In het kader van de 60e verjaardag van de conciliaire decreten Optatam totius y Presbyterium van de orde, afgekondigd op 28 oktober en 7 december 1965, publiceert de paus de apostolische brief Trouw die toekomst creëert, waarbij we stilstaan bij trouw in de dienst, broederschap, synodaliteit, zending en de toekomst.
Hoewel deze brief op het eerste gezicht alleen aan priesters gericht lijkt, hebben wij, alle christelijke gelovigen, een priesterlijke ziel. Hieronder vatten we de belangrijkste punten van de apostolische brief samen.
Trouw: daartoe zijn priesters geroepen; volharden in de apostolische zending betekent nadenken over de toekomst van het ambt en anderen helpen de vreugde van de priesterroeping.
Het zijn twee teksten die voortkomen uit één en dezelfde inspiratie van de Kerk, die zich ervan bewust is dat de zo verlangde vernieuwing van de Kerk grotendeels afhangt van het ambt van de priesters, dat altijd bezield wordt door de geest van Christus.
Paus Leo XIV roept in deze apostolische brief op om «samen de identiteit en de rol van het gewijde ambt te heroverwegen in het licht van wat de Heer vandaag van de Kerk vraagt».
De paus waarschuwt dat: «vooral in tijden van beproeving en verleiding worden we sterker als we die stem niet vergeten, als we in staat zijn om met hartstocht terugdenken aan de klank van de stem van de Heer die van ons houdt, ons uitkiest en ons roept, waarbij we ons ook verlaten op de onmisbare begeleiding van degenen die deskundig zijn op het gebied van het leven in de Geest».
De paus roept op tot dat er nog steeds priesters worden opgeleid en dat die vorming niet ophoudt na afloop van het seminarie. Het moet een voortdurende, permanente vorming zijn, die een constante dynamiek van menselijke, spirituele, intellectuele en pastorale vernieuwing vormt. De CARF-Stichting zet zich met hart en ziel in voor dit werk.
En terwijl hij nadenkt over trouw en broederschap, citeert de paus het decreet Presbyterorum ordinis: «De priesters van het Nieuwe Testament oefenen weliswaar door het sacrament van de priesterwijding het ambt van vader en leraar uit, dat van het grootste belang en noodzakelijk is voor het volk van God en ten behoeve van dat volk, zijn zij niettemin, samen met alle christelijke gelovigen, leerlingen van de Heer, die deel krijgen aan zijn Koninkrijk door de genade van God die roept.
Met alle herboren mensen aan de doopvont de priesters zijn broeders onder de broeders, aangezien zij leden zijn van hetzelfde Lichaam van Christus, waarvan de opbouw van iedereen wordt verlangd».
«De broederschap onder priesters is dus – zo zegt de paus – niet zozeer een taak die vervuld moet worden, maar een gave die inherent is aan de genade van de wijding. We moeten erkennen dat deze gave ons voorafgaat: ze wordt niet alleen opgebouwd door goede wil en op grond van een gezamenlijke inspanning, maar is een gave van de Genade, die ons deelgenoot maakt van het ambt van de bisschop en tot uiting komt in de gemeenschap met hem en met de broeders.».
Vervolgens benadrukt hij, wanneer hij het heeft over de identiteit van de priesters, de punten die in het decreet worden genoemd Presbyterorum ordinis over het verband met het priesterschap en de zending van Jezus Christus (zie nr. 2) en noemt verderop drie fundamentele uitgangspunten: de relatie met de bisschop, de sacramentele gemeenschap en de broederschap met de andere priesters; en de relatie met de leken.
Op deze manier roept hij ook op om trouw te beleven in combinatie met het in praktijk brengen van synodaliteit. «De dynamiek van het synodale proces is een krachtige uitnodiging van de Heilige Geest om vastberaden stappen in deze richting te zetten.».
«In een Kerk die steeds synodaler en missionairder wordt, verliest het priesterambt niets van zijn belang en actualiteit, maar zal het zich juist meer kunnen richten op zijn eigen, specifieke taken», aldus de paus.
Trouw en missie
«De identiteit van de priesters is gevormd rond hun bestaan ten dienste van anderen en is onlosmakelijk verbonden met hun zending», zegt de paus in zijn overweging over trouw en zending. Een «priesterlijke roeping ontwikkelt zich temidden van de vreugden en de inspanningen van een nederige dienst aan de medemensen, die de wereld vaak niet kent, maar waarnaar zij een diepe dorst heeft: het vinden van gelovige en geloofwaardige getuigen van de liefde van God, die trouw en barmhartig is, vormt een essentiële weg van evangelisatie».
En hij waarschuwt voor twee verleidingen die de trouw aan de missie in de weg staan, in een wereld die in een razend tempo verandert en hyperverbonden is. Ten eerste zou dat zijn: vervallen in «een efficiëntiegerichte mentaliteit waarbij de waarde van ieder wordt afgemeten aan de prestaties, dat wil zeggen aan het aantal uitgevoerde activiteiten en projecten». En ten tweede «een soort van quietisme: bang voor de context, »sluiten we ons in onszelf, wijzen we de uitdaging van de evangelisatie af en nemen we een luie en defaitistische houding aan’.
Met het oog op de toekomst spreekt paus Leo XIV de wens uit dat «de viering van de verjaardag van de twee conciliaire decreten en de weg die wij samen moeten bewandelen om deze decreten concreet vorm te geven en in praktijk te brengen, mogen uitmonden in een hernieuwd Pinksterfeest van roepingen in de Kerk, waardoor er heilige, talrijke en standvastige roepingen tot het priesterambt worden gewekt, opdat er nooit een tekort aan arbeiders voor de oogst van de Heer zal zijn».
De paus sluit af met een dankwoord aan de Heer, die altijd dichtbij is en via de priester met zijn volk meegaat, «en ik bedank jullie allemaal, herders en gelovige leken, die jullie geest en hart openstellen voor de profetische boodschap van de conciliaire decreten“ Presbyterorum ordinis y Optatam totius en zij zijn vastbesloten om elkaar op de weg van de Kerk te ondersteunen en te inspireren.».
Agustín Velázquez Soriano.
Inhoudsopgave
carf@fundacioncarf.orgVaste lijn: +34 914 029 082Mobiel: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
