlatego 16 lipca jest okazją do refleksji, świętowania i działania. Zachęcamy Państwa do połączenia modlitwy z konkretnym działaniem poprzez wsparcie Fundacji CARF. Państwa darowizna to namacalny sposób na życie wiarą, rozszerzając miłość Matki Bożej z Góry Karmel na tych, którzy najbardziej jej potrzebują.

Josemarii, "Matka Boża z Góry Karmel jest Matką pełną miłosierdzia, która wzywa nas do naśladowania Jej Syna z wielkodusznością i miłością". O tym wezwaniu Maryi Panny powiedział również, że "niewiele nabożeństw maryjnych jest tak głęboko zakorzenionych wśród wiernych i ma tak wiele błogosławieństw od papieży".

16 lipca proszę świętować z nami pozostawiając swój ślad pomagając zasiać świat kapłanami i uśmiechem Boga na ziemi. Szczęśliwego święta Matki Bożej z Góry Karmel!

Oración de San Simón Stock a la Virgen del Carmen

Zasoby:

Powołanie do powrotu do serca Republiki Południowej Afryki

Dziś opowiemy Państwu o powołaniu księdza Sthabiso Zibaniego w RPA, który stara się odnowić wiarę w swojej diecezji pomimo ran z przeszłości.

Jest czwartym z pięciorga rodzeństwa i synem dwóch nauczycieli ekonomii w szkole średniej. Jego rodzice stworzyli rodzinę, w której wiara katolicka została najpierw przyjęta przez jego matkę, a później przez jego ojca, wiele lat po ich ślubie.

Seminarzysta Sthabiso dorastał w domu zakorzenionym w Ewangelii i kulturze Zulu, gdzie życie toczyło się wokół trzech filarów: domu, szkoły i kościoła.

"Nasz ojciec późno się nawrócił, ale jego świadectwo wywarło na mnie głębokie wrażenie. Dorastaliśmy w typowej rodzinie katolickiej i zuluskiej: miłość i szacunek do Boga, do siebie nawzajem i do obcych, których uważaliśmy za naszych sąsiadów.

Między marzeniami a wyrzeczeniami: przebudzenie powołania kapłańskiego

Jego rodzice zachęcali zarówno jego, jak i jego rodzeństwo do odkrywania swoich talentów, a on wkrótce stał się niespokojnym i ciekawskim dzieckiem: próbował piłki nożnej, krykieta, klubów dyskusyjnych, chóru... I, jak każdy młody człowiek w jego wieku, przeżył także sekretną miłość. "Dziewczyna, o której moi rodzice nigdy nie wiedzieli", wyznaje z nieśmiałym uśmiechem. Ale w jego wnętrzu, od najmłodszych lat, płonęło pytanie, którego nie mógł uciszyć: wezwanie do zostania księdzem.

"Wiedziałem, że nie poślubię dziewczyny, którą głęboko kochałem. Zwolniłem więc moją dziewczynę i odpowiedziałem na wezwanie. Powierzyłem się Chrystusowi, aby dał mi siłę do radykalnej miłości, wykraczającej poza romantyczne zainteresowania i ambicje zawodowe" - wspomina.

vocación sacerdote Sthabiso Sudáfrica seminarista
Pamiątka po rodzicach Sthabiso z dnia ich ślubu.

Jego decyzja nie była łatwa: aby odpowiedzieć na swoje powołanie, porzucił studia inżynierskie, swoje wygody i wszystko, co wiedział, aby wejść na ścieżkę, której nikt w jego rodzinie wcześniej nie przebył.

Powołanie: droga kierowana miłością i wiarą

Mówiąc o swoim powołaniu kapłańskim, Sthabiso nieco obniża głos. Przyznaje, że jego rozeznanie zostało zainspirowane przez wiele osób, ale przede wszystkim przez jego rodzinę, a zwłaszcza przez ojca: "W mojej rodzinie nauczyłem się i obserwowałem ojcowską miłość, którą otrzymywaliśmy. Wielu byłoby zaskoczonych, gdyby dowiedzieli się, że mój własny ojciec jest inspiracją dla życia kapłańskiego. Chociaż nie jest księdzem, widzę w nim kapłańską cnotę poświęcenia, nawet teraz, u progu starości".

Svocación sacerdote Sthabiso Sudáfrica seminarista
Sthabiso odwiedza dom pastuszków w Fatimie.

Po ojcu, to jego księża parafialni pomogli mu odkryć wolę Bożą w jego życiu. Ale przede wszystkim Chrystus: "Dobry Pasterz widzi kulawą owcę, którą jestem i przychodzi po mnie. Podnosi mnie i niesie na swoich ramionach. To ze względu na Niego chcę być księdzem: aby więcej kulawych owiec znalazło schronienie na tych samych ramionach".

Diecezja Eshowe przyjęła jego podanie i towarzyszyła mu od tamtej pory. Spędził rok w St Ambrose House of Formation dla aspirantów w archidiecezji Durban i kolejny rok w St Francis Xavier's Orientation Seminary.

Po tym okresie szkoleniowym w RPA, Sthabiso został przyjęty do Międzynarodowe seminarium Bidasoa (Pampeluna), gdzie dziś kontynuuje swoją przygodę z kapłaństwem, idąc spokojnym i stałym krokiem.

Kontrast kulturowy był ogromny, a język hiszpański nadal jest dla niego trudny: "podczas zajęć i homilii czasami się gubię. Ale zawdzięczam to Bogu, że dotarłem tak daleko", mówi bez cienia skargi.

vocación sacerdote Sthabiso Sudáfrica seminarista
W swojej ojczyźnie Sthabiso jest szczęśliwy.

Otwarte rany i nadzieja: rzeczywistość Kościoła w Republice Południowej Afryki

Diecezja Eshowe jest domem dla około 2,8 % populacji regionu. Założona w 1921 roku, doświadczała stałego wzrostu liczby katolików aż do lat 80-tych, kiedy to liczba ta zaczęła spadać.

"Przyczyniło się do tego wiele czynników. Najważniejszym, jak sądzę, jest niestabilność polityczna tamtych czasów, której smród wciąż unosi się w dzisiejszym społeczeństwie".

Ze spokojem, z jakim obserwuje swój kraj z dystansu, Sthabiso nie ukrywa bólu, jaki odczuwa w związku z obecną sytuacją Kościoła w RPA. Obecnie chrześcijaństwo przechodzi głęboki kryzys tożsamości: kolonializm pozostawił otwarte rany, a Kościół katolicki jest postrzegany przez niektórych jako część tej przeszłości.

vocación sacerdote Sthabiso Sudáfrica seminarista
A selfie z grupą współpracowników.

"Większość ludzi uważa, że kolonializm pozbawił ich tożsamości i dlatego obwiniają Kościół katolicki i inne wyznania chrześcijańskie. Doprowadziło to do silnej obecności polityki tożsamościowej i kulturowej, która celowo wyklucza Boga i Kościół", mówi z żalem, ale nie tracąc nadziei.

Między mistycyzmem a kryzysem

Sytuację pogarsza wpływ zachodniego mistycyzmu zmieszanego z religiami afrykańskich przodków oraz głęboki kryzys gospodarczy spowodowany częściowo korupcją polityczną. Wszystko to zmusza wielu do pracy nawet w niedziele, pozostawiając za sobą życie społeczne.

"Dobrą lekcją, której moglibyśmy się nauczyć od Europy, jest poszanowanie historycznych miejsc kultu religijnego... Nasze stare kościoły niszczeją. Niestety, jeśli ludzie nie będą już chodzić do kościoła, świątynie zostaną zapomniane... stopniowo", ubolewa.

vocación sacerdote Sthabiso Sudáfrica seminarista
Sthabiso w sutannie pozuje uśmiechnięty ze swoją siostrą.

Wiara, skromność i autentyczność: przyszłość w rękach młodzieży

Jest jednak jedna iskierka nadziei, która płonie jasno: młodzież. "Najbardziej żywotną częścią Kościoła w RPA jest bez wątpienia młodzież", mówi z przekonaniem.

Wielu młodych ludzi nie daje się porwać światowym ideologiom i szuka głębokich powodów, by wierzyć, żyć i mieć nadzieję.

"To właśnie z powodu kryzysu tożsamości młodzi ludzie dogłębnie badają tę kwestię. I chociaż wielu z nich ledwo wiąże koniec z końcem, wciąż mają nadzieję, że Bóg da im rozwiązanie".

Większość wiernych katolików w jego kraju, zwłaszcza młodych, żyje skromnie, zarówno w sposobie, w jaki prezentują się światu, jak i podczas liturgii. Dla tego młodego seminarzysty z RPA, przyszłość Kościoła jest autentyczność: prostota, prawda i wierność.

Dziś, w języku, którego wciąż się uczy i w kulturze bardzo odmiennej od jego własnej, Sthabiso podejmuje ciche, ale zdecydowane kroki w kierunku święceń kapłańskich. Jest w Hiszpanii zaledwie od roku i wkrótce rozpocznie drugi rok studiów licencjackich z teologii.

Svocación sacerdote Sthabiso Sudáfrica seminarista
Sthabiso jest zaangażowany w pracę duszpasterską Kościoła.

Marzenie o powrocie do uzdrawiania miłością Chrystusa

Jego pragnieniem jest powrócić pewnego dnia, jako ksiądz, do zranionego serca swojej ojczyzny. Dlatego każda lekcja, każda modlitwa, każdy wysiłek ma jasny cel: mężczyźni i kobiety z jego ukochanego Eshowe, spragnieni autentycznej wiary. "Dziękuję Bogu za moje powołanie i pragnę z całego serca odpowiedzieć całą moją miłością na to wezwanie.

Ostatecznie miarą serca pasterza są zranione owce, które ma nadzieję spotkać i objąć miłością Chrystusa.


Marta Santín, dziennikarz specjalizujący się w tematyce religijnej.