Wstęp

Zacznijmy od pytania, czy rzeczywiście było to nieporozumienie. Aby to zrobić, opracujemy trzy postulaty dotyczące wiarygodności Muhammad i jego przesłanie:

• Jeżeli Mahomet otrzymał objawienie i jeżeli to objawienie jest autentyczne, to islam jest prawdziwą religią, Jezus nie jest Bogiem, nie został ukrzyżowany i nie zmartwychwstał;
• Jeśli jej nie otrzymał lub twierdził, że jej nie otrzymał, to jego uczniowie źle go zrozumieli i w ten sposób mamy do czynienia z najbardziej kolosalnym nieporozumieniem w historii;
• Jeżeli w ogóle jej nie otrzymał, ale powiedział, że otrzymał, to skłamał w złej wierze i nie było to nieporozumienie, lecz oszustwo.

Dla nas, chrześcijan, pierwszy postulat jest nie do przyjęcia. Gdyby to była prawda, w rzeczywistości brakowałoby fundamentu naszej wiary (wiary, która, jak widzieliśmy, opiera się na tysiącach świadectw i dokumentów historycznych).

Z drugiej strony, drugie stwierdzenie również wydaje się trudne do zaakceptowania, przynajmniej z naukowego punktu widzenia: hipoteza, że Mahomet został źle zrozumiany, jest raczej dziwna, głównie dlatego, że udowodniono jego zamiar uczynienia siebie prorokiem, i to nie byle jakim prorokiem, ale ostatnim, pieczęcią proroków.

Dlatego trzecia hipoteza jest najbardziej prawdopodobna, do tego stopnia, że Dante w Boskiej Komedii umieszcza Mahometa, właśnie z powodu jego złej wiary, w niższych kręgach piekła: "Albo vedi com'io mi dilacco! Vedi come storpiato è Maometto!" [1] (Inferno XXVIII, 30). Jana Damasceńskiego, określają jego przesłanie jako chrześcijańską herezję, która miała wyginąć w ciągu kilku lat.

W każdym razie trudno jest, jeśli nie niemożliwe, udzielić precyzyjnej i jednoznacznej odpowiedzi na złożone pytania, które zadaliśmy. Najbardziej rozpowszechnioną opinią wśród współczesnych islamologów jest zatem to, że Mahomet był naprawdę przekonany, przynajmniej w pierwszej fazie swojego głoszenia w Mekce, w której odgrywa rolę gorącego reformatora religijnego i nic więcej, że otrzymał prawdziwe boskie objawienie.

Był jeszcze bardziej przekonany później, w następnej fazie swojego życia publicznego, zwanej Medinese (w przeciwieństwie do pierwszej, znanej jako Meccan), że słuszne i konieczne było danie ludziom prostej religii, w porównaniu z monoteizmami, które istniały do tego czasu i które sam znał mniej lub bardziej; religia pozbawiona wszystkich elementów, które nie wydawały się naprawdę przydatne, zwłaszcza dla niego.

Wszystko to działo się w różnych fazach, w rodzaju schizofrenii, która spowodowała wiele wątpliwości co do tak zwanego objawienia i jego nosiciela, nawet wśród najbardziej przekonanych zwolenników samozwańczego proroka.

Kontekst: przedislamska ǧāhilīya Arabia.

Film "Przesłanie" z 1975 roku szczegółowo opisuje, jak wyglądała Mekka na początku głoszenia Mahometa: pogańskie miasto pogrążone w ǧāhilīya (w języku arabskim i islamie nazwa ta, która w tłumaczeniu oznacza "ignorancję", przypisywana jest okresowi przed nadejściem samego islamu). W tym czasie, w VI wieku n.e., Arabia była obszarem granicznym, całkowicie odciętym od tak zwanego cywilizowanego świata.

Była odcięta od tradycyjnych szlaków handlowych i karawanowych (które przechodziły przez "pustynne porty", takie jak Palmyra, Damaszek czy Aleppo do Mezopotamii, a następnie przez Zatokę Perską do Indii i Chin). Jednak w okresach, gdy te same szlaki handlowe nie były przejezdne z powodu wojen i niestabilności politycznej, Arabia stała się ważnym skrzyżowaniem. W takich przypadkach istniały dwie trasy, którymi podążały karawany: jedna przez Mekkę, druga przez Yaṯrib (Medina).

Kolebka islamu znajduje się właśnie na tym obszarze, zwanym Ḥiǧāz, gdzie znajduje się Mekka (ojczyzna Mahometa, urodzonego w 570 lub 580 r.) i Medyna (miasto, w którym sam Mahomet schronił się po sporach wynikających z jego głoszenia w Mekce: okres zwany hiǧra, w języku angielskim hegira), główne zamieszkane ośrodki, wokół których krążyły koczownicze plemiona Beduinów, zawsze walczące ze sobą.

Pasterstwo, myślistwo, najazdy na karawany i najazdy na rywalizujące plemiona były głównymi środkami utrzymania, a surowość życia ukształtowała charakter Beduinów, którzy mieli ideał virtus, kodeks honorowy: murūwa. Łączył on pojęcia gościnności i nietykalności gościa, wierności danemu słowu, bezwzględności w ta‛r, czyli zemście za przelaną krew i doznaną hańbę.

Religijność koczowniczych i osiadłych ludów przedislamskiej Arabii była czysto fetyszystyczna: czczono święte kamienie, z niejasnymi pojęciami o przetrwaniu duszy po śmierci (całkowicie absurdalna i wyśmiewana była koncepcja zmartwychwstania ciała, głoszona później przez Mahometa).

Niektóre miejsca były uważane za święte, w szczególności sanktuarium Ka‛ba w Mekce, gdzie podczas niektórych ogłoszonych świętych miesięcy ludzie pielgrzymowali i organizowali festiwale i targi (w szczególności konkursy poetyckie).

W Mekce czczono bogów takich jak Ḥubal, Al-Lāt, Al-‛Uzzāt i Al-Manāṯ, a także Czarny Kamień, osadzony w ścianie Ka'ba, rodzaj arabskiego panteonu, w którym znaleziono również wizerunek Chrystusa (jedyny, który nie został zniszczony przez Mahometa w czasie jego triumfalnego powrotu z hegiry w 630 r.).

Przed nadejściem islamu Arabia (która była świadkiem rozkwitu wielkiej cywilizacji na południu półwyspu, cywilizacji Minejczyków i Sabejczyków przed i Himyarytów po) była formalnie pod panowaniem Persów, którzy wypędzili abisyńskich chrześcijan (lud, który przybył z Etiopii, aby bronić swoich współwyznawców prześladowanych przez żydowskich królów sabejskich po żydowskich królach), którzy wypędzili abisyńskich chrześcijan (lud, który przybył z Etiopii, aby bronić swoich współwyznawców prześladowanych przez żydowskich królów sabejskich po masakrze chrześcijan, którzy zostali wrzuceni tysiącami do ognistego pieca przez króla Ḍū Nūwāsa w Naǧrān w 523 r.).

Na północy, na skraju Cesarstwa Bizantyjskiego, powstały królestwa wasalne Konstantynopola, rządzone przez dynastie Gasanidów (osiadłych nomadów chrześcijańskiej religii monofizyckiej) i Laḥmidów (nestorian): państwa te uniemożliwiały beduińskim najeźdźcom przekraczanie granic Cesarstwa, chroniąc przed nim bardziej odległe regiony, a także handel karawanowy.

Tak więc obecność chrześcijańskich i żydowskich elementów na Półwyspie Arabskim w czasach Mahometa jest całkiem pewna. Elementy te były jednak heterodoksyjne i heretyckie, co sugeruje, że sam "prorok" islamu został wprowadzony w błąd co do wielu doktryn chrześcijańskich i żydowskich.

Muhammad

Nie ma dokładnych informacji historycznych na temat pierwszej fazy życia Mahometa (sytuacja jest dziwnie analogiczna do sytuacji Jezusa). Z drugiej strony istnieje wiele legend o samym Mahomecie, które są obecnie częścią tradycji islamskiej, mimo że anegdoty te nie zostały zbadane poprzez szczegółową analizę historyczną i tekstową (jak to miało miejsce w przypadku apokryficznych Ewangelii).

Z tego powodu mamy dwie różne historiografie samozwańczego proroka islamu: jedna, dokładnie, muzułmańska; druga, ta, którą będziemy rozważać, to współczesna historiografia zachodnia, która opiera się na bardziej wiarygodnych źródłach, a także na samym Koranie, który można uznać, w taki czy inny sposób, za rodzaj autobiografii islamu. Muhammad.

Najbardziej pewną datą, jaką dysponujemy, jest rok 622 (I era islamu), rok hiǧra, hegira, emigracja Muhammad i jego zwolenników do Yaṯrib (później przemianowanej na Medynę).

Jeśli chodzi o rok narodzin Mahometa, to tradycja, choć nie poparta wystarczającą ilością konkretów, mówi, że urodził się on w 570 roku, natomiast kilku historyków zgadza się, że urodził naszych około 580 roku, zawsze w Mekce.

Mahomet był członkiem plemienia Banū Qurayiš (zwanego również Korahitami), urodził się, gdy jego ojciec już umarł, a matkę stracił w młodym wieku. Następnie został przyjęty najpierw przez swojego dziadka, a po śmierci dziadka przez swojego ojcowskiego wuja Abū Ṭālib.

W wieku około dwudziestu lat Mahomet przyjął służbę u zamożnej wdowy, która w tym czasie była już w zaawansowanym wieku: Ḫadīǧa, rodzaj bizneswoman, która handlowała perfumami z Syrią. Ona (która później stała się sławna jako pierwsza muzułmanka, ponieważ była pierwszą osobą, która uwierzyła, że jest on posłany przez Boga) poślubiła Mahometa kilka lat później.

Związek ten był najwyraźniej długi, szczęśliwy i monogamiczny, tak bardzo, że ‛Āʼiša, która po śmierci Ḫadīǧa stała się później ulubioną żoną Mahometa, podobno była bardziej zazdrosna o zmarłego niż o wszystkie inne żony w życiu "proroka" islamu.

Muhammad nie miał dzieci z Ḫadīǧa, natomiast z małżeństwa z Āʼiša urodziły się cztery córki: Zaynab, Ruqayya, Fāṭima i Umm Kulṯūm. Jedyny syn Mahometa, Ibraḥīm, który zmarł w bardzo młodym wieku, miał za matkę chrześcijańską koptyjską konkubinę.

W imieniu Ḫadīǧa Muḥammad musiał podróżować z karawanami, aby sprzedawać towary za granicą bizantyjską, czyli w Syrii. Podczas tych podróży prawdopodobnie zetknął się z członkami różnych heretyckich sekt chrześcijańskich (doketyści, monofizyci, nestorianie), będąc przez nich indoktrynowany, nie mając, jako analfabeta, możliwości bezpośredniego dostępu do świętych tekstów chrześcijańskich. Powtarzamy jednak, że elementy wiary judaistycznej i chrześcijańskiej - lub po prostu idee monoteistyczne, ḥanīf, istniały już w Mekce i jej okolicach.

Wszystko zmieniło się w życiu Mahometa, gdy miał już około czterdziestu lat i porzucił pogaństwo, aby przyjąć - i zacząć głosić - idee monoteistyczne. Muhammad był przekonany, przynajmniej we wczesnych latach swojej "proroczej" misji, że wyznaje tę samą doktrynę co Żydzi i chrześcijanie, a zatem nawet oni, podobnie jak poganie, powinni uznać go za rasūl Allacha, posłańca wysłanego przez Boga.

Dopiero na późniejszym etapie, gdy był już w Medynie, sam wskazał na niezwykłe różnice między swoim nauczaniem a oficjalną doktryną chrześcijańską i żydowską. W rzeczywistości Koran zawiera zniekształcenia narracji biblijnych (zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu), a także doktrynalne idee Mahometa dotyczące chrystologii i jego zamieszanie wokół doktryny Trójcy (jego zdaniem składającej się z Boga, Jezusa i Maryi).

Według Ibn Iṣḥāq, pierwszego biografa Mahometa, podczas snu w jaskini na górze Ḥīra poza Mekką ukazał mu się anioł Gabriel, który trzymał w rękach brokatową tkaninę i kazał mu czytać ("iqrāʼ); Mahomet był jednak analfabetą, więc to archanioł wyrecytował pierwsze pięć wersów sury 96 (zwanej "o skrzepie"), które według Mahometa zostały dosłownie wypisane na jego sercu.

Ta noc nazywa się laylat al-qadr, noc mocy. Na początku Muḥammad nie myślał o sobie jako o inicjatorze nowej religii, lecz jako o odbiorcy objawienia przekazanego również innym wysłannikom Allaha, którzy go poprzedzili. Uważał on bowiem, że tym, co go inspirowało, były fragmenty niebiańskiej księgi, umm al-kitāb (matka księgi), objawionej już także Żydom i chrześcijanom (nazywanym przez niego ahl al-kitāb, czyli ludźmi księgi).

Wracając do wczesnego okresu w Mekce, nietrudno sobie wyobrazić reakcję miejskich notabli na nauczanie Mahometa, ponieważ żaden z nich nie chciał obalać religijnego status quo miasta, narażając na szwank jego dobrobyt gospodarczy i starożytne tradycje, tylko na podstawie słowa Mahometa, który, choć ponaglany, nigdy nie dokonał żadnego cudu ani nie dał żadnego namacalnego znaku objawień, które rzekomo otrzymał.

W ten sposób rozpoczęły się prześladowania "proroka" i jego zwolenników, do tego stopnia, że Mahomet musiał wysłać co najmniej osiemdziesięciu z nich do Abisynii, aby schronili się pod ochroną chrześcijańskiego króla.

Islamski uczony Felix M. Pareja, jak również starsi autorzy islamscy, na przykład Ṭabarī i al-Wāqidī, umieszczają w tym okresie słynny epizod "Szatańskich wersetów", do którego Koran zdaje się nawiązywać w sūrze 22/52. [3]

Zdarzyło się bowiem, że Mahomet, aby spróbować dojść do porozumienia ze współobywatelami Mekki, podczas recytacji sūry 53/19 zostałby skuszony przez szatana i oświadczyłby:

"Jak to jest, że czcicie al-Lāt, al-‛Uzzāt i al-Manāṯ Lât, 'Uzza i Manât? Są oni wywyższonymi Ġarānīq, od których oczekujemy wstawiennictwa."

Jak widzieliśmy, te trzy boginie były fundamentalną częścią mekkańskiego panteonu i bohaterkami różnych rytuałów, które co roku przyciągały setki pielgrzymów do Kaby: Ich tytuł brzmiał "trzy wzniosłe żurawie" (Ġarānīq), a przyznanie się do ich istnienia, oprócz mocy wstawiennictwa u Allaha, jeśli z jednej strony oznaczało pojednanie z mekkańską elitą i umożliwienie powrotu ich wygnanych wyznawców, z drugiej oznaczało zdyskredytowanie siebie i sztywnego monoteizmu, który dotychczas wyznawał.

Najwyraźniej gra nie była tego warta, do tego stopnia, że następnego ranka "Posłaniec Boży" wycofał się i oświadczył, że Szatan wyszeptał te wersety do jego lewego ucha, a nie Gabriel do prawego; dlatego należy je uznać za szatańskie. W ich miejsce podyktowano następujące:

"Jak to jest, że czcicie al-Lāt, al-‛Uzzāt i al-Manāṯ? [Te trzy bożki] to tylko nazwy, które wymyśliliście wy i wasi ojcowie, a Allah nie dał wam do tego żadnej władzy."

Przytoczony epizod jeszcze bardziej zdyskredytował Mahometa, który po śmierci żony i swojego wuja-opiekuna Abū Ṭāliba pozostał bez dwóch ważnych zwolenników.

Biorąc pod uwagę sytuację, został zmuszony (a sūra z tego okresu ujawniają spustoszenie i opuszczenie, w którym się znalazł, a sūra z ǧinn sūra wylicza, ile goblinów stało się muzułmanami w tych właśnie czasach), aby szukać ochrony gdzie indziej, Coś, co osiągnął, znajdując ważnych słuchaczy wśród mieszkańców Yaṯrib, miasta na północ od Mekki, zamieszkałego wówczas przez trzy plemiona żydowskie (Banū Naḍīr, Banū Qurayẓa i Banū Qaynuqā‛ oraz przez dwa plemiona Beduinów).

Żydzi i Beduini nie byli w dobrych stosunkach, a Mahomet, ze względu na swoją sławę, został wezwany do bycia bezstronnym arbitrem między spierającymi się, tak więc w 622 roku, pierwszym roku ery islamu, rozpoczęła się hiǧra, hegira "proroka" i jego zwolenników, około 150 z nich. Termin hiǧra oznacza nie tylko "emigrację", ale wyobcowanie, rodzaj wyrzeczenia się obywatelstwa i przynależności do Mekki i plemienia, a w konsekwencji pozbawienie wszelkiej ochrony.

Yaṯrib zostało później nazwane Medyną (Madīnat al-nabī, miasto proroka). Nowo przybyły tutaj, aby pozyskać Żydów, którzy stanowili zamożnych i notabli miasta, M. wprowadził innowacje w prymitywnym islamskim rytuale, w szczególności poprzez zorientowanie qibla, kierunku modlitwy, w kierunku Jerozolimy. Kiedy jednak sami Żydzi zdali sobie sprawę z zamieszania Mahometa w sprawach biblijnych, wyśmiewali go i na zawsze uczynili z niego wroga.

W tym właśnie momencie rozpoczął się podział między tym, co wyewoluowało jako islam z jednej strony, a judaizmem i chrześcijaństwem z drugiej. Mahomet nie mógł przyznać, że był zdezorientowany lub że nie znał biblijnych epizodów, które wielokrotnie cytował swoim zwolennikom. Wykorzystał więc swoją przewagę nad uczniami i oskarżył Żydów i chrześcijan o celowe fałszowanie otrzymanego objawienia; ta sama przewaga i autorytet są wystarczające, aby muzułmanie nadal wierzyli w takie oskarżenia.

Po raz kolejny jednak intencją Muhammad nie było założenie nowej religii, ale próba przywrócenia tego, co według niego było czystą i autentyczną, pierwotną wiarą, opartą na Abrahamie, który dla niego nie był ani chrześcijaninem, ani Żydem, ale prostym monoteistą, po arabsku ḥanīf. Pod tym terminem był znany pogańskim Arabom, którzy uważali się za jego potomków przez Izmaela.

I tak oto w Koranie Izmael stał się ukochanym synem Abrahama, zamiast Izaaka; to właśnie Izmaelowi Abraham nakazał złożyć ofiarę w Jerozolimie, gdzie dziś stoi Kopuła na Skale; to właśnie Izmael wraz z ojcem buduje świątynię Ka'iba w Mekce, gdzie zresztą jego matka Hagar schroniła się po tym, jak została wypędzona z pustyni przez Sarę.

Zawsze, aby zemścić się na Żydach, nawet kierunek qibla zmienił się i był skierowany na Mekkę. Islam stał się narodową religią Arabów, z księgą objawioną w języku arabskim: zdobycie świętego miasta stało się więc celem podstawowym.

W Medynie, w postaci i w osobie Mahometa, władza religijna i polityczna łączą się i to tam rodzą się koncepcje ummy (wspólnoty wierzących muzułmanów), państwa islamskiego i ǧihād, świętej wojny: społeczność Medyny z różnymi religiami. Społeczność Medyny, z różnymi wyznawanymi tam religiami (muzułmańską, żydowską, pogańską), żyła w pokoju pod rządami arbitra, a już politycznego i religijnego autorytetu, który przybył z Mekki.

Muzułmanie prosperowali szczególnie dobrze, uzyskując znaczne dochody dzięki najazdom na przejeżdżające karawany. Sukcesy i porażki (sukcesy nazywano boskimi, porażki brakiem wiary, niezdyscyplinowaniem i tchórzostwem) przeplatały się w kampaniach przeciwko Mekkańczykom.

Jednak za kilka lat, Muhammad postanowił pozbyć się żydowskich plemion, które w międzyczasie stały się wrogie: Pierwsi byli banū Naḍīr, a następnie banū Qaynuqā‛, których majątek został skonfiskowany, ale których życie zostało oszczędzone; z drugiej strony bardziej okrutny los spotkał banū Qurayẓa, których kobiety i dzieci zostały zniewolone, a ich mężczyznom, po skonfiskowaniu ich majątku, poderżnięto gardła na placu (było około siedmiuset zabitych: tylko jeden z nich został oszczędzony, ponieważ przeszedł na islam).

W szóstym roku Hegiry Muhammad W szóstym roku Hegiry M. twierdził, że otrzymał wizję, w której przekazano mu klucze do Mekki. Następnie rozpoczął długą kampanię rekonkwisty, łamiąc rozejm (co było strasznie niehonorowe jak na tamte czasy) i zajmując kolejno bogate żydowskie oazy na północ od Medyny. Sukces gospodarczy i militarny był magnesem dla Beduinów, którzy zaczęli masowo nawracać się (oczywiście nie z powodów religijnych). Kulminacją tego wszystkiego był triumfalny wjazd do rodzinnego miasta w 630 roku, nie napotykając żadnego oporu. Bałwany znajdujące się w Ka‛ba (z wyjątkiem figury Chrystusa) zostały zniszczone.

Przez następne dwa lata umacniała się siła i potęga M. i jego zwolenników, aż w 632 roku "prorok" zmarł w gorączce i delirium, nie wskazując następców.

Z analizy życia Muḥammada wynika przede wszystkim jego wielka dwuznaczność, a także jego osobowość, którą uczeni często określają jako schizofreniczną, ze względu na sprzeczność jego postaw i wypowiedzi, a także objawień zawartych w Koranie. Z tego powodu muzułmańscy uczeni i teologowie uciekają się do praktyki nasḫ wa mansūḫ (uchylanie i abrogacja, procedura, zgodnie z którą, jeśli jeden fragment Koranu jest sprzeczny z innym, drugi unieważnia pierwszy). [4]

Przykładem tego jest odcinek, w którym M. Udaje się do domu swojego adoptowanego syna Zayda (ten właśnie epizod jest przytoczony w zakończeniu tego artykułu) i wiele innych: ekstrawaganckie i podejrzane okoliczności, w których Bóg dosłownie przychodzi Mahometowi z pomocą i objawia mu wersety upominające niewiernych i wątpiących, którzy ośmielają się oskarżać go o popadnięcie w sprzeczność; lub słowa zachęcające samego Mahometa, aby nie chciał podążać za prawami i zwyczajami ludzi i przyjął łaski, którymi Bóg obdarzył go samego:

"Czasami chcieli zobaczyć siebie w Muhammad dwie niemal sprzeczne osobowości: pobożnego agitatora z Mekki i apodyktycznego polityka z Medyny. [W swoich różnych aspektach jawi się nam jako hojny i okrutny, nieśmiały i odważny, wojownik i polityk.

Jego sposób działania był niezwykle realistyczny: nie miał problemu z uchyleniem jednego objawienia i zastąpieniem go innym, z cofnięciem danego słowa, z wykorzystaniem wynajętych zabójców, z obarczeniem odpowiedzialnością za pewne działania innych osób, z podjęciem decyzji między wrogością a rywalizacją. Jego polityka polegała na kompromisach i sprzecznościach, które zawsze zmierzały do osiągnięcia celu. [Monogamiczny, dopóki żyła jego pierwsza żona, stał się wielkim przyjacielem kobiet, gdy pozwalały na to okoliczności i wykazywał upodobanie do wdów". [5]

Załącznik

1. "Patrzcie, jak jestem rozdarty, patrzcie, jaki Mohammed jest poobijany! Dante umieszcza Mahometa wśród siewców niezgody w IX Bolgii VIII Kręgu Piekła, których karą jest rozerwanie na strzępy przez demona uzbrojonego w miecz. Mahomet pojawia się w Canto XXVIII, vv. 22-63, przecięty od podbródka do odbytu, z wnętrznościami i organami wewnętrznymi zwisającymi między nogami; sam ukazuje się Dantemu i pokazuje swoje rany, otwierając klatkę piersiową, wyjaśniając, że on i jego towarzysze zasiali na świecie zgorszenie i schizmę, dlatego są teraz fessi, to znaczy przecięci przez demona, który okalecza ich mieczem (przy czym rany goją się, a następnie są ponownie otwierane).
2. Pięć filarów islamu to: šahāda, wyznanie wiary; ṣalāt, modlitwa pięć razy dziennie; zakāt, jałmużna lub dziesięcina; ṣawm, post w świętym miesiącu ramaḍān; ḥaǧǧ, pielgrzymka do Makkah przynajmniej raz w życiu w miesiącu ḏu-l-ḥiǧǧǧa).
3. "I nie wysłaliśmy przed tobą [o Muhammadzie] ani jednego Posłańca, ani jednego Proroka, któremu Szatan nie podszepnąłby, aby jego ludzie nie zrozumieli prawidłowo, gdy przekazywał im boskie nakazy. Ale Bóg udaremnia plany szatana i wyjaśnia swoje nakazy, bo Bóg jest wszechmądry, wszechwiedzący, wszechwiedzący".
4. I tak, na przykład, w wersetach mekkańskich, a więc starszych, mówi się o chrześcijanach jako najlepszych spośród ludzi, podczas gdy inne wersety z okresu medyńskiego zachęcają muzułmanów do walki z walczącymi chrześcijanami, dopóki ci ostatni nie zapłacą, upokorzeni, daniny ǧizya i ḫarāǧ, czyli szczególnych podatków, które chrześcijanie i Żydzi muszą płacić do skarbu państwa muzułmańskiego, aby korzystać z jego ochrony jako obywatele drugiej kategorii.
5. Pareja, F.M., Islamologia, Roma, Orbis Catholicus, 1951, str. 70.

Krótki profil Benedykta XVI

Pontyfikat Benedykta XVI trwał krótko. 8 latNiemniej jednak jego refleksje na temat wiary i doktryny były transcendentne w historii Kościoła. Wierny swojej dewizie "współpracownik prawdy", intelektualny impuls do dialogu między wiarą a rozumem oraz walka z nadużyciami i podziałami w Kościele były standardami jego pontyfikatu.

Zawsze zajmował jasne i braterskie stanowisko wobec wszystkich ludzi i stanowisk teologicznych, które odbiegały od prawd wiary Kościoła.

Z drugiej strony Benedykt XVI uważał, że należy działać na rzecz sprawiedliwego porządku w społeczeństwie, a dobro wspólne należy wspierać poprzez działania gospodarcze, społeczne, legislacyjne, administracyjne i kulturalne. Trzy encykliki stanowią kulminację jego wielkiej pracy teologicznej w odpowiedzi na problemy współczesnego świata.

Niektóre kamienie milowe w jego życiu

• 29 czerwca 1951 r: Joseph Ratzinger został wyświęcony ksiądz razem z bratem Georgiem w katedrze we Freisingu.
• W 1953 r: Augustyna z rozprawą "Lud i dom Boży w doktrynie Kościoła".
• 24 marca 1977 r: mianował go arcybiskupem Monachium i Freisingu. Joseph Ratzinger, który nie miał jeszcze 50 lat, gdy został mianowany arcybiskupem, był już znanym i szanowanym teologiem. Ta wizyta była nieoczekiwanym punktem zwrotnym w jego życiu. Był uczonym, badaczem i nauczycielem teologii. Przyjął stanowiska rządowe z posłuszeństwa i w służbie Kościoła. W tym samym roku papież mianował go również kardynałem.
• 19 kwietnia 2005 r: Kardynał Joseph Ratzinger został wybrany na następcę Piotra i przedstawiony światu jako Papież Benedykt XVI w wieku 78 lat. W pierwszych słowach przywołał św. Jana Pawła II i określił siebie jako "prostego i pokornego robotnika w winnicy Pańskiej". Za przykładem swojego poprzednika odwiedził 24 kraje.
• 25 grudnia 2005 r: Publikuje swoją pierwszą encyklikę Deus caritas est poświęcony miłości Boga. Jako papież nieustannie mówi o "radości bycia chrześcijaninem".
• 30 listopada 2007 r: Publikuje encyklikę Spe Salvi gdzie porusza temat nadziei. Wydał również pierwszą część swojego dzieła Jezus z Nazaretu, dużego dzieła teologicznego i pastoralnego, które zostało ukończone w 2012 roku.
• 29 czerwca 2009 r: Publikuje swoją najnowszą encyklikę Caritas in veritate na temat sprawiedliwości społecznej w XXI wieku. To właśnie w tym ostatnim krytykował konsumpcjonizm, a także obecny system gospodarczy, który jest daleki od wspólnego dobra.
• 11 lutego 2013 r:  Ogłosił rezygnację z pontyfikatu, wywołując rewolucję kulturową i teologiczną, która ukształtuje jego wielkie dziedzictwo w historii Kościoła i definitywnie wyznaczy sposób, w jaki papieże będą musieli pojmować swój pontyfikat.
• 31 grudnia 2023 r: Emerytowany papież Benedykt XVI umiera w Rzymie w wieku 95 lat. Wraz z nim odchodzi ostatni z papieży, który był osobiście zaangażowany w pracę Sobór Watykański II.

Wkład pracy i myśli teologicznej Benedykta XVI w chrześcijaństwo i ludzkość jest już dzisiaj płodny i skuteczny. Jedną z jego trosk było reagowanie na aktualne problemy poprzez refleksję i interpretację Pisma Świętego.

Joseph Ratzinger przez wiele lat blisko współpracował ze św. Janem Pawłem II, który mianował go na stanowisko papieża Franciszka. prefekt Kongregacji Nauki Wiary w listopadzie 1981 roku, gdzie dał się poznać jako teolog, inspirując Kościół przez 31 lat.

Był bezpośrednim świadkiem kryzysu posoborowego, kwestionowania istotnych prawd wiary i eksperymentów w dziedzinie liturgii. Już w 1966 roku, rok po zakończeniu Sobór Watykański II, powiedział, że widzi postęp "taniego chrześcijaństwa".

W ten sposób papieżowi teologowi udało się wyrazić z wielką siłą argumentacji, a jednocześnie z wielką duchową siłą, to, co jest sercem wiary chrześcijańskiej i misji Kościoła. W obliczu kościelnych skandali Benedykt XVI wezwał do nawrócenia, pokuty i pokory.

We wrześniu 2011 r. zachęcał Kościół, by był mniej światowy: "przykłady historyczne pokazują, że świadectwo misyjne Kościoła oderwanego od świata jest wyraźniejsze. Uwolniony od materialnych i politycznych obciążeń i przywilejów, Kościół może lepiej i w prawdziwie chrześcijański sposób poświęcić się całemu światu; może być naprawdę otwarty na świat...".

Jezus Chrystus: centralny rdzeń teologii Josepha Ratzingera

Jego dziedzictwo jako teologa i pastora, którego główne elementy dobrze jest przypomnieć w tym czasie i w którym łączy się praca całego życia, koncentruje się na postaci Chrystusa.

Jezus Chrystus obecny w Piśmie Świętym i w liturgii oraz jego związek z Kościołem i z Mariajest centralnym rdzeniem jego teologii. W Jezusie Chrystusie sam Bóg stał się widzialny i okazał swoją zbawczą miłość ludzkości.

Wskazując, że to objawienie Boga nie jest zwykłym faktem z przeszłości, ale boską siłą na dziś i na przyszłość, dostępną w Kościele świętych, umocnionych jako świadkowie zmartwychwstania przez Ducha Świętego.

Do teologicznych i ontologicznych filarów jej myśli należy również osoba i znaczenie, jakie mają dla niej miłość, prawda, piękno i nadzieja, tematy, które znajdują odzwierciedlenie w jej encyklikach.

Za głoszenie chrześcijańskiego poselstwa, Benedykt XVI kładł nacisk zarówno na wiarę, jak i na rozum; i z relacji między nimi widać jego koncepcję teologii, katechezy i kaznodziejstwa. Wreszcie, jeśli chodzi o misję, interesujące są jego wypowiedzi na temat posługi i kaznodziejstwa. Eucharystia (z ważnymi konsekwencjami dla teologii ekumenicznej), stworzenie, religie i relacje Kościoła.

Benedykt XVI: pokora i służba Kościołowi

Benedykt XVI był jednym z wielkich teologów XX i XXI wieku; intelektualistą, który przez całe swoje życie, poprzez studiowanie teologii, badania i nauczanie, szukał oblicza Boga. W tym samym czasie był prosty człowiek, bardzo serdeczny i łagodny, wręcz nieśmiały, który oddał swoje życie do całkowitej dyspozycji i służby Kościołowi.

Kiedy w 2005 roku został wybrany na papieża z imieniem Benedykt XVI, skomentował w wywiadzie, że podczas konklawe modlił się "do Pana, aby wybrał kogoś silniejszego ode mnie, ale w tej modlitwie najwyraźniej mnie nie wysłuchał". Nazwa nie była przypadkowa, wybrał ją na cześć Benedykta XV i Benedykta z Nursji, odpowiednio papieża pokoju i inicjatora życia monastycznego na Zachodzie.

Rezygnacja z pontyfikatu

Jednym z najbardziej zaskakujących i pokornych działań Benedykta XVI, a także demonstracją jego odwagi, był fakt rezygnacji z funkcji papieża. Było to historyczne wydarzenie w życiu Kościoła. Dopiero w 1294 roku, siedemset lat wcześniej, Celestyn V zrezygnował z papiestwa. Faktem jest, że do tego czasu nikt nie myślał, że biskup Rzymu ma limit wieku. Papież Benedykt XVI zerwał z odwieczną tradycją i zrobił to w sposób przemyślany i uzasadniony.

Z tych wszystkich powodów postać Benedykta XVI, jako papieża, teologa, wcześniej prefekta Kongregacji Nauki Wiary, ma i będzie miała szczególne znaczenie dla historii Kościoła. Miał on znaczący wpływ na Franciszka I, a także na kolejne papiestwa. Jego wkład w interpretację Soboru Watykańskiego II określił niektóre linie Kościoła katolickiego, podobnie jak dziesiątki dzieł o niezwykłej wartości teologicznej i metafizycznej, które napisał. Jego dziedzictwo pozostanie poza nim i osiągnie wyżyny, które teraz trudno docenić w pełnej krasie.