{"id":231597,"date":"2026-07-14T02:00:00","date_gmt":"2026-07-14T00:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/fundacioncarf.org\/?p=231597"},"modified":"2026-08-20T11:51:02","modified_gmt":"2026-08-20T09:51:02","slug":"joao-victor-de-medico-a-seminarista","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/fundacioncarf.org\/nl\/joao-victor-de-medico-a-seminarista\/","title":{"rendered":"Jo\u00e3o Victor, hoe een priester geneeskunde kan toepassen op de zielen\u00a0"},"content":{"rendered":"

Hij had zijn zware studie geneeskunde afgerond toen Jo\u00e3o Victor Corr\u00eaa Maiolino in 2020, tijdens de coronacrisis, meer tijd begon te besteden aan het gebed. \u00ab<\/strong>\u00bbToen ik mijn stage had afgerond, zat ik de volgende dag al bij mijn medebroeders op het seminarie\", vertelt deze 31-jarige seminarist uit het aartsbisdom Rio de Janeiro (Brazili\u00eb). Hij woont nu al een jaar in Spanje, op het Internationaal Seminarie Bidasoa. In zijn getuigenis, Jo\u00e3o Victor geeft ons de sleutels om de geneeskunde toe te passen bij de spirituele begeleiding en genezing van zielen.\u00a0<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een eenvoudig gezin <\/h3>\n\n\n\n

Jo\u00e3o Victor Corr\u00eaa Maiolino is afkomstig uit de stad Campos dos Goytacazes, in de staat Rio de Janeiro. Hij komt uit een heel bescheiden gezin. Zijn vader (Francisco Vicente), arts van beroep, was wat vaker van huis, maar was op zijn eigen, discrete en opmerkzame manier altijd aanwezig. Zijn moeder (Rosane) is lerares en paste haar pedagogische kennis toe bij de opvoeding van hem en zijn twee oudere broers en zussen: Thiago en zijn zus L\u00edvia. \u00abIk ben de jongste, ook al ben ik niet de kleinste qua lengte,\u00bb,<\/strong> zegt hij glimlachend.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

\u00abMijn familie heeft geen sterke katholieke traditie. We zijn allemaal gedoopt, maar alleen mijn broer en ik belijden ons geloof daadwerkelijk. Mijn vader beleeft het geloof op een meer discrete manier en woont de heilige mis meestal bij ter gelegenheid van een uitvaartmis, een bruiloft of een andere familieviering. Mijn moeder en mijn zus beoefenen een andere religie, het kardecistisch spiritisme\u00bb, legt hij uit.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Hoewel hun ouders het katholieke geloof niet belijden, kozen ze voor een katholieke school van de Salesianen voor hun opvoeding. En in het gezinsleven, met momenten van vreugde en plezier, Hun moeder dwong hen altijd om het bij te leggen als ze ruzie hadden met hun broers en zussen. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het belang van sport voor zijn persoonlijke ontwikkeling <\/strong><\/p>\n\n\n\n

De adolescentie is een periode van veranderingen en rebellie, maar Jo\u00e3o Victor beleefde die rustig. Zijn zorgen hadden veel meer met sport te maken dan met wat dan ook. \u00abMijn passie was basketbal. Ik hield niet van studeren; ik haalde gewoon mijn cijfers en dat was het dan. Ik speelde basketbal echter op zo\u2019n hoog niveau dat ik op mijn zestiende naar Rio de Janeiro verhuisde om bij de club Fluminense te spelen\u00bb, vertelt hij.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Deze sportieve ervaring heeft Jo\u00e3o Victor enorm geholpen bij zijn persoonlijke ontwikkeling, want stelde hem in staat om zeer belangrijke vaardigheden te ontwikkelen, zoals teamwork, de <\/strong>discipline en het vermogen om zich onder druk voor te bereiden op grote uitdagingen. Hij zette zijn sportcarri\u00e8re echter niet voort omdat hij verschillende blessures opliep en op 17-jarige leeftijd moest kiezen tussen basketbal en een studie aan de universiteit. Hij koos voor de studie.<\/p>\n\n\n\n

\"Jo\u00e3o<\/figure>\n\n\n\n

De zware zes jaar geneeskunde  <\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u00abIk heb voor geneeskunde gekozen. Omdat het in Brazili\u00eb een erg competitieve opleiding is, moest ik ontzettend hard studeren om een studieplaats te bemachtigen, zeker gezien het feit dat ik tot dan toe nog nooit zo hard had gestudeerd. Uiteindelijk had ik twee jaar voorbereidingscursus nodig om dat voor elkaar te krijgen en op mijn negentiende begon ik aan mijn studie\u00bb, herinnert de jonge Braziliaan zich.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Na zes jaar in het beroepsleven, begon hij als arts in opleiding te werken. Hij had een vriendin en alles ging heel goed met hem. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

De roeping tot het priesterschap ontstond tijdens de pandemie <\/h4>\n\n\n\n

Maar, tijdens de pandemie, in 2020, Jo\u00e3o Victor<\/strong> begon meer tijd te besteden aan de gebed<\/a> en, naarmate dat mogelijk werd, ook aan het sacramentele leven.<\/strong>\u00a0<\/p>\n\n\n\n

De ervaring van Jo\u00e3o Victor weerspiegelt een proces dat veel jongeren doormaken wanneer ze beginnen na te denken over een mogelijke priesterroeping. De roeping van God openbaart zich meestal niet op een buitengewone manier. Vaak ontstaat ze in het dagelijks leven: een intenser gebedsleven, de begeleiding door een priester, het deelnemen aan de sacramenten of het groeiende verlangen om het leven in dienst van anderen te stellen.<\/p>\n\n\n\n

Hij herinnert zich de intieme momenten met God uit die tijd: \u00abBeetje bij beetje groeide mijn intimiteit met God enorm en kwam ik steeds dichter bij Hem. Totdat, op een bepaald moment, Er rees een nieuwe vraag in mijn hart: waarom zou ik geen priester worden?<\/strong> Mijn eerste reactie was om dat idee meteen van de hand te wijzen. Maar dat lukte niet. Die vraag kwam steeds weer terug<\/strong>, totdat ik besloot het probleem rechtstreeks aan te pakken. Ik besprak het met mijn pastoor en tijdens het bezinningsproces maakte ik een einde aan mijn verloving en besloot ik deze roeping serieus te nemen\u00bb.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Gedurende twee jaar, terwijl Jo\u00e3o Victor zijn opleiding tot huisarts en gemeenschapsarts volgde, zocht hij naar zijn roeping tot het priesterschap. Aangezien de opleiding plaatsvond aan de Staatsuniversiteit van Rio de Janeiro (UERJ), woonde hij in Rio en nam hij daar deel aan de roepingsbijeenkomsten van het aartsbisdom. Beetje bij beetje gingen de deuren open, hoewel dat niet zonder inspanning en moed ging. \u00abToen ik mijn stage had afgerond, zat ik de volgende dag al bij mijn broeders op het seminarie,\u00bb,<\/strong> vonnis.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

De eerste seminarist uit Rio in Bidasoa <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zo begon hij in 2024 zijn opleiding als seminarist aan het voorbereidend seminarie van het aartsbisdom Rio de Janeiro en kreeg hij begin 2025 de kans om hier te komen studeren aan de Bidasoa-seminar<\/a> om hun opleiding voort te zetten.<\/strong> Hij is nu ongeveer een jaar in Spanje, \u00abwaar ik me erg op mijn gemak voel\u00bb, zegt hij.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Toen hij de uitnodiging kreeg om in Pamplona te gaan studeren, voelde hij een mengeling van gevoelens: verrassing, vreugde, angst, onzekerheid, dankbaarheid en nog veel meer<\/strong>. \u00abHet was heel ongebruikelijk, want ik ging de eerste seminarist van het aartsbisdom Rio de Janeiro die naar Bidasoa is gekomen om het eerste jaar filosofie te volgen<\/strong>. Tot dan toe waren alle anderen alleen gekomen om een studie theologie te beginnen. Voor mij is deze kans een grote genade van God geweest.\u00bb.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Een beweging die jongeren dichter bij het geloof brengt <\/h2>\n\n\n\n

Wat betreft de Kerk in Brazili\u00eb<\/strong> stelt dat de werkelijkheid in zo\u2019n groot land zeer divers is. En er is iets nieuws aan het veranderen: \u00abIk heb de indruk dat, Op dit moment ontstaat er een beweging waarbij mensen zich meer tot het geloof aangetrokken voelen, vooral onder jongeren<\/strong>, mede dankzij de initiatieven op het gebied van digitaal apostolaat\u00bb.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Deze jonge Braziliaan vertelt dat Veel jongeren merken dat er een zekere leegte heerst in de wereld van vandaag.<\/strong> Kijk eens hoe sociale media<\/a>, met name platforms als TikTok, nemen steeds meer tijd in beslag in het leven van mensen, maar helpen hen vaak niet om een diepere zin in hun leven te vinden. Wanneer ze ontdekken dat de Kerk een solide geschiedenis van tweeduizend jaar heeft, die nog steeds op concrete wijze aanwezig is in het leven van zoveel mensen, voelen ze de wens om haar beter te leren kennen en komen velen uiteindelijk dichter bij het geloof.<\/p>\n\n\n\n

\"Jo\u00e3o<\/figure>\n\n\n\n

Pastoraal leven, roepingen en priesters\u00a0<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het aartsbisdom Rio de Janeiro kent een zeer intens pastoraal leven en afhankelijk van de regio zijn er verschillende charismatische stromingen te vinden. Als gevolg hiervan, er is een groot aantal roepingen<\/strong>Ja, zowel voor het diocesane leven als voor het religieuze leven van mannen en vrouwen. <\/p>\n\n\n\n

In het hogere seminarie zitten 162 seminaristen en in het voorbereidende seminarie 41.<\/strong> \u00abDit hoge aantal is ongetwijfeld ook te danken aan het uitstekende werk van kardinaal Orani, aan het gebed van het volk van God en aan de heropleving van het geloof onder de jongeren waarover ik eerder sprak\u00bb, zegt hij.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Hij wijst er ook op dat er in Rio de Janeiro behoorlijk wat priesters zijn, maar omdat het zo\u2019n grote stad is, \u00abdenk ik dat het nog beter zou zijn als er meer waren\u00bb, vooral vanwege de behoefte aan priesters in de buitenwijken<\/strong>. \u00abBovendien zijn er priesters die alleen wonen en in sommige gevallen enigszins ge\u00efsoleerd, zonder veel contact met andere medebroeders om de broederschap beter te kunnen beleven\u00bb, betreurt hij.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Binnen het pastorale, sociale en caritatieve werk dat de Kerk in haar bisdom verricht, noemt zij haar eigen parochie, Santos Anjos, als voorbeeld. Deze is ontstaan uit een door don H\u00e9lder C\u00e2mara ge\u00efnitieerd project, de zogenaamde Cruzada S\u00e3o Sebasti\u00e3o, dat onder meer de de bouw van een kerk, tien woonblokken voor gezinnen die in de favela\u2019s woonden, een school en een parochiecentrum<\/strong> gericht op technische en beroepsopleidingen. Het idee was om kansen te bieden aan de meest behoeftigen in een wijk met een hoog bestedingsvermogen, zoals de wijk Leblon.<\/p>\n\n\n\n

De uitdagingen voor de Kerk in Brazili\u00eb\u00a0<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Jo\u00e3o Victor herinnert zich dat Brazili\u00eb is een land met een diepgewortelde katholieke traditie<\/a>, maar jarenlang werd het geloof vooral gezien en beleefd als een culturele uiting, zonder dat men tot een diepere beleving kwam en zonder kennis van de meest fundamentele aspecten van het geloof.<\/p>\n\n\n\n

\u00abDit heeft de afgelopen decennia geleid tot de groei van protestantse gemeenschappen, wat overigens een kans is geworden voor Laten wij, katholieken, ons verder verdiepen in onze eigen vorming<\/strong> en dat wij rekenschap kunnen geven van ons geloof en van de hoop die in ons leeft\u00bb,<\/strong> zegt hij enthousiast.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Nog een grote uitdaging is de onverschilligheid jegens God<\/strong>. \u00abWe leven in een cultuur waarin velen hun leven inrichten alsof God niet bestaat, en dat geldt niet alleen voor Europa. Dit vormt ongetwijfeld een grote uitdaging voor de evangelisatie. Toch, Ik denk dat dit overwonnen kan worden, vooral door het getuigenis van het leven.<\/strong> Een samenhangend leven, gericht op God en met aandacht voor de mensen om ons heen, is \u00bbals een kaars die opbrandt om anderen licht en warmte te geven\", <\/strong>zegt deze seminarist.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Zijn ervaringen onder Spanjaarden\u00a0\u00a0<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wat zijn ervaringen in Spanje betreft, zijn er veel dingen die Jo\u00e3o Victor hebben verrast.<\/strong> Allereerst de hele geschiedenis die tot ons spreekt via de architectuur, de grote tempels en een eeuwenoude cultuur die niet alleen in de gebouwen, maar ook in de levenswijze van veel mensen nog steeds aanwezig is.<\/p>\n\n\n\n

\u00abIk ben de Paasweek<\/a> in Granada<\/strong> en ik kreeg de kans om te zien hoe vrijwel de hele stad aan de processies deelnam: sommigen als dragers, anderen als muzikanten in de fanfares en weer anderen die gewoon meeliepen of toekeken hoe de broederschappen voorbij trokken. Wat het meest indruk op me maakte, was te zien dat \u00bbDe hele stad beleefde de Goede Week in een sfeer van grote saamhorigheid\", <\/strong>vertelt.\u00a0<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Jo\u00e3o Victor had echter de indruk dat er niet altijd een strikt religieuze intentie achter die deelname schuilging. Met andere woorden, niet iedereen nam deel vanuit een geloofsovertuiging. \u00abMaar ik zie dat niet als een probleem, maar als een weerspiegeling van een samenleving die zich beetje bij beetje van God heeft verwijderd. Eigenlijk lijkt het mij een een geweldige kans voor evangelisatie,<\/strong> \u00bbomdat het laat zien dat er nog steeds een deur openstaat om het evangelie in de harten van veel mensen te zaaien.\".\u00a0<\/p>\n\n\n\n

\n