Jezus<\/a> tegen de pijn: niet in de eerste plaats met \u00abverklaringen\u00bb \u2013 waar we vaak toe neigen \u2013, of met vruchteloze bemoedigingen en troost, of met mooie woorden of een receptenboek vol gevoelens, zoals we soms zien in de verhalen van de Heilige Schrift, zoals in het geval van de vrienden van Job, die het leed proberen te verklaren door het in verband te brengen met goddelijke straf.<\/p>\n\n\n\n\u00abHet antwoord van Jezus is van levensbelang; het bestaat uit \u2018mededogen dat op zich neemt\u2019 en dat, door het op zich te nemen, de mens redt en zijn pijn transformeert. Christus heeft onze pijn getransformeerd door deze tot het einde toe tot de zijne te maken: door deze te beleven, te doorstaan en aan te bieden als een geschenk van liefde. Hij gaf geen gemakkelijke antwoorden op onze \u2018waaroms\u2019, maar maakte aan het kruis ons grote \u2018waarom\u2019 tot het zijne (vgl. Mc 15, 34).\u00bb.<\/p>\n\n\n\n
Zo, zo merkt Franciscus op, kunnen we door de Heilige Schrift tot ons te nemen onszelf zuiveren van bepaalde verkeerde houdingen en leren de weg te volgen die Jezus ons heeft gewezen: \u00abHet menselijk lijden raken <\/strong>met eigen hand, in nederigheid, zachtmoedigheid en sereniteit, om in naam van de vleesgeworden God de nabijheid van een reddende en concrete steun te brengen. Met de hand aanraken, niet theoretisch<\/strong>\u00bb. De paus is duidelijk en recht voor zijn raap.<\/p>\n\n\n\nSolidarische inclusie<\/h3>\n\n\n\n Hoewel het geen bijbels woord is, is de term inclusie<\/em>, zo benadrukt Francisco, geeft dit een opvallend kenmerk van Jezus\u2019 stijl goed weer: op zoek gaan naar de zondaar, de verdwaalde, de gemarginaliseerde, de gestigmatiseerde, opdat hij opgevangen<\/strong> in het huis van de Vader en gerijpt<\/strong> volledig, met lichaam, ziel en geest (bijvoorbeeld de verloren zoon of de melaatsen). Bovendien wil Jezus delen<\/strong> Hij deelt die zending en die houding van troost met zijn discipelen: Hij draagt hen op om voor de zieken te zorgen en hen in Zijn naam te zegenen (vgl. Mt 10,8; Lc 10,9; Lc 4,18-19).<\/p>\n\n\n\n\u00abDaarom, door de ervaring van lijden en ziekte, wij, als Kerk, zijn geroepen om samen met iedereen verder te gaan, in christelijke en menselijke solidariteit, en om, vanuit onze gezamenlijke kwetsbaarheid, ruimte te cre\u00ebren voor dialoog en hoop<\/strong>\u00bb. Een duidelijk voorbeeld hiervan is de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan, die laat zien \u00abmet welke initiatieven een gemeenschap opnieuw kan worden opgebouwd door mannen en vrouwen die de kwetsbaarheid van anderen tot de hunne maken, die niet toestaan dat er een samenleving van uitsluiting ontstaat, maar die zich tot naasten maken en de gevallen opbeuren en herstellen, zodat het goede gemeenschappelijk wordt\u00bb (enc. Fratelli tutti,<\/em> nr. 67).<\/p>\n\n\n\nDe paus benadrukt, juist in het bijzijn van bijbelwetenschappers, een kernbeginsel: \u00abHet Woord van God is een krachtig tegengif tegen elke vorm van bekrompenheid, abstractie en ideologisering van het geloof:<\/strong> gelezen in de geest waarin het is geschreven, versterkt de passie<\/strong> bij God en bij de mens, wekt naastenliefde op en doet de apostolische ijver herleven<\/strong>\u00bb. En daarom heeft de Kerk voortdurend behoefte om te drinken \u2013 en anderen te laten drinken \u2013 uit de bronnen van het Woord.<\/p>\n\n\n\nTen aanzien van personen met een handicap<\/strong><\/p>\n\n\n\nDiezelfde houdingen van Jezus \u2013 mededogen, zorgzaamheid en inclusiviteit \u2013, die wij ons eigen moeten maken, zien we terug in zijn ontmoetingen met mensen met een beperking, zoals de paus diezelfde dag nog uitlegde in zijn toespraak voor de Academie voor Sociale Wetenschappen (11 april 2024).<\/p>\n\n\n\n
Jezus neem contact met hen op<\/strong> (negeert of ontkent ze niet, en sluit ze evenmin uit of verwerpt ze); ook geeft een nieuwe wending aan zijn levenservaring<\/strong>, met \u00abeen uitnodiging om te breien\u201c een bijzondere band met God<\/strong> dat hij doet opnieuw tot bloei komen<\/strong> \u00bbaan de mensen\u201d, zoals we zien in het geval van de blinde Bartime\u00fcs (vgl. Mc 10,46-52).<\/p>\n\n\n\nDe huidige wegwerp- en verspillingscultuur, zo betreurt paus Bergoglio, leidt er gemakkelijk toe dat deze mensen hun eigen bestaan als een last voor zichzelf en voor hun dierbaren gaan beschouwen. En zo maakt deze mentaliteit de weg vrij voor een cultuur van de dood, voor abortus en euthanasie.<\/p>\n\n\n\n
Daarom stelt de opvolger van Petrus voor: \u00abDe strijd tegen de wegwerpcultuur betekent een cultuur van inclusie bevorderen <\/strong>\u2013moeten met elkaar verbonden zijn\u2013, het cre\u00ebren en versterken van de banden van verbondenheid<\/strong> \u00bbvoor de samenleving\u00ab, vooral in de armste landen, \"in te zetten voor meer sociale rechtvaardigheid<\/strong> en door de diverse belemmeringen weg te nemen die zo velen ervan weerhouden om van hun grondrechten en vrijheden te genieten\u00bb. De resultaten van deze maatregelen zijn het duidelijkst zichtbaar in de economisch meer ontwikkelde landen.<\/p>\n\n\n\nHij is van mening dat deze cultuur van volledige inclusie het best tot uiting komt \u00abwanneer mensen met een beperking geen passieve ontvangers zijn, maar nemen deel aan het maatschappelijk leven als drijvende krachten achter verandering<\/strong>\u00bb. Daarom stelt hij dat \u00absubsidiariteit en participatie <\/strong>zijn de twee pijlers van effectieve inclusie. En in dit licht wordt het belang van de verenigingen en bewegingen<\/strong> van mensen met een beperking die sociale participatie bevorderen\u00bb.<\/p>\n\n\n\n
![\"Jes\u00fas](\"https:\/\/fundacioncarf.org\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/jesus-curando-a-un-ciego-Carl-Bloch.webp\")
<\/figure>\n\n\n\n