Fundación CARF
Dona

Roeping tot het priesterschap

De roeping tot het priesterschap vraagt van degene die deze roeping ontvangt dat hij zijn leven wijdt aan het helpen van zijn medemensen om dichter bij God te leven.
Origen e historia del sacerdocio

Wat is een priesterroeping?

De roeping is een mysterie van liefde tussen God, die de mens met liefde roept, en de mens, die daar vrijwillig en uit liefde op reageert. De roeping tot het priesterschap is echter niet louter een gevoel. Het is veeleer een innerlijke zekerheid die voortkomt uit de genade van God, die de ziel raakt en om een vrijwillig antwoord vraagt.

Als God je roept, zal die zekerheid groeien naarmate je antwoord steeds genereuzer wordt. De roeping tot het priesterschap vraagt van degene die deze ontvangt dat hij zijn leven wijdt aan het helpen van zijn medemensen om dichter bij God te leven. Hij is geroepen om in nederigheid dienstbaar te zijn aan de hele mensheid.

Bij de priesterwijding ontvangt men het sacrament van de priesterwijding, waardoor men bereid is om zijn lichaam en geest, dat wil zeggen zijn hele wezen, aan de Heer te wijden. Hij zal zich hierop in het bijzonder beroepen op die momenten waarop hij het Offer van het Lichaam en Bloed van Christus viert en wanneer hij, in de naam van God, in de sacramentele biecht, zonden vergeeft.

Katholiek priesterschap

We hebben allemaal een roeping

Ja, we zijn allemaal door God geschapen met een doel en een bestemming. God heeft voor ieder van ons een uniek en onherhaalbaar plan bedacht, dat al sinds alle eeuwigheid vastligt: «Voordat ik je in de moederschoot vormde, heb ik je uitverkoren; voordat je uit de baarmoeder kwam, heb ik je gewijd» (Jeremia 1, 5).

De Catechismus van de Katholieke Kerk spreekt over de roeping tot zaligheid, kortom, tot heiligheid. Tot de eenheid met God, die ons laat delen in Zijn geluk en ons volledig en onvoorwaardelijk liefheeft. De gemeenschappelijke roeping van alle volgelingen van Christus is de roeping tot heiligheid en tot de missie om de wereld te evangeliseren.

God nodigt ieder van ons uit om samen met Hem een bepaald levenspad te bewandelen. Sommigen roept Hij tot het priesterschap, anderen tot het religieuze leven, en de leken roept Hij op om Hem in het dagelijks leven te vinden.

Roeping tot het priesterschap

God roept iedereen, en sommigen met een specifieke missie, die persoonlijk voor hen is bedoeld: «Ieder zijn eigen weg», zegt het Concilie. Elke gelovige moet zijn eigen weg vinden en het beste in zichzelf naar voren brengen, datgene wat zo persoonlijk is en wat God in hem heeft gelegd, en zich niet uitputten met het proberen na te volgen van iets dat niet voor hem bestemd is.

Het middel dat wij christenen hebben om onze roeping te ontdekken – en om te bepalen of dit al dan niet de roeping tot het priesterschap is – is het gebed. Het gebed is absoluut noodzakelijk voor het geestelijk leven. Deze dialoog met God zorgt ervoor dat de geest zich kan ontwikkelen.
In het gebed wordt het geloof in de aanwezigheid van God en in Zijn liefde vernieuwd. Het voedt de hoop die ertoe leidt dat we ons leven op Hem richten en op Zijn voorzienigheid vertrouwen. En het hart wordt groter wanneer we met onze eigen liefde reageren op de goddelijke Liefde.

Ons voorbeeld is Jezus, die bidt vóór de beslissende momenten van zijn zending. Door zijn gebed leert Jezus ons te bidden, de wil van onze Vader God te ontdekken en ons daarmee te identificeren. Bovendien kan, zoals de Catechismus aanbeveelt, bij het onderscheiden van onze roeping de figuur van de geestelijk begeleider een grote steun zijn, dat wil zeggen die persoon aan wie we ons kunnen toevertrouwen en die ons helpt de wil van God te ontdekken.
De taak om roepingen te stimuleren is een verantwoordelijkheid van de hele christelijke gemeenschap. Bij de CARF-Stichting ondersteunen wij deze inzet.

Bij de priesterroeping bestaan er geen absolute regels. Men kan echter wel rekening houden met enkele algemene aspecten of kenmerken die helpen om te onderscheiden of een man door God tot het priesterschap wordt geroepen. Het canoniek recht beschrijft enkele tekenen van de priesterroeping.
Een leven in genade
Lorem Ipsum Dolor
100 %
Geen onregelmatigheden
Lorem Ipsum Dolor
75 %
Evangelische afzwering
Lorem Ipsum Dolor
80 %
Oproep van de bisschop
Lorem Ipsum Dolor
90 %

Liefde voor de dingen van God

De liefde voor de Kerk en de Eucharistie zijn de duidelijkste tekenen van de roeping tot het priesterschap. De voorliefde voor de dingen van God kan plotseling opkomen als een prachtige ontdekking na een ontmoeting met Christus, of je kunt die al je hele leven voelen, vanaf je kindertijd, doordat je familie je dat heeft bijgebracht.

Liefde voor de Kerk

De priester zet zich zijn hele leven lang fulltime in voor het Volk van God, in een hartstochtelijke toewijding aan de Kerk.

Liefde voor de eucharistie

Lange tijd voor het tabernakel doorbrengen, deelnemen aan de heilige mis, dagelijks de communie ontvangen: dat zou de weg naar het priesterschap zijn.

Een leven in genade

We kunnen stellen dat het doel van het priesterambt erin bestaat ervoor te zorgen dat alle mensen in Gods genade leven en zo eeuwig gered worden. Daarvoor heeft Jezus Christus geleefd, is Hij gestorven en is Hij herrezen.

Het gaat er niet om of de roeping tot het priesterschap verhevener is dan het gewone levenspad, maar om de vraag of ik de Heer in die toestand beter zal dienen.

Geen onregelmatigheden

Er is al gezegd dat de kandidaat, uit liefde voor de Kerk, deelneemt aan het apostolaat. Het apostolaat wordt de belangrijkste waarde in zijn leven. We kunnen zeggen dat apostolische ijver een teken en een weg is naar de priesterroeping.
Wanneer je de verantwoordelijkheid voor een parochie of de leiding van een school op je schouders draagt, wanneer de problemen van de mensen je van alle kanten overspoelen, wanneer zelfs verleidingen op de loer liggen, is het noodzakelijk om over een onwankelbare evenwichtigheid en zelfbeheersing te beschikken.
Bij mijn toewijding moet ik de onthechting aanvaarden die vereist is voor het naleven van de evangelische raden van een kuis leven. Veel christenen bleven, in navolging van het voorbeeld van de heilige Paulus, celibatair om zich volledig te kunnen wijden aan de dienst aan God.
Om een priesteropleiding te kunnen volgen en af te ronden, zodat zij alle mensen die zich in de uitoefening van hun pastorale taak bevinden, beter van dienst kunnen zijn.

Een late roeping tot het priesterschap

Vocación tardía de Julio César, seminarista de Venezuela
«Ieder heeft zijn eigen verhaal en ontvangt op een persoonlijke manier de roeping van de Heer om Hem te volgen. In mijn geval maakte ik al vanaf mijn jeugd deel uit van verschillende bewegingen en apostolaatsgroepen binnen de Kerk in mijn land, en in het bijzonder van ‘Encuentros Familiares de Venezuela’, waar ik meerdere jaren God heb gediend.

Het is opmerkelijk dat deze beweging zich richt op het gezin en op de persoonlijke toewijding om in de toekomst een gezin te stichten. Mijn levensproject was op deze weg gericht, terwijl ik tegelijkertijd altijd de aanwezigheid van God voelde in mijn professionele loopbaan, waardoor ik ging geloven dat ook dat was wat God voor mij wilde.

Ik ben afgestudeerd als petroleumingenieur en heb mijn beroep in deze sector uitgeoefend, evenals als universitair docent. Ik bevond me op het hoogtepunt van mijn carrière: mijn familie was erg tevreden met de resultaten die ik tot dan toe had behaald en mijn vrienden bewonderden in zekere zin mijn prestaties op zo’n jonge leeftijd. Ik dacht dat dit mij volkomen gelukkig zou maken, maar in werkelijkheid was dat niet zo. Ik voelde me een beetje leeg en had ook het gevoel dat ik tot iets meer geroepen was. Het was een behoorlijk harde klap om te beseffen dat mijn project was mislukt, ondanks het succes dat ik tot dan toe had behaald, en toen ben ik op zoek gegaan.

Vanaf dat moment deden zich verschillende gebeurtenissen voor waarbij ik duidelijk zag dat de Heer van mij een totale toewijding vroeg om Hem te volgen: mijn baan, mijn beroep, mijn studie en zelfs mijn familie achterlaten. De reactie van mijn familie was aanvankelijk een fel verzet. Het was duidelijk dat ze niet begrepen wat voor verandering het zou betekenen om alles wat ik in de loop der jaren had opgebouwd achter me te laten en een nieuwe weg in te slaan.».
Julio César Morillo Leal
Seminarist van het bisdom Cabimas, Venezuela.
magnifiercrossmenuchevron-down linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram