«Powrócimy z przyjaciółmi na pielgrzymkę do Rzymu, ponieważ przemienia on serce».»
W tym roku pielgrzymka do Rzymu z dobroczyńcami i przyjaciółmi miała bardzo szczególny cel: uczestniczyć w Jubileusz Nadziei, Spotkanie było wyjątkową okazją do odnowienia naszej wiary i wzmocnienia więzi przyjaźni i duchowości, które łączą całą rodzinę Fundacji CARF.
Podczas tych dni pielgrzymi odkryli miejsca pełne historii, Najbardziej emblematyczne miejsca chrześcijaństwa i proszę zainspirować się pięknem Rzymu, serca Kościoła.
Pielgrzymi Fundacji CARF, po Mszy św. w kaplicy Najświętszego Sakramentu w St.
Pielgrzymka do Rzymu z Fundacją CARF
Jednym z najbardziej przejmujących momentów był Msza św. w kaplicy Najświętszego Sakramentu w Bazylice św. Piotra, a następnie audiencja generalna u papieża Leona XIV Piotra. W swoim przesłaniu Ojciec Święty przypomniał: «Zmartwychwstały Chrystus jest bezpiecznym portem na naszej drodze».
Luis Alberto Rosales, dyrektor Fundacji CARF, wręczył papieżowi Leonowi XIV książkę zawierającą raport roczny 2024.
Po zakończeniu przesłuchania, Luis Alberto Rosales, Dyrektor generalny Fundacja CARF, osobiście powitał papieża Leona XIV i wręczył mu książkę o pracy Fundacji, symboliczny gest, który odzwierciedla zaangażowanie na rzecz Kościoła powszechnego i powołań seminarzystów i księży diecezjalnych oraz zakonników i zakonnic.
Wizyta w Villa Tevere i PUSC
Spotkanie z prałatem Opus Dei, Don Fernando Ocárizem, w Villa Tevere.
Kolejnym momentem o szczególnym znaczeniu była wizyta w Villa Tevere, gdzie pielgrzymi uczestniczyli w rozmowa z prałatem Opus Dei, ks. Fernando Ocárizem. Ich bliskość, prostota i poczucie humoru stworzyły radosną i rodzinną atmosferę.
Pielgrzymi zostali również powitani w Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża przez rektora, Pan Fernando Puig, Powitał ich i podzielił się znaczeniem misji akademickiej w służbie Kościoła. Wygłosił również wykład na temat zarządzania Kościołem dzisiaj.
Wśród uczestników, Almudena Camps i Miguel Postigo uczestniczyli w tej pielgrzymce po raz pierwszy. «To cenne móc być w Watykanie blisko papieża. To pomaga modlić się o wiele bardziej za niego i za Kościół; czuje się komfort jego obecności», mówią.
Spotkanie z seminarzystami i formatorami międzynarodowej uczelni kościelnej Sedes Sapientiae.
O spotkaniu z prałatem podkreślają, że «przebywanie z nim było radością; jego prostota, jasne i przystępne przesłanie, poczucie humoru i bliskość... Ten poranek w Villa Tevere był bardzo wartościowy: Msza, wizyta i spotkanie».
Dzień towarzyskości w Sedes Sapientiae
Jednym z najbardziej ujmujących momentów był spotkanie z seminarzystami, który Almudena i Miguel opisali jako «najbardziej wzniosły moment całej podróży».
«Spotkanie z seminarzystami, z ich historiami i uśmiechami, jest wyjątkowe. Jedzenie bufet pozwoliła nam pozdrowić wielu z nich, a Msza św. z chórem i homilią była niezapomniana».
Obaj zgadzają się, że był to transformacyjna podróż, Wrócimy z większą liczbą przyjaciół, ponieważ to zmienia serce. Krótko mówiąc: dziesiątka.
Chwila podczas wyświetlania filmu Świadkowie na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża.
Marta Santíndziennikarz specjalizujący się w tematyce religijnej.
Spis treści
Don Fernando, wszystkiego najlepszego z okazji urodzin!
Biskup Fernando Ocáriz urodził się w Paryżu, we Francji, w dniu 27 października Od 1944 r. syn hiszpańskiej rodziny wygnanej do Francji podczas wojny domowej (1936-1939). Jest najmłodszym z ośmiorga rodzeństwa. Z okazji jego urodzin przyglądamy się pokrótce jego życiu.
Ukończył nauki fizyczne na Uniwersytecie w Barcelonie (1966) oraz teologię na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (1969). Doktorat z teologii uzyskał w 1971 r. na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (1969). Uniwersytet Nawarry. W tym samym roku został wyświęcony ksiądz. W pierwszych latach kapłaństwa był szczególnie zaangażowany w duszpasterstwo młodzieży i uniwersytetów.
Konsultant w różnych dykasteriach
Jest konsultorem Dykasterii ds. Nauki Wiary od 1986 r. (kiedy była to Kongregacja Nauki Wiary) oraz Dykasterii ds. Ewangelizacji od 2022 r. (wcześniej, od 2011 r., Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji). W latach 2003-2017 był konsultorem ówczesnej Kongregacji ds. Duchowieństwa.
W 1989 roku dołączył do Papieskiej Akademii Teologicznej. W latach osiemdziesiątych był jednym z profesorów, którzy zainicjowali projekt Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża (Rzym), gdzie był profesorem zwyczajnym (obecnie emerytowanym) teologii fundamentalnej.
Niektóre z jego publikacji to: Tajemnica Jezusa Chrystusa: podręcznik chrystologii i soteriologii; Dzieci Boże w Chrystusie. Wprowadzenie do teologii nadprzyrodzonego uczestnictwa.. Inne tomy dotyczą zagadnień teologicznych i filozoficznych, takich jak Kochać czynami: do Boga i do ludzi; Natura, łaska i chwała, z przedmową kardynała Ratzingera.
W 2013 roku ukazał się wywiad-rzeka przeprowadzony przez Rafaela Serrano pod tytułem O Bogu, Kościele i świecie. Wśród jego prac znajdują się dwa studia filozoficzne: Marksizm: Teoria i praktyka rewolucji; Wolter: Traktat o tolerancji. Jest także współautorem wielu monografii oraz autorem licznych artykułów teologicznych i filozoficznych.
Wielki Kanclerz PUSC i UNAV
Prałat jest również, na mocy swojego urzędu, Wielki Kanclerz Uniwersytetu Nawarry i Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża. Jest czwartym, po świętym Josemaríi (do 1975 r.) - założycielu i pierwszym kanclerzu uniwersytetu - błogosławionym Álvaro del Portillo (1975-1994) i Javierze Echevarríi (1994-2016).
Ksiądz Fernando Ocáriz poświęcił teologii wiele lat studiów i pracy. Do tego stopnia, że działalność ta naznaczyła jego sposób bycia. Jest przyjacielem rozumu, logiki i argumentacji, jasności. Publikował książki i artykuły na temat Boga, Kościoła i świata, z tym szerokim spojrzeniem, które pochodzi z teologicznego spojrzenia.
W debatach wykazuje się otwartym duchem: słyszałem, jak mówił na przykład, że «herezje są złymi rozwiązaniami prawdziwych problemów», zachęcając w ten sposób ludzi do zaakceptowania istnienia problemów, zrozumienia tych, którzy je wykrywają i poszukiwania akceptowalnych alternatywnych rozwiązań.
Oprócz tego, że jest teologiem, jest także profesorem uniwersyteckim. Jako nauczyciel od najmłodszych lat, ci, którzy uczęszczali na jego zajęcia, mówią, że zwykle udaje mu się osiągnąć najtrudniejszą rzecz: uczynić to, co skomplikowane, zrozumiałym. Wie, jak wyjaśniać i wie, jak słuchać. Ma cierpliwość dobrego nauczyciela, który co roku musi zaczynać od zera ze studentami, którzy przychodzą z niewielką wiedzą i wieloma pytaniami.
Z rzymskiej wieży strażniczej
Znaczną część swojej pracy teologicznej Fernando Ocáriz wykonał w Kongregacji Nauki Wiary, gdzie od 1986 r. jest konsultorem. Przez dwadzieścia lat ściśle współpracował z ówczesnym kardynałem Ratzingerem, prefektem tej Kongregacji, w kwestiach dogmatyki, chrystologii i eklezjologii. Praca, która wymaga zarówno nauki, jak i roztropności. I jak to często bywa w przypadku tych, którzy pracują w Watykanie, praca konsultanta niesie ze sobą głęboki sens eklezjalny. Rzym jest punktem obserwacyjnym, z którego Kościół jest znany w całej rozciągłości i głębi. Jednym z dokumentów, które przedstawił w Watykanie, był właśnie ten poświęcony Kościołowi jako komunii, w 1992 roku.
Oprócz bycia nauczycielem uniwersytet i konsultant watykański, Fernando Ocáriz pracował w siedzibie Opus Dei, zawsze w dziedzinie teologii, formacji i katechezy. Najpierw ze świętym Josemaríą, a następnie z Álvaro del Portillo i wreszcie z Javierem Echevarríą. Był najbliższym współpracownikiem tego ostatniego przez dwadzieścia dwa lata. W tym sensie można powiedzieć, że jest dobrze zaznajomiony z rzeczywistością Opus Dei w ciągu ostatniego półwiecza.
Państwa osobisty podpis
Oprócz tych szczegółów jego profilu, jaki jest Fernando Ocáriz? Jest spokojny i wyluzowany, przyjazny i uśmiechnięty, nie lubi gadulstwa. Można się od niego nauczyć czegoś o sztuce pisania. Często powtarza, że najlepszym sposobem na poprawienie tekstu jest prawie zawsze skrócenie go, usunięcie nadmiaru, powtarzających się lub nieprecyzyjnych słów. Włoski pisarz Leonardo Sciascia napisał coś podobnego.
Nie jest zaskoczeniem, że Kongregacja skorzystała z jego pomocy przy publikacji Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego. Kościół katolicki, doskonała synteza znacznie dłuższego tekstu. To, co jest napisane w tym artykule, powiedziałby bardziej zwięźle.
W jego wieku nadal uprawia sport, zwłaszcza tenis. Zachowuje cechy sportowca: bez względu na wysiłek, noblesse oblige, nie warto się poddawać. Teologowie również mogą mieć sportowego ducha. Na Uniwersytecie Nawarry przekazaliśmy mu nasze pragnienie wspierania go w każdy możliwy sposób. W końcu prawie wszystko w życiu jest wysiłkiem zespołowym.
Juan Manuel Mora García de Lomas, konsultant i profesor w PUSC. Opublikowano w Nuestro Tiempo.
Spis treści
Dziesięcina: czym jest i jakie jest jej znaczenie?
Celem dziesięciny było zbieranie funduszy za materialne wsparcie Kościoła i najbardziej potrzebujących, papież Franciszek mówi nam dziś: "Wrogiem hojności jest konsumpcjonizm".
Każdy chrześcijanin może wnieść wkład finansowy, "co postanowił w swoim sercu, a nie niechętnie lub na siłę, ponieważ Bóg kocha radosnego dawcę". 2 Koryntian 9:7
Czym jest dziesięcina
Słowo dziesięcina pochodzi z łaciny decimus i jest związany z dziesiątką, dziesiątą częścią czegoś. Pojęcie to zostało użyte dla określenia cła 10%, które należy zapłacić. do króla, władcy lub przywódcy. Ci, którzy mieli dokonać płatności, oddawali wierzycielowi dziesiątą część swoich zarobków lub dochodów. Była to powszechna starożytna praktyka wśród Babilończyków, Persów, Greków i Rzymian, a także wśród Hebrajczyków.
Znaczenie dziesięciny w Bibliato dziesiąta część wszystkich uzyskanych owoców, która ma być oddana Bogu w uznaniu Jego najwyższego panowania. Por. Księga Kapłańska 27,30-33. Dziesięcina jest ofiarowana Bogu, ale jest przekazywana Jego sługom. Por. Liczb 28:21.
Dziesięcina i ofiara muszą być dziś rozumiane w chrześcijańskim duchu szczerego dawania z miłości do Boga. pomoc Kościołowi i najbardziej poszkodowanych w swoich potrzebach.
"Hojność małych rzeczy powiększa serce, strzeż się konsumpcjonizmu".. W homilii podczas porannej Mszy Świętej w Casa Santa Marta 26 listopada 2018 r., Papież Franciszek zachęcał nas do zadania sobie pytania, jak możemy być bardziej hojni dla ubogich, a obecna dziesięcina znajduje się w "małych rzeczach". I ostrzegł, że wrogiem szczodrości jest konsumpcjonizm, wydawanie więcej niż potrzebujemy.
Jak dziesięcina jest odzwierciedlona w Biblii
Stary Testament mówi o gotowość serca do płacenia dziesięcinyzgodnie z wyrażeniem "każdy niech daje tak, jak postanowił w swoim sercu, nie dając ze smutkiem, lecz z radością".. Znaczenie dziesięciny w Biblii pojawia się po raz pierwszy, gdy Abram w dowód wdzięczności daje ją kapłanowi Melchizedekowi (Księga Rodzaju 14:18-20; List do Hebrajczyków 7:4). Ostatecznie zostało to poinstruowane dla wszystkich księża Lewitów, a nawet został ustanowiony jako obowiązek lub prawo.
Następnie Jakub daje Panu dziesięcinę z całego swojego majątku. "A ten kamień, który postawiłem na znak, będzie domem Bożym, a ze wszystkiego, co mi dasz, wydzielę ci dziesięcinę". (Księga Rodzaju 28:22)
Następnie Biblia wyjaśnia, jak co roku, Izraelici odkładali dziesiątą część tego, co dawała ich ziemia. (Księga Kapłańska 27:30). Jeśli zdecydowali się zapłacić pieniędzmi, to musieli dodać do jego wartości 20 % (Księga Kapłańska 27:31). Musieli też oddać "dziesiątą część bydła i stada" (Księga Kapłańska 27:32).
Aby obliczyć dziesięcinę ze swojego inwentarza, Izraelici wybierali co dziesiąte zwierzę, które wyszło z ich zagrody. Prawo mówiło, że nie mogą badać, czy zwierzę jest dobre czy złe, ani wymieniać go na inne. Co więcej, nie mogli płacić tej dziesięciny pieniędzmi (Księga Kapłańska 27:32, 33)..
Ale druga dziesięcina, ta przeznaczona na coroczne święta, mogła być płacona pieniędzmi. Było to bardzo praktyczne dla Izraelitów, którzy przybywali z daleka, aby uczestniczyć w ucztach (Księga Powtórzonego Prawa 14:25, 26).. Izraelickie rodziny wykorzystywały te ofiary podczas specjalnych świąt. Były też określone lata, w których ofiary te były wykorzystywane do pomoc bardzo biednym. (Księga Powtórzonego Prawa 14:28, 29; 26:12).
Płacenie dziesięciny było obowiązkiem moralnym, Prawo Mojżeszowe nie przewidywało żadnej kary za jego nieprzestrzeganie.. Izraelici musieli zadeklarować przed Bogiem, że się podporządkowali, a następnie poprosić Go o błogosławieństwo za to, że to zrobili (Księga Powtórzonego Prawa 26:12-15).
Na rynku starożytnej Judei ludzie przychodzili oddawać dziesięcinę.
Dziesięcina w Biblii: Nowy Testament
W czasach JezusDziesięcina była nadal płacona. Ale kiedy umarł na krzyżu, nie było to już wymagane. Jezus nie odrzuca go, ale uczy nowego odniesienia: nie dawać 10%, ale oddać się całkowicie jako pan.r, nie licząc kosztów. Potępił więc przywódców religijnych, ponieważ byli zbyt surowi w pobieraniu dziesięciny i jednocześnie zaniedbywali "najważniejsze sprawy Prawa: sprawiedliwość, miłosierdzie i wierność" (Matthew 23:23).
Śmierć Jezusa unieważniła Prawo Mojżeszowe, w tym "nakaz pobierania dziesięciny od ludu" (Hebrajczyków 7:5, 18; Efezjan 2:13-15; Kolosan 2:13, 14). W żadnym z czterech przypadków, w których dziesięcina pojawia się w Nowym Testamencie, nie uczono nas, abyśmy kierowali się tą miarą. Nie ogranicza się już do prawa 10 %, ale odnosi się do przykładu Jezus Chrystus, który oddał się bez zastrzeżeń. Jezus żyje radykalnym darem z siebie i uczy nas, że powinniśmy robić to samo. Dlatego też przekazał nam koncepcję i znaczenie Dzieła miłosierdziaDuchowe i cielesne.
The Serce Jezusa jest wzorem całkowitego oddania siebie. Oddał się na śmierć na Kalwarii. Jezus daje nam swoją łaskę, abyśmy umieli dawać i dawali tak, jak On sam dał.. Wszystko należy do Boga, a my jesteśmy zarządcami naszych zasobów zgodnie z Duchem Świętym, który oświeca nasze sumienie. św. Pawła Naucza i żyje tym samym darem z siebie: "Znacie bowiem hojność Pana naszego Jezusa Chrystusa, który choć był bogaty, dla was stał się ubogim, abyście i wy przez Jego ubóstwo stali się bogaci". (II Koryntian 8,9)
Papież Francisco Papież wygłasza katechezę o Jubileuszu, dziesięcinach i potępieniu lichwy. Podczas audiencji generalnej w Środę Popielcową 2016 r.
Znaczenie w finansowaniu Kościoła w Hiszpanii
Katechizm Kościoła Katolickiego tylko raz wspomina o dziesięcinie, i to w odniesieniu do odpowiedzialności chrześcijanina za ubogich, która ma swoje podstawy już w Starym Testamencie. Piąte przykazanie: "pomagać Kościołowi w jego potrzebach", że wierni są zobowiązani do pomocy, każdy zgodnie ze swoimi możliwościami, do potrzeby materialne Kościoła(por. KKK kan. 222).
Wśród ludności panuje duże zamieszanie co do źródeł finansowania Kościoła katolickiego w Hiszpanii. Kościół katolicki otrzymuje od państwa hiszpańskiego 0,7% z podatków osób, które dobrowolnie zaznaczają odpowiednie pole na deklaracji podatkowej. Dzieje się tak od czasu podpisania w grudniu 2006 roku zmiany systemu podziału podatków. I można to uznać za formę dziesięciny lub ofiary dla Kościoła w dzisiejszych czasach.
Oprócz wkładu państwa w postaci podatku dochodowego, Kościół jest wspierany przez składki i ofiary wiernych w inny sposób:
Darowizny osobiste i darowizny podlegające odliczeniu od podatku na rzecz organizacji pozarządowych na mocy ustawy o patronacie 49/2002.
Zwykłe kolekcje.
Kolekcje nadzwyczajne (DomundKampania przeciwko głodowi, Światowy Dzień Migrantów i Uchodźców...).
Opłaty (akta małżeńskie itp.).
Dziedziczenie. Spadki solidarne i testamenty wiernych.
Zaznaczenie pola "Kościół" w zeznaniu podatkowym nie wiąże się z żadnymi kosztami dla obywatela. Nie otrzyma Pan/Pani mniej zwrotu ani nie zapłaci więcej. Ale to wielka pomoc dla tysięcy ludzi, którzy jej potrzebują. Mały gest za wielki uczynek. Podczas Dni Refleksji Fundacji CARF, które organizujemy z różnymi współpracownikami online, Silvia Meseguer wyjaśniła finansowanie religii w Hiszpanii.
Bibliografia:
Katechizm Kościoła katolickiego infocatolica.com Opusdei.org
Spis treści
Łukasz, autor trzeciej Ewangelii
Święty Łukasz urodził się w Antiochii. Był z pochodzenia poganinem, prawdopodobnie Grekiem i lekarzem. Po nawróceniu się na chrześcijaństwo około roku 40, towarzyszył św. Pawłowi w jego drugiej podróży apostolskiej i spędził z nim ostatnią część życia apostoła w czasie jego niewoli w Rzymie. Jest autorem trzeciej Ewangelii i Dziejów Apostolskich.
Istnieją postacie, które nie znając bezpośrednio Jezusa, zdołały przekazać szczególną żywość i czułość w swoim opisie życia Pana. Jednym z takich ludzi był ŁukaszaBył lekarzem kochanym przez św. Pawła i kronikarzem, który przedstawił najbardziej szczegółowy opis niemowlęctwa Jezusa ze wszystkich ewangelistów. To on najlepiej ukazał nam ten okres życia Pana.
Łukasz przedstawia szczegóły, które pomagają nam rozważyć człowieczeństwo Jezusa Chrystusa i normalność życia Świętej Rodziny: jak Nasz Pan został owinięty w pieluszki i złożony w żłobie, oczyszczenie Maryi i ofiarowanie Dzieciątka w świątyni, zagubienie Jezusa w Jerozolimie... Prawdopodobnie każda rodzina w tamtych czasach doświadczyła podobnych sytuacji. I z pewnością to nasza Matka, Dziewica Maryja, opowiedziała im o tym z pierwszej ręki.
Przedstawianie prawdy
Nie był apostołem pierwszej godziny, nie; jego powołanie było takie samo jak każdego chrześcijanina, ale było to wezwanie do zbadania, uporządkowania i przedstawienia Prawdy z precyzją lekarza i duszą artysty.
Święty Łukasz od najdawniejszych czasów nazywany był malarzem Dziewicy. Jest on bowiem ewangelistą, który najwyraźniej ukazuje Maryję jako wzór korespondencji z Bogiem. Podkreśla, że jest Ona pełna łaski, że poczęła za sprawą Ducha Świętego, że będzie błogosławiona przez wszystkie pokolenia.....
Giorgio Vasari jako Święty Łukasz malujący Dziewicę, 1565. Byk, symbol Ewangelisty w tetramorfosie.
Jednocześnie wyraża, że z wiernością i wdzięcznością odpowiada na wszystkie te Boże łaski: z pokorą przyjmuje anielskie zwiastowanie, oddaje się Bożym planom, przestrzega zwyczajów swojego ludu?
Jego historia nie zaczyna się od cudownego połowu ryb czy bezpośredniego wezwania na brzeg morza. Święty Łukasz był uczonym człowiekiem, wyszkolonym w naukach Hipokratesa, poganinem, którego umysł został wyszkolony do szczegółowej obserwacji i kontrastów. To uważne oko pozwoliło mu podejść z precyzją i jasnością do życia i postaci cieśli z Nazaretu. Jego ewangelia jest w pewnym sensie szczegółową historią zbawienia od narodzin do śmierci, zmartwychwstania, wniebowstąpienia i ukazania się różnym grupom uczniów i apostołów.
Ukochany doktor
Opatrzność splata wątki w nieoczekiwany sposób. Ścieżka Łukasza przecięła się ze ścieżką Saula z Tarsu, prześladowcy, który stał się Pawłem, apostołem pogan. W Dziejach Apostolskich, drugiej części jego dzieła, gdzie sam Łukasz z pokorą używa zaimka "my", jest on włączony w misyjną przygodę Saula z Tarsu. Saint Paul. Stał się jego nieodłącznym towarzyszem, powiernikiem i, jak sam Paweł nazywa go w liście do Kolosan, 'umiłowanym lekarzem'" (Kol 4:14).
Łatwo jest wyobrazić sobie tych dwóch wielkich świętych rozmawiających podczas długich podróży przez Morze Śródziemne lub w więzienne noce. Paweł, pełen pasji apostoł; Łukasz, metodyczny obserwator. Być może z tych dialogów, z tego dzielenia się wiarą i misją, a może na zaproszenie św. Pawła, zrodziło się w św. Łukaszu przekonanie, aby spisać w uporządkowany sposób wszystko, co się wydarzyło.
Naoczni świadkowie
Nie był zadowolony z tego, co usłyszał; jako dobry badacz, "wydawało mi się również, po dokładnym zrelacjonowaniu wszystkiego od początku, aby spisać to dla ciebie w uporządkowany sposób, wyróżniając Teofila" (Łk 1:3), przeprowadzając wywiady z naocznymi świadkami, tymi, którzy widzieli, słyszeli i dotykali Słowa, które stało się ciałem.
Zgodnie z bardzo starożytną tradycją, kto lepiej opowie jej tajemnice dzieciństwa Jezusa niż sam Jezus Maria Panna? Pana Gospel jest tym najbardziej mariańskim, tym, który daje nam MagnificatTo ona pozwala nam spojrzeć w Niepokalane Serce naszej Matki Maryi.
Święty Łukasz malujący Dziewicęfresk autorstwa Giorgio Vasariego (1565).
Do Boga poprzez listy
Nie wiadomo, w jaki sposób Łukasza zmarł i stanął przed sądem Bożym. Niektóre źródła podają, że mógł zostać zamęczony, ale inne tradycje mówią, że zmarł w wieku 84 lat, po cierpliwej, żmudnej i inspirowanej przez Boga pracy.
Jego praca Gospel i Dzieje Apostolskie, dwie księgi, jedna historia: historia miłości Boga, który stał się człowiekiem i który nadal żyje i działa w swoim Kościele mocą Duch Święty. Łukasz, jako wierny towarzysz św. Pawła w jego podróżach misyjnych, udokumentował początki Kościoła.
Ewangelia miłosierdzia
Jeśli mielibyśmy zdefiniować trzecią Gospel jednym słowem, byłoby to miłosierdzie. Łukasz przedstawia Jezusa, który nieustannie wyciąga rękę, by leczyć ludzką słabość. Jest to przypowieść o dobrym Samarytaninie, o zagubionej owcy, o synu marnotrawnym....
To Ewangelia ukazuje nam Boga, który nigdy nie męczy się przebaczaniem, który biegnie, by objąć skruszonego grzesznika i który świętuje w niebie ucztę za każde nawrócenie. Jak przypomina nam Katechizm Kościoła Katolickiego w numerze 125, "Ewangelie są sercem całego Pisma Świętego jako główne świadectwo życia i nauczania Słowa, które stało się ciałem, naszego Zbawiciela". Dzieło Łukasza jest wymownym świadectwem tej prawdy.
Jego pióro, prowadzone przez Ducha Świętego, nie tylko wyprowadziło jego adresata, znakomitego Teofila, ze zwątpienia, ale przez dwadzieścia wieków nadal zbliża dusze, przypominając nam, że świętość to nie brak bólu, ale pozwolenie sobie na towarzyszenie boskiemu Lekarzowi, Chrystusowi.
Kronikarz wczesnego chrześcijaństwa
W Dziejach Apostolskich Łukasz skupia się na rodzącym się Kościele, ale bohater pozostaje ten sam: Duch Święty. Ze szczegółami i emocjami opowiada o przygodach pierwszych chrześcijan, prześladowaniach, podróżach Pawła, cudach, a przede wszystkim o niepowstrzymanym rozprzestrzenianiu się Dobrej Nowiny. Uczy nas, że powołanie Chrześcijaństwo zaczyna się od osobistego spotkania z Chrystusem, które napędza misję: świadkowie aż po krańce ziemi.
Praca Łukasza jest, krótko mówiąc, hymnem na cześć wierności Boga i wielkości powołanie człowiek. Lekarz z Antiochii, człowiek, który nie znał Jezusa osobiściestał się, dzięki łasce Boga i jego sumiennej pracy, jednym z najwierniejszych malarzy portretowych, pozostawiając nam w spadku ewangelia która jest balsamem dla duszy i drogowskazem dla Kościoła wszystkich czasów.
Chrześcijanie w Dziejach Apostolskich
Jak pokazuje nam papież Franciszek w katechezie z 2019 r., "w Dziejach Apostolskich św. Łukasz ukazuje nam Kościół jerozolimski jako paradygmat każdej wspólnoty chrześcijańskiej. Chrześcijanie trwali w nauczaniu apostołów, w komunii, wspominali Pana poprzez łamanie chleba, czyli Eucharystię, i rozmawiali z Bogiem w modlitwie.
Wszyscy wierzący żyli razem, świadomi więzi, która łączy ich jako braci i siostry w Chrystusie, czując się szczególnie powołani do dzielenia się dobrami duchowymi i materialnymi ze wszystkimi, zgodnie z potrzebami każdego. W ten sposób, dzieląc się Słowem Bożym, a także chlebem, Kościół staje się zaczynem nowego świata, w którym kwitnie sprawiedliwość, solidarność i współczucie.
Księga Dziejów Apostolskich dodaje, że uczniowie codziennie chodzili do świątyni, łamali chleb w swoich domach i chwalili Boga. Rzeczywiście, liturgia nie jest tylko kolejnym aspektem Kościoła, ale wyrazem jego istoty, miejscem, w którym spotykamy Zmartwychwstałego i doświadczamy Jego miłości.
Spis treści
Ważne daty związane ze świętym Janem Pawłem II
Święty Jan Paweł II, podróżujący papież, odcisnął niezatarte piętno na historii Kościoła katolickiego i całego świata. Aby zrozumieć wielkość jego pontyfikatu i jego osoby, musimy wiedzieć o najważniejsze daty z życia św. Jana Pawła IIPontyfikat papieża, te kluczowe momenty, które wyznaczyły jego drogę z rodzinnej Polski do Stolicy Apostolskiej. 16 października obchodzimy rocznicę rozpoczęcia jego pontyfikatu w 1978 roku.
Dołącz do nas w tej chronologicznej podróży przez życie tego wielkiego świętego, który zainspirował utworzenie Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża w Rzymie, gdzie każdego roku kształci się ponad tysiąc seminarzystów, księży diecezjalnych oraz zakonników i zakonnic z całego świata, którzy następnie wracają do swoich krajów pochodzenia, aby szkolić innych.
Karol Wojtyła jako ksiądz w Niegowici, Polska, 1948 r.
Wczesne lata i kapłaństwo
Życie Karola Wojtyły, pierwszego imienia świętego Jana Pawła II, od początku naznaczone było wielkimi wydarzeniami XX wieku i bardzo trudnym dzieciństwem. Jego młodość przypadła na okres okupacji hitlerowskiej i późniejszej sowieckiej dominacji w Polsce, doświadczenia, które głęboko ukształtowały jego charakter i wiarę.
7 lipca 1916 r: Olga Wojtyła,jego starsza siostra, zmarła wkrótce po urodzeniu (przed narodzinami Karola).
13 kwietnia 1929 r.Emilia Kaczorowska, jego matka, umiera, gdy Karol ma 8 lat. Tam postanawia poprosić Matkę Boską, aby go adoptowała i zaopiekowała się nim jak matka.
4 grudnia 1932 r.Edmund Wojtyła, starszy brat i lekarz, umiera na szkarlatynę. Karol miał 12 lat.
Czerwiec 1938 r.studiował na Wydziale Filozofii i Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Kraków studiować filologię polską.
18 lutego 1941 r.Jego ojciec Karol Wojtyła zmarł, gdy miał 20 lat.
Październik 1942: wstąpił do tajnego seminarium duchownego założonego przez kard. Adam Stefan Sapiehaówczesnego arcybiskupa krakowskiego.
1 listopada 1946 r: W kraju odbudowującym się po ranach II wojny światowej przyjmuje święcenia kapłańskie w prywatnej kaplicy arcybiskupa Krakowa.
4 lipca 1958 r: mianowany biskupem pomocniczym Krakowa przez papieża Piusa XII, stając się najmłodszym biskupem w Polsce.
13 stycznia 1964 r: mianowany arcybiskupem Krakowa, obejmując rolę przywódcy w okresie wielkich napięć między Kościołem a reżimem komunistycznym.
26 czerwca 1967 r: Papież Paweł VI mianował go kardynałem, uznając jego odwagę w obronie wiary i praw człowieka.
Aby dowiedzieć się więcej o tych wczesnych latach, polecamy ten film, który podsumowuje jego życie:
Jan Paweł II, pontyfikat, który zmienił życie
Wybór kardynała spoza Włoch zaskoczył świat i zapoczątkował jeden z najdłuższych i najbardziej znaczących pontyfikatów w historii, trwający 26 lat, 5 miesięcy i 18 dni. W tym czasie najważniejsze daty pontyfikatu św. Jana Pawła II są liczne i dalekosiężne, a kilka z nich zostało wyróżnionych poniżej:
16 października 1978 r: Kardynał Karol Wojtyła zostaje wybrany na papieża. Wybiera imię Jan Paweł II. Zostaje pierwszym od 455 lat papieżem spoza Włoch.
13 maja 1981 r: doznaje poważnego ataku na Placu Świętego Piotra, kiedy Mehmet Ali Ağca strzela do niego podczas audiencji. Jan Paweł II przypisywał swoje ocalenie wstawiennictwu Matki Bożej Fatimskiej. Wiele lat później odwiedził swojego napastnika w więzieniu, aby mu wybaczyć.
12 sierpnia 1985 r: Ustanawia Światowe Dni Młodzieży (ŚDM), międzynarodowe spotkanie młodych ludzi z papieżem, które odbywa się co trzy lata w różnych częściach świata i stało się klasycznym wydarzeniem dla nastolatków i młodych wierzących i niewierzących z całego świata.
Jan Paweł II podczas wizyty w polskim parlamencie, 1999 r.
Podróże apostolskie
W ciągu prawie 27 lat pontyfikatu Jan Paweł II odbył łącznie 240 podróży na pięciu kontynentach: 104 poza Włochami i 146 we Włoszech. W przeliczeniu na kilometry: 1 247 613 kilometrów, czyli 3,24 razy więcej niż odległość od Ziemi do Księżyca. Obwód Ziemi wynosi około 40 075 km; odległość ta jest równa 31.13 okrążeń do planety.
W tym filmie przedstawiamy Państwu niektóre z jego najważniejszych momentów i gestów:
Ostatnie lata świętego
Ostatnie lata jego życia były naznaczone chorobą Parkinsona, którą znosił z hartem ducha, który poruszył świat. Pomimo swoich fizycznych ograniczeń, kontynuował swoją misję do końca.
2 kwietnia 2005 r: umiera w swoich pokojach w Watykanie. Miliony wiernych przybywają do Rzymu, aby pożegnać go podczas jednego z największych pogrzebów w historii. Krzyk Santo Subito (Święty teraz!) rozbrzmiewało na Placu Świętego Piotra.
1 maja 2011 r: Jego następca, papież Benedykt XVI, beatyfikował go podczas wielkiej ceremonii, uznając jego heroiczne cnoty i cud przypisywany jego wstawiennictwu.
27 kwietnia 2014 r: zostaje kanonizowany przez papieża Franciszka podczas historycznej ceremonii obok innego papieża, świętego Jana XXIII. Kościół oficjalnie wpisuje go do księgi świętych.
Encykliki o wielkiej treści teologicznej
Oto lista encyklik, które św. Jan Paweł II opublikował podczas swojego pontyfikatu, w sumie 14. Zawiera ona łacińską nazwę, główny temat i rok publikacji:
Aby poznać najważniejsze daty związane ze świętym Janem Pawłem II zanurza nas w życiu postaci kluczowej dla zrozumienia XX wieku; człowieka, który żył i zaniósł Ewangelię do każdego zakątka planety z przesłanie nadziei, miłości i obrony ludzkiej godności.
Spis treści
Dar łez
Mężczyźni często wstydzą się płakać i ronić łzy; i szkoda, że odwieczne tabu, które uważa płacz za odpowiedni tylko dla kobiet, wciąż istnieje.
Być może w podświadomym obszarze męskiej duszy wyliczanie przez Cervantesa dobrego płaczu mężczyzny wciąż jest zbyt ciężkie: "Mądremu człowiekowi wolno płakać z trzech powodów: po pierwsze, ponieważ zgrzeszył; po drugie, aby uzyskać przebaczenie grzechu; po trzecie, ponieważ jest zazdrosny: łzy nie mówią dobrze o poważnym obliczu".
Moim zdaniem Don Miguel nie znalazł się na tej liście powodów do płaczu, być może dlatego, że nie dostrzegł, że płacz jest jednym z najwznioślejszych wylewów, jakimi obdarzył nas nasz Bóg. Twórca. Doskonale wie, że mężczyzna potrzebuje odciążyć swojego ducha co najmniej tak samo, jak kobieta.
Wszyscy płaczemy, niektórzy bardziej niż inni, to prawda, ale wszyscy: młodzi i starzy, mężczyźni i kobiety, chorzy i zdrowi, konserwatywni, zacofani, postępowi i tak dalej. Kto nie płacze z powodu śmierci matki, wylewa łzy radości z powodu narodzin dziecka; kto bez wahania stawia czoła atakowi wroga, płacze z rozpaczy i frustracji z powodu zdrady przyjaciela.
A kto nie płakał spokojnie, gdy po wielu latach ponownie całował swoją starszą matkę? Być może w takich chwilach delektował się łzami jako darem czułości Boga wobec ludzi.
Łzy otwierają drzwi
Być może nie ma bardziej ujmująco ludzkiego i boskiego gestu jak łzy, niż właśnie te łzy. Jezus ChrystusBóg i prawda, żył w śmierci swojego przyjaciela Łazarza. Apostołowie również ronili łzy i śmiem twierdzić, że nie było świętego, który by nie płakał.
Łzy otwierają drzwi tych ciasnych więzień, w których każdy człowiek od czasu do czasu czuje się uwięziony. Jakie jest inne wyjście w obliczu śmierci niewinnego dziecka; w obliczu niesprawiedliwości, której nie jesteśmy w stanie naprawić; w obliczu buntu dziecka; w obliczu zupełnie nieprzewidzianej choroby; w obliczu nagłego szaleństwa ukochanej osoby?
Wstyd płaczu
Wiele osób może odczuwać wstyd na widok płaczu innych, tak jakby zapłakana twarz była upokarzającym przejawem słabości, oznaką niedojrzałości lub niezdolności do radzenia sobie z pewnymi wydarzeniami życiowymi.
Nie sądzę, aby komentarz Jacinto Benavente był zbyt szczęśliwy. na temat różnych okoliczności, w których płaczą mężczyźni i kobiety: "Mężczyźni, mówi, prawie zawsze płaczą samotnie; kobiety płaczą tylko wtedy, gdy mają u boku przyjaciela, który może otrzeć ich łzy". I nie jest szczęśliwy, po prostu dlatego, że każda istota ludzka, która płacze, chce być pocieszona, chociaż być może niewielu zdaje sobie sprawę, że jedyną osobą, która może ich pocieszyć w głębi duszy, jest Bóg: tak myśleli mężczyźni i kobiety, których przez całe życie znajdowałem płaczących samotnie w kącie kościoła.
Uśmiechanie się po płaczu
"Życie, w którym nie spada ani jedna łza, jest jak jedna z tych pustyń, na których nie spada ani jedna kropla wody; rodzi tylko węże". Komentarz Castelara, nawet z dużą dawką romantyzmu, jest jednak trafny.
Tylko ci, którzy umieją płakać, nie nienawidzą, nie chowają urazy, nie pielęgnują pragnienia zemsty.Udaje mu się uwolnić radość swojego ducha z pogodnym uśmiechem.
Uśmiech po płaczu jest jak tęcza, symbol pokoju, pogody ducha. I przeciwnie, niewiedza lub niechęć do płaczu ma w sobie nutę przekleństwa, potępienia, bycia okrutnym i nigdy nie wybaczać. Jest to jedno z nieszczęść, które mogą się zdarzyć w życiu mężczyzny, kobiety.
