Στις αρχές της Μεγάλης Εβδομάδας, το Πάπας Λέων XIV ανακοίνωσε την πρόθεσή της για προσευχή για τον μήνα Απρίλιο, αφιερωμένη στους ιερείς που βρίσκονται σε κρίση, ανοίγοντας ένα πεδίο προβληματισμού σχετικά με την ανάγκη να τους φροντίζουμε, να τους ακούμε και να τους συνοδεύουμε.
Μέσω του Παγκόσμιου Δικτύου Προσευχής του Πάπα – με τη εκστρατεία Προσευχήσου μαζί με τον Πάπα– ο Άγιος Πατέρας κάλεσε τους πιστούς και τους ανθρώπους καλής θέλησης να αφιερώσουν μια στιγμή στην προσευχή, για να αναγνωρίσουν και να συνειδητοποιήσουν ότι πίσω από κάθε διακονία κρύβεται μια ζωή που επίσης έχει ανάγκη από εγγύτητα και κατανόηση.
Στην προσευχή του, ο Άγιος Πατέρας απηύθυνε μια θερμή έκκληση για τους ιερείς που διανύουν δύσκολες στιγμές: «όταν η μοναξιά γίνεται βαρύ φορτίο, οι αμφιβολίες σκιάζουν την καρδιά και η κούραση φαίνεται ισχυρότερη από την ελπίδα». Ο Πάπας Λέων XIV υπενθύμιζε ότι οι ιερείς «δεν είναι ούτε υπάλληλοι ούτε μοναχικοί ήρωες, αλλά αγαπημένοι γιοι, ταπεινοί και αγαπητοί μαθητές, και ποιμένες που στηρίζονται από την προσευχή του λαού τους».
Επιπλέον, ο Πάπας Λέων XIV υπογράμμιζε τη σημασία της ανακάλυψης εκ νέου της κοινοτικής διάστασης της ιερατικής διακονίας. Συγκεκριμένα, καλούσε τους πιστούς να «ακούουν χωρίς να κρίνουν, να ευχαριστούμε χωρίς να απαιτούμε τελειότητα και να τους στηρίζουμε με αλληλεγγύη και ειλικρινή προσευχή», αναγνωρίζοντας ότι η φροντίδα των ιερέων αποτελεί ευθύνη που μοιράζεται ολόκληρος ο Λαός του Θεού.
Στην προσευχή του, ο Πάπας ζήτησε ειδικά οι ιερείς να μπορούν να βασίζονται σε «υγιείς φιλίες, δίκτυα αδελφικής υποστήριξης» και στη χάρη να ανακαλύψουν εκ νέου την ομορφιά της κλήσης τους.
Ο διεθνής διευθυντής του Παγκόσμιου Δικτύου Προσευχής του Πάπα, ο πατέρας Κριστόμπαλ Φόνες, επισήμανε ότι αυτή η πρόθεση προσευχής του ήταν ιδιαίτερα οικεία: «Ο Πάπας μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να να στηρίζουμε αδελφικά όσους στηρίζουν. »Κι εγώ ο ίδιος το νιώθω πολύ έντονα, λόγω των πολλών συναδέλφων και φίλων ιερέων που περνούν δύσκολες στιγμές. Είναι θεμελιώδες να θυμόμαστε τη σημασία της ανθρώπινης συντροφιάς, της ειλικρινούς φιλίας και, πάνω απ’ όλα, της στήριξης μέσω της προσευχής. Οι ιερείς πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνοι».
Με βάση την πρόσφατη διδασκαλία της Εκκλησίας –από τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο έως τις διδασκαλίες των τελευταίων Ποντίφικων– τονίζεται ότι ο ιερέας είναι ένας ευάλωτος άνθρωπος που έχει ανάγκη από έλεος, εγγύτητα και κατανόηση.
Γι’ αυτό τον λόγο, τονίζεται ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν μόνοι τους τις στιγμές απογοήτευσης, αλλά να αφήνονται να συνοδεύονται και να στηρίζονται από την κοινότητα. Η ιερατική αδελφότητα, η κοινή ζωή και η προσευχή του λαού του Θεού αναδεικνύονται έτσι ως ουσιαστικές πηγές χάριτος, ικανές να ανανεώσουν την κλήση τους και να τους στηρίξουν στην καθημερινή τους αποστολή.
«Μην φοβάστε την αδυναμία σας: ο Κύριος δεν αναζητά τέλειους ιερείς»
Μια συνοδική Εκκλησία είναι επίσης μια Εκκλησία που φροντίζει και στηρίζει την κλήση των ιερέων, βοηθώντας τους να γίνουν καλύτεροι ποιμένες, καλύτεροι αδελφοί, καλύτεροι άνθρωποι. Ο Πάπας Φραγκίσκος, στο «Βίντεο του Πάπα» του Ιουλίου 2018, είχε ήδη εκφράσει την ανησυχία του για τους αδελφούς του ιερείς, ξεκινώντας την ομιλία του με τα λόγια: «Η κούραση των ιερέων… Ξέρετε πόσες φορές το σκέφτομαι αυτό;».
Στις 27 Ιουνίου 2025, ο ίδιος ο Πάπας Λέων XIV, με αφορμή την Ημέρα της Ιερατικής Αγιοποίησης, απευθύνθηκε στους ιερείς με τα εξής λόγια: «Μην φοβάστε την αδυναμία σας: ο Κύριος δεν αναζητά τέλειους ιερείς, αλλά ταπεινές καρδιές, ανοιχτές στη μεταστροφή και πρόθυμες να αγαπήσουν όπως Εκείνος ο ίδιος μας αγάπησε».
Επίσης, ο ίδιος ο Λεόν XIV, στις 26 Ιουνίου 2025, απευθύνθηκε στους συμμετέχοντες στη διεθνή συνάντηση Ευτυχισμένοι ιερείς – Εγώ τους αποκαλώ φίλους (Ιωάν. 15, 15), στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Δικαστηρίου για τον Κλήρο με αφορμή το Ιωβηλαίο των Ιερέων, τους έλεγα: «Στην καρδιά του Ιερού Έτους, θέλουμε μαζί να μαρτυρήσουμε ότι είναι δυνατόν να είμαστε ευτυχισμένοι ιερείς, επειδή Ο Χριστός μας κάλεσε· ο Χριστός μας έκανε φίλους Του (βλ. Ιωάν. 15, 15)· είναι μια χάρη που θέλουμε να δεχτούμε με ευγνωμοσύνη και υπευθυνότητα».
Από το Παγκόσμιο Δίκτυο Προσευχής του Πάπα τονίζεται ότι αυτή η πρόθεση δεν αποτελεί μόνο πρόσκληση για προσευχή, αλλά και για δράση: να προωθηθούν χώροι ακρόασης, να ενθαρρυνθούν οι φιλόξενες κοινότητες, να αποφεύγονται οι καταστροφικές κριτικές και να ενισχυθούν οι δεσμοί ως κοινότητα.
Το κάλεσμα προς την ιερατική διακονία απαιτεί από τον άνθρωπο που το δέχεται να αφιερώσει τη ζωή του ώστε να βοηθήσει τους αδελφούς του να ζουν πιο κοντά στον Θεό.
Τι είναι η ιερατική κλήση; Η κλήση είναι ένα μυστήριο αγάπης ανάμεσα στον Θεό, ο οποίος καλεί τον άνθρωπο με αγάπη, και έναν άνθρωπο που του απαντά ελεύθερα και από αγάπη. Ωστόσο, η κλήση στην ιεροσύνη Δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι μάλλον μια εσωτερική βεβαιότητα που πηγάζει από τη χάρη του Θεού, η οποία αγγίζει την ψυχή και απαιτεί μια ελεύθερη απάντηση.
Αν ο Θεός καλεί, η βεβαιότητα θα αυξάνεται όσο η ανταπόκριση γίνεται πιο γενναιόδωρη. Η κλήση προς την ιεροσύνη ζητά από τον άνθρωπο που την δέχεται να αφιερώσει τη ζωή του ώστε να βοηθήσει τους αδελφούς του να ζουν πιο κοντά στον Θεό. Έχει κληθεί να προσφέρει μια ταπεινή υπηρεσία προς όφελος ολόκληρης της ανθρωπότητας, στο όνομα και εκ μέρους του ίδιου του Χριστού.
Όταν χειροτονείται ιερέας: λαμβάνει το Μυστήριο των Αγίων Χειροτονιών και είναι έτοιμος να παραδώσει το σώμα και το πνεύμα του, δηλαδή ολόκληρη την ύπαρξή του, στον Κύριο. Θα το χρησιμοποιήσει ιδιαίτερα τις στιγμές εκείνες που τελεί τη Θυσία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού και όταν, στο όνομα του Θεού, στη μυστηριακή εξομολόγηση, συγχωρεί τις αμαρτίες.
Πώς μπορώ να ξέρω αν έχω κλίση προς την ιεροσύνη;
Ο Θεός καλεί όλους, ενώ ορισμένους τους αναθέτει μια συγκεκριμένη αποστολή, σχεδιασμένη ειδικά για αυτούς: «ο καθένας με τον δικό του δρόμο», όπως αναφέρει η Β΄ Βατικανή Σύνοδος στην καθολική έκκλησή της προς την αγιότητα.
Κάθε πιστός πρέπει να διακρίνει το δικό του μονοπάτι, να αποφασίσει να το ακολουθήσει και να αναδείξει το καλύτερο, αυτό το τόσο προσωπικό στοιχείο που ο Θεός έχει τοποθετήσει μέσα του, και να μην αφήσει τον εαυτό του να εξαντληθεί προσπαθώντας να μιμηθεί κάτι άλλο που δεν προορίζεται για αυτόν.
Το μέσο που διαθέτουμε εμείς οι χριστιανοί για να ανακαλύψουμε την κλήση μας —είτε πρόκειται για γάμο, ιεροσύνη ή αποστολικό αγαμία— είναι η προσευχή. Η προσευχή είναι απολύτως απαραίτητη για τη ζωή της ψυχής. Αυτός ο διάλογος με τον Θεό επιτρέπει στο πνεύμα να αναπτυχθεί. «Αν πεις »αρκετά”, είσαι χαμένος», μας υπενθυμίζει ο Άγιος Αυγουστίνος. Πάρτε το υπόψη σας.
Προσευχή για επαγγελματική διάκριση
Στην προσευχή, η πίστη στην παρουσία του Θεού και στην αγάπη του πραγματώνεται. Καλλιεργεί την ελπίδα που οδηγεί κάποιον να κατευθύνει τη ζωή του προς Αυτόν και να εμπιστεύεται την πρόνοιά Του. Και η καρδιά διευρύνεται ανταποκρινόμενη με τη δική της αγάπη στη θεία Αγάπη.
Το παράδειγμά μας είναι ο Ιησούς, ο οποίος προσεύχεται πριν από τις κρίσιμες στιγμές της αποστολής του. Με την προσευχή του, ο Ιησούς μας διδάσκει να προσευχόμαστε, να ανακαλύπτουμε το θέλημα του Θεού Πατέρα μας και να ταυτιζόμαστε με αυτό. Επιπλέον, όπως συνιστά η Κατήχηση, κατά τη στιγμή της επαγγελματικής διάκρισης, η μορφή του πνευματικού, δηλαδή του προσώπου στο οποίο μπορούμε να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και το οποίο μας βοηθά να ανακαλύψουμε το θέλημα του Θεού, μπορεί να βοηθήσει πολύ.
Επαγγελματικά σήματα
Το καθήκον της προώθησης των κλήσεων είναι ευθύνη ολόκληρης της χριστιανικής κοινότητας. Στο Ίδρυμα CARF υποστηρίζουμε αυτή τη δέσμευση.
Κατά την εκπαίδευση για την ιερατική κλίση, μπορούν να ληφθούν υπόψη ορισμένες γενικές πτυχές ή χαρακτηριστικά που βοηθούν να διακριθεί αν ένας άνδρας καλείται από τον Θεό στην ιεροσύνη. Το Κανονικό Δίκαιο περιγράφει ορισμένες λεπτομέρειες. Στο άρθρο 257 αναφέρεται: «Η εκπαίδευση των φοιτητών πρέπει να πραγματοποιείται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ενδιαφέρονται όχι μόνο για την τοπική Εκκλησία στην υπηρεσία της οποίας θα ενταχθούν, αλλά και για την Καθολική Εκκλησία, και να είναι πρόθυμοι να αφιερωθούν σε εκείνες τις τοπικές Εκκλησίες που βρίσκονται σε σοβαρή ανάγκη».
Η αγάπη για την Εκκλησία, για την Ευχαριστία, για την Παναγία Μητέρα μας, η συχνή εξομολόγηση, η Λειτουργία των Ωρών, είναι τα σαφή σημάδια της κλήσης προς την ιεροσύνη. Η αγάπη για τα πράγματα του Θεού μπορεί να έρθει ξαφνικά, σαν μια υπέροχη ανακάλυψη που πηγάζει από μια συνάντηση με τον Χριστό, ή να την έχουμε νιώσει όλη μας τη ζωή, από μικρά παιδιά, χάρη στην επιρροή της οικογένειάς μας. Εσύ, προσευχήσου για τις κλήσεις!
carf@fundacioncarf.orgΣταθερό: +34 914 029 082Κινητό: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
