Międzynarodowe Seminarium Bidasoa i Fundacja CARF

W jaki sposób Bidasoa i Fundacja CARF współpracują ze sobą?

Relacja istniejąca pomiędzy Międzynarodowym Seminarium Duchownym Bidasoa a Fundacją CARF jest przykładem współpracy i zaangażowania społecznego. Większość seminarzystów jest w stanie kontynuować studia dzięki hojnej pomocy dobroczyńców Fundacji CARF, którzy współpracują finansowo, w zależności od swoich możliwości, na rzecz aby żadne powołanie nie zostało utracone.

Międzynarodowe seminarium Bidasoa

Jest to międzynarodowe seminarium przy Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Nawarry. Zostało erygowane przez Stolicę Apostolską w 1988 roku i ma swoją siedzibę w Pampelunie, w mieście Nawarra. Cizur MenorApartament znajduje się bardzo blisko kampusu uniwersyteckiego.

Plan formacyjny Międzynarodowego Seminarium Bidasoa jest inspirowany dokumentami Soboru Watykańskiego II, w szczególności Optatam totius y Presbyterorum ordinisAdhortacja apostolska Pastores dabo vobis i Ratio Fundamentalis Institutionis Sacerdotalis Kongregacji ds. Duchowieństwa.

Kapłani według serca Chrystusa

Celem Międzynarodowego Seminarium Bidasoa jest towarzyszenie powołaniowe przyszłym kapłanom, a zatem "rozeznawanie powołania, pomoc w odpowiadaniu na wezwanie i przygotowanie do przyjęcia sakramentu kapłaństwa z jego łaskami i obowiązkami". Pastores dabo vobis, 61.

Formacja ludzka, duchowa, duszpasterska i intelektualna

W Międzynarodowym Seminarium Duchownym Bidasoa najważniejsze jest umożliwienie seminarzystom spotkania z Chrystusem. Praca formacyjna jest ukierunkowana na seminarzystów aspirujących do bycia alter Christus we wszystkich aspektach swojego życia, ponieważ poprzez sakrament święceń będzie uczestniczył "w jedynym kapłaństwie i posłudze Chrystusa". Presbyterorum Ordinis, 7. Aspiranci do kapłaństwa muszą być przekonani o potrzebie zdobycia dojrzałej, zrównoważonej i wystarczająco skonsolidowanej osobowości ludzkiej, która sprawi, że otrzymany dar zabłyśnie przed innymi i pozwoli im wytrwać w podążaniu za Mistrzem, nawet w trudnych czasach.

Formacja duszpasterska, którą kandydaci do Międzynarodowego Seminarium Bidasoa otrzymują od kierownika duchowego i wychowawców, ma na celu rozwinięcie w każdym z nich duszy kapłańskiej; serca ojca i pasterza, przesiąkniętego tymi samymi uczuciami Chrystusa.

Formację kapłańską uzupełnia praca naukowa i dydaktyczna prowadzona na Uniwersytecie Nawarry, gdzie celem jest kształcenie poprzez rozbudzanie miłości do prawdy. Szczególnie u seminarzystów, których spotykają w Międzynarodowym Seminarium Bidasoa, kładzie się nacisk na znaczenie studiów, które przygotowują ich do przyszłego rozwoju posługi kapłańskiej w dzisiejszym świecie.

Seminarzyści protagonistami swojego procesu formacyjnego

W ciągu 35 lat istnienia Międzynarodowego Seminarium Bidasoa, czyli w tym samym czasie co Fundacja CARF, prawie tysiąc seminarzystów z wielu krajów dojrzewało do powołania kapłańskiego pod opieką formatorów tego seminarium.

Opierając się na przekonaniu o znaczeniu wolności osobistej jako niezbędnego środka do osiągnięcia niezbędnej dojrzałości ludzkiej, duchowej, intelektualnej i misyjnej, starali się przekazać każdemu seminarzyście, że każdy musi być protagonistą swojego procesu formacyjnego, wiedząc, że odpowiedzialna wolność jest zakorzeniona w atmosferze zaufania, przyjaźni, otwartości i radości.

Jest to możliwe dzięki temu, że seminarzyści, z których niektórzy pochodzą z odległych zakątków Hiszpanii, z radością dzielą to samo formacyjne doświadczenie studiów, zajęć, modlitwy, zajęć duszpasterskich, spotkań i wycieczek.

Seminarzyści w jedności z biskupem swojej diecezji

Międzynarodowy charakter stanowi bogate doświadczenie ludzkie i kościelne, które pomaga wzrastać w każdym seminarzyście w duchu katolickim, uniwersalnym i apostolskim. Podobnie, Międzynarodowe Seminarium Duchowne Bidasoa wspiera jedność każdego z seminarzystów z ich biskupem i kapłanami z ich diecezjalnego prezbiterium.

Dlaczego Fundacja CARF jest jednym z głównych dobroczyńców Międzynarodowego Seminarium Bidasoa?

Seminarzyści w Międzynarodowym Seminarium Bidasoa pochodzą z różnych części świata. Są oni wysyłani przez swoich biskupów w celu otrzymania odpowiedniej formacji do przyszłej pracy kapłańskiej w swoich diecezjach.

To biskupi proszą o stypendia Uniwersytet Nawarry, który z kolei prosi o pomoc Fundację CARF. Celem fundacji jest zapewnienie tym młodym ludziom solidnego przygotowania teologicznego, ludzkiego i duchowego na wydziałach kościelnych Uniwersytetu Nawarry i Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża (Rzym). Każdego roku umożliwia to ponad 5000 dobroczyńców.

Oprócz formacji na uniwersytetach kościelnych, seminarzyści potrzebują atmosfery zaufania i wolności, braterskiej i rodzinnej atmosfery, która ułatwia jasne i szczere otwarcie serca oraz integralną formację; taką atmosferę znajdują w Międzynarodowym Seminarium Bidasoa.

W roku akademickim 2022/23 Fundacja CARF przeznaczyła 2 106 689 euro na stypendia mieszkaniowe i czesne.

Coroczne spotkanie dobroczyńców Fundacji CARF z seminarzystami Międzynarodowego Seminarium Bidasoa.

Każdego roku Fundacja CARF, we współpracy z Międzynarodowym Seminarium Duchownym w Bidasoa, organizuje spotkanie seminarzystów i dobroczyńców. Jest to intymny dzień, w którym obie strony, dobroczyńca i beneficjent, mają okazję poznać się nawzajem, wspólnie przeżyć Eucharystię i cieszyć się obiadem oraz wizytą w seminarium i festiwalem muzycznym, który studenci przygotowują jako sposób podziękowania tym, którzy umożliwiają im szkolenie w Bidasoa.

Dzień kończy się długo wyczekiwanym momentem, gdy osoby odpowiedzialne za Radę Działań Społecznych (PAS) Fundacji CARF przekazują walizki (plecaki) z naczyniami świętymi seminarzystom, którzy są na ostatnim roku studiów. Zawierają one wszystkie przedmioty liturgiczne niezbędne do odprawiania Mszy Świętej w odległych miastach lub wioskach, gdzie ledwo mają to, czego potrzebują, w tym wykonaną na zamówienie albę dla każdego z przyszłych księży.

Na koniec wspólna adoracja przed Najświętszym Sakramentem oraz wizyta w przydrożnym sanktuarium Matki Pięknej Miłości, znajdującym się na terenie kampusu Uniwersytetu Nawarry.

"Jestem bardzo wdzięczny, że mogę studiować w Bidasoa, ponieważ mogę z pierwszej ręki zobaczyć oblicze Kościoła powszechnego. To dlatego, że my, seminarzyści w Bidasoa, pochodzimy z ponad 15 krajów. Inną rzeczą, której pośrednio uczymy się w Międzynarodowym Seminarium Duchownym w Bidasoa, jest dbałość o drobiazgi, zwłaszcza w przygotowaniu celebracji liturgicznych. Robimy to nie dlatego, że chcemy być perfekcjonistami, ale dlatego, że kochamy Boga i chcemy starać się robić i prezentować Bogu to, co najlepsze poprzez małe rzeczy.
Binsar, 21 lat, z Indonezji.

Młodzi ludzie i prawdziwe życie

Z węgierską młodzieżą, niemal w zapowiedzi ŚDM w Lizbonie, Papież był jasny i entuzjastyczny (por. Przemówienie na Papp László Budapest Sportaréna, 29-IV-2023). Nie omieszkał mówić im o ich korzeniach (stanie życia), a przede wszystkim o Chrystusie. Papież Franciszek powiedział młodym ludziom na Węgrzech, że gotowe odpowiedzi nie działają. Że "Chrystus jest Bogiem w cieleJest żywym Bogiem, który zbliża się do nas; jest Przyjacielem, najlepszym z przyjaciół; jest Bratem, najlepszym z braci; i jest bardzo dobry w zadawaniu pytań. W rzeczywistości w Ewangelii On jest Nauczycielem, zadaje pytania przed udzieleniem odpowiedzi".

Tych, którzy pragną wielkich rzeczy, młodych i nie tak młodych, naucza, że "nie staje się wielkim, wywyższając się ponad innych, ale zniżając się do innych; nie kosztem innych, ale służąc innym (por. Mk 10, 35-45)".

Papież Franciszek do młodych ludzi

Jezus uczy nas ryzykocelować wysoko; ale także pociąg. A współpraca bez zamykania się w grupie przyjaciół i przez telefon komórkowy. Papież Franciszek chciał również powiedzieć młodym ludziom: "Nie bójcie się iść pod prąd, znajdźcie każdego dnia spokojny czas, aby się zatrzymać i pomodlić". Chociaż dziś wszystko wydaje się popychać nas do bycia wydajnymi jak maszyny, nie jesteśmy maszynami. Jednocześnie prawdą jest, że często czujemy się tak, jakby brakowało nam paliwa i dlatego musimy aby zebrać się w ciszy.

Dla papieża "cisza jest terenem, na którym możemy kultywowanie owocnych relacjiponieważ pozwala nam zwierzyć się Jezusowi z tego, co przeżywamy, przynieść Mu twarze i imiona, powierzyć Mu nasze troski, myśleć o naszych przyjaciołach i modlić się za nich".

Ponadto "cisza daje nam możliwość przeczytać fragment Ewangelii, który przemawia do naszego życiaMusimy wielbić Boga, znajdując w ten sposób pokój w naszych sercach".

Papież Franciszek dodaje jednak do młodych ludzi, że być może "cisza pozwala wybrać książkę, której nie muszą Państwo czytać, ale która pomoże Państwu w zrozumieniu tego, co jest dla Państwa ważne". czytanie ludzkiego serca; a obserwacja przyrody abyśmy mieli kontakt nie tylko z rzeczami stworzonymi przez człowieka i w ten sposób odkrywali piękno, które nas otacza".

Ale proszę uważać, Papież bardzo mocno zwraca się do wszystkich młodych ludzi: ".Cisza nie oznacza bycia przyklejonym do telefonu komórkowego i mediów społecznościowych. Nie, proszę tego nie robić. Życie jest prawdziwe, nie wirtualneŻycie nie dzieje się na ekranie, życie dzieje się na świecie! Proszę nie wirtualizować życia. Powtarzam: nie wirtualizować życiaTo konkret. Rozumie pan?"

To jest to wezwanie papieża Franciszka do realizmurealizm, który wymaga, jak widzimy, ciszy; ponieważ "...".Cisza jest drzwiami do modlitwy, a modlitwa jest drzwiami do miłości.". Franciszek radzi, by w modlitwie "nie bać się przynosić Jezusowi wszystkiego, co dzieje się w Państwa wnętrzu: uczuć, lęków, problemów, oczekiwań, wspomnień, nadziei, wszystkiego, nawet grzechów. On wszystko rozumie. Modlitwa jest dialogiem życia, modlitwa jest życiem".

Kochać i służyć

Realizm i życie. Papież Franciszek ostrzega młodych ludzi, że dzisiejszym niebezpieczeństwem jest bycie ".fałszywi ludziektórzy zbytnio ufają własnym zdolnościom, a jednocześnie żyją pozorami, aby dobrze wyglądać; odsuwają Boga od swoich serc, ponieważ troszczą się tylko o siebie". Ale Pan, jak widzimy w Ewangelii, czyni z nami wielkie rzeczy, jeśli jesteśmy autentyczni, jeśli uznajemy nasze ograniczenia i idziemy naprzód, walcząc z naszymi grzechami i niedociągnięciami.

O co papież Franciszek prosi dzisiejszą młodzież?

Na zakończenie papież Franciszek zachęca młodych ludzi do zadania sobie pytania: "...jak możemy być bardziej skuteczni?Co robię dla innych?Co robię dla społeczeństwa, co robię dla Kościoła, co robię dla moich wrogów, czy żyję dla własnego dobra, czy żyję dla dobra moich wrogów, czy żyję dla własnego dobra, czy żyję dla dobra Kościoła? Podejmuję ryzyko dla kogoś(...) Zadajmy sobie pytanie o naszą bezinteresowność, o naszą zdolność do kochania, kochać według Jezusa, to znaczy kochać i służyć. Jak młody człowiek z Ewangelii, który zaufał Jezusowi. Y oddaje to, co miał na obiad. I wtedy Jezus dokonuje cudu rozmnożenia pokarmu (por. J 6, 9)".

Ramiro Pelliterodzięki uprzejmości bloga Kościół i nowa ewangelizacja, 21-V-2023.

Nieoczekiwane spotkanie na Camino de Santiago

"Od dawna chciałem przejść Camino de Santiago z Cristiną, moją żoną, kiedy inna para, która była ekspertem w pieszych wędrówkach, powiedziała nam, że pod koniec maja chcą przejść tak zwaną Drogę Angielską, która prowadzi z Ferrol do Santiago. Jest to nieco ponad sto kilometrów, a oni już zaplanowali trasę, zakwaterowanie i pomoc z bagażem, z firmą, która odbierze Państwa bagaż z hotelu taksówką i odstawi do następnego.

Jak na mój wiek, niedawno przeszedłem na emeryturę, była to bardzo interesująca opcja, ponieważ uniknąłem noszenia dużego ciężaru w plecaku, co jest ulgą, gdy przechodzi się tyle kilometrów. Ponadto, jeśli w dowolnym momencie zabraknie panu sił lub ma pan jakieś przeszkody, które uniemożliwiają panu chodzenie, mogą po pana przyjechać i zabrać do następnego punktu spotkania.

Mając te przesłanki, nie wahaliśmy się rozpocząć przygody i zarezerwowaliśmy bilety lotnicze do A Coruña i z powrotem z Santiago do Barcelony, gdzie mieszkamy.

Dni Droga Świętego JakubaTrasa została podzielona na pięć odcinków. Pierwszy, liczący około 19 kilometrów, z El Ferrol do Pontedeume; a następny, kolejne 20 kilometrów, do Betanzos. W obu miejscowościach mogliśmy uczestniczyć we Mszy Świętej, która zazwyczaj odprawiana jest w godzinach popołudniowych.

Na trzecim etapie sprawy zaczęły się komplikować, ponieważ podróż z Betanzos do Mesón do Vento miała ponad 25 kilometrów długości i była bardzo stroma. Kiedy dotarliśmy do celu, nie mieliśmy kościoła, w którym moglibyśmy uczestniczyć we Mszy Świętej, więc zorganizowaliśmy taksówkę, która zabrała nas z powrotem do Betanzos na Mszę Świętą o wpół do siódmej, a następnie z powrotem do Mesón do Vento. Teraz nieco bardziej wypoczęci, mogliśmy zjeść dobrą kolację i naładować baterie, ponieważ następnego dnia czekała nas długa droga.

Droga św. Jakuba Apostoła

Nie mogąc się już doczekać przedostatniej trasy, wyruszyliśmy następnego dnia do Sigüeiro, kolejne 25 kilometrów z dobrymi podjazdami i zjazdami, ale nieco bardziej znośnymi niż poprzedni odcinek i krajobrazami lasów eukaliptusowych i pól na skraju koszenia.

Prawda jest taka, że dotarliśmy do Sigüeiro wyczerpani, ale szczęśliwi. Cristina skończyła z bolącą stopą i zdecydowaliśmy, że ostatni odcinek do Santiago, liczący zaledwie 16 kilometrów, pokona taksówką kilometr wcześniej i tam dołączy do nas, którzy szli ostatnią częścią trasy. Ustaliliśmy, że spotkamy się przy kościele San Cayetano, który znajduje się w tej odległości od centrum i który przecina szlak Angielskiej Drogi Świętego Jakuba.

Nieco przed południem spotkaliśmy się w kościele parafialnym San Cayetano. Kościół był już zamknięty i proboszcz nie zdążył przybić pieczęci parafialnej na naszej już dobrze zaopatrzonej Composteli, ale pozdrowiliśmy Pana i podziękowaliśmy mu za całe dobre Camino, które przeżyliśmy. Prawda jest taka, że nie padało ani jednego dnia, a upał, choć był gorący, nie przeszkodził nam w szczęśliwym ukończeniu etapów.

Tuż przed drzwiami kościoła parafialnego dwóch młodych Kenijczyków opierało się o kamienną ścianę, jak nam powiedzieli, i poprosiliśmy ich o zrobienie zdjęcia całej grupie. Mówili po hiszpańsku, a ich miłe usposobienie pozwoliło na szybką rozmowę.

- Dzień dobry, czym się Pan zajmuje?

- Pomagamy księdzu proboszczowi, ponieważ jesteśmy seminarzystami.

- Proszę spojrzeć, jak miło! Cóż, współpracujemy z fundacją, która pomaga w studiach seminarzystom, która nazywa się Fundacja CARF.

- Co Państwo na to! Cóż, studiujemy w Bidasoa. Tak więc, bardzo dziękujemy za Państwa pomoc i współpracę.

Radość i zaskoczenie były przytłaczające i od tego momentu wytworzyła się ogromna empatia. Serapion (Serapion Modest Shukuru) i Faustin (Faustin Menas Nyamweru), obaj z Tanzanii, towarzyszyli nam na ostatnim odcinku.

Następnie Serapion powiedział nam, że jest już na czwartym roku, a Faustin na pierwszym. Skierowali nas do Biura Pielgrzyma, gdzie przybijają ostatnią pieczątkę i poświadczają odbycie Camino, co również akredytuje możliwość uzyskania odpustu zupełnego, który wiąże się z tą pielgrzymką, o ile spełnione są inne warunki Kościoła.

Bidasoa na Drodze Świętego Jakuba

Jeszcze raz podekscytowani, żegnamy się z nimi, życząc im wielkiej wierności i wiele dobra, gdy przyjadą do swojego miejsca pochodzenia, aby zostać wyświęconymi na kapłanów, po okresie formacji na Seminarium Bidasoa.

Pozostaje nam wspaniałe wspomnienie tego przypadkowego spotkania i wdzięczność tych dwóch seminarzystów, którzy z pomocą wszystkich dobroczyńców Fundacji CARF mogą dotrzeć do wielu dusz, gdziekolwiek wykonują swoją pracę duszpasterską.

Wieczorem mogliśmy uczestniczyć we Mszy św. w katedrze, dziękując apostołowi i ciesząc się kołysaniem botafumeiro, które wznosiło do nieba zapach kadzidła, wszystkie nasze intencje i wdzięczność za powołanie Serapiona i Faustyna".

Fernando de Salas, Sant Cugat del Vallés.

Modlitwa, szkoła miłosierdzia

Niedawno zakończona katecheza papieża na temat modlitwy chrześcijańskiej, oparta na Katechizmie Kościoła Katolickiego, jest pełna żywych obrazów, zakotwiczonych w historii zbawienia, zwłaszcza w Ewangeliach.

W ten sposób pośrednio odpowiada na pytanie o rolę modlitwy w kształtowaniu uczuciowości i wrażliwości chrześcijanina.

Vatican News podsumowuje tę katechezę następującym zdaniem "od serca ludzkiego do miłosierdzia Bożego". (A. Lomonaco). A wzajemność mogłaby równie dobrze służyć jako wyraz inicjatywy Boga, który chce "zarazić" człowieka swoim miłosierdziem: "od serca Boga do miłosierdzia człowieka"..

Jest to szczególnie widoczne w Jezusw jego życiu, w jego naukach, w jego poświęceniu dla nas.

Wymiar afektywny

Ta chrześcijańska modlitwa wywodzi się z wołania wiary pośród ciemnościjak u Bartymeusza. Ale także z serca każdego człowieka, nawet jeśli o tym nie wie. Ponieważ każdy człowiek jest "żebrakiem Boga". (św. Augustyn).

Ponieważ rodzi się z Bożego objawieniaktóry przybliżył nas do Jezusa, aby wprowadzić nas w przymierze i przyjaźń z Nim. Bo Bóg zna tylko miłość i miłosierdzie. "To jest żarzący się rdzeń całej chrześcijańskiej modlitwy. Bóg miłości, nasz Ojciec, który na nas czeka i nam towarzyszy". (Audiencja generalna, 13 maja 2020 r.).

Również modlitwa wynika z piękna stworzenia, ponieważ to, co zostało stworzone, nosi "Boży podpis". I przekłada się to na podziw, wdzięczność i nadzieję. Kto się modli, staje się nosicielem światła i radości.

Proszę otworzyć drzwi Bogu życia. Ateistyczny szef rządu, jak mówi Franciszek, odnalazł Boga, ponieważ pamiętał, że "babcia się modliła". Jest to zasiew życia. I dlatego ważne jest, aby znaleźć na to czas. w rodzinie i nauczyć dzieci modlić się i czynić znak krzyża. Enostalgia za spotkaniem z Bogiem.

Pismo Święte

Pamiętajmy, że modlitwa sprawiedliwych, która jest słuchanie i przyjmowanie, w osobistej historii, Słowa Bożego (Abraham). Jest to, z nieprzepuszczalności na łaskę, otwarcie na Boże miłosierdzie. (Jakub). Ma stać się pomostem między Bogiem a ludźmi (Mojżesz).

. Te wczesnochrześcijańskie modlitwy są "czerwoną nicią, która nadaje jedność wszystkiemu, co się dzieje". (Dawid). Droga do odzyskania spokoju i ukojenia. (Elias).

W Psalmach jesteśmy zapewnieni, że Bóg ma serce ojca, który czule płacze nad swoimi dziećmi, nad ich bólem i cierpieniem.jak Jezus płakał za Jerozolimą i za Łazarzem.

Jezus objawia nam, że nieustannie przed Ojcem i z Duchem Świętym modli się za nas. W Getsemane uczy nas, abyśmy pozwolili się przemienić przez Ducha i oddali się Ojcu.

Bez chrześcijańskiej modlitwy

Kiedy Go nie ma, nie mamy siły, nie mamy tlenu do życia. Ponieważ przynosi nam obecność Ducha Świętego i usuwa nasz strach. W niej jesteśmy zjednoczeni z Jezusem. Modlitwa Jezusa jest "miejscem" Jego wewnętrznego życia z Bogiem Ojcem, miejscem oddania się Jego woli.

On "modli się za nas jako nasz kapłan; modli się w nas jako nasza głowa; modli się za nas jako nasz Bóg. Uznajmy zatem w Nim nasz głos, a w nas Jego głos". (św. Augustyn).

Podobnie jak Maryja, pełna zaufania i uległości, jak podkreśla Franciszek: "Panie, cokolwiek zechcesz, kiedykolwiek zechcesz, jakkolwiek zechcesz".. Jego serce ceni wydarzenia, zwłaszcza te z życia Jezusa, jak perłę, która powstaje z otaczających ją elementów.

Kościół również trwa od początku dzięki Duchowi Świętemu, który daje mu jedność i życie. Życie, które jest życiem Jezusa (por. Gal 2, 20).

Pomaga nam pozwolić się pobłogosławić przez Boga, abyśmy mogli błogosławić innych. Uczy nas czekać i prosić, wstawiać się i kochać. Chodzi o to, aby potrzeby ludzi wokół nas stały się naszymi własnymi, poprzez identyfikację z sercem Boga: "W rzeczywistości chodzi o to, aby patrzeć oczami i sercem Boga, z tym samym niezwyciężonym współczuciem i czułością. Módl się czule za innych". (Audiencja generalna, 16 grudnia 2020 r.).

Módlcie się z wdzięcznością i nadzieją, módlcie się chwaląc Boga, jak Jezus, ponieważ prości i pokorni potrafią rozpoznać Boga.

Jako pomoc lub wsparciePapież wskazał przede wszystkim na Pismo ŚwiętePozostawił swoją "formę", swój ślad na życiu świętych, poprzez posłuszeństwo i kreatywność. Również liturgiaChrześcijanin bez liturgii jest bowiem jak chrześcijanin bez "całkowitego Chrystusa" (według wyrażenia św. Augustyna: Chrystus, głowa ze swoim ciałem, którym jest Kościół).

Oración Cristiana, Sagrado Corazón de Jesús, Misericordia

Kiedy idziemy do masa o sprawowaniu sakramentu, modlimy się z Chrystusem, który uobecnia się, a my wszyscy razem z nim działamy.

Życie codzienne i miłosierdzie

Papież Franciszek potwierdza: "Modlitwa dzieje się dzisiaj. Jezus przychodzi, aby spotkać się z nami dzisiaj, w tym dniu, w którym żyjemy. I ta, która przekształca to dzisiaj w łaskę, a raczej, która przekształca nasŁagodzi gniew, podtrzymuje miłość, pomnaża radość, daje siłę do przebaczenia". (Audiencja generalna, 10-II-2021).

I tak oto Papież powraca do tego podstawowego sedna; przeszczepia nam Boże serce, aby nauczyć nas kochać tak, jak On kocha.Świat jest miejscem, w którym możemy być miłosierni i delikatni, bez osądzania i potępiania.

Warto przepisać ten dłuższy akapit: "pomaga nam kochać innych, pomimo ich błędów i grzechów. Człowiek jest zawsze ważniejszy niż jego czyny, a Jezus nie osądził świata, lecz go zbawił. (...) Jezus przyszedł, aby nas zbawić: otwórz swoje serce, przebacz, usprawiedliwiaj innych, zrozum, bądź blisko innych, bądź współczujący, bądź czuły jak Jezus.

Trzeba kochać każdego z osobna, pamiętając, że wszyscy jesteśmy grzesznikami, a jednocześnie jesteśmy kochani przez Boga jeden po drugim. Kochając ten świat w ten sposób, kochając go czule, odkryjemy, że każdy dzień i każda rzecz nosi w sobie fragment tajemnicy Boga". (Ibid.)

Drzwi miłosierdzie

Dla chrześcijanina modlitwa jest szkołą miłosierdzia, źródłem miłosierdzia dla naszego serca, ponieważ utożsamiamy się z sercem Boga.

Również, "otwiera nas szeroko na "Trójcę". (Audiencja generalna, 3-III-2021). Jezus objawił nam serce Boga, a droga modlitwy to człowieczeństwo Chrystusa. Na tej "drodze" Duch Święty uczy nas modlić się do Boga, naszego Ojca.

Duch Święty jest wewnętrznym nauczycielem i głównym rzemieślnikiem naszej modlitwy. (por. Audiencja Generalna, 17-III-2021)artysta, który komponuje w nas oryginalne dzieła. Uczynki, można powiedzieć, serca (w sensie biblijnym), uczynki miłości.

To serce żyje także w sercu naszej Matki, Maryi. I żyje w sercu Kościoła, który jest komunią wszystkich świętych: "Kiedy się modlimy, nigdy nie jesteśmy sami, ale w towarzystwie innych braci i sióstr w wierze, zarówno tych, którzy odeszli przed nami, jak i tych, którzy wciąż pielgrzymują z nami.

W tej komunii święci, czy to rozpoznani, czy anonimowi, "obok", modlą się i wstawiają za nami i z nami. Razem z nimi jesteśmy zanurzeni w morzu wezwań i błagań, które wznoszą się do Ojca". (Audiencja generalna, 7 kwietnia 2021 r.).

Cały Kościół (w rodzinach, parafiach i innych wspólnotach chrześcijańskich) jest nauczycielem modlitwy chrześcijańskiej. Wszystko w Kościele rodzi się i rośnie w modlitwie. A reformy, które czasami proponuje się bez modlitwy, nie idą do przodu, pozostają pustą skorupą, gdy nie prowadzą wojny z Kościołem razem z jego wrogiem.

Tylko dzięki modlitwie można utrzymać światło, siłę i drogę wiary. Bo modlitwa chrześcijanina to oliwa do lampy wiary. Rzeczywiście, i Dlatego musimy nie tylko się modlić, ale także uczyć, jak się modlić, wychowywać do modlitwy.

Gdy modlitwa wokalna jest medytacją i kontemplacją

Aby zastanowić się nad znaczeniem modlitwy wokalnej (modlitwy, której wielu z nas nauczyło się w dzieciństwie, zwłaszcza Ojcze nasz), papież mówi: "Boskie Słowo stało się ciałem, a w ciele każdego człowieka słowo powraca do Boga w modlitwie".

Kontynuuje: "Słowa są naszymi stworzeniami, ale są też naszymi matkami i w pewien sposób nas kształtują.

Słowa modlitwy prowadzą nas bezpiecznie przez ciemną dolinę, prowadzą nas na zielone łąki bogate w wodę, sprawiają, że ucztujemy pod okiem wroga, jak uczy nas psalm (por. Ps 23)".

Stamtąd możemy przejść do medytacji, która pozwala nam spotkać Jezusa pod przewodnictwem Ducha Świętego. A od medytacji do modlitwy kontemplacyjnej. (por. Audiencja Generalna, 5-V-2021)Ten, kto tak jak święty Curé z Ars, czuje, że patrzy na niego Bóg.

Kontemplacja, która utożsamia się z miłością, nie sprzeciwia się chrześcijańskiemu działaniu, ale stanowi jego podstawę i gwarantuje jego jakość.

A na temat kontemplacja, która jest celem każdej chrześcijańskiej modlitwyFranciszek kładzie nacisk na tę szkołę serca, jaką jest modlitwa.

"Bycie kontemplacyjnym nie zależy od oczu, lecz od serca.. I tu właśnie pojawia się modlitwa, jako akt wiary i miłości, jako "oddech" naszej relacji z Bogiem. Modlitwa oczyszcza sercei w ten sposób również wyjaśnia punkt widzenia, pozwalając nam widzieć rzeczywistość z innego punktu widzenia". (por. Audiencja generalna, 5-V-2021)

Modlitwa, walka i pewność

Modlitwa chrześcijańska jest walką (por. Audiencja generalna, 12 maja 2021 r.) czasem ciężko i długo, czasem z wielką ciemnością. Y wielu świętych udzieliło mądrych rad. Ale to wciąż jest walka, jak w przypadku robotnika - opowiada Francisco - który pojechał pociągiem do sanktuarium w Luján, aby całą noc modlić się za swoją chorą córkę, która została cudownie uzdrowiona.

Wśród przeszkód w modlitwiektóre możemy nazwać zwykłymi, wyróżnia się roztargnienie, oschłość i lenistwo (por. Audiencja generalna, 19 maja 2021 r.). Trzeba z nimi walczyć z czujnością, nadzieją i wytrwałością.Nawet jeśli czasami "gniewamy się" na Boga i jak dzieci wciąż pytamy, dlaczego.

W Ewangelii są przypadki, w których wyraźnie widać, że Bóg czeka, aby dać nam to, o co prosimy. To, czego nie wolno nam stracić, to pewność, że zostaniemy wysłuchani. (por. Audiencja Generalna, 26-V-2021). Może się nawet wydawać, że Bóg Ojciec nie słyszy modlitwy Jezusa w Getsemani, ale trzeba cierpliwie czekać aż do trzeciego dnia, kiedy to nastąpi zmartwychwstanie.

Modlitwa Jezusa za nas

"Nie zapominajmy - podkreśla papież - że Tym, co podtrzymuje każdego z nas w życiu, jest modlitwa Jezusa za każdego z nas.Ojca, z imieniem, nazwiskiem, przed Ojcem, pokazując Mu rany, które są ceną naszego zbawienia. (...)

Podtrzymywane przez modlitwę Jezusa, nasze nieśmiałe modlitwy są podtrzymywane na skrzydłach orła i wznoszą się do nieba". (Audiencja generalna, 2-VI-2021).

W korespondencji z miłością musimy wytrwać w modlitwie. (por. Audiencja Generalna, 9-VI-2021)i wiedzą, jak połączyć to z pracą.

"Czas spędzony z Bogiem ożywia wiarę, która pomaga nam w konkretnej realizacji życia, a wiara z kolei odżywia modlitwę, bez przerwy". W tym krążeniu między wiarą, życiem i modlitwą podtrzymywany jest ogień chrześcijańskiej miłości, której Bóg od nas oczekuje". (Ibid.).

Wielkanocna modlitwa Jezusa za nas (por. Audiencja Generalna, 16-VI-2021) był najbardziej intensywny, w kontekście jego męki i śmierci: podczas ostatniej wieczerzy, w ogrodzie Getsemani i na krzyżu.

Krótko mówiąc, my nie tylko się modlimy, my "modliliśmy się" przez Jezusa. "Zostaliśmy umiłowani w Chrystusie Jezusie, i nawet w godzinie Jego męki, śmierci i zmartwychwstania wszystko zostało ofiarowane za nas". I z tego musi wypływać nasza nadzieja i nasza siła, aby iść naprzód, oddając chwałę Bogu całym swoim życiem.

W rzeczywistości, w ten sposób Duch Święty wprowadza i konfiguruje nas do samej "wrażliwości" Boga. I w ten sposób Duch Święty wprowadza i konfiguruje nas do samej "wrażliwości" Boga.

Pan Ramiro Pellitero Iglesias, Profesor teologii pastoralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Nawarry.

Publikacja w "Kościół i nowa ewangelizacja".

Wyjaśnienie części Mszy katolickiej

Aby uczestnictwo we Mszy Świętej było pełne, świadome i aktywne. Sobór Watykański II, Konstytucja Sacrosanctum Concilium, nn. 14 i 48

Korzeniem i centrum naszego życia duchowego jest Święta Ofiara Ołtarza, jedna z najważniejszych części Mszy Świętej. Święty Josemaría Escrivázarówno ustnie, jak i pisemnie, stwierdził, że Eucharystia jest centrum i korzeniem życia chrześcijanina.

Dlaczego ważne jest wyjaśnienie części katolickiej mszy świętej?

W Msza św. Żyjemy ofiarą Chrystusa, który ofiarował się za nas wszystkich, raz na zawsze na krzyżu. To, co jest centrum naszego chrześcijańskiego życia i dziękczynienie, które składamy Bogu za Jego wielką miłość do nas, nie jest kolejną ofiarą, nie jest powtórzeniem. Jest to ta sama ofiara Jezusa uobecniona.

Ogólnie rzecz biorąc, chrześcijańska Msza Święta składa się z dwóch podstawowych części:

Liturgia Słowa
Liturgia Eucharystii

Dysponować, żyć i dziękować za Mszę św.

Aby skorzystać z wielkich owoców duchowych, które są nam dane jako chrześcijanom poprzez celebrację Mszy Świętej, musimy poznać tę celebrację, zrozumieć jej gesty i symbole, uczestniczyć w niej ze czcią.
Życie wiarą chrześcijańską w sposób konkretny oznacza, że istnieją czasy modlitwa rodzinnaSakramenty to czas wspólnego przeżywania sakramentów, zwłaszcza podczas niedzielnej Mszy Świętej.

1 - Obrzędy wstępne

Prosimy przybyć punktualnie do kościoła i przygotować się do świętowania największej tajemnicy naszej wiary. Ołtarz będzie przygotowany i z świece na.

Obrzędy wstępne przygotowują nas do słuchania słowa i sprawowania Eucharystii:

Entrance Song
Pocałunek na ołtarzu i znak krzyża
Akt pokutny
Pieśń chwały
Modlitwa zbiorowa

Piosenka na wejście

Pieśnią na wejście przygotowujemy się do rozpoczęcia pierwszej części mszy. Jest to pieśń, która łączy nas wszystkich, ponieważ przychodzimy na mszę z różnych miejsc, kultur, wieków, a śpiewamy jednym głosem, jako jedna rodzina, rodzina Boga na ziemi, w komunii z całym Kościołem.

Hymn podkreśla uroczysty charakter uroczystości. Łączymy się, aby uczcić jeden z największych darów, jakie pozostawił nam Jezus: Eucharystię.

Niektórzy przypisują włączenie śpiewu na wejście papieżowi Celestynowi I (422-431). Chociaż dokładna data jego powstania nie jest znana, z pewnością istniał już w V wieku.

Proszę przekazać darowiznę na rzecz większej liczby księży odprawiających msze

Pocałunek na ołtarzu i znak krzyża

Kapłan wchodzi, całuje ołtarz i pozdrawia wszystkich obecnych, czyniąc znak krzyża. Rozpocząć w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego to nie tylko wymienić imię Boga, ale postawić się w Jego obecności.

To dobry czas, aby prosić Pana, aby pomógł nam przeżywać Mszę Świętą z taką samą czystością, pokorą i oddaniem, z jakim przyjęła Go Najświętsza Dziewica.

(...) Ksiądz jest tam nie we własnym imieniu, ale in nomine Ecclesiæw imieniu Kościoła. W ten sposób reprezentuje wszystkich wiernych i w imieniu wszystkich składa liturgiczny pocałunek Chrystusowi, symbolizowanemu przez ołtarz. Ta cześć ołtarza jest wyrażana przez trzy znaki:

Ukłon, który jest gestem, staje się aktem hołdu dla Chrystusa, dla miejsca ofiary i dla stołu Pańskiego.
Pocałunek przy ołtarzu jest pocałunkiem pozdrowienia i miłości między Kościołem a inkryminowanym.
Dopełnieniem jest kadzenie, które symbolizuje cześć, oczyszczenie i uświęcenie.

Akt pokutny

W obecności Boga Kościół zaprasza nas do uznania z pokorą, że jesteśmy grzesznikami. Pokornie prosimy Pana o przebaczenie za wszystkie nasze winy. Pokornie przyznajemy się przed wszystkimi naszymi braćmi i siostrami, że jesteśmy grzesznikami.

To ważny gest, aby rozpocząć Mszę Świętą z czystym sercem i duszą. To dobry czas, aby przypomnieć sobie, kiedy odbyła się nasza ostatnia spowiedź. Jako chrześcijanie musimy udać się do tego Sakramentu, aby przyjąć Jezusa.

A żeby wyrazić to pragnienie i prosić Boga o przebaczenie, posługujemy się słowami niewidomego, który usłyszał, że Jezus przechodzi obok, a ponieważ wiedział, że sam nie może się wyleczyć, lecz potrzebuje Bożej pomocy, zaczął wołać pośród tłumu: "Panie, zmiłuj się nade mną". Dlatego z ufnością w Boże miłosierdzie modlimy się również "Panie zmiłuj się".

Pieśń chwały

Chwalimy Boga, uznając Jego świętość, jak również naszą potrzebę posiadania Go. Gloria jest jak krzyk entuzjazmu do Boga, do całej Trójcy Świętej.

W niedziele i święta modlimy się tym hymnem, który podsumowuje ostateczny sens życia chrześcijańskiego: oddać chwałę Bogu. Chwalmy Boga nie tylko dlatego, że jest dobry, że nam pomaga lub że daje nam rzeczy. Oddajcie Mu chwałę za to, kim jest, ponieważ jest Bogiem. Pomaga nam dobrze się orientować, potwierdzać, że ostatecznym sensem naszego życia jest On.

Zbiórka na modlitwę

Kolekta jest tak nazywana, ponieważ jest to modlitwa, która zbiera prośby wszystkich. Składamy je przez Jezusa Chrystusa, jedynego Pośrednika, w komunii z Duchem Świętym, który zbiera nasze prośby, uobecniając raz jeszcze Tajemnicę Trójcy Świętej.

Kapłan zaprasza całą wspólnotę do modlitwy, przedstawiając Bogu Ojcu prośby, które Kościół wznosi do Nieba za każdym razem, gdy sprawowana jest Najświętsza Ofiara. "Jeśli dwaj z was zgodnie proszą o coś na ziemi, otrzymają to od mojego Ojca, który jest w niebie". Mt 18, 19-20.s partes de la misa catolica, segunda parte de la misa liturgia de la palabra

2 - Liturgia Słowa

"Msza składa się z dwóch części: liturgii Słowa i liturgii Eucharystii, które są tak ściśle powiązane, że stanowią jeden akt kultu". Mszał Rzymski, Instytucja Ogólna, 28

Poprzez czytania będziemy słuchać bezpośrednio Boga, który przemawia do nas, swojego ludu. Odpowiadamy śpiewając, medytując i modląc się.

W pierwszym czytaniu Bóg przemawia do nas przez doświadczenia swoich proroków, w drugim czytaniu przez swoich apostołów - wreszcie w Ewangelii przemawia do nas bezpośrednio przez swojego Syna Jezusa Chrystusa.

Pierwsze czytanie ze Starego Testamentu
Psalm
Drugie czytanie: W Nowym Testamencie.
Ewangelia: Śpiew Alleluja usposabia nas do słuchania głoszenia tajemnicy Chrystusa. Na koniec składamy oklaski, mówiąc: "Chwała Tobie, Panie Jezu".
Homilia: Ksiądz wyjaśnia nam Słowo Boże.
Credo: Wyznanie wiary
Modlitwa wiernych: Modlimy się za siebie nawzajem, prosząc o potrzeby wszystkich.

Pierwsze czytanie: Stary Testament, Bóg przemawia do ludzkości

Pierwsze czytanie, na ogół ze Starego Testamentu. Bóg przemawia do nas poprzez historię narodu izraelskiego i jego proroków.

Ważne jest, aby je rozważać, ponieważ poprzez te słowa Bóg przygotowywał swój lud na przyjście Chrystusa. Przygotowują nas również do słuchania Jezusa, ponieważ pierwsze czytanie jest bezpośrednio związane z Ewangelią, która ma być czytana.

Psalm responsoryjny, odpowiedź wiernych na Słowo Boże

Psalm responsoryjny jest jakby rozwinięciem tematów zaproponowanych w pierwszym czytaniu.

Dzięki psalmom uczymy się modlić, uczymy się rozmawiać z Bogiem, używając Jego słów, które stały się modlitwą. Słowa, które On wkłada w nasze usta, abyśmy wiedzieli, jak się wyrażać.

Drugie czytanie: W Nowym Testamencie Bóg przemawia do nas przez apostołów.

Słyszymy nauczanie pierwszych ludzi, do których Jezus powiedział: "Idźcie i czyńcie uczniami wszystkie narody, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem" (Mt 28:19-20). (Mt 28:19-20).

Jest on zaczerpnięty z Nowego Testamentu. Może to być część Dziejów Apostolskich lub listów napisanych przez pierwszych apostołów. Także z listów katolickich, księgi Hebrajskiej lub Apokalipsy. Innymi słowy, są to pisma apostołów,

To drugie czytanie pomaga nam poznać, jak żyli pierwsi chrześcijanie i jak wyjaśniali innym nauki Jezusa. To pomaga nam lepiej poznać i zrozumieć to, czego nauczył nas Jezus.

Po drugim czytaniu śpiewa się Alleluja, czyli radosny hymn wspominający Zmartwychwstanie lub inny hymn zgodnie z wymogami sezonu liturgicznego.

Ewangelia, głoszenie Ewangelii

Śpiew Alleluja usposabia nas do słuchania głoszenia tajemnicy Chrystusa. Na zakończenie śpiewamy: "Chwała Tobie, Panie Jezu".

To sam Jezus Chrystus przemawia do nas w Ewangelii. Dlatego słuchamy go na stojąco, a kapłan całuje go, gdy skończy go głosić. Następnie ogłasza głośno, że Jezus Chrystus jest wśród nas: Dominus vobiscum! Dominus vobiscum!

Gesty wykonywane przez kapłana symbolizują nasze pragnienie bycia częścią Prawdy Ewangelii. Nauki Pana są nam przekazywane po to, abyśmy mogli je rozważać w naszej osobistej intymności i wprowadzać do naszych dusz, aby następnie przekazywać je słowem i czynem. dzieła miłosierdzia do ludzi wokół nas w naszym codziennym życiu.

Jest to wezwanie do apostolskiej odpowiedzialności chrześcijan, która we Mszy Świętej nabiera nowej mocy.

Homilia: Ksiądz wyjaśnia nam Słowo Boże.

Ksiądz poświęca czas, aby wyjaśnić nam Słowo Boże. Homilia pochodzi od greckiego słowa oznaczającego "dialog", "rozmowę". Jest to moment, w którym Bóg przemawia do nas przez swój Kościół.

Jest to proste i praktyczne wyjaśnienie, zakorzenione w tekstach liturgicznych, które zastosujemy w naszym chrześcijańskim życiu. Staramy się uczynić udzielone nam rady własnymi i próbujemy wyciągnąć konkretne postanowienia. Dobra homilia to taka, która skłania do refleksji od wewnątrz.

Credo: Po wysłuchaniu Słowa Bożego wyznajemy naszą wiarę

"Jesteśmy jednym ludem wyznającym jedną wiarę, jedno Credo; jednym ludem zgromadzonym w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego" (św. Leon Wielki, Homilia I o Narodzeniu Pańskim (PL 54, 192).

Odmawianie Credo jest dla każdego chrześcijanina źródłem świętej dumy, zachwytu nad rzeczywistością bycia Ludem Bożym, Ciałem Chrystusa, Świątynią Ducha Świętego.

Modlitwa wiernych: Modlimy się za siebie nawzajem, prosząc o potrzeby wszystkich.

Modlitwa wiernych kończy pierwszą część mszy. Modlimy się za siebie nawzajem, prosząc o potrzeby wszystkich. Ofiarowanie darów chleba i wina

W tym Chlebie i Winie, które kapłan ofiarowuje Bogu - owocu ludzkiego potu i trudu - są wszystkie Państwa ludzkie wysiłki. Ofiarować to wszystko Bogu. Proszę położyć wszystkie godziny i czynności dnia na patenie obok Chrystusa, a w ten sposób nadprzyrodzą Państwo swoje życie.

Wszystko będzie robione dla Boga i będzie Mu miłe. Niech Państwa życie stanie się ofiarą dla Pana. Nie zapominajmy, że wznosząc te modlitwy, to sam Chrystus przedstawia je Bogu Ojcu w mocy Ducha Świętego.

3 - Liturgia Eucharystii.

Liturgia Eucharystii jest najważniejszym momentem Mszy Świętej. Prezentujemy chleb i wino, które staną się ciałem i krwią Chrystusa. Podejmujemy zbiórkę dla całego Kościoła i modlimy się nad ofiarami.

Wstęp i przedstawienie ofiar: Chleb i wino
Umywalka
Epiclesis: Modlitwa Eucharystyczna
Święty: pieśń pochwalna dla Boga
Konsekracja: Chleb i wino zostają przemienione w ciało i krew Jezusa (Doksologia).

Przedmowa i prezentacja ofert

misa-comunion-iglesia-catolica-ofertorio

W Prefacji dziękujemy i chwalimy Boga, trzykrotnie świętego, odmawiając modlitwę. Pochodzi od łacińskiego: pre - factum. Oznacza to "przed faktem". Nazywa się tak, ponieważ występuje tuż przed najważniejszym wydarzeniem całej Mszy Świętej: modlitwą eucharystyczną.

W prefacji jest dialog z księdzem, który zawsze mówi: "Podnieśmy nasze serca. Podnieśliśmy ją do góry do Pana". W przedmowie podziękowaliśmy Bogu, uznaliśmy jego dzieła miłości i chwalimy go.

W tym czasie składamy ofiary, chleb i wino. Prostota tych potraw przypomina nam o dziecku, które przyniosło Jezusowi swoją ofiarę, pięć chlebów i dwie ryby. To było wszystko, co miał, ale ta małość, oddana w ręce Jezusa, stała się obfitością i wystarczyła na nakarmienie ogromnego tłumu, a nawet pozostała część.

W ten sposób nasza prosta ofiara chleba i wina, złożona w rękach Pana, stanie się również w obfitości Ciałem i Krwią Chrystusa, aby nakarmić wielki tłum, który łaknie Boga.

Na każdej mszy jesteśmy tym tłumem! Wraz z chlebem i winem przedstawiamy Bogu, w sposób symboliczny, również coś z siebie.

Ofiarujemy Mu nasze wysiłki, ofiary, radości i smutki. Ofiarujemy Mu naszą kruchość, aby mógł z nami dokonać wielkich dzieł.

To jest wewnętrzne nastawienie, do którego prowadzi nas liturgia, aby podnieść nasze serca, aby były gotowe na najważniejszą chwilę: kiedy Chrystus będzie obecny ze swoim Ciałem i Krwią.

Umywalka

Gdy kapłan obmywa ręce, proszę powtarzać w duchu modlitwę, którą on sam składa: Panie, obmyj mnie całkowicie z mojej winy i oczyść mnie z mojego grzechu!

We Mszy Świętej Pan Jezus, czyniąc siebie "chlebem łamanym" z miłości do nas, daje nam siebie i przekazuje nam całe swoje miłosierdzie i miłość, odnawiając nasze serca, nasze życie i nasze relacje z Nim i z naszymi braćmi i siostrami. Papież Franciszek.

Epikleza lub wezwanie do Ducha Świętego: modlitwa

Modlitwa eucharystyczna to wszystkie modlitwy towarzyszące momentowi konsekracji. Wywołujemy za pomocą modlitwa do Ducha Świętego w tym momencie, kiedy "Kościół prosi Ojca, aby zesłał swojego Ducha Świętego (...) na chleb i wino, aby stały się one Jego mocą Ciałem i Krwią Jezusa Chrystusa" (Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1353).

Tak jak Duch Święty zstąpił na Dziewicę Maryję, aby poczęła i uobecniła Jezusa w swoim łonie, tak i my teraz wzywamy Ducha Świętego, aby zstąpił na te dary i również uobecnił Chrystusa wśród nas.

"Musimy podnieść nasze serca do Pana nie tylko jako odpowiedź rytualną, ale jako wyraz tego, co dzieje się w tym sercu, które wznosi się i pociąga innych do góry". Papież Benedykt

Następnie jest to moment, kiedy chleb i wino, dwa bardzo proste pokarmy, są przynoszone na ołtarz, które kapłan ofiaruje Bogu, aby Chrystus mógł uobecnić się w Eucharystii, nawrócić również nas, uczynić nas lepszymi, bardziej podobnymi do Niego.

Święty: pieśń pochwalna dla Boga

Teksty są zaczerpnięte z Pisma Świętego. Pierwsza część to pieśń, którą poznaliśmy po chórze aniołów, który prorok Izajasz słyszał, jak śpiewał Bogu przy jego tronie. Trzykrotnie powtórzony święty przypomina nam o trzech osobach boskich Trójcy Świętej.

Druga część to aklamacja, którą wypowiadają wobec Jezusa, gdy w Niedzielę Palmową wjeżdża na osiołku do Jerozolimy: "Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana, hossana!".

Z radością przyjęli Jezusa, długo oczekiwanego króla, który wkraczał do ich miasta. We Mszy Świętej ogłaszamy również Chrystusa, który jest na granicy uobecnienia się nam. Dlatego możemy powiedzieć, że święty jest pieśnią ludzi i aniołów, którzy łączą się, aby chwalić Boga.

Konsekracja: chleb i wino zostają przemienione w Ciało i Krew Jezusa (Doksologia).

"Moc słów i czynów Chrystusa oraz moc Jego dary Ducha Świętego uobecnić sakramentalnie pod postacią chleba i wina swoje Ciało i Krew, swoją ofiarę złożoną na krzyżu raz na zawsze". Katechizm Kościoła Katolickiego, n. 1353.

Dotarliśmy do serca modlitwy eucharystycznej, do najważniejszego momentu Mszy Świętej. Zgodnie z poleceniem Jezusa skierowanym do apostołów: "To czyńcie na moją pamiątkę", kapłan, działając w osobie Chrystusa, wypowiada słowa ustanowienia Eucharystii, te same słowa, które Jezus wypowiedział w dniu Ostatniej Wieczerzy.

(...) Jaką głębię cenią słowa: to jest Ciało moje, to jest kielich Krwi mojej! Napełniają nas pewnością, wzmacniają naszą wiarę, upewniają nas w nadziei i wzbogacają naszą miłość. Tak: Chrystus żyje, jest taki sam, jak dwa tysiące lat temu, i zawsze będzie żył, ingerując w naszą pielgrzymkę. Po raz kolejny przychodzi do nas jako podróżnik z nami, tak jak w Emaus, aby nas podtrzymywać i wspierać we wszystkim, co robimy.

Realna obecność Jezusa jest konsekwencją niewysłowionej tajemnicy, która wypełnia się przez transsubstancjację, przed którą nie ma innej postawy niż uwielbienie wszechmocy i miłości Boga. Dlatego właśnie klękamy w tym wzniosłym momencie, który jest sercem celebracji eucharystycznej. W takich momentach kapłan jest narzędziem Pana, działa in persona Christi.

4 - Obrzęd kończący

Msza Święta kończy się tak, jak ją rozpoczęliśmy, znakiem krzyża. Możemy odejść w pokoju, ponieważ widzieliśmy Boga, spotkaliśmy Go i jesteśmy odnowieni, aby kontynuować misję, którą Bóg nam powierzył. Na zakończenie mszy ksiądz udziela nam końcowego błogosławieństwa.

Obrzędy kończące uroczystość to:

Błogosławieństwo końcowe
Pożegnanie
Święto Dziękczynienia

Błogosławieństwo końcowe

Otrzymaliśmy błogosławieństwo od księdza. Niech to "możecie odejść w pokoju" będzie odbiciem dobrze przeżytej Mszy Świętej.

Słowo błogosławieństwo pochodzi od dwóch słów: dobry i powiedzieć. Kiedy Bóg mówi o nas dobrze, jego Słowo czyni nas innymi, daje nam tę łaskę, abyśmy toczyli dobry bój wiary. Tak więc msza się kończy i jesteśmy gotowi, aby ruszyć dalej z naszym chrześcijańskim życiem.

Dziękczynienie ostatnia część Mszy św.

Gdy czas przeznaczony na dziękczynienie w ramach mszy jest zbyt krótki, dobrym pomysłem może być przedłużenie dziękczynienia o kilka minut, w sposób osobisty, na zakończenie wszystkich części mszy.

Bibliografia:

OpusDei.org
Mszał
Msza św. Przygotowywać, przeżywać i dziękować za Mszę św, Cobel Editions.
Przeżywanie Mszy Świętej, Fundacja Studium.

Pięćdziesiątnica: Przyjaciel, który towarzyszy, ukierunkowuje i zachęca

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, wszyscy byli razem w jednym miejscu. I nagle przyszedł dźwięk z nieba, jak gdyby pędzący potężny wiatr, i wypełnił cały dom, w którym siedzieli. Wtedy ukazały się im języki jakby z ognia, które rozdzieliły się i spoczęły na każdym z nich. Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić innymi językami, tak jak Duch Święty kazał im mówić.
Dz 2,1-4

Pięćdziesiątnica lub Szebuot

Dla Żydów było to jedno z trzech wielkich świąt. Początkowo dziękczynienie za zebranie zboża (pierwociny), ale do tego dołączyło święto nadania Tory, czyli "instrukcja obsługi". świata i człowieka, który obdarzył Izraela mądrością. Pięćdziesiątnica była świętem przymierza, aby zawsze żyć zgodnie z wolą Bożą objawioną w Jego prawie.

Święto na Synaju

Obrazy użyte przez św. Łukasza, aby wskazać na pojawienie się Duch Święty w dniu Pięćdziesiątnicy - wiatr i ogień - nawiązują do Synaju, gdzie Bóg objawił się ludowi Izraela i zawarł z nim przymierze (por. Wj 19:3 i nast.). Święto Synaju, które Izrael obchodził pięćdziesiąt dni po Passze, było świętem przymierza. Mówiąc o językach ognia (por. Dz 2, 3), Łukasz chce przedstawić Wieczernik jako nowy Synaj, jako święto Przymierza, które Bóg zawiera ze swoim Kościołem i którego nigdy nie opuści.

Palabras del Papa Francisco en Pentecostes, accion del espíritu santo, 2021 Roma

Ojciec Święty prosi wszystkich pasterzy i wiernych Kościoła katolickiego o przyłączenie się do modlitwy w Zielone Świątki 2023 r., wraz z katolickimi ordynariuszami Ziemi Świętej, aby wzywać Ducha Świętego, "aby Izraelczycy i Palestyńczycy znaleźli drogę dialogu i przebaczenia".

Dzień Pięćdziesiątnicy

Dzięki mocy Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy stają się zrozumiałe dla wszystkich, niezależnie od ich pochodzenia i mentalności: Dzień Pięćdziesiątnicy Żydzi, pobożni ludzie z każdego narodu pod niebem, mieszkali w Jerozolimie. Kiedy powstał hałas, tłum zebrał się i był zakłopotany, ponieważ każdy słyszał, jak mówili w swoim własnym języku.

Zdumiewali się i zastanawiali, mówiąc: "Czyż ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczykami? Jak to jest, że słyszymy ich w naszym ojczystym języku? Partowie, Medowie, Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii i Pamfilii, Egiptu i tej części Libii, która leży w pobliżu Cyreny, obcy Rzymianom, a także Żydzi i prozelici, Kreteńczycy i Arabowie, słyszymy, jak mówią swoimi językami o wielkich rzeczach Bożych" (Dz 2:5-11).

Księża, uśmiech Boga na ziemi

Proszę nadać twarz swojej darowiźnie. Pomóż nam formować kapłanów diecezjalnych i zakonnych.

Przekaż teraz

Działanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy

To, co wydarzy się tego dnia, wraz z działaniem Duch Święty Biblijny opis początków ludzkości w dniu Pięćdziesiątnicy jest antytezą biblijnego opisu początków ludzkości: W tym czasie cała ziemia mówiła tym samym językiem i tymi samymi słowami. Gdy ruszyli ze wschodu, znaleźli równinę w krainie Szinaru i tam się osiedlili.

Potem powiedzieli do siebie: -Zróbmy cegły i upieczmy je w ogniu! W ten sposób cegły służyły jako kamienie, a asfalt jako zaprawa. Potem powiedzieli: -Zbudujmy sobie miasto i wieżę, której szczyt sięga nieba! Wtedy będziemy sławni, abyśmy nie byli rozproszeni po całej ziemi. I zszedł Pan, aby zobaczyć miasto i wieżę, którą budowali synowie ludzcy, i Pan powiedział: "Są jednym ludem, z jednym językiem dla wszystkich, a to dopiero początek ich pracy; teraz nic, co próbują zrobić, nie będzie dla nich niemożliwe.

Zejdźmy na dół i zmieszajmy ich język właśnie tam, aby się nie rozumieli! Stamtąd więc Pan rozproszył ich po całej ziemi i przestali budować miasto. Dlatego nazwano ją Babel, ponieważ tam Pan pomieszał język całej ziemi i stamtąd Pan rozproszył ich po całej ziemi (Rdz 11:1-9).

Franciszek powiedział podczas uroczystości Zesłania Ducha Świętego 2021 r. w Rzymie, że Duch Święty pociesza "szczególnie w trudnych chwilach, takich jak ta, którą przeżywamy", i to w sposób bardzo osobisty, ponieważ "tylko Ten, który sprawia, że czujemy się kochani takimi, jakimi jesteśmy, daje pokój serca". W rzeczywistości "to jest właśnie czułość Boga, który nie zostawia nas samych, ponieważ być z tymi, którzy są sami, to już pocieszać".

Pięćdziesiątnica: Aktywna komunikacja

Kiedy ludzie z biblijnej opowieści zaczęli pracować tak, jakby Bóg nie istniał, okazało się, że sami stali się odczłowieczeni, ponieważ utracili podstawowy element istot ludzkich, jakim jest zdolność do porozumienia, zrozumienia siebie nawzajem i wspólnego działania. Ten tekst zawiera odwieczną prawdę. W dzisiejszym wysoko stechnicyzowanym społeczeństwie, z tak wieloma środkami komunikacji i informacji, coraz mniej mówimy i coraz mniej rozumiemy się nawzajem, tracimy prawdziwą zdolność do porozumiewania się w otwartym i szczerym dialogu. Potrzebujemy czegoś, co pomoże nam odzyskać tę zdolność do otwarcia się na innych.

Działanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy

To, co zepsuła ludzka pycha, zostało poskładane na nowo dzięki działaniu Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy. Również dzisiaj to uległość Duchowi Świętemu daje nam pomoc, której potrzebujemy, aby budować bardziej ludzki świat, w którym nikt nie czuje się samotny, pozbawiony uwagi i uczucia innych. Jezus obiecał to apostołom i każdemu z nas: Będę się modlił do Ojca, a on da wam innego Parakleta, aby był z wami zawsze. (J 14,16). Użyj greckiego słowa para-kletós co oznacza "ten, który mówi obok": to przyjaciel, który nam towarzyszy, zachęca nas i prowadzi po drodze.

Teraz, kiedy rozmawiamy z Bogiem w tym czasie modlitwy, zadajemy sobie w Jego obecności pytanie: czy staram się budować moje życie zawodowe i rodzinne, moje przyjaźnie, społeczeństwo, w którym żyję, jako świat zbudowany moimi własnymi siłami bez Bożej troski o mnie? Czy też chcę słuchać i być potulnym wobec miłującego głosu Ducha Świętego, tego nieodłącznego towarzysza, którego Jezus postawił u mego boku, aby mnie prowadził i zachęcał?

Możemy wzywać Ducha Świętego starożytną i piękną modlitwą Kościoła w dniu Pięćdziesiątnicy: Przyjdź Duchu Święty, napełnij serca swoich wiernych i rozpal w nich ogień swojej Miłości. I prosimy Najświętszą Pannę, Oblubienicę Boga Ducha Świętego, abyśmy, tak jak Ona, pozwolili Jej dokonać wielkich rzeczy w naszych duszach, abyśmy umieli kochać Boga i innych i z Jej pomocą budowali lepszy świat.

Pan Francisco Varo Pineda
Dyrektor ds. badań
Uniwersytet Nawarry
Wydział Teologiczny
Profesor Pisma Świętego